GREENLANDIA WEDŁUG NAJNOWSZYCH ŹRÓDEŁ 1905
[man 1] Coś tam jest!
Iver, podążaj za nimi.
Idź zobaczyć, co to jest, szybko. Podaj mi latarnię.
To kapitan! To kapitan!
Oj.
och!
[nierówny oddech]
Panie, znalazł pan coś?
-Pomóż Jørgensenowi. Jego stopy są zamarznięte. -[man 2] Jasne, daj spokój.
[mruczy]
-[man 3] Holm jest w drodze. -[man 1] Szybko, Unger. Zdobądź wodę.
[man 2] Jørgensen, podnieś głowę do góry.
-Unger, pospiesz się z wodą. -Nadchodzi!
-[man 4] Podnieś to. Łatwy. -[man 1] Wszystko w porządku. Mamy cię.
-Mamy cię. -[man 4] Spokojnie, Jørgensen.
[mężczyzna 2] Unger, woda.
-Pospiesz się! -[Unger] Nadchodzi.
[mężczyzna 4] Trzymaj to. Spokojnie, Jørgensen.
[Jørgensen ciężko oddycha]
-Masz trochę whisky? -[mężczyzna 1] Tak. Daj mężczyźnie drinka.
[Unger] Tutaj.
Poczekaj poczekaj.
[kapitan] Wezmę to.
-[man 2] Ejnar, przytrzymaj go. – [Jørgensen wzdycha]
[man 1] Jørgensen, oddychaj. Oddychaj.
Zróbmy to.
[Jørgensen ciężko oddycha]
[Ejnar] OK.
[Jørgensen chrząka]
-[man 4] Trzymaj go. -[Ejnar] Raz, dwa, trzy.
-[pęknięcia kości] -[krzyczy]
-[Odtwarzanie „Joy to the World”] -[Unger nuci]
W porządku.
-Dziękuję. -Rozumiem?
-[wzdycha] -Dobrze. Pachnie Świętami Bożego Narodzenia.
Raz Dwa Trzy.
-Oh! -[śmiech]
-[Ungar] Kto jest głodny? -Wszyscy.
[załoga] Głodujący.
[Ungar] Zaczynamy, chłopcy.
-Wygląda świetnie. -Wreszcie.
[man 1] Zrobiłeś się dumny, słońce.
- Najwyższy czas, żebyśmy znaleźli dla ciebie zastosowanie. -[śmiech]
[Ejnar] Panowie, czy mogę prosić o uwagę?
-Impreza się skończyła. -[man 2] Cicho, Poulsen.
-Chcę, żebyście wszyscy podnieśli okulary... -[załoga] Oczywiście.
[Ejnar] …do…
dla bliskich w domu,
ludziom, którzy oddali życie
eksplorując ostatnie nieznane zakątki naszego królestwa.
Do wyprawy do Danii.
I tobie,
za przyłączenie się do mnie w wypełnianiu ich misji.
Skål.
W połowie drogi.
[Ejnar] Ach!
Nasze długie poszukiwania nie poszły zgodnie z planem.
-Jørgensen może to potwierdzić. -[cichy chichot]
Zgodnie z oczekiwaniami,
trudno było wyśledzić jakiekolwiek ślady zaginionej wyprawy.
Jednakże,
znaleźliśmy to.
Dziennik jednego z mężczyzn.
I mapa
to najwyraźniej pokazuje lokalizację
z kopca
gdzie Mylius-Erichsen pozostawił swoje ostatnie zapisy o nieznanej krainie.
Co to jest kopiec?
Kopiec to stos kamieni widoczny z daleka.
Dlatego spróbuję kolejnej podróży.
[mężczyzna 2] Co?
[Poulsen] Kolejny?
Cóż, tym razem dalej, przez czapę lodową,
odzyskać pozostawione przez siebie znaleziska.
To nie wracamy do domu?
[wzdycha]
Po to tu jesteśmy, chłopcy.
Bez tych ustaleń północ Grenlandii mogłaby zostać utracona,
twierdzą Amerykanie.
Teraz Jørgensen jest niezdolny do pracy,
i nie mogę tego zrobić sam,
co daje jednemu z was, szczęśliwców, niepowtarzalną szansę w życiu.
Będę potrzebował ochotnika, który będzie mi towarzyszył.
[szczekające psy]
Czy ktoś już zgłosił się na ochotnika?
Żartujesz, prawda?
Stopy Jørgensena były zniszczone.
[Poulsen] Czy nie jesteś następny w kolejce, Laub?
Zamknij się, Poulsen. Niektórzy z nas mają rodzinę.
Dlaczego nikt z was nie chce z nim iść?
Widziałeś mapę.
To jak chodzenie z Moskwy do Rzymu w poszukiwaniu stosu kamieni.
[Poulsen] Nie wspominając już o zrobieniu tego z kapitanem.
Iver zna go doskonale.
Wiedział o nim wszystko, zanim wszedł na pokład, prawda?
To znaczy, czytałem o nim,
ale każdy tak ma, prawda?
[szydzi] Nie każdy jest fanem,
Ivera Iversena.
-Nie każdy potrafi czytać. Prawda, Ungerze? -Spróbuj to przeczytać!
[szydercze okrzyki]
[śmiech]
[Poulsen] Chodź!
Kapitan.
Mhm.
Byłam…
zastanawiam się…
[waha się]
Nie wiem, ilu już mieliście ochotników...
Cóż, to byłoby żadne.
[odchrząkuje] Próbuję tylko powiedzieć
technicznie rzecz biorąc, jestem bez pracy.
Mhm.
Dopóki tu zaparkowamy, silnik nie będzie potrzebny.
Chciałbym pójść z tobą, jeśli mi pozwolisz.
Dobrze władam karabinem i uczę się prowadzić psy.
Naprawdę chciałbym przyjechać, kapitanie.
Zapamiętam to. Dziękuję, Iversenie.
Dziękuję, Kapitanie.
[Laub] Poulsen, podaj mi te uprzęże.
-Co robi Iversen? -[Iver] Chodź.
-Wygląda na to, że potrzebuje pomocy. -[Iver] Zostań tam.
Hej! Hej!
Zostańcie tu wszyscy, dobrze?
[psy krzyczą]
[Iver] OK.
Hej! Hej!
Hej, przestań!
Zostań tam!
-Porozmawiaj z nim. -[Iver] Hej!
Proszę, pomogę ci.
Iversen, psy pracują dla ciebie.
Zapamietaj to.
Na lodzie,
każdy pies może od początku uciągnąć sto funtów wagi.
Po zjedzeniu tych stu funtów,
cóż, ten pies staje się nadwyżką w stosunku do wymagań.
Więc zastrzeliliśmy najgorszego psa,
nakarm nim innych.
Więc Iversen, nie zostań najlepszym przyjacielem.
Słyszałeś, że Iversen zgłosił się na ochotnika.
-[Laub] Tak, proszę pana. -Co o nim myślisz?
-Iversena? -Tak.
Uch…
To dobry chłopak.
-Bardzo odważny. -Mhm.
Silny charakter.
Widziałeś go z psami?
Najwyraźniej musi trochę ciężej pracować, aby się poprawić.
Ale myślisz, że mu się to uda?
Wierzę, że tak.
To wszystko.
[odtwarzanie płyty]
[Unger] Nie bądź śmieszny. Na pewno jest za ciężki.
Mówię ci, jest niezatapialny.
Wydali już milion dolarów.
Ma turbiny kombinowane i silniki tłokowe
gwarantowało utrzymanie prędkości 21 węzłów.
-Tłumaczenie, ktoś proszę? -[man 1] O czym ty mówisz?
[Laub] Czy Alabama nie spełnia twoich standardów?
Porozmawiaj o tym z kapitanem, wpakuje ci kulkę w głowę.
Tak, zazwyczaj mówię, że Poulsen gada bzdury,
ale muszę się zgodzić, nie śmiem powiedzieć mu dwóch słów.
[chichocze] Kapitan nie jest taki zły.
[załoga się śmieje]
Muszę powiedzieć, Iver, myślę, że postradałeś zmysły.
Co ty wiesz o jeździe na sankach i przetrwaniu na lodzie, gdy jest 40 stopni poniżej zera?
Tak, i niedźwiedzie polarne i całe to inne straszne gówno.
Myślę, że Iver opanował już te psy.
Jeszcze nie jest za późno, żeby zmienić zdanie.
To moja trzecia podróż tutaj i nadal nienawidzę tych pieprzonych psów.
Gdyby były bardziej wsobne, byłyby kanapkami.
-[śmiech] -Nie, daj spokój. Oni są niesamowici.
Kiedy nauczysz się ufać swojemu psu prowadzącemu, wszystko się ułoży.
Mój to Bjørn. Trzyma innych w ryzach.
On wykonuje całą pracę.
Och!
Zobacz Ivera i jego nowego ulubionego psa, Bjørna!
[śmiech]
[Jørgensen wzdycha]
Czuję, że Cię zawiodłem.
Ach.
Musisz dojść do siebie.
Poza tym Iversen zrobił postęp.
Co?
On jest mechanikiem.
Nie pojechałby nawet na tę wyprawę, gdyby w Reykjaviku nie zawiódł nasz silnik.
Po prostu opiekuj się dla mnie Alabamą.
Muszę to powiedzieć.
Nie jesteś już młodym człowiekiem.
Ryzykujesz swoje życie, życie Iversena.
Chcesz, żebyśmy się poddali bez próby?
Próbowaliśmy.
Zrobiliśmy co w naszej mocy.
Nonsens.
A co z Nają?
Oczekujesz, że będzie na ciebie czekać?
-Nie masz nic do udowodnienia. -To nie dotyczy mnie.
Instrukcje komisji były jasne.
Morze otwiera się w lipcu.
Jeśli nie wrócimy do sierpnia, zanim morze zamarznie, wtedy wyjedziesz.
-W zasadzie będziesz zdany na siebie. -To rozkaz.
Iversen to najlepszy, jeśli nie jedyny człowiek, który chce odbyć tę podróż.
Szanuję twoją troskę, ale wyjeżdżamy jutro.
Tak kapitanie.
[Laub] Iver, stań bliżej kapitana.
Tak, to wszystko.
Trzy dwa jeden.
[chichocze] Doskonale.
[śmiech]
[Laub] Dziękuję za to.
-Powodzenia. -[Iver] Dziękuję.
Dziękuję.
Do zobaczenia w sierpniu.
Uważajcie, chłopaki!
- [Poulsen] Ty też, kapitanie. -[Unger] Wszystkiego najlepszego.
Powodzenia.
Dziękuję, Jørgensen. Dziękuję.
[szczekające psy]
[krzyczy] Hup!
Powodzenia, kapitanie.
[Iver] Dalej, chłopcy!
[Laub] Powodzenia, Iver!
Będzie mu to potrzebne.
[Iver wkurza psy]
Iversena!
Chodź z tyłu.
och!
[śmiech]
Dalej, Bjørn!
Dalej, chłopcy!
O mój Boże.
-Spróbujemy się tam dostać? -No cóż, zawsze jest droga na górę.
To tylko znalezienie najszybszej trasy.
Założę się, że jest też szybka droga na dół.
Mm, dlatego chcę, żebyś był cały czas skoncentrowany.
Musimy wstać, żeby przejść.
[mruczy]
[naciągnięcie]
[pochrząkiwanie]
Pospiesz się.
Raz, dwa, trzy, pociągnij.
Raz Dwa Trzy.
-[chrząkanie] -[ciężki oddech]
[Ejnar] Ciągnij!
[bez tchu] To wszystko. Otóż to.
[dysza]
To tak, jakbyśmy wylądowali na Księżycu.
[spodnie]
Jak myślisz, ile to metrów sześciennych lodu?
Myślisz, że musi to być co najmniej dwa miliony?
Musisz uważać, gdzie idziesz.
[pociąga nosem, wydycha powietrze] Iversen, odczepmy się.
[wycie wiatru]
[psy krzyczą]
[Iver] Czytam ten artykuł, który napisałeś o Wyprawie do Danii.
Mhm.
[chichocze] Niesamowite, prawda?
Teraz jestem tu z Tobą i czytam Twoją historię.
Bardzo interesujące.
Mieli mnóstwo sprzętu, prawda? Mieli nawet samochód.
Wyobraź sobie, że! Jazda po lodzie.
To jest niedorzeczne.
Jak myślisz, jaki to był typ, kapitanie?
Crossleya?
Jakiej mocy był silnik? Czy pamiętasz?
Może było od czwartej do ósmej?
[pies skomli]
Kapitan.
Kapitanie, to mój pies prowadzący, Bjørn.
Myślę, że chciałby wejść do namiotu. Czy to byłoby w porządku?
[uderzenia]
Nic dziwnego, że się tutaj zgubili.
Prawidłowy.
[Iver] ♪ Całkiem sam ♪
♪ Zupełnie sam ♪
♪ Na lodzie ♪
♪ Zupełnie sam ♪
♪ Na lodzie ♪
♪ Nikogo w pobliżu ♪
♪ Nikogo w zasięgu wzroku ♪
♪ Tylko ja i Ejnar ♪
[woła do psów]
♪ Na lodzie ♪
[Porywy wiatru]
[psy dyszą]
[wycie wiatru]
[korowanie]
Kapitanie, chciałem zapytać,
jak myślisz, co się naprawdę wydarzyło
na wyprawę do Danii?
-Do Myliusa-Erichsena? -Mhm.
Czasem lepiej nie myśleć za dużo.
Znałeś go jednak dobrze?
Był drogim przyjacielem.
Świetny odkrywca.
Ale nigdy nie wiedział, kiedy się poddać.
[Ejnar] Znaleźliśmy tylko jedno ciało.
Grenlandczyk Brønlund.
Dwóch pozostałych zginęło w lodzie.
[Iver] Wyobraź sobie, że umierasz w ten sposób.
Sam w tym miejscu.
[wzdycha]
[Ejnar] Zachowały się tylko jego ostatnie słowa w dzienniku i na mapie.
Nigdy nie myślisz, że ci się nie uda.
Zawsze wierzysz, że będzie jakiś sposób.
[Iver] Witaj, Bjørn.
Przepraszamy, że Cię pominęliśmy.
Kapitan powiedział nam, że nie możemy cię przyjąć, jeśli będziesz hałasować.
Dobra?
Tak.
[odgłosy całowania]
[bulgotanie]
[Ejnar wzdycha]
Kapitanie, właśnie to założyłem.
Cóż, pozwól, że ci coś pokażę.
Magia Inuitów.
Na Alasce robią to w takich warunkach, żeby jechać szybko.
[pluje]
Zobaczysz?
Tylko cienka warstwa lodu.
[dysza]
Dawajcie ludzie!
Woo-hoo!
[śmiech]
-Iversenie! -Tak?
-Widzisz chmury cirrus na północy? -Nie, kapitanie.
Widzę tylko słońce!
Iversena!
Psy wyczuwają ziemię! Kierowco zwolnij!
och!
Iversenie, przestań!
[krzyczy]
Zatrzymywać się!
Zatrzymywać się! Zatrzymywać się!
[psy krzyczą]
[oddychając ciężko]
[psy skomlą]
och!
Ostrożny.
[Ejnar] OK.
-Będziesz schodzić na dół. -Dobra.
O cholera.
Widzę go! To Bjørn.
[jęczy]
[Ejnar] Po prostu weź linę.
Dobra.
[Iver] Dostanę go.
[krzyczy, chrząka]
[Bjørn jęczy]
Wszystko w porządku?
Wstawać! Podciągamy sanki.
Po prostu zostaw psa!
Dorwę go! Czekać!
[Bjørn szczeka]
[jęczy]
-[wyje] -Nie!
NIE! NIE!
[zbliżają się kroki]
Według moich obliczeń
Straciłem karmę dla psów na dwa tygodnie,
Straciłem nam połowę herbaty i jedną puszkę parafiny.
[Ejnar] Hm.
-I Bjørn, kapitanie. -To tylko pies, Iversen.
Zabranie cię ze sobą zawsze było ryzykowne,
ale sądziłem, że doświadczenie w marynarce wojennej wyposaży cię w niezbędną dyscyplinę
wykonywać polecenia.
Przepraszam, kapitanie.
[wzdycha] Cóż, przynajmniej jutro pozbędziemy się pokrywy lodowej.
[Porywy wiatru]
[krzyki kierowcy]
Pospiesz się! Pospiesz się!
[Ejnar] Huj, huj, huj!
Tutaj.
Hej!
Pospiesz się! Teraz!
Pospiesz się!
Otóż to.
Kapitan,
mogę zadać ci osobiste pytanie?
[Ejnar] No dalej.
Czemu to robisz?
Rób to dalej,
tutaj, w takich miejscach?
Prawie sam,
ryzykując swoje życie.
Czy nie masz…
Czy nie masz w domu kogoś wyjątkowego, kto na Ciebie czeka?
Co robimy…
musisz podróżować z lekkim bagażem.
Nie możesz być myślami oddalonymi o jakieś 3000 kilometrów.
Więc dlaczego to robisz?
Dlaczego ktoś cokolwiek robi? Dlaczego jesteś mechanikiem?
[chichocze]
Tylko w tym byłem dobry, w naprawianiu silników.
Dokładnie.
Co ci powiedzieli, kiedy dołączyłeś do nas w Reykjaviku?
Wiem, że to ma związek z Amerykanami
i ich roszczenia do części ziemi.
Ale szczerze mówiąc, kapitanie,
Byłem podekscytowany możliwością wyjazdu z tobą na Grenlandię
i dołącz do prawdziwej wyprawy.
Mówimy o nieznanej krainie, Iversen.
A Amerykanie twierdzą
że góra Grenlandii jest oddzielona kanałem
z reszty kraju,
ale nikt tego jeszcze nie udowodnił.
To ważna praca.
Widzę.
Może nawet sprawię, że staniesz się sławny, Iversen.
[uderzenia meczowe]
Ja, sławny? Wątpię, żeby panie stały dla mnie w kolejce.
No cóż, nie wyprzedzaj siebie.
Najpierw musimy znaleźć tę cholerną rzecz.
[drapanie ołówkiem]
[Iver] Och.
Jak masz na imię?
Co to jest?
Znalazłem ich na statku.
[chichocze]
-[Ejnar] Hm. -Tak.
Zapominasz, prawda?
[Iver] Wygląda słodko. -Hm.
[Iver] Miły i troskliwy.
-Nazywam ją Miss Affection. -Nazwałeś ją?
Tak.
-Pani Uczucia. -Co to za imię?
-[Ejnar] A co z tym? -Ten mały, uśmiechnięty?
To Mała Miss Sunbeam.
[śmiech]
-Śmiała się z moich żartów. -Śmiałaby się z tej głupiej nazwy.
Czy jest coś, co przykuło twoją uwagę, kapitanie?
Uch…
[Ejnar] Ten raczej mi się podoba. Czy ona ma imię?
Jeszcze nie.
[Ejnar] Nazwę ją Naja.
Tak. To jest Naja.
[Iver] No cóż.
Chyba, że ktoś tutaj będzie wiedział o jakiejś przeszkodzie,
ty i Naja będziecie razem od tego dnia.
Amen.
[ćwierkanie ptaków]
[Ejnar] Huj, huj, huj! Wycieczka!
Pospiesz się!
[mruczy]
[oddychając ciężko]
-Masz to? -Mam to.
[Ejnar] To tyle. Otóż to.
Whoa, whoa, whoa.
[jęczy]
[wycie wiatru]
[wzdycha]
[metaliczne kliknięcie]
[Ejnar] Chodź.
Wszystko?
Nic.
Nie ma tu życia. Nawet ptaka nie widziałem.
Brak karmy dla psów.
-Co z tym zrobiłeś? -Co?
Ten.
-Nic nie zrobiłem. -Musiałeś coś zrobić.
To już nie działa. Czy jesteś kompletnym idiotą?
-Bez tego mamy przerąbane. -Kapitanie, ja--
Po prostu to napraw. Napraw to.
[stękanie]
[uderzenia]
Bez Primusa jesteśmy prawie martwi, rozumiesz?
-Rozumiesz to? - Czy może pan podać czajnik, kapitanie?
[płomień trzaska]
-[wystrzał] -[kwilenie]
Od teraz będziemy musieli jeść połowę racji.
Teraz przepakuj swoje sanki.
Chodź, Iversenie!
och! och!
Oj.
[spodnie]
[kucie]
Musimy teraz dokonać niewielkiej korekty kursu.
-Kapitan. -Tak, Iversenie?
No cóż, mów głośno, stary.
Cóż, nie mamy zapasów.
Czy jest taki moment, w którym być może…
Gdzie co?
-Zaakceptować to... -Zaakceptować porażkę, Iversen?
Czy chcesz się poddać?
To zbyt trudne?
Tęsknisz za domem?
Nie, kapitanie. Jest to--
Mamy mapę. Znajdziemy to.
Nie znajdziemy tego stojąc i rozmawiając.
Tak ale--
W sierpniu wrócimy na Alabamę.
Schodzimy na jedne sanki.
Iversena.
-Mhm? -Iversen, spójrz.
Co?
To jest kopiec.
[Iver] Myślę, że masz rację!
Kapitanie, oni tu byli.
Byli tutaj, kapitanie!
To jest obóz.
[pociąga nosem]
Pemmikan.
-I zupa ogonowa, spójrz. -Czekać.
„8 sierpnia 1907”.
„Będąc bez jedzenia dla siebie i naszych psów,
musimy opuścić to miejsce i spróbować przedostać się ze zwierzyną do obszarów przybrzeżnych,
wystarczy, aby przejechać na sankach 580 mil z powrotem na statek.
Nie mieli jedzenia, kapitanie, ale zostawili to.
„Odkryliśmy i zostawiliśmy dowód w tym kopcu
że Peary Channel nie istnieje.”
„Navy Cliff jest połączony lądem z Ziemią Heilprin,
dlatego nasza praca jest już prawie ukończona.”
„Mamy nadzieję dotrzeć na statek przed końcem września, z psami lub bez”.
„Poruczniku Mylius-Erichsen,
przywódca ekspedycji duńskiej do północno-wschodniej Grenlandii”.
Robert Peary i Amerykanie mylili się.
To jest to.
Dlatego przyjechaliśmy.
To piękne, prawda?
[chichocze]
-Piękny. -[śmiech]
Naprawdę nie rozumiem, dlaczego to, co znaleźliśmy, jest tak ważne,
ale widzieć, jak się uśmiechasz, kapitanie, widzieć, jak się śmiejesz…
Grenlandia jest jedna.
USA nie mają tu żadnych roszczeń.
Dania pewnego dnia ci podziękuje, Iverze Iversenie.
Czas świętować. Teraz nałóż tę zupę.
[Ejnar] Mhm.
[wzdycha]
Możemy już wracać do domu, Iversen.
[chichocze]
To jak chodzenie z Rzymu do Moskwy w poszukiwaniu stosu kamieni.
[śmiech]
Co to było?
To samo mówili chłopaki na statku.
Cóż, możesz je teraz wyprostować.
Do domu, do Alabamy.
A potem w domu, słodkim domu.
-[szczeka pies] -[chrząka]
[Iver chrząka]
[pęknięcia kości]
[mruczy]
[spodnie]
Myślisz, że moglibyśmy zjeść wątrobę?
Reszta to skóra i kości.
Czy to nie byłoby trujące?
Ponieważ umarł z wycieńczenia?
Och, nie powinniśmy ryzykować.
Ale co to jest
o srebrnej łyżce w garnku z czymś trującym?
Zmienia kolor.
Dokładnie.
Szkoda, że nie mamy srebra.
Masz srebro?
To robię.
Co?
Co to jest?
Mówiłeś, że nie masz nikogo w domu.
Podróżowałeś lekko.
To był prezent.
W porządku, zróbmy to.
[płomień trzaska]
[Iver] Jaki powinien być?
-Nie pamiętam. -Nie, ja też nie pamiętam.
Czy powinno wyjść na zielono?
Jeśli jest trujący?
Tak. Myślę, że tak.
Brzmi całkiem nieźle.
-To... nie jest zielone. -To jest bardziej brązowe niż zielone.
Na pewno nie jest zielony.
[Iver jęczy i kaszle]
[Iver wymiotuje]
[Iver pluje]
[Ejnar gagi]
[Porywy wiatru]
[Ejnar wydycha powietrze]
[dysza]
[Ejnar wydycha powietrze]
[Porywy wiatru]
[szczekanie foki]
[szczekanie psa]
[wyjący]
Gówno!
[oddychając ciężko]
[warczenie psów]
[krzyczy] Cholerne psy!
[postrzałowy]
[pies szczeka]
[Ejnar krzyczy, chrząka]
[niedźwiedź chrząka]
-Gówno. -[kurty pistoletowe]
[Ejnar chrząka, kaszle]
[niedźwiedź warczy]
[Ejnar chrząka]
-[wystrzał] -[Ejnar spodnie]
[oddychając ciężko]
[warczy]
[Ejnar krzyczy]
[świszczący oddech]
[warczy]
[wystrzał z broni]
[Ejnar chrząka]
[Ejnar walczy]
[pochrząkiwanie]
[naciągnięcie]
[mruczy]
[łapiąc powietrze]
Kapitan!
Daj mi swoją rękę!
[kaszel]
[bez tchu]
Jesteś w porządku. Jesteś w porządku!
Mam to.
[ciężki oddech]
[Iver] W porządku.
Nie mogę uwierzyć, że to była jedyna rzecz, która uległa zniszczeniu.
Prawidłowy.
Że należy to zrobić.
Wystarczająco ciepło, kapitanie?
Stracić w ten sposób dwa psy.
[jęczy]
To była nasza szansa.
-Co? -Niedźwiedź.
Tak jak my.
Głodny mięsa.
Tęsknię za nimi.
Kto?
Kobiety.
Ja też.
[chichocze] Nie w ten sposób.
Ich towarzystwo, kobiece towarzystwo.
[wzdycha] Są inni, prawda?
Ich głosy, ich zapach.
Brakuje mi ich śmiechu.
Pamiętam, że mając 16 lat miałem wstąpić do marynarki wojennej,
mój dziadek zapytał, czy pojadę z nim do portu w Kopenhadze.
Myślałem, że będziemy szukać statków, więc poszedłem dalej,
nawet pakuję lunch dla nas dwojga,
ale miał inne plany.
Chciał się upewnić, że jestem gotowy do wypłynięcia
i, jego słowami, „bądź mężczyzną”.
Więc zabrał mnie do dzielnicy czerwonych latarni
przedstawić mnie kobietom,
upewnij się, że nie byłem zawstydzony podczas moich podróży.
[chichocze] Po prostu się na to zgodziłem.
Skończyło się na tej starszej kobiecie.
Muszę przyznać,
bardzo poszerzyła moją wiedzę.
[chichocze]
Kiedy miałem 16 lat,
tata zabrał mnie do szpitala,
na oddział chorób wenerycznych,
aby pokazać mi straszne konsekwencje takiego zachowania.
To było cholernie obrzydliwe.
[chichocze cicho]
[pies skomli]
[mruczy]
[stękanie]
[ryczą płomienie]
-[brzęk] -[Ejnar chrząka]
Kapitan?
-[chrząka] -Co robisz?
Kapitan. Kapitanie, przestań. Zatrzymywać się!
Co robisz? Zatrzymywać się.
Co robisz?
Jeśli chcemy przeżyć, musimy podróżować z lekkim bagażem.
Zostawmy wszystko, co nie jest absolutnie niezbędne.
Do statku zostało jeszcze 200 mil.
[dysza]
[wzdycha ze znużeniem]
Musimy tędy przejść.
Co?
-Dlaczego nie możemy się przejść? -Nie będziemy mieli czasu.
Musimy zbudować kopiec.
Myślisz, że nam się nie uda, prawda?
Jeśli tego nie zrobimy, stracimy wszystko.
[Ejnar] Przynajmniej jeśli dowód i nasze dzienniki trzymane są tutaj w kopcu,
można je znaleźć.
Dobry.
Iversena.
Możemy to zrobić.
To właśnie przydarzyło się Myliusowi-Erichsenowi, prawda?
Chodźmy.
[stękanie]
[Ejnar] O co chodzi?
[ze znużeniem] Nic.
Muszę się tylko na chwilę położyć.
-Wstawać. Pospiesz się. -[stękanie]
[bez tchu] Chodź. Wstawać.
- [Iver chrząka] - Wstawaj.
[Iver jęczy]
[dysza]
[wykrzykuje]
Patrzeć.
[ze znużeniem] To Alabama!
-Wróciliśmy! -Wróciliśmy!
Wróciliśmy!
Wędrowcy powracają!
[Iver] Zadzwoń!
-[Ejnar się śmieje] -Dzwoń!
[dysza]
-Jest na lądzie. -Co?
Maszt jest na lądzie.
Ale gdzie jest mój statek?
Nie wiem.
Zbudowali chatę z części statku.
Cześć?
-Cześć? -Cześć?
[Iver szlocha]
Nie, opuścili nas! Opuścili nas!
NIE! NIE!
[desperacko] Nie, nie!
Właśnie wyszedłeś?
Nie mieliśmy wyboru, proszę pana.
„Alabama” została rozbita, zmiażdżona przez lód.
Musieliśmy wyjechać, kiedy mieliśmy szansę.
Zostawiliśmy wystarczająco dużo jedzenia, aby wystarczyło na co najmniej rok.
-[oficjalne] Módlmy się, żeby wrócili. -Chcą czegoś więcej niż modlitw.
Prosisz rząd o sfinansowanie kolejnej próby ratunkowej. Czy to jest poprawne?
Poruczniku Laub, to nie jest pańska pierwsza wizyta w Arktyce, prawda?
Nie proszę pana. To był mój czwarty.
A porucznik Jørgensen?
Mój czwarty też.
A kim jest ten człowiek, Iver Iversen?
Nasz mechanik, proszę pana.
Jego nazwisko nie znajduje się na oryginalnej liście załogi.
[oficjalne] Nie. Dołączył do Alabamy w Reykjaviku.
Mhm.
I dlaczego do Mikkelsena wybrano mechanika
podczas drugiej podróży na sankach?
-[minister] Hm? - Zgłosił się na ochotnika.
Ochotniczo. Hm…
Czy miał jakieś doświadczenie jako badacz Arktyki?
Nie proszę pana.
To był jego pierwszy raz w Arktyce.
A więc za pierwszym razem trzech trupów, a teraz dwóch kolejnych podczas próby ratunkowej.
Proszę pana, nie ma dowodu, że oni...
[szydzi] Dowód!
Nikt nie przynosi do domu żadnych dowodów.
Oboje wiedzieliście, że szanse na sukces były minimalne.
Tym bardziej, jeśli pozwolisz niedoświadczonemu nowicjuszowi
zgłosić się na ochotnika do przedwczesnej śmierci.
Nie potrafię uzasadnić większych wydatków na kolejną bezowocną misję.
Panie ministrze, nikt nie chce marnować środków rządowych.
Pan!
Uratował nas wielorybnik.
Może jeśli uda nam się wyznaczyć nagrodę.
Dziękuję, poruczniku.
[Porywy wiatru]
[Ejnar] Wszystko będzie dobrze.
Czy to jest?
Przybędzie statek.
-Nie mogę uwierzyć, że nas zostawili. -Dokładnie.
Jak nas opuścili?
Zabrał ich przepływający statek.
To samo stanie się z nami.
Jeśli nie?
To będzie.
[Iver] Myślą, że nie żyjemy.
[Ejnar] Nikt nie myśli, że nie żyjemy.
Późnym latem przyszłego roku
przybędzie statek.
[deszcz pada]
Czy masz pocztówkę?
Wyobraź sobie, że mogliby nas teraz zobaczyć.
[wzdycha]
Chyba najlepiej, że nie mogą.
[chichocze cicho]
Co byś zrobił, gdyby nagle podeszła do nas dziewczyna?
zza lodu?
[szydzi] Cóż, to się nie stanie.
Nie, ale gdyby tak było?
[wzdycha]
Ale jak?
Nie wiem.
Może balon na ogrzane powietrze.
Podobnie jak Salomon Andrée.
-Czy to ten facet, który zaginął? -Tak. Spotkałem go raz.
Miałem 15 lat.
Aby się z nim spotkać, przeszedłem całą drogę z Kopenhagi do Göteborga.
Miał zamiar polecieć balonem na biegun północny.
Chciałem dołączyć do jego wyprawy.
-O 15? -Mhm.
[sarkastyczny] Założę się, że był zachwycony spotkaniem z 15-letnią tobą!
Wyjaśnił mi, że jestem za młody,
ale potem zapłacił mi za złapanie pociągu do Kopenhagi.
Myślę, że w pewnym sensie
On ocalił moje życie.
[mruczy]
-[Iver] Zobacz, co znalazłem. -Hm!
-[Iver] Jednak złamany. - Szkoda.
[Iver] Rozumiem.
[Odtwarzanie „E Lucevan Le Stelle” Enrico Caruso]
[Ejnar chichocze]
Proszę bardzo.
[muzyka cichnie]
[Porywy wiatru]
[stukający]
-[drapanie kamieni] -[parska]
[wzdycha]
[wiatr gwiżdże]
[wzdycha]
Iver.
[mrugając] Tak?
Musimy wrócić.
Do kopca.
Aby zdobyć dzienniki i dowód.
Jeśli niedźwiedź go znajdzie…
- Nigdy nie powinniśmy byli tego zostawiać. -Już teraz?
Musimy tu wrócić, kiedy morze znów się otworzy.
[stękanie]
Naprawdę?
-Kapitan. -Tak?
-Myślisz, że powinniśmy zostawić notatkę? -Nie, Iver.
Jak mówiłem, wrócimy, zanim załamią się lody.
Tak, ale to 200 mil tam i 200 mil z powrotem.
Na miłość boską, czy możemy już iść?
[mruczy]
Załóżmy, że to prawda.
To nie prawda.
Załóżmy, że tak.
To nie jest.
Mówią, że w każdym śnie jest prawda.
Mam nadzieję dla ciebie, że w moich snach nie ma prawdy.
To znaczy, naprawdę nie mogłem wrócić.
Wyobraź sobie powrót do Kopenhagi.
„Och, wróciłeś!”
„Dobra robota. Gdzie jest twoja praca?”
„Och, przepraszam, proszę pana. Został zjedzony przez niedźwiedzia”.
[chichocze]
Wstyd.
[mruczy]
Nie nie nie.
O cholera. O nie.
Nie nie nie!
[wzdycha]
[dysza]
[świszczący śmiech]
[dysza]
Jak myślisz, co to zrobiło?
- [bez tchu] Ja nie... -Nie?
Nie wiem.
Niedźwiedź.
Tak.
[chichocze]
Mówią, że w każdym śnie jest prawda, Iversenie.
Mówią, że w każdym śnie jest prawda.
[Ejnar się śmieje]
[wzdycha]
[mruczy]
[Iver] Widzisz?
Czy to…
Nie, to niemożliwe.
Czy to wszystko, kapitanie? Czy to…
Czy to ten samochód… z ekspedycji do Danii?
To Crossley!
[Iver woła]
To niedorzeczne.
Hm…
To jest Crossley.
- Uważaj na ten kamień. -Tak.
[mruczy]
[oboje dyszą]
[walenie]
[skrzypienie]
Kapitan.
-Co? - Kapitanie, ktoś tu jest.
Cześć?
[Ejnar] „23 lipca 1911.”
„Szukam…
Ejnara Mikkelsena.”
Brak znaku.
„Józef Motzfeldt”.
[stłumiony krzyk]
„Bergena”.
[wzdycha]
Mogło być gorzej.
No dalej, powiedz to.
Powiedz co?
Mówię tylko, że mogło być gorzej. Mogło być gorzej.
Co mogło być gorszego?
Mówię tylko…
-Gdybyśmy... -Nie bądź mądry, Iver.
Wiem, co chcesz powiedzieć.
Tak, powinniśmy zostawić pieprzoną notatkę!
[trzaskanie drzwiami]
[Ejnar krzyczy]
[krzyczy z frustracji]
[Ejnar chrząka]
[krzyczy]
[Porywy wiatru]
[Jørgensen] Ministrze, kiedy marynarz znalazł chatę, była ona zabita deskami.
Nigdy tego tak nie zostawialiśmy. Ktoś tam był.
Tak, chata.
Hm.
Nie masz nic przeciwko, jeśli pójdziemy i porozmawiamy?
Zupełnie nie.
-Wiem, że jesteś bardzo zajętym człowiekiem. -Zajęty?
[chichocze]
Dziękuję. Wydaje się, że cały naród brzęczy żebraczą misą.
Jest jeszcze kwestia Grenlandii, w której musimy przekonać naszych własnych obywateli
że utrzymanie tych nędznych kolonii jest opłacalne finansowo,
co oczywiście nie jest
próbując przekonać resztę świata
że nadal mamy pozory kontroli.
Czy coś Pana boli?
Przetrwam.
Dobrze dobrze.
W każdym razie ta sprawa ratunkowa Mikkelsena.
Doceniamy i rozumiemy wagę pracy, której się podjął,
Oczywiście.
[chichocze] Amerykanie są zdesperowani.
Wszędzie wbijają swoje małe flagi w lód
i ten cholerny Peary, zdobywający Biegun Północny.
Nie możemy tego mieć. To jest niedorzeczne.
Jestem pewien, że kapitan zabezpieczył dowody.
Ale tego nie wiesz, prawda?
Nie wiesz też, gdzie w tym rozległym kraju powinniśmy wysłać misję ratunkową.
-Wiem, że jest ci ciężko to znieść. - Nie przeżyją kolejnego roku.
Jeśli nie dotrzemy tam statku, zanim lód zamarznie następnego lata,
nie tylko rezygnujemy z nich, ale także z Grenlandii.
[oczyszcza gardło]
Zaoferowaliśmy już bardzo hojną nagrodę.
Więcej nie mogę zrobić.
Przepraszam, poruczniku.
Czas minął.
[Odtwarzanie „Odpoczywaj Boże, panowie”]
♪ Daj Boże spokój, weseli panowie… ♪
-Ale zrobiłbyś to, kapitanie? -Szczerze Iver, nie wiem.
[wzdycha] To nie w twoim stylu.
Co?
Nie poznać twojego umysłu.
Właściwie, czy możemy to po prostu zostawić?
To ładne
ponury temat.
[wzdycha]
♪ Och, wieści o pocieszeniu i radości ♪
To nasze pierwsze Święta tutaj, w chacie?
Drugi.
Drugi?
Tak, drugi w chacie.
Trzeci na Grenlandii.
Oh.
[Odtwarzanie „Cichej nocy”]
-Wesołych Świąt, Iver. -Wesołych Świąt, kapitanie.
[Ejnar odchrząkuje]
Powiem ci coś, co wiem na pewno.
Chodzi o to, że dopóki ty wciąż miałeś ręce, ja nie mogłem…
Albo chociaż palce.
Nie lubię o tym rozmawiać i myśleć o tym,
ale dla mnie to ręce odróżniają ludzi od zwierząt.
To dzięki naszym rękom możemy zrobić wszystko to, czego zwierzęta nie potrafią.
A co jeśli odetną mi ręce zanim umrę?
Bez rąk.
Tak, w takim razie… Tak, z radością mógłbym cię zjeść.
[oczyszcza gardło]
Czy mogę po prostu powiedzieć…
[waha się]
Więc…
Mieć nadzieję.
Wszystko w porządku, kapitanie?
Mhm.
[mruczy]
Tutaj! Tutaj!
Hej!
[dysza]
[mruczy]
[kobieta] W porządku.
Naja?
Po prostu bardzo za tobą tęskniłem.
Ja też.
Kapitanie, robi się tu zimno. Wróć do środka.
Nic ci nie jest?
Kapitanie, czy…
O tak.
Irytujący mały drań.
[Naja] Czy było warto?
Czy tego właśnie chciałeś?
Jest jeszcze czas, prawda?
Na statek?
Tak.
Aby ktoś przyszedł.
Lód nie jest jeszcze całkowicie nieprzejezdny, prawda?
I tak i tak zajrzę.
Woda właśnie się zagotowała.
[Porywy wiatru]
[drzwi zamykają się]
Martwię się o niego.
[Naja] Wydaje się, że wszystko w porządku.
Wydaje się, że jest w porządku.
Wszyscy możemy wydawać się w porządku.
Ale w środku…
on nie jest taki sam.
Myślę, że ciężko to zniósł.
Myślę, że on obwinia mnie
za zaginięcie statku.
Musimy na niego uważać,
upewnij się, że nie dzieje się za dużo.
[wycie wiatru]
[zbliżają się kroki]
Wierzy pan w duchy, kapitanie?
Duchy?
Jak… martwi ludzie wciąż tu są?
Nie bądź głupi.
Poznałem mojego dziadka wcześniej.
Twój dziadek?
Tutaj?
Nie. Tuż na wzgórzu.
Co masz na myśli mówiąc, że go spotkałeś?
Wyczułeś go? Poczułeś jego obecność?
[Iver] Nie.
Nie jestem pewny.
Myślę, że mógł już nie żyć
podczas gdy my tu byliśmy.
[waha się]
Nie musi to koniecznie oznaczać, że nie żyje.
Nie. Może nie.
Przepraszam. Ja… naprawdę mi przykro.
-Nie chciałem... -[Iver] Nie.
-Jeśli jest coś, co mogę, wiesz... -Wiem.
Zawsze tu jesteś.
[chichocze]
[Naja] A co jeśli nigdy nie wrócisz do domu?
Miałeś wszystko.
- Mieliśmy się pobrać. -Nie miałem wyjścia.
-Nie widziałem innego sposobu. -Może to zrobić ktoś inny. Dlaczego ty?
Nikt inny nie mógłby tego zrobić.
Nie wiem, dlaczego to musiałem być ja, ale tak się stało. To zawsze miałem być ja.
A co z Iverem? Czy miał wybór?
Zgłosił się na ochotnika. Znał niebezpieczeństwa.
Wiesz, że nikt po ciebie nie przyjdzie?
-Ja wiem. -Nieprawdaż?
[szloch] Wiem.
Nie powinienem był cię zostawiać.
Przepraszam.
[szlochanie]
[Porywy wiatru]
[Gra „Moonbeams” Victora Herberta]
♪ Dzień dobiegł końca ♪
-♪ I nadchodzi noc ♪ - [Naja się śmieje]
♪ A ptaki szukały gniazda ♪
♪ Gwiazdy budzą się jedna po drugiej ♪
♪ Szepcząca bryza wciąż nie przestaje ♪
♪ Księżyc świeci jasno Promienistym światłem ♪
♪ Jest srebrzysta dolina i wzgórze ♪
♪ Promienie księżyca świecą delikatnie w górze ♪
♪ Pozwól mi… ♪
[Ejnar jęczy]
Co to jest?
Oh.
Nie, to jest to. To odrażające.
-Nie bądź głupi. Daj mi zobaczyć. -NIE.
Wysiadać. Wysiadać! Wysiadać!
♪ Los może nas rozdzielić… ♪
Iver?
Iver!
NIE.
Przepraszam! Przepraszam!
-Rusz to dla mnie. -Co?
Rzuć to dla mnie.
-Żartujesz? -Proszę.
Wewnątrz.
[dysza]
[Iver] OK. W porządku.
[wydycha]
-W porządku. -Tak.
-Nie ruszaj się. -Mhm.
[pochrząkiwanie]
Po prostu to zrób!
Dobra.
[chwiejnie] Trzy,
dwa,
jeden.
[chrząkanie]
[krzyczy]
[ptaki tweetują]
[Naja się śmieje]
[brzęczenie]
[Iver wzdycha]
[brzęk]
Tak!
Dzień dobry, kapitanie.
Spałeś kilka godzin.
Marzyłam.
Byłem w domu.
Hm! To miłe dla ciebie.
Jak trzyma się szyja?
[chichocze]
Ja też miałem sen.
Prawie czuję się z tego powodu winny.
Wiem, że ją wybrałeś,
ale myślę, że zeszłej nocy zdecydowała się mnie wybrać,
Jeśli wiesz co mam na myśli.
Widziałeś ślady na zewnątrz?
Pójdę i popatrzę. Może to być królik czy coś.
[drzwi zamykają się]
Nie chcę wiedzieć.
[Naja] To był tylko sen.
Nie chcę wiedzieć.
Zamierzam go zabić.
[brzęknięcie]
[Iver gwiżdże]
[Ejnar] Zabrałeś ją!
Zabrałeś ją! Zabrałeś ją!
[pochrząkiwanie]
Kapitan.
Przestań, przestań. Zatrzymywać się!
-[Ejnar] Była moja! -Jest w porządku.
-Kopalnia! -Jest w porządku.
[pochrząkiwanie]
[dysza]
[drzwi zamykają się]
Kapitanie, to nie jest prawdziwe.
Uspokoić się.
To nie jest prawdziwe.
Nie nie nie!
- Kapitanie, odłóż to. -[Naja] Nie rób tego!
To nie jest prawdziwe.
-Uspokoić się. -[Naja] Nie rób tego. To nie jest prawdziwe.
[Iver] To nie jest prawdziwe.
-Nie rób tego! -[Iver] Odłóż broń.
-[Naja] Przestań! -To nie jest prawdziwe!
-Odłóż to. -Odłóż to!
-Odłóż to! -[Naja] Ejnar, przestań!
[Iver dyszy]
[cicho] Po prostu…
[mruczy Ejnar]
[szlochanie]
[polewanie wodą]
Przykro mi, Iverze.
To nigdy się nie stało.
Dobra?
Ile jedzenia nam zostało?
[Iver wzdycha]
Prawie żaden.
-Amunicja? - Mieliśmy dwa naboje.
[stłumione kroki]
[walenie]
[cholerny]
[zbliżają się kroki]
Widzisz coś?
NIE.
[warczy]
[niedźwiedź parska]
To niedźwiedź!
Gdzie jest karabin?
-Jest w chacie magazynowej! -Co?
[skrzypienie]
Robić hałas. Robić hałas!
[Ejnar krzyczy]
[wrzeszczał]
[szepcze] Myślisz, że już go nie ma?
Nie wiem.
[stłumione kroki]
Iver?
- [cicho] Iver. Iver. -[chrząka]
Niedźwiedź. Niedźwiedź!
-Tak? -Tak.
Jedna szansa. Jeden strzał. Nie przegap.
[ciężki oddech]
Raz Dwa Trzy.
[okrzyki wojenne]
Dobra. Hej.
[dysza]
[man] Daj mi swoją broń.
Jesteś bezpieczny.
Jest w porządku.
Idziesz teraz do domu.
[sygnał Morse’a]
[Neergaard] Jakie jest najważniejsze zadanie dla odkrywcy?
Kiedy podróżujesz w nieznane krainy, aby odkryć nowe zakątki globu,
ma to na celu zapewnienie zapisów twoich odkryć
są dostarczane z powrotem całe i zdrowe,
z Tobą lub bez ciebie.
W przeciwnym razie wszystko jest daremne.
Krew, pot i łzy byłyby na nic.
W przeciwieństwie do szanownych przedstawicieli duńskiej prasy,
my, w duńskim rządzie, ani przez sekundę nie wątpiliśmy
aby kapitan Mikkelsen wrócił do domu cały i zdrowy.
Odegraliśmy naszą rolę w zapewnieniu bezpiecznego powrotu duńskiego bohatera.
[oklaski]
Tyle ludzi tam jest.
Mhm.
Znasz ten statek,
Titanic?
Mhm.
Po prostu poszedł i zatonął.
-Chciałeś nad tym popracować. -[chichocze]
Mający szczęście.
Zawsze miałem szczęście, ja.
NIE.
Jestem szczęściarzem.
Nie stałbym tutaj, gdyby nie ty.
[Neergaard] …co skłania mnie do przeczytania…
Dziękuję, Iver.
„Na podstawie ustaleń dostarczonych przez kapitana Ejnara Mikkelsena,
Stany Zjednoczone niniejszym potwierdzają
że Kraina Peary nie jest wyspą,
ale część Grenlandii.”
[oklaski]
[Neergaard] „Stany Zjednoczone Ameryki nie zgłaszają żadnych roszczeń…”
[Ejnar] Iver.
-Tak? -Czy stoi tam kobieta?
Tak.
[oklaski]
Kapitan…
Kapitan.
[Iver] Kapitanie.
[Iver odchrząkuje]
– [Neergaard] Sprawia mi to ogromną przyjemność… – Gratuluję panowie.
Dziękuję.
…być pierwszą osobą, która powita Cię w domu
ludzi, którzy sprawili, że niemożliwe stało się możliwe.
Hmm…
To jest Iver.
Ivera Iversena.
-Miło cię poznać, panno... -Holm.
Naja Holm.
[oklaski]
Miło mi panią poznać, panno Holm.
A ty.
Kapitan Ejnar Mikkelsen
i Ivera Iversena.
Iść. Czekają na ciebie.
[chichocze] Wrócili, obiecuję ci!
[publiczność się śmieje]
-Minister. Ivera Iversena. -Dziękuję Panu.
[wiwatuje publiczność]
[brawa trwają]
Downloaded from subtitlesnest.com