...teraz obawiaj się, że coś poszło nie tak.
Austriaccy urzędnicy obawiają się absolutnie najgorszego.
Porywacze opuścili rolety w samolocie.
Od czasu tej pierwszej komunikacji nic nie słyszeliśmy ani nie widzieliśmy.
Wiemy, że zabili stewarda.
Eksperci ds. terroryzmu, z którymi rozmawiam, mówią
byłoby to niemożliwe dla małej grupy dżihadystów
że samodzielnie zorganizowali to porwanie.
-(mężczyzna chrząka) -(pasażerowie wzdychają, szmer)
Głowy w dół! Wszyscy, na dół!
-Wszyscy na dół! - (kobieta łka)
-W dół! -(dziecko płacze)
Cichy!
-Uspokoić! -(mężczyzna dyszy) -(dźwięk filtrowany)
Uspokoić.
Cichy!
(dzieci płaczą, jęczą)
W dół!
-(dzwonią telefony) -(pilna rozmowa)
...tu, w Wiedniu, wydaje się, że tak
obawiamy się najbardziej tragicznego rozwoju tej sytuacji.
(rozmowa trwa)
Zakładnicy zostali zabici wraz z...
Właśnie opublikowali w Internecie wideo z wnętrza samolotu.
-(kliknięcie) -(piknięcie alarmu samolotu)
Nadszedł czas, aby wysłać naszą wiadomość.
Sami to na siebie sprowadziliście.
Mówimy w imieniu wszystkich ofiar na całym świecie.
Mówimy językiem bezsilnych.
Tak jak Twoje rakiety nadal uderzają w nasz lud,
-odwrócimy się. -(płacz)
Allah Akbar.
Austriacy mówią, że nie żyją.
Porywacze, pasażerowie, załoga.
Wszyscy.
(dzwoni dzwonek windy)
Celio!
Otworzyli księgi dotyczące lotu 127 w Langley.
(brzęk filiżanki)
-Nikt nie chce otwierać tej puszki z robakami. -(nalewa napój)
Nie po ośmiu latach.
Siedziba ma inne wrażenia.
Już to zrobiliśmy.
Co poszło nie tak, co mogliśmy zrobić lepiej.
Od tamtej pory obwiniamy siebie.
Złapali Ilyasa Shishaniego.
Trzy tygodnie temu w Afganistanie.
Powiedział, że porywaczom udzielono pomocy z naszej stacji w Wiedniu.
Wierzymy mu?
Centrala mu wierzy.
Tylko to się liczy.
Wyślij mi.
Jeśli ktokolwiek może wydobyć prawdę z Ilyasa, to jestem to ja.
On nie żyje, Henry.
Nie był w jakimkolwiek stanie, aby go przesłuchać.
Ktoś popełnił błąd.
Dowiedzieliśmy się przynajmniej od niego nazwiska?
(wzdycha)
(przejazd, trąbienie klaksonów)
Musimy raz na zawsze zamknąć księgi dotyczące lotu 127.
Dowiedz się, czy nie mieliśmy kreta na naszej stacji.
To numer z Teheranu.
Z telefonu Billa.
Bill nie był jedynym, który korzystał z tego rozszerzenia.
Wiesz to.
HENRY (szepcze): Cześć.
Cześć piękna.
A jeśli to ona,
nadal niesiesz pochodnię Celii Harrison?
To teraz Celia Favreau.
Mąż i dwójka dzieci.
-(dzwoni telefon komórkowy) -(ciche odtwarzanie wiadomości)
Poza tym żadna pochodnia nie pali się przez osiem lat, nie bez tlenu.
Myślisz, że w ogóle z tobą porozmawia?
-Moglibyśmy wysłać Macka do Kalifornii. -Wszystko w porządku?
Nie będzie wiedział, czy ona kłamie.
Uch...
-(brzęk klawiszy) -Zajęcia baletowe.
Znowu spóźnienie.
Zrobisz to?
Czy nie dlatego mnie wysyłasz?
Bill jest w Londynie, prawda?
Prawidłowy.
Najpierw z nim porozmawiam, a potem zobaczę, co z Kalifornią.
(wołają mewy)
(ryk silnika samochodu)
(dzwonienie linii)
(mężczyzna mówi niewyraźnie przez telefon)
(mówi cicho)
(telefon wibruje)
Jeśli więc okaże się, że to prawda...
...co chcesz, abym zrobił?
Nie możemy sobie pozwolić na wstyd związany z oskarżeniem.
Muszę wiedzieć, że człowiek, którego wyślę, zrobi wszystko, co konieczne.
Powiesz to?
Nie, Henry, nie jestem.
(wycie wiatru)
(dzwonienie linii)
- (kliknięcia linii) - Wysokie tony.
TREBLE (przez telefon): Piccolo, jak się masz?
Nadal jesteśmy?
Carmel-by-the-Sea. Jestem tutaj.
Jest szansa, że nie będzie to konieczne.
Wyjaśnię to z tobą wcześniej.
Wszystko, co musisz zrobić, to powiedzieć tak lub nie.
(kliknięcie zamków samochodowych)
-(cicha rozmowa) -(delikatna muzyka fortepianowa)
-Rezerwacja? -Tak. Ale jestem wcześnie.
-Nazwa? -Favreau.
Mogę cię teraz posadzić, jeśli chcesz.
Poczekam przy barze.
Martini z wódką. Masz Tito?
Przepraszam, podajemy tylko wino.
Naprawdę?
-Kraj wina. -Jasne. -(papier przesuwa się po pasku)
Hmm...
spróbujmy czegoś bardzo zimnego.
Uh, biały czy różowy?
Suchy.
(mężczyzna kaszle)
Henz.
Celia.
Kopę lat.
To ma.
Masz szary.
-(chichocze): Tak. -Wygląda dobrze.
Wyglądasz...
dokładnie to samo.
C-Chodź tutaj.
(całowanie)
Dziękuję za przybycie.
Czy powinniśmy?
(jęczy)
To miłe miejsce.
Tak.
W weekendy nie można dostać stolika.
Ale w środku tygodnia na pewno jest martwy.
Jak tam Carmel-by-the-Sea?
Hmm? Dogadzasz swojej miłości osobom starszym?
Zrobiłeś to.
Zostawiłeś wszystko za sobą.
Tak.
To nie jest Wiedeń.
Zauważyłem.
To smakuje zabawnie.
To twoje mleko sojowe, prawda?
To arszenik.
(śmiać się)
-(telefon wibruje) -(całunki)
Jesteś dzisiaj zajęty?
Oh.
-Gówno. Tak. -(wzdycha)
(jęczy): Vick.
Vick zlecił mi zbadanie sprawy związanej z praniem brudnych pieniędzy.
-Bankierzy. -O tak.
Prawidłowy?
Czy możesz zjeść śniadanie?
Bankierzy wstają wcześnie.
Chyba też muszę iść.
-Mm-mm. -Mhm.
Do czego?
Do starych przyjaciół.
Och, stać cię na coś lepszego.
(chichocze cicho) OK.
Do starych kochanków.
(Henryk się śmieje)
Jak tam biuro?
Tak samo jak zawsze.
Vick rządzi nim jak lennem. Wiesz to.
-Więc nadal jesteś na ulicy? -Nie? Nie.
Teraz całkowicie klimatyzowane.
Mhm. Kto by pomyślał?
Henry Pelham, dron biurowy.
Vick kazał mi przyjrzeć się lotowi 127.
Dlaczego?
Za dużo niespójności.
Więc to jest wywiad.
Byłem w Santa Clara,
i jazda w dół była...
Chciałam cię zobaczyć.
Ale muszę też zamknąć książkę na ten temat.
Myślałem, że przyszedłeś tu, żeby sprawdzić, czy wciąż mamy tę starą iskrę.
(wołają mewy)
-(trąbią klaksony) -(zajęta paplanina)
- (brzęk okularów) - (żywe rozmowy, śmiech)
Billa Comptona.
Jezu.
(śmiech): Henryk.
Co Ty tutaj robisz?
-Dostaniesz transfer? -NIE.
-Mogę usiąść? -Jasne, tak.
(chichocze)
Kazali mi przyjrzeć się lotowi 127.
To starożytna historia.
Zrobione.
-Było, a potem tego nie było. -Hę.
Czy to...
Świetny pomysł Vicka?
Siedziba.
Jasne, jasne.
(Bill chichocze cicho)
Złapali Ilyasa Shishaniego.
NIE.
- (śmiech): Wow. -Tak.
Hej, to dobra rzecz, co?
-To jest. -Tak.
-Powinniśmy zamówić szampana. -(chichocze)
Bill, powiedział, że ma pomoc z wnętrza stacji.
-Nasza stacja? -Mhm.
On kłamie.
Co masz?
Cóż, um, uh, to single malt.
Dołączę do ciebie.
-Chcesz coś jeszcze? -NIE.
Ilyas zmarł, zanim udało nam się zdobyć imię.
A teraz w centrali jest analityk, który chce udawać kłamstwo,
uważa, że mamy do wykonania pewne badania duszy.
(wzdycha)
Przeprowadziliśmy wtedy dość poważne badania duszy.
Oto plan, Ce.
Piszę gruby raport, rokokową analizę
porażek i sukcesów, pełna perspektyw.
Spraw, żeby skurwielowi zakręciło się w głowie.
To go zdejmie z naszych pleców.
Jestem cały Twój.
Daję ci minutę na wymyślenie
(szepcze): odpowiednia historia z okładki.
(drzwi zamykają się)
(krzyczy)
(wzdycha)
-(wibruje telefon) -(wzdycha)
-Tak? -BILL (przez telefon): Ce?
(statyczne trzaski w telefonie)
Kto to jest?
Ce, to... (chichocze)
To ja. To Bill.
Rachunek?
O mój Boże. Wszystko w porządku?
Tak, nie, nie, jest w porządku. Brzmisz dobrze.
Brzmię na zdezorientowanego.
(śmiech): Tak.
-Gdzie jesteś? -Londyn.
Tak, przeprowadziliśmy się rok temu.
Nienawidzisz Londynu.
Tak, opowiedz mi o tym.
Wiesz, to było dla Sally. My...
Och, Billu.
Słuchaj, czy, hm... masz chwilę?
Oczywiście.
Słuchaj, wypadłem z gry na jakiś czas,
ale pomyślałem, że powinienem do ciebie zadzwonić.
Mów do mnie.
To Henry. Henryka Pelhama.
Kontynuować.
Jest tutaj, w Londynie.
Przepuszcza mnie przez wyżymaczkę.
Po prostu pomyślałem, że powinienem cię ostrzec.
(dzwoni telefon)
Celia Favreau, godzina 15:00
(wzdycha)
Dla Pani grillowany kozi ser z gorzkimi liśćmi,
miso, puree z imbiru i dyni.
Dla pana burrata z olejkiem kolendrowym, czerwona pomarańcza
i bekon z wolnego wybiegu glazurowany klonem.
Mhm. Wolne pola bekonu.
To piękny widok.
(Henryk chichocze)
-Więcej wina? -Tak proszę.
Tak, jest bardzo ładna.
Jak długo planujesz zostać?
Dla mnie jesteś jedyną dziewczyną w tym mieście, Ce.
Twój bekon pachnie tak dobrze.
Żyć trochę.
-NIE. -Żyć trochę.
Mhm.
-Tak dobrze. -Mmm.
Dziękuję.
(nalewa napój)
Grudzień 2012.
Namaluj mi zdjęcie Celii.
Jak daleko wstecz?
Powiedz mi tylko podstawowe rzeczy.
Co wydarzyło się tego dnia, co pamiętasz o stacji wtedy.
Możemy dojść do 127.
Dobra.
Wiedeń był moją drugą delegacją.
Przeżyłem kilka trudnych lat w Dublinie.
Dlaczego byli twardzi?
Wiesz, że straciłem oboje rodziców
w wypadku samochodowym, kiedy byłem na studiach.
A Dublin był po prostu za wolny.
Miałem za dużo czasu na myślenie.
Czym był Wiedeń?
To był najwyższy poziom.
-Zebraliśmy tajemnice... -Dziękuję.
...czasami z najwyższych szczebli rządowych.
(wykrywacz metalu wydaje sygnał dźwiękowy)
Stacja Vienna na piątym piętrze
– ambasady USA. -(dzwoni dzwonek windy)
I nasz szef wtedy i teraz, Victor Wallinger.
-Dzień dobry, szefie. -Dzień dobry Harrisonie.
Do zobaczenia na odprawie.
Myślę, że jego największym talentem było wiedzieć, kogo wprowadzić do zespołu.
-Leila. -Dzień dobry, szefie.
Dzień dobry.
Kabel Flash przyszedł z centrali.
Będziemy potrzebować oceny podczas porannej odprawy.
Przeprowadź mnie przez zespół.
Leila Maloof, zarządzająca zbiorami.
Wiesz, dorastała w strefie działań wojennych.
Miała doświadczenie życiowe, jakiego nikt z nas nie miał.
(niewyraźna rozmowa)
Drugim dowódcą po Vicku był mój drogi szef Bill Compton.
Był dla mnie jak ojciec.
-Och, Billu. -Dzień dobry.
Z bliznami po starych potyczkach w Azji Południowo-Wschodniej.
Chociaż prawdopodobnie bardziej ucierpiał z rąk swojej żony Sally.
Prawdopodobnie? To bycie hojnym.
Wyciągnąłem akta dyrektorów generalnych tych banków.
I był Ernst Pul.
Kapitan Spięty.
Współpracował z austriackim wywiadem.
A wtedy przypomnicie sobie Owena Lassitera.
Mhm. Biedny Owen.
Kierował zespołem łamaczy kodów i analityków.
Trwało tylko kilka miesięcy po 127,
zanim znalazł pistolet w magazynie,
przemycił to do domu.
A ten konkretny dzień?
A co z moim numerem jeden?
Henryka Pelhama.
Niezwykły funkcjonariusz prowadzący tajną sprawę.
Najzdolniejszy talent z Farmy od lat.
(niewyraźna rozmowa)
Wysłali cię bezpośrednio do Moskwy.
Byłeś świadkiem oblężenia Nord-Ost.
Czeczeńscy bojownicy zajęli Teatr w Dubrowce.
Rosjanie wpompowali gaz do teatru i weszli do środka.
Zabił prawie wszystkich terrorystów.
Oraz ponad stu zakładników.
Takie rzeczy nigdy cię nie opuszczają, prawda?
Moskwa zachowała się brutalnie.
Ale lubiłem swoją pracę.
A ty?
Żyłem marzeniem.
Miałem szefa, którego uwielbiałem i wiedziałem, że mogę coś zmienić.
I miałem ciebie.
A potem odszedłeś.
Potem miał miejsce Lot 127.
(cicha rozmowa)
PILOT (nad PA): Szanowni Państwo, przede wszystkim
Chciałbym powitać was wszystkich na pokładzie TA373,
Lot 1-2-7 do Wiednia.
Będziemy w drodze...
Zaczęło się od telegramu z centrali podczas porannej odprawy.
- Byłeś na ulicy. -(drzwi zamykają się)
Czyń honory, Leila.
„Spodziewajcie się w ciągu najbliższych 72 godzin
„wydarzenie związane z linią lotniczą podczas lotu do Austrii lub Niemiec.
„Port wyjścia niepewny – możliwości Damaszku, Bejrutu, Stambułu.
„Dairat Al-Salihoon,
„chociaż główni aktorzy prawdopodobnie rekrutują się spoza Somalii.
wysoki.
Dairat Al-Salihoon--
czy nie oddzielili się od Al-Shabaab kilka lat temu?
Shabaab nie był dla nich wystarczająco pobożny.
Tu nie chodzi o oddanie.
Mówiłem ironicznie, Leila.
Al-Shabaab działa lokalnie w Somalii.
Al-Dairat ma charakter międzynarodowy.
Współpracują na całym świecie.
Terroryści na naszym podwórku?
Jakie jest nasze zdanie?
Mhm, może Niemcy, ale nie Austria.
Czego więc chcą?
Żołnierze wycofują się z Afganistanu?
Austriacy mają tylko garstkę.
Niemcy mają trzecią co do wielkości obecność
w Siłach Bezpieczeństwa NATO.
Może chcą uwolnić kilku innych bojowników z więzienia.
Powtórzę raz jeszcze, że Niemcy posiadają więcej, niż wynosi ich sprawiedliwy udział.
Ale pamiętajmy, że mówimy o UE.
Nie trzeba lądować w Berlinie czy Frankfurcie, żeby rozmawiać z Niemcami.
Co z pieniędzmi?
Nie, gdy Teheran ich finansuje.
Następnie otrzymaliśmy wiadomość z Europolu w sprawie Ilyasa Shishaniego.
Przyjechał do Barcelony dwa dni wcześniej z Teheranu.
Co w tym momencie wiedziałeś o Ilyasie?
Czeczeński ekstremista.
Sprawdziłeś go jako źródło w Moskwie.
Dołączył do grupy w Iranie, która już współpracowała z Al-Dairat,
więc zastanawianie się, czy przyleciał na lot 127, nie było zbyt wielkim przeskokiem.
-Ale nie wiedziałeś na pewno? -NIE.
Nikt z nas nic nie wiedział.
Mogły to być złe informacje.
Przepraszam pana. Czy mógłby pan pozostać na miejscu?
(stewardessa mówi w języku obcym)
-(pasażerowie krzyczą) -(strzały)
Wszyscy, spokój!
Zostań na dole!
Następnie wezwano nas z powrotem z lunchu.
-(pilna rozmowa) -(dzwonią telefony)
-Nie nie nie nie. -Jaka jest sytuacja?
Samolot wylądował, a potem go przejęli.
Na pokładzie jest sześciu Amerykanów i już to zrobili
zabił stewardesę.
Ambasador rozmawia przez telefon z ministrem spraw zagranicznych.
Zwołujemy grupę zadaniową na górę.
-Kto z nimi rozmawia? -Nikt.
Swoje żądania przedstawili dzwoniąc do lokalnej stacji telewizyjnej,
zasłonił rolety i odciął wszelką komunikację.
-Czy wiemy, kim oni są? -Leila.
Turcy zidentyfikowali czterech: Suleimana Waheda z Arabii Saudyjskiej;
Biesłan Abdułajew, Czeczenia;
Omar Samatar Ali, Somali; i Nadif Dalmar Guleed, również Somalijczyk.
Mamy ich zdjęcia paszportowe, ale niewiele więcej.
Rozdzielili dzieci.
Co zrobili?
Dziewięcioro dzieci w wieku od pięciu do dwunastu lat.
Są z przodu jako ludzkie tarcze.
(szepcze): Mój Boże.
Jakie są ich żądania?
Zwolniono pięciu więźniów – dwóch tutaj, w Austrii, trzech w Niemczech.
Mamy 24 godziny.
Jakie jest prawdopodobieństwo, że Austriacy i Niemcy ulegną?
Nadal czekamy na wiadomość od ludzi Merkel.
Ocenia się, że spasuje.
Więc nie wiemy, prawda?
Boże, pierdoleni politycy.
Wiemy jedynie, że Ilyas Shishani przebywa w Europie i być może będzie to koordynował.
W porządku, czas wstrząsnąć naszymi sieciami.
Bill, Celia, to wy.
Ernst, wyświadcz przysługi Austriakom.
Owen, przetnij tę pogawędkę i dowiedz się, co planują dalej.
-Pan. -I Leila, chcę, żebyś kopała głębiej
-do każdego z tych dupków. -Tak, szefie.
-(telefon wibruje) -Poczekaj sekundę.
-Tak, Vick? -Zmiana planu.
Muszę iść.
Mam 24 godziny.
Hmm, wiemy coś więcej na ten temat czy nie?
Ilyas Shishani może być w to zamieszany.
Porozmawiam ze swoimi źródłami.
Twoja rodzina jest połączona. Co oni mówią?
Nic nie wiem.
Tahar?
Czy działa teraz inna komórka?
Czy możemy spodziewać się kolejnych porwań?
Jakie są ich możliwości? Wszystko.
Mówiłem Ci. Nic o tym nie wiem.
Rozmowa w meczecie?
Chcesz usłyszeć, że ludzie opowiadają się po którejś stronie?
Oczywiście że są.
(klakson samochodu słychać w oddali)
(pisk opon w oddali)
Kilku młodych pakuje swoje torby. Kierował się do Syrii.
Więc Al-Dairat rozmawia z ludźmi tutaj, w Wiedniu?
Nie wiem.
Czy możesz podać mi imiona?
To zbyt niebezpieczne.
Nazywa się Ilyas Shishani.
Uważamy, że może być tutaj, w Wiedniu.
-Nie znam tego człowieka. -Przyjrzyj się uważniej.
-(zaczyna mówić) -Ludzie umrą, Tahar.
Nie znam tego człowieka.
Czy jest ktoś jeszcze, z kim mogę porozmawiać?
-Przepraszam. -(Henryk wzdycha)
(telefon wibruje)
(pilna rozmowa)
(dzwonią telefony)
-Co to za słowo? -Nie mam niczego.
Przynajmniej jeszcze nie.
Trzaskają mi drzwiami przed nosem.
A co z twoim mężczyzną, Ilyasem Shishanim?
Albo nie wiedzą, albo mi nie mówią.
Może powinniśmy zacząć prosić Austriaków o wyważenie niektórych drzwi.
-(zajęta rozmowa) -(mężczyzna mówiący w obcym języku przez telewizor)
Jak się masz?
Uh, rozmawiałem z ośmioma osobami w ciągu ostatnich trzech godzin.
Nikt nic nie mówi.
Nie wiedzą, komu ufać.
Wyglądają na przestraszonych.
Nawet moi stali bywalcy nie rozmawiają.
Jestem w kontakcie z Fundacją Kobiet Muzułmanów w centrum miasta.
- Zobaczę, czy mają jakiś trop. -Mhm.
Henryk, Ce,
mamy kontakt z samolotem.
(naczynia cicho brzęczą)
Dlaczego więc tutaj?
Karmel.
Jestem pewien, że mogłeś wybrać dowolne miejsce na świecie.
Dobre szkoły?
Pomysł Drew?
Znajdowałem się tak daleko od Agencji, jak tylko mogłem.
Cóż, wyszedłeś czysty.
Po 127 nikt nie wyszedł czysty.
Nie, masz rację.
Wiesz, dwa tygodnie po tym jak tu przyjechaliśmy,
Odwiedził mnie taki facet, Karl, przez K.
Mówi mi, że Bill – mój Bill,
ten, któremu poświęciłem kawałek swojego życia--
sprzedaje tajemnice temu, kto zaoferuje najwyższą cenę.
Nie do Francji, Rosji czy Chin, ale do islamistycznych ekstremistów.
Karl chce, żebym pomógł go obalić.
Lot 127, mówi mi, jest wciąż świeży dla Austriaków,
i domagają się odpowiedzi.
Czy miał jakieś dowody?
- Szukali kozła ofiarnego. -Mhm.
Co zrobiłeś?
Powiedziałem mu, żeby się pierdolił.
HENRY (chichocze): Dobrze, że jesteś.
Ale chodzi mi o to...
że Karl mnie zniszczył.
Po tej wizycie jeszcze bardziej się odłączyłem.
Zacząłem czuć się jak duch.
Wyglądasz teraz lepiej.
Evan mnie wyleczył.
Dzieci zmieniają wszystko.
Może powinienem taki mieć.
-To nie jest dla osób o słabym sercu. -Mhm.
-Myślisz, że jestem zbyt samolubny. -Zdecydowanie.
(śmiech) Wiesz, mam takie wrażenie
próbujesz mnie o czymś pouczyć.
Po prostu nie jestem pewien co do tematu.
Przepraszam. Jestem nudnym rodzicem.
Gdzie byliśmy?
Dziesięć minut temu,
centrala otrzymała wiadomość na linię alarmową
od Ahmeda Najjara, jednego z naszych kurierów z Bliskiego Wschodu.
Jest w samolocie.
Co?
Mamy agenta na pokładzie lotu 127?
To jeden z pasażerów.
- Sprawdziliśmy jego tożsamość? - Centrala przeprowadziła weryfikację.
Wysłał tę wiadomość:
„Czterech napastników, dwa pistolety.
„Dzieci w pierwszej klasie, odpoczywajcie w eko.
„Dwie kobiety krytyczne.
„Brak zasilania nie równa się brakowi kamer.
Sugeruj atak na tylne podwozie.”
Powiedziałbym, że mamy przewagę.
Nie, poczekaj chwilę.
Przez ostatnie osiem lat,
Ahmed nie zrobił nic więcej niż martwe krople.
Ma 58 lat i nie był przeszkolony w żadnej walce z rebelią.
Musimy negocjować.
- Szturm na samolot jest zbyt niebezpieczny. -Negocjować?
Czytałeś manifest Al-Dairat?
Ja mam. Marzec 2006.
Nigdy nie zaakceptują niczego mniejszego niż ich żądania.
Nigdy. Zabiją się, zanim zaczną negocjować.
Zrobili to w Kinszasie.
-Pamiętasz to? -Mhm.
Spalili wszystkich żywcem na głównym komisariacie policji,
łącznie z nimi samymi.
Ci goście robią, co mówią.
Nie cofają danego słowa.
Jakieś wieści od Niemców?
Niemcy wysyłają tu swoich więźniów do Wiednia,
ale to taktyka na zwłokę.
Merkel nigdy ich nie wypuści.
-Uważa, że to polityczne samobójstwo. -A Austriacy?
Zamierzają grać twardo, szczególnie teraz, gdy Niemcy nie uginają się.
Jeśli więc Niemcy i Austriacy nie ulegną żądaniom,
naszą jedyną opcją jest szturm na samolot.
Nie nie nie nie. C-nie będziemy szturmować niczego.
Naszym zadaniem jest doradzać Austriakom i mieć nadzieję, że tego nie schrzanią.
Jak więc radzimy to osiągnąć?
Henry, masz doświadczenie w pracy z tymi ludźmi.
Jakie jest Twoje zdanie na ten temat?
Podwozie samolotu.
Tak jak sugerował Ahmed.
Robiono to już wcześniej.
Uch...
niektórzy pasażerowie zginą, ale to lepsze niż śmierć wszystkich.
Czy nie zobaczą, że nadchodzimy?
Dlatego wezwali media, prawda?
Austriacy ich otoczą kordonem i każą nadawcom puścić pętlę.
Jeśli nie wsiądziemy do samolotu w ciągu najbliższych 20 godzin,
to będzie rzeź.
Zobaczę, co mogę zrobić, aby wywrzeć nacisk na centralę.
(zegarek wydaje sygnał dźwiękowy)
Przepraszam, szefie.
Mam spotkanie.
Wychodzisz?
Fundacja Kobiet Muzułmanów. Mogli mieć trop.
Sekundę, Celio.
Chcemy, żeby było o tym cicho.
Nie chcemy, żeby ktokolwiek dowiedział się o naszym przyjacielu Ahmedzie.
Nawet nasi ludzie tam nie są.
Absolutnie.
Pan.
Opuściłeś stację, żeby kogoś spotkać.
Okazało się to bezużyteczne.
Kto to był?
Jedna z moich stałych kontaktów, Sabina z Fundacji Kobiet Muzułmańskich,
chociaż nie mogła zostać.
Więc Sabina przyprowadziła swojego przyjaciela Tahara.
Ta kobieta Tahar powiedziała, że mnie przedstawi
do kogoś, kto mógłby odpowiedzieć na moje pytania.
(drzwi zamykają się)
(Kapanie wody)
Daj mi swój telefon.
Twój telefon.
Szybki.
Proszę.
(schody skrzypią)
(wiatr cicho gwiżdże)
(mężczyzna mówi cicho)
(szklana butelka toczy się w oddali)
MĘŻCZYZNA (cicho): Ona kłamie.
(drzwi zamykają się w oddali)
Celia Harrison.
As-salamu alejkum.
Wa alaykum as-salaam.
Czy mogę zaoferować ci papierosa?
Powiedziano mi, że masz informacje na temat lotu 127.
Co musimy najpierw ustalić...
jest kwestia odszkodowania.
Potrzebujemy mocy.
Władza pochodzi z pieniędzy.
Kiedy człowiek nie może zdobyć władzy pieniężnej,
wtedy sięgnie po brutalną moc.
Zgadzasz się?
Masz informacje czy nie?
Nie ufasz mi?
Nie miałem na myśli żadnego urazu.
Chwileczkę.
Nie sądzę, żeby miał cokolwiek.
To była po prostu próba łatwego zarobienia pieniędzy.
(grzmot cicho dudni)
(dzwoni dzwonek windy)
-(zajęta rozmowa) -(dzwonią telefony)
Wszystko w porządku?
Tak.
-To będzie długa noc. -Tak.
Celia.
-Ty też, Henryku. -Tak.
-Więc przyszła kolejna wiadomość. -(odkłada klucze)
Ahmed mówi nam, że to jeden z porywaczy w samolocie
rozmawiał przez telefon komórkowy po rosyjsku.
Ilyas Shishani mówi po rosyjsku.
No cóż, wiesz, to... to coś znaczy albo nic nie znaczy.
Ilyas był twoim źródłem w Moskwie, Henry.
T-Chcesz mi powiedzieć, co się stało?
Hmm? Wtedy?
Wiem tylko, że zostałeś przeniesiony.
Nie skończyło się to dobrze, nie.
Komu został przekazany?
Nie został nikomu oddany.
Co masz na myśli?
(wzdycha cicho)
Ilyas był dopiero drugim źródłem, do którego się zwróciłem.
Uciekł z Groznego w latach 90.
ostatecznie założył własny sklep w Moskwie.
Był pracowitym, lojalnym mężem.
Dzięki niemu mogłem poznać społeczność czeczeńską.
-Jak się masz? -Jak się ma rodzina?
-Dobry. -Dobry.
Zbudowałam z nim relację opartą na zaufaniu.
-Jest dziesięć stopni poniżej zera... -Lubiłem go.
Lubił mnie. Lubiliśmy się.
On był dobrym człowiekiem.
Czy jesteś pewien, że to może się zdarzyć?
Oczywiście. Masz moje słowo.
Dla mnie najważniejsza jest moja rodzina.
Kiedy doszło do oblężenia Nord-Ost, Putin udawał rosyjskie wydarzenia z 11 września,
i DC to kupiło.
Z naszej strony nikt nie chciał być odpowiedzialny za kolejne Trade Center.
To są nadzwyczajne okoliczności.
I wtedy przyszli do nas Rosjanie, mówiąc, że mają dowody
o rychłym ataku na naszą ambasadę w Budapeszcie.
Ale nie daliby nam tego bez kompromisu.
Jeśli istnieje zagrożenie dla jednej z naszych ambasad,
dowiedzieliśmy się, co to jest.
To może oznaczać życie setek naszych ludzi.
Jeśli Rosjanie czegoś od nas chcą...
A władza zaczęła mówić o rezygnacji ze źródła,
i wylądowali na Ilyasie.
Słuchaj, uh, wiem, że wydałeś
dużo czasu z facetem.
My... wszyscy spędzamy dużo czasu
budowanie i utrzymywanie tych relacji,
ale ich wartość dla nas polega na tym, jak są używane.
To jest kupa pieprzonych bzdur, ot co!
Zrezygnowaliśmy ze źródła?
Moje źródło.
Chryste, Henryku.
(szydzi)
Nie wiedziałem tego. Przepraszam. (jąka się)
Przez cały ten czas myślałem, że to ty
co schrzaniono w Moskwie.
Sprzedali mnie na wypadek, gdyby Rosjanie wykorzystali Ilyasa, żeby się do mnie dostać.
(psy szczekają w oddali)
Skończył w Teheranie.
Ale kiedy go znałem, nigdy nie był radykalny.
Zaufał mi, był moim źródłem i nakarmiliśmy nim Rosjan.
Myślisz, że możesz go znaleźć?
Marnujemy czas.
Musimy dostać się do samolotu albo dać im to, czego chcą.
Tak, cóż, um... (wzdycha)
pozwól mi porozmawiać z Vickiem.
Ci ludzie się nie opierdalają, Bill.
Nie chcemy, żeby stracili cierpliwość.
Henry, trwa proces, ok? Pozwól mi porozmawiać z Vickiem.
-(wzdycha) -Zobaczymy, gdzie są ci pieprzeni politycy.
(drzwi zamykają się)
(szepcze): Cholera.
Hej.
Jest w porządku.
To nie była twoja wina.
(cicho): To takie proste,
kiedy przebijesz się przez wszystkie kłamstwa i dwumowę,
ale dbamy o swoje.
(wzdycha)
Ci wszyscy obcy, to nie my.
To my.
(wzdycha)
Zawsze chcę być odpowiedzialny tylko za ciebie.
(wzdycha)
Wiesz, myślałem.
Wprowadź się do mnie.
Wiem, jakimi jesteśmy ludźmi.
Wiem, że się wstrzymujemy i jesteśmy ostrożni.
Odgradzamy się od siebie, ale, uh...
Nie stracę tego. Nie mogę.
(wzdycha)
Kocham cię.
-Kochasz mnie? -(szepcze): Tak.
Czy mogę przynieść ci więcej wina?
Chyba spróbuję czerwonego.
Chcesz zobaczyć kartę win?
-Cokolwiek polecisz. -Zobaczę, co uda mi się znaleźć.
Dzięki.
(oddalające się kroki)
Mhm.
Spodoba ci się to.
Powiedz, co lubisz w Kalifornii, ryba jest świeża.
Nie dotykam już zwierząt lądowych.
Z pewnością smakował ci ten bekon, prawda?
Tak, bo kazałeś mi trochę pożyć.
Żyj jeszcze trochę.
Przeżyłem mnóstwo.
(napój rozlewa się, rozlewa)
Bardzo mi przykro.
Jest w porządku.
Mamy to.
Przepraszam.
(Celia odchrząkuje)
(drzwi zamykają się)
(pasażerowie szemrzą, płaczą)
To wkrótce się skończy.
Gdy nasi bracia odzyskają wolność, ty otrzymasz swoją.
Bracia i siostry...
Bierzesz udział w wielkiej walce, która ma swój początek w miłości.
Miłość Allaha.
Miłość naszych rodziców i dzieci.
Dziadku, wiem, że rozumiesz sytuację.
Była kolejna wiadomość od Ahmeda.
„Anuluj plan ataku.
„Mają kamerę na podwoziu.
Nie wiem jak,
„ale jasne jest, że wiedzą, co robią.
„Sugeruję, żebyśmy dali im to, o co proszą
albo wszyscy zginą.”
BILL (szepcze): Jezus Chrystus.
Jak udało im się umieścić kamerę na zewnątrz samolotu?
Aby przymocować go do kadłuba, wystarczy ładowarka bagażowa.
Można było to zrobić w Stambule.
Czy ktoś widział ten aparat?
Hmm?
Austriacy przez cały dzień obserwowali ten samolot.
Nikt nie zauważył niczego niezwykłego?
To, że tego nie widzimy, nie znaczy, że tego nie ma.
-(wzdycha) Jezu. -A co na to Austriacy
o wiadomość?
Austriacy nie wiedzą o Ahmedzie.
Staramy się, żeby było cicho.
Jest samolot pełen przerażonych ludzi, których życie jest zagrożone,
i nie możemy powiedzieć Austriakom o Ahmedzie.
To decyzja Langleya.
-Ernst? -Wiesz jak to jest.
Nie sprawdzaliśmy Austriaków.
Celia ma rację.
Musimy zacząć dzielić się naszymi informacjami.
-(zajęta rozmowa) -(dzwonią telefony)
Pamiętam, że Bill opuścił biuro tego wieczoru
wkrótce po tym, jak otrzymaliśmy trzecią wiadomość od Ahmeda.
Wiesz dlaczego?
Sally zachorowała na jedną ze swoich chorób bierno-agresywnych.
Ja... muszę iść do domu.
Prawdopodobnie wrócę później.
-Zadzwonisz do mnie, prawda? -Będę.
-Nie miałem okazji się zamknąć. -(brzęk klawiszy)
Zrobisz to dla mnie? Widzimy się później.
Dobranoc, Billu.
Sally zawsze była jego doskonałą wymówką.
Co ty mówisz?
Przepraszam, czy...
oskarżasz mnie?
Czy wiesz, ile lat życia poświęciłem ojczyźnie?
Hmm?
Kłamstwa, dwulicowość?
Wszyscy daliśmy. Nikt Cię nie zmuszał.
Tak, cóż, po prostu spójrz na swoją przyszłość, co?
To jest to, z czym skończysz.
Moje jądra są nadal mocno przytwierdzone.
-Pierdol się. -Jak się ma Sally?
(szepcze): Boże, ty pieprzona cipo.
Jak śmiecie mnie oskarżać?
Bill, kiedy oskarżę cię o współpracę z wrogami Ameryki, będziesz o tym wiedział.
Za tobą będzie dwóch dużych facetów, trzymających cię za ramiona,
i nie będziemy w pieprzonym pubie.
-Będziemy w rumuńskiej piwnicy. -(szydzi)
Tak.
Więc Bill opuścił biuro, aby zająć się Sally. Kiedy to było?
Około- 00,- 30.
I korzystałeś potem z jego biura?
(zajęta rozmowa)
(drzwi zamykają się)
Co robili wszyscy inni?
(wzdycha) Próbowaliśmy po prostu zapanować nad sytuacją.
Owen wykonywał swoją cyber-pracę.
Ernst i Leila rozmawiali ze swoimi kontaktami.
Vick informował Waszyngton.
A ty?
Jeszcze raz przeglądałem dane wywiadowcze, żeby sprawdzić, czy czegoś nie przeoczyliśmy.
Czasami zastanawiałem się, czy Ilyas wybrał Wiedeń ze względu na ciebie.
Dlaczego miałby to zrobić?
Nie wiem.
Żeby cię sprowokować?
Nie sądzę, że Ilyas wybrał Wiedeń ze względu na osobistą zemstę.
(wzdycha)
(cicho): „Czterech napastników, dwa pistolety.
„Dzieci w pierwszej klasie.
Sugeruj atak na tylne podwozie.”
„Anuluj plan ataku.
Mają kamerę na podwoziu.”
„Główny porywacz w telefonie. Mówi po rosyjsku.
Nie wiem, jak przetłumaczyć.”
Nie wiem jak,
ale jasne jest, że wiedzą, co robią.”
Nie wiem...
„Nie wiem”.
Ahmed był naszą najlepszą szansą na wydostanie tych ludzi żywych.
Ale coś było nie tak.
Oczywiście zauważyliśmy różnicę pomiędzy
Ostatnia wiadomość Ahmeda i pierwsze.
No wiesz, całe zdania,
jakby nagle miał cały czas świata na dobrą gramatykę.
Nikt nic nie zrobił?
Cóż, później Vick wezwał mnie do swojego biura,
i rozmawialiśmy o słoniu w pokoju.
-Tylko wy dwoje? -Tak.
Tak, musieliśmy liczyć się z taką możliwością
że to już nie był Ahmed, z którym rozmawialiśmy.
A jeśli zostałby odkryty, kto zdemaskował jego przykrywkę?
Uh, nawet Austriacy nie wiedzieli, że tam był.
Rozmawiałeś o tym z Celią?
Nie? Nie. Musiała być uważana za podejrzaną, tak jak wszyscy inni.
Wystąpiła anomalia.
Ahmed opowiedział nam rozmieszczenie zakładników, zaproponował plan ataku,
potem nagle zmienił ton i powiedział nam, żebyśmy współpracowali.
Może zdał sobie sprawę, że jego plan ataku nie wypali.
To nie było tylko to.
Dlaczego nagle zabrzmiał jak inna osoba?
Potem, gdy kwatera główna wysłała kontrwywiad,
jak im to wszystko wyjaśniłeś?
Nie zrobiłem tego.
(grzmot cicho dudni)
NIE?
Nie. Cóż, nie było sensu.
To było zrobione.
Ponieśliśmy porażkę.
Gdybyśmy zaczęli krzyczeć „kret”, byłoby to wszystko dla nas wszystkich.
Czy podejrzewał Pan, że ktoś na naszej stacji zdradził Ahmeda?
No cóż, to nie mogli być Austriacy, bo nie wiedzieli, że on istnieje.
(macha ustami)
Dlatego prosiłeś o logi rozmów telefonicznych?
Co znalazłeś?
Cóż, sam przejrzałeś rejestry rozmów telefonicznych.
prawda?
Dlaczego Celia przeglądała rejestry rozmów telefonicznych?
Nie wiedziałem, że taka jest.
Tej nocy, zaraz po tym jak opuściłeś biuro.
Jak myślisz, co znalazła?
Nie wiem.
Nie wiem. Dlaczego mi nie powiesz.
Co by zrobiła, gdyby odkryła
szef, którego uwielbiała, wykonał kilka wątpliwych telefonów
z jego telefonu?
Połączenia do Iranu.
(szepcze): Co?
Bezpośrednie połączenie z Twojej linii
pod numer w Teheranie.
Pół minuty, 15:00
To zadziwiające, że ktoś tak jest pogrążony w tajnych sprawach
zadzwoniłby z własnego telefonu służbowego,
ale głupota rządzi stosunkami międzynarodowymi w takim samym stopniu jak wszystko inne.
(dysząc cicho)
Szukasz kozła ofiarnego. Hmm?
Każdy mógł skorzystać z mojego telefonu.
To znaczy, mogłeś sam tego użyć.
co? Celia?
-Vick? -(tabela funtów)
Nie bawmy się w imiona, Bill.
Nie robimy tego. To pod nami.
Przyglądamy się dowodom. Śledzimy fakty.
Tylko dwie osoby miały dostęp do Twojego telefonu biurowego,
więc nie zadzieraj ze mną.
Nie chcesz znaleźć się po złej stronie mojego śledztwa.
Więc porozmawiaj ze mną o Celii.
(wybieranie numeru)
(dzwonienie linii)
(kliknięcia linii)
MĘŻCZYZNA (przez telefon): Tak?
Kto to?
(kliknięcia linii, sygnały dźwiękowe)
Czy z kelnerką wszystko w porządku?
Pan?
Wyglądała na – nie wiem – zrozpaczoną.
Och, ma się dobrze.
Właściwie jest w drugim miesiącu ciąży.
Och, to niesamowite.
Tak, poranne mdłości przez cały dzień.
Och, biedactwo.
Tak, wraca wcześnie do domu.
-Ale zaopiekuję się tobą stąd. -Hmm.
-W takim razie życz jej wszystkiego najlepszego. -Tak, zrobię to.
Dlaczego nie przypniesz tego Owenowi Lassiterowi?
W końcu się zabił.
Nigdy tego nie wyjaśniono, naprawdę.
Romans, który się nie udał, ale po 127 roku się zepsuł.
Poczucie winy niszczy jego związek.
Niszczy go poczucie winy i samotność.
To idealna krótka narracja, a on nie jest w stanie się bronić.
Jego wujek zasiada w Komisji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Spraw Rządowych.
A co z Ernstem?
Ernst doradza DDO.
On jest poza moim zasięgiem.
Mhm, jest łatwiejszy pasztet.
Bywała częstym bywalcem meczetu.
Na koniec bardzo płakała.
Pamiętać?
A co z tobą?
Vick mnie oczyścił.
Naprawdę?
Słuchaj, nie chcę tego robić bardziej niż ty.
-(pilna rozmowa) -(dzwonią telefony)
-Hej, widziałeś to? -Co się stało?
To wydarzyło się dziesięć minut temu.
Zabili pasażera.
To cholernie brutalne.
(strzał nad monitorem)
Zabierz swojego szpiega!
Docierają do mnie rzeczy, których nie wiemy.
Co wydarzyło się w środku tego samolotu?
Nie mogę tego odpuścić.
A co jeśli byłbym jednym z pasażerów?
Czy walczyłbym?
(pasażerowie szemrzą, płaczą)
A w przypadku Ginny i Evana koszmary stały się nie do zniesienia.
W moim śnie jestem sparaliżowany.
(oddech drży)
Trzymając się nadziei, że jeśli zrobię wszystko, co mówią...
...wszystko będzie w porządku.
-(jęczy) -Dzieci.
-Wszystkie dzieci! -Oddaj mi teraz dzieci!
(szepcze): Proszę, nie rób im krzywdy.
-Proszę. -Dzieci chodzą teraz ze mną.
-Proszę. -Mamusia!
-(płacze) -No dalej.
Mamusia!
Nie. Dlaczego je bierzesz?
-(Beslan mówi niewyraźnie) -(Evan płacze)
Żadnego płaczu.
(szlochanie)
Nigdy ich nie oszczędzam.
(wzdycha)
(cicho): Przepraszam.
Co jest najnowsze?
Atak odpada.
Austriacy przestraszyli się, gdy zginął Ahmed.
Wypuszczą więźniów?
Cóż, Merkel przywiozła tutaj swoich więźniów,
ale nadal nalegają na negocjacje.
(dzwonienie linii)
-(kliknięcia linii) -Gdzie jesteś?
HENRY (przez telefon): W domu. Właśnie mam zamiar wyjść.
Zaczekaj na mnie.
Jednej rzeczy nie mogę zrozumieć tamtej nocy.
Jesteśmy na stacji.
Zamieszkamy razem.
Patrzysz na logi rozmów, Ahmed umiera...
(drzwi otwierają się, zamykają)
...a potem wrócisz do mnie do domu.
(oboje dyszą)
(beczenie)
(bez tchu)
(beczenie)
(oboje chrząkają)
(dyszenie zwalnia)
(oddech drży)
Następnego ranka zostawiłeś mnie.
To, co mieliśmy, było prawdziwe.
Czyż nie?
Tak myślałem.
Dlaczego uciekłeś?
(cicho wdycha)
Chyba wolałem, żeby to było przesłuchanie.
Cóż, przekonałeś mnie.
Czego?
(szepcze): Że jesteś bardzo przekonujący.
(wzdycha cicho)
Czy wszystko w porządku?
(pociąga nosem, pochrząkuje)
(odchrząkuje delikatnie)
Zaraz wracam.
(drzwi otwierają się)
(drzwi zamykają się)
(bieżąca woda)
(dysząc)
(odpływ wody)
(pociąga nosem)
(grzmot cicho dudni)
(drzwi zamykają się)
(bieżąca woda)
Wszystko pójdzie zgodnie z planem?
Pikolo?
Potroić.
Co ty tu kurwa robisz?
Zwiad terytorium.
Och, masz na myśli, skąd wiedziałem, kim jesteś.
Każdy ma swoje metody.
Z bliska wyglądasz starzej.
Nie powinieneś tu być.
Cóż... (wzdycha) Prawie mnie nie wpuścili.
Chyba nie jestem wystarczająco dobrze ubrana.
Prawie musiałem zrobić scenę.
Więc... nadal gramy?
Nie wiem.
Wyjaśnię to z tobą wcześniej.
Wszystko, co musisz zrobić, to powiedzieć tak lub nie.
(drzwi otwierają się)
(drzwi zamykają się)
(drzwi pojazdu otwierają się, zamykają)
HENRY (przez głośnik): Opowiedz mi o śledczych z kontrwywiadu.
To byli kutasy.
A co powiedzieli o logach telefonicznych?
Nic nie powiedzieli.
To znaczy, kiedy powiedziałeś im o dziennikach.
Nie powiedziałem im o dziennikach.
Podejrzewałeś, że Ahmed został zdradzony, odebrałeś podejrzany telefon…
...i nie powiedziałeś centrali?
Wiesz, co pomyślałem, kiedy znalazłem ten numer w logach?
Myślałem, że Bill nas sprzedał.
Nie rozumiałam, dlaczego i jak dał się wciągnąć w ten bałagan.
A potem Ahmed został zabity...
...i pobiegłem prosto do ciebie.
Zabili Ahmeda.
Co?
Strzelili mu w głowę.
Gówno.
Oboje wiemy, że Bill nie wykonał tego telefonu.
(bieżący prysznic)
Jeśli nie Bill, to co?
(bieżący prysznic)
(woda bieżąca, wypełnienie szklane)
(wibruje telefon)
(prysznic się kończy)
(oddech drży)
(drzwi zamykają się)
Całe to odwrócenie uwagi.
Czy naprawdę myślisz, że to robi różnicę?
Co jest nie tak?
(cicho): Jest na tym zegar.
I to się skończy.
Po prostu robimy wszystko, co w naszej mocy.
Byłaś jedyną osobą, która znała Ilyasa wcześniej.
Jest samolot pełen przerażonych ludzi,
i nie możemy powiedzieć Austriakom o Ahmedzie.
Jedyny, który ma połączenie.
Ernsta?
Wiesz jak to jest. Nie sprawdzaliśmy Austriaków.
- Celia ma rację. Wiedziałeś, że to naraża cię na niebezpieczeństwo,
więc podrzuciłeś tę informację
-na wypadek, gdyby było dochodzenie. -(drzwi zamykają się)
-(dzwoni linia, kliknięcia) -(mężczyzna rozmawia przez telefon po rosyjsku)
(lekko statyczny)
Nie miałeś prawa.
Wszystkie te cholerne kłamstwa.
Nawet pomiędzy kochankami.
Czy wszystko w porządku?
Tak.
Do zobaczenia na stacji.
(drzwi otwierają się)
(drzwi zamykają się)
Widziałem numer w twoim telefonie.
Ostatniego ranka, kiedy bierzesz prysznic.
120 osób.
Dzieci.
Kim jesteś?
Wiesz, kim jestem, Ce.
(pasażerowie płaczą)
Nadszedł czas, aby wysłać naszą wiadomość.
Sami to na siebie sprowadziliście.
(paniczna rozmowa)
Mówimy w imieniu wszystkich ofiar na całym świecie.
(wymiotuje, pociąga nosem)
(cicho płacze)
Tak jak twoje rakiety nadal uderzają w nasz lud...
...odpowiemy.
-(pilna rozmowa) -(dzwonią telefony)
NIE!
Skontaktuj się z centralą!
Allah Akbar.
...z Austriakami. Muszę wiedzieć...
(rozmowa trwa niewyraźnie)
Allah Akbar.
(dysząc cicho)
Austriacy mówią, że nie żyją.
Porywacze, pasażerowie, załoga.
Wszyscy.
Skąd oni wiedzą?
Jakieś pięć minut temu Austriacy otrzymali wiadomość:
„Al-Dairat nie negocjuje”.
W kokpicie mieli kamery wysokiej rozdzielczości.
Obaj piloci zginęli na swoich siedzeniach.
Strzał?
Uważamy, że zostali uduszeni.
Sarin. To gaz sarin.
Musimy natychmiast podać dawki atropiny i pralidoksymu.
Nie? Nie. C-nie możemy wejść, dopóki nie dowiemy się więcej.
Więc co, po prostu pozwolimy im umrzeć?
(drzwi otwierają się)
Właśnie opublikowali w Internecie wideo z wnętrza samolotu.
Kiedy wszyscy zginęli, nie wiedziałem, co robić.
Może byłeś niewinny.
Może ten numer nie był powiązany z Ilyasem.
(dzwoni dzwonek windy)
Nie mogę powiedzieć, że w to wierzyłam, ale chciałam.
Ponieważ cię kochałem.
Więc pogrzebałem wszystko, co widziałem...
-Celio! -...i wyszedłem.
(bicie dzwonu kościelnego)
A osiem lat później przyszedłeś po Billa?
I ja?
Zniszczyłbyś moje życie...
...aby ocalić swoje.
-(fortepian gra muzykę klasyczną) -(kobieta mówi niewyraźnie)
(wybieranie numeru)
(dzwonienie linii)
-(kliknięcie linii) -Karl Stein?
To jest Celia Favreau.
Jest na zewnątrz, trzecia ławka po lewej stronie.
Mamy restaurację.
Przylatuje kelner i barman z DC
Kilku gości też.
Nie wiem, czy potrafię to zrobić.
Przyszłaś do nas, Celio.
Wiedziałeś, co to znaczy.
Freddy się tym zajmie.
Nie dotykaj jego kieliszka do wina.
Skąd mam wiedzieć, że wychodzę z tego na dobre?
Dwa niezależne źródła, ta sama historia.
Wystarczająco dobrze dla mnie.
Po tym nie chcę już nigdy więcej o tobie słyszeć.
-Masz moje słowo. -Pieprzyć twoje słowo.
Po prostu zostaw moją rodzinę w spokoju.
(oddech drży)
(kliknięcie blokady)
Kto to?
Henry, Henry, posłuchaj mnie.
Powiedzą, że to było samobójstwo.
(przerwa w głosie): Nie masz już dużo czasu.
(wzdycha)
Och, kraj wina.
Po prostu nie rozumiem, dlaczego to zrobiłeś.
Dlaczego, Henryku?
Zrobiłem to dla ciebie.
Ponieważ cię kocham.
Nie rozumiem, co mówisz.
Nazywa się Ilyas Shishani.
Uważamy, że może być tutaj, w Wiedniu.
-(zaczyna mówić) -Ludzie umrą, Tahar.
Nie znam tego człowieka.
(telefon wibruje)
- (sygnał dźwiękowy zegarka) - Przepraszam, szefie.
Mam spotkanie.
(grzmot cicho dudni)
Henz.
Iliasz.
Kopę lat.
Co Ty tutaj robisz?
Przychodzić.
(butelka otwiera się)
(grzmot cicho dudni)
Pamiętasz Moskwę, Henry?
Mówiłeś tak dużo o zaufaniu, że prawie ci wierzę.
Czy jesteś za tym?
Porwanie?
Podałeś moje imię Rosjanom.
Specnaz.
Twardzi mężczyźni.
(grzmot cicho dudni)
Przez sześć miesięcy nie widziałem słońca.
Byłem torturowany.
Moja noga.
Uszkodzony i źle zresetowany.
Nazywają mnie terrorystą.
Nieśmiały Ilyas,
kto łamie chleb i...
zdradza tajemnice Amerykanom.
(grzmot cicho dudni)
Jak myślisz, co to zrobiło mojej córce?
Widziała, jak jej ojciec został pobity na miazgę i zabrany.
Nie wiedziała, czy umarłem, czy żywy.
Szukałem cię. Nie mogłem cię znaleźć.
(mruczy)
(grzmot cicho dudni)
Uciekliśmy do Iranu.
Moja córka tam umiera.
Tylko sześć.
Ponieważ oni...
nie mam leków.
Dlaczego?
Sankcje amerykańskie.
(wibruje telefon)
(dzwoni telefon)
(oddech drży)
Wyjmij telefon i zadzwoń do kochanka.
Celia Harrison.
Co?
(grzmot cicho dudni)
-Zrób to proszę. -Dlaczego?
-Zrób to. -Czego odemnie chcesz?
Zrób to!
(grzmot)
(dzwonienie linii)
-(kliknięcia linii) -Henry Pelham.
Ona jest ze mną.
Słuchać.
Celia Harrison.
(przez telefon): As-salamu alaykum.
CELIA (przez telefon): Wa alaykum as-salaam.
Powiedziano mi, że masz informacje na temat lotu 127.
Ilyas, posłuchaj mnie.
Możemy to rozwiązać, cokolwiek chcesz.
Jeśli chcesz pieniędzy, mogę ci je dać.
Jeśli chcesz immunitetu, też mogę ci go zapewnić.
Uspokój się, Henryku.
Masz informacje czy nie?
Chcę się tylko upewnić, że odpowiesz na moje pytania.
Nie ufasz mi?
Nie miałem na myśli żadnego urazu.
Powiesz mi, co wiedzą Amerykanie i Austriacy.
Powiesz mi, co planują.
Nie mogę tego zrobić. Nie mogę tego zrobić, Ilyasie.
Mamy ją w pokoju, Henry.
-(wydycha gwałtownie) -Potrzebujemy mocy.
Władza pochodzi z pieniędzy.
Kiedy człowiek nie może zdobyć władzy pieniężnej, sięgnie po władzę brutalną.
Atak bezpośredni, podwozie. Zostaw ją.
-Zgadzasz się? -(tabela funtów)
-Zostaw ją. -Wiem, że jest więcej.
Zostaw ją!
Powiedz mi swoimi informacjami, ile ona jest warta.
Musiałem mu coś dać.
Tożsamość Ahmeda.
Ciągle miałem nadzieję, że zaatakują samolot, że...
...uwolnić więźniów.
(cicho płacze)
Dokonałem wyboru i wybrałem ciebie.
(cicho płacze)
Salaam alejkum.
Życie jest takie cenne, Henry.
(szloch)
Znali już twoje imię.
Ilyas im powiedział.
Byłem tylko potwierdzeniem.
Myślałem, że mam szansę.
(śmiejąc się cicho)
Że może mieliśmy szansę.
Wszystkie te lata.
Jestem taki zmęczony.
Przepraszam.
(szepcze): Kocham cię.
(cicho płacze)
Powinieneś iść.
NIE.
(łkając): Nie, nie.
(szloch)
(szepcze): Powinieneś iść.
Dlaczego mi nie powiedziałeś?
(łkając): Dlaczego nie... dlaczego nie...
HENRY (szepcze): Przepraszam.
Jest w porządku.
(nierówny oddech)
(cicho płacze)
Nie dotykaj mnie.
(płytkie sapanie)
(wibruje telefon)
(dzwoni telefon)
(lekko statyczny)
TREBLE (przez telefon): Piccolo.
Potroić.
Mam ją.
Tu, przede mną.
(grzmot cicho dudni)
Mogę to zrobić czysto, ale musi to nastąpić teraz.
Czy powinienem kontynuować?
(płytkie oddychanie)
Pikolo?
(wzdycha słabo)
Czy to było „tak”?
(wzdycha)
Piccolo, muszę się zgodzić.
(wzdycha słabo)
(dzwonienie linii)
(kliknięcia linii)
Zrobione.
(niewyraźna rozmowa przez radio policyjne)
(grzmot cicho dudni)
Nadal nie śpisz.
(oddech drży)
Zabierzemy cię do łóżka.
-Mamo, ściskasz mnie. -(pociąga nosem)
(szepcze): Cześć.
(„Pieśń miłosna” Amandy Bergman podczas odtwarzania)
(wokalizuje)
(wokal trwa)
(piosenka się kończy)
Downloaded from subtitlesnest.com