KAPAG DUMATING ANG PAGLAYA
base sa totoong pangyayari
Well?
handa na?
Tatapusin ko na ito. Kumuha ka ng isa pa.
- Nakikita mo ba? - Oo.
- Sa itaas. - Sa itaas. Lumiko. Sa pamamagitan ng.
At hinihila namin.
sa itaas. Lumiko. Sa pamamagitan ng. At hinihila namin.
Lahat! Kailangan nating tumakbo at maghanda. Kakayanin mo pa ba ito?
- Hinihila lang nito ang kurdon. - Hilahin ang kurdon.
Ang watawat ay hindi dapat tumama sa lupa. Tapos sasama ka. Huwag mag-antala.
Kolehiyo ng Ruesling. Abril 1945
- Huli ka. Nasaan ka? - Iwanan mo akong mag-isa.
Tahimik.
Maganda.
Halos perpekto ang tunog. halos.
Sa gabi, ang aming guro na si Madsen ay magsasalita tungkol sa gawain ng mga rescuer.
At sasabihin niya ang tungkol sa mga tulisan mula sa mga burol ng Funen.
At pagkatapos ay pipiliin natin ang mga tauhan sa kusina.
Huwag tumakas. Maghihintay si Liss sa kusina.
Magkaroon ka ng magandang araw.
Tayo na, Søren. Oras na.
Hoy Jacob! Dadalhin mo ba ito sa aking ina?
May butas sa tuhod. At may date ako.
- Alam mo ba? - Ano?
Nasa Berlin na ang mga Ruso.
- Tapos na ba ang digmaan? - Oo.
Hindi na kayang magtago ng lalaking may bigote.
- Oras na ba para sa mga klase? - Oo.
Sa sandaling matanggal ang plaster, magpi-piano ulit kami.
Damn, ang lamig!
14.21.28.
- Kamusta. 35. - Mga dokumento.
- Tatay, ano ito? - Pumunta ka.
- Anong nangyayari? - Buong umaga silang nandito.
- Magandang hapon. - Mga dokumento, mangyaring.
tiyak. Eto na.
Dito.
- Pumunta ka. - Salamat.
Isang German warehouse sa Ring ang sinunog ng mga lumalaban kahapon.
Dito sa Rüsling wala silang mahahanap.
Lahat!
Ito ay hindi kapani-paniwala kung paano isinusuot ni Birk ang kanyang mga damit?
- Matagal nang may nakaupo sa manukan. - Hayaan siyang bumaba sa negosyo.
- Mukhang maayos. - At ito ay amoy.
Kailangan lang itong hugasan.
Masakit ba pag pinindot ko? Subukan ito ng ganito.
- Aleman na kotse. - Saan sila galing?
Hindi, Erna. Ako na mismo ang magbubukas.
Ipakita mo saakin.
Hindi!
Umupo.
Erna, tumawag ka ng ambulansya. Ngayon na!
Ama namin sumasalangit ka.
Sambahin ang iyong pangalan, dumating nawa ang iyong kaharian.
Gawin ang iyong kalooban sa lupa gaya ng sa langit.
Bigyan mo kami ngayon ng aming pang-araw-araw na pagkain at patawarin mo kami sa aming kasalanan.
Gaya ng pagpapatawad natin sa mga may utang sa atin.
Huwag mo kaming ihatid sa tukso, kundi iligtas mo kami sa masama.
Sapagkat iyo ang kaharian, ang kapangyarihan at ang kaluwalhatian magpakailanman. Amen.
Bakit pinatay si Dr. Nielsen?
Nais ng mga Aleman ang paghihiganti para sa mga aksyon ng mga lumalaban.
At maraming inosenteng tao ang naghihirap.
- Maaari ka ring patayin ng mga Aleman? - Hindi.
Bakit kailangan nila ng isang direktor sa kolehiyo?
eksakto?
Dapat tayong maging matatag.
Nai-save ko ito para sa iyong kaarawan, ngunit...
- Mukhang Spitfire. (manlaban) - Mukhang cool.
- Ngayon subukang matulog. - At nanay?
Wala siyang pupuntahan. Magandang gabi.
Bukas ay babalik ako sa paaralan.
- Mayroon na? - Kailangan ko ng distraction.
O mababaliw ako.
Hindi mo pa rin magagawa nang walang pianist.
Magiging masaya ang mga estudyante.
Ang aking pakikiramay. Ipaalam sa akin kung makakatulong kami sa anumang paraan.
- Salamat, Lauritz. - Siya ay isang mabuting tao.
- Marunong magsalita? - Ngayon?
- Oo. Ito ay mahalaga. - Oo naman.
Magulong sitwasyon sa mga refugee ng Aleman.
Ang presyur sa Copenhagen at Jutland ay humantong sa...
Na ang mga awtoridad ng Aleman ay magdadala ng 200,000 sibilyang Aleman.
Ang mga paaralan at kolehiyo ay dapat maghanda upang mapaunlakan ang mga ito.
Ang iyong paaralan ay hindi lamang.
Lahat ng mga paaralan at kolehiyo ay dapat tumanggap ng mga German refugee.
Dalawang daang tao. May bukas.
Dalawang daan? Wala kaming ganoong kalaking espasyo.
Dapat mong tanggapin ang mga ito. Salamat.
May walong linggo pang klase ang mga estudyante.
- Pauwiin mo sila. - Ngunit kailangan ng kolehiyo ang kanilang pera.
Nais kong itanong kung maaari kang makahanap ng ibang solusyon?
Hindi ako makikipagdebate sayo.
Kailangan ko bang ipaalala sa iyo na ang Denmark ay sinakop ng Germany?
Problema mo ang mga estudyante.
Hindi mo ito magagawa sa ganitong paraan. Hindi sila pwedeng umalis na lang...
- Sa Aleman, mangyaring. - Paumanhin.
Bukas alas-siyete, ang paaralan ay nasa aming pagtatapon.
Maaari kaming mag-alok ng gym. Aalis kami ng dormitoryo para sa mga estudyante.
Herr Commandant. Malaki ang gym namin.
Ito ay mas mahusay kaysa sa mga lumang silid. Maaari mong ilagay ang mga ito doon.
Ilagay ito kung saan mo gusto. Dapat may bubong sa iyong ulo.
Dalawang daan.
On cue, tara na! Buksan ang mga pinto!
Lumabas ang lahat! Pagtitipon sa entablado.
- Mayroong higit sa dalawang daan sa kanila. - Ano ang magagawa natin?
Ako ay humihingi ng paumanhin.
- Walang puwang para sa napakarami. - Dapat pumirma si Lauritz Hansen.
Ako si Lauritz Hansen.
- 523 tao? - Oo.
- Hindi mo kayang tanggapin ang lahat sa gym. - Anong meron ka? May problema?
- May mga problema ka? - Hindi.
Pakipirmahan.
- Lauritz, hindi natin kaya. - Dapat tayong sumunod sa kasunduan.
Huwag nating i-discriminate ang mga estudyante. At hayaang matulog ang mga Aleman sa isat isa.
Makinig ka! Kolektahin ang iyong mga bagay at pumunta sa direksyon na iyon.
- Søren! - Tatay!
Hiniling ko na maging malapit sa iyo. Tara na.
Mas malapit. Walang sapat na espasyo.
Uy? Ibigay mo na sa akin. Ang kawali na ito ay para sa paaralan.
Ibalik mo sa akin.
- Ibabalik namin ito mamaya. - Hindi siya para sayo. Ibalik mo.
- Gusto mo ba kaming patayin sa gutom? - Itigil mo yan. Ibalik mo yan!
- Kawal, kinuha niya ang aking kawali. - Ibalik mo agad!
Mabilis!
- Kailangan namin ng higit pang mga kumot. - Makipag-usap sa militar.
Gym lang ang binibigay namin.
Inilagay namin ang mga Aleman. Pero magpapatuloy ang klase bukas.
Pa rin.
Mahirap tanggapin ang sitwasyong ito.
Pero hindi lang kami ang college. Ito ay nangyayari sa buong bansa ngayon.
Isang kasunduan lang sa mga awtoridad. Kami ang bahala sa sarili namin, sila ang bahala sa kanila.
Magandang gana.
- Magkakaroon ba ng karagdagan ng beetroot? - Oo, mangyayari ito.
- Tatay, hanggang kailan mananatili ang mga Aleman dito? - Hindi ako nag-iisip ng matagal.
Uuwi sila kapag natapos na ang digmaan. Malapit na.
pag-asa.
Jacob.
Paumanhin sa abala sa iyo, ngunit ang aking anak ay napakasakit.
- Dapat ba? - Aalamin ko.
- Makipag-usap sa mga sundalong Aleman. - Ngunit wala sila doon.
Wala na sila. Wala ni isang sundalo ang natira.
- Ngunit hindi ito totoo. - Walang sinuman.
Wala ring pagkain.
Dapat kang bigyan ng pagkain at gamot.
Maaari ka bang tumawag ng doktor? Wala bang doktor sa bayan?
Hindi niya maintindihan.
- Ang aking anak ay napakasakit. - Kailangan mong bumalik sa bulwagan.
Nasaan ang iyong mga kaibigan, Churchill?
- Ito ay mga baboy. - Maaaring sinunog nila ang bulwagan.
Sinong gumawa nito?
Sinong gumawa nito? Sinong gumawa nito?
- Oras na para pumasok sa paaralan. - Birk!
May dugo sa kanyang mga daliri. Ginawa mo ba ito?
- Pinatay mo ba ang aming mga manok? - Hindi.
Hindi sapat ang limang manok para pakainin ang 500 katao.
Bitawan mo ako.
Pakawalan mo siya.
- Pumunta tayo sa. - Tayo na, Otto.
Paumanhin.
- Okay? - Oo Oo.
- Mga tanga. - Birk...
Well, sabi ko oras na para pumasok sa school.
- Kamusta! - Kamusta ka?
- Totoo ba na ang mga Aleman ay nakatira sa kolehiyo? - Nakatira sila sa gym. Doon lang.
- Mukha silang madumi. - Mabaho ba sila?
Ito ay dahil sa sauerkraut.
- Darating si Magnus. - Well, Magnus. Masaya ba ang nanay mo?
- Gusto niyang maglakad kasama sila. - Parang magkalat!
- Natulog ako sa isang sundalong Aleman. - At ibuka ang kanyang mga binti para sa iba.
Parang mare.
- Pagkatapos ay maglalaro tayo ng digmaan. - Gusto kong maging sa paglaban.
- Magiging Nazi ka ulit. - Ayoko.
Sampu pa! Itaas ang kamay!
Lima pa!
Tatay, bakit ka nakikipag-usap sa mga Aleman?
Huwag mag-alala, maganda ba ang araw na iyon?
- Malamig, Mr. Madsen. - Isang degree lang. O dalawa.
- Hindi mo gustong makasama sila - Mga kamay sa likod ng iyong ulo.
Kaya. Susunod na ehersisyo! Isa dalawa tatlo...
Mas mataas ang mga tuhod.
Hindi ko maintindihan kung paano makakatulong ang gatas na ito?
Ibigay natin ito sa mga bunsong anak.
At ngayong gabi, lahat ng German ay kakatok sa aming pinto.
- Hindi ko iniisip. - Tama si Birk.
Malapit nang dumating ang gatas at pagkain. Ginagarantiyahan ito ng mga Aleman.
- Oo, ngunit ngayon kailangan nila ito. - Mayroon kaming kasunduan sa kanilang mga awtoridad.
Liss...
Iwanan ang gatas.
Ito ay tama. Ang pagtulong sa mga German ay nangangahulugan ng pagtulong sa mga Nazi.
Søren!
- Ito ay bago? - Ito ay isang Spitfire.
Kinukit ng tatay ko.
Mayroon kang mabuting ama.
- Ito ay para sa iyo. - Salamat.
- Hindi mo ba ito kakainin? - Iiwan ko ito para mamaya.
Ako rin.
Hindi yan ang ginagawa mo.
- Oo, pumasok ka. - May oras ka?
Kailangan kong tulungan sina Oga at Mogens.
Makinig, tumugtog tayo ng piano mamaya?
Magkita tayo, Søren.
Hindi niya sasabihin.
- Buweno, kumusta ka? - Magulong, ngunit subukan namin.
Magagaling ang mga estudyante, at iyon ang pinakamahalagang bagay.
Hindi dapat magbigay ng gatas si Liss. Ito ay hindi tama.
- Sa tingin ko hindi niya ito ginagawa. - Makipag-usap sa iyong asawa, Jacob.
- Ang kilos na ito ay maaaring hindi maunawaan. - Oo naman.
Hindi dapat pagdudahan ng mga tao ang posisyon ng kolehiyo.
Lahat tayo ay nagtutulungan dito. At ang lahat ay nakasalalay sa mga mag-aaral.
- Kailangan natin sila ngayon... - Naiintindihan ko. Salamat.
Makakaasa ka. Kakausapin ko si Liss.
Tandaan kung sino ang kumuha sa iyo? At akala ng iba ay napakabata mo pa.
Hindi na kailangang buhayin ang mga pagdududa na ito.
- Salamat. - Magandang araw.
- Bakit sila nandito? - Sa laundry room sila natulog.
- Siya ay nasa aking upuan! - Umupo ka, Søren.
- At ano pa? - Wala nang hihigit pa ngayon.
Bakit natin sila tulungan?
- Basta. - Maaari naming ibahagi ang lugaw sa kanila.
Sila ay mga Aleman. Kami ay nakikipagdigma sa kanila. Alalahanin mo ito.
- Ano ang pinapanood mo? - Lahat! Kumain.
kainin lahat.
Liss...
- Saan sila galing? Hayaan mo silang umalis. - Hayaan mo muna silang matapos.
- Dapat na ba tayong umalis? - Bumalik sa bulwagan. Lahat, pumunta.
- Jacob! - Gumastos ako.
- Pumunta ngmabilis! - Søren.
- Sinabi ko sa aking ina na kailangan na nilang umalis. - Tayo. Mabilis.
Maaari silang kumain ng kaunti. Sila ay mga ulila.
Walang gatas, walang oatmeal. Huwag gawin ito sa likod ko.
- Bumalik ka sa kapatid mo. - Bakit?
Gawin mo ang sinasabi ko. Pumunta ka.
- Namatay ba sila ngayon? - Kapag nagpakita siya, ito ay mabilis.
- Ano ang lalabas? - Dipterya. Kumakalat na.
Malaking panganib para sa mga bata at matatanda. Kung walang paggamot, marami ang mamamatay.
- Kailangan nating ihiwalay ang mga may sakit. - Nasaan ang sarili mong mga doktor?
Ako ay isang doktor, ngunit wala akong gamot. Kailangan namin agad ng antitoxin.
Alam mo ba kung sino ang makakatulong sa atin?
nanghihinayang ako. Ngunit kami ay isang paaralan, hindi isang botika.
Malinaw na.
Tapos maghuhukay pa tayo ng libingan.
Limampu o isang daan. O higit pang mga.
Hindi sila ang problema natin.
Tumanggi ang mga Aleman na palayain ang aming mga bilanggo mula sa mga kampo.
Ang mga Aleman ay may priyoridad ng mga doktor para lamang sa kanilang mga sundalo.
So tayo lang ang may problemang ito?
Kung tumulong ang aming mga doktor, susuportahan nila ang makina ng digmaang Aleman.
Naririnig mo ba ang sinasabi ko, Jacob?
- Naiintindihan ko. - Ayos.
Hindi magbabago ang posisyon ng medical association.
Baka may antitoxin ang clinic ni Dr. Nielsen?
Siguro. Pero hindi ko na tatanungin si Birk.
- Maaari mong kausapin si Erna. - Walang silbi.
Hindi kami tutulong sa isang Nazi na doktor.
Baka humingi ng tulong kay Larsen? Mayroon siyang magandang koneksyon sa mga parmasya.
Ni German o Danish na mga doktor...
Wala alinman sa mga parmasya ng Denmark ang tutulong sa amin. walang tao!
May kailangan tayong gawin.
Faaborg
Napakabuti mong pangalagaan ang ating mga refugee.
Ngunit mayroon tayong 60 libong sugatan mula sa Eastern Front.
Ang aming mga ospital sa Denmark ay masikip.
Ito ay kinakailangan upang maiwasan ang mga taong may sakit na makahawa sa mga malulusog na tao.
Ako ay responsable sa aking mga mag-aaral.
Iba na sana.
Ngunit sinira ng Danish Medical Association ang medikal na panunumpa nito at tumanggi na tumulong.
Herr Commandant, hindi ako kasali sa pulitika.
Sa palagay ko ay hindi magagawa ng iyong mga ospital nang walang mga doktor at gamot.
Mahigit 250 libong refugee ang dumating dito sa Denmark.
Maging masaya na hindi ka nabigyan ng higit pa.
Maaari kang pumunta.
Ano ang sinabi niya, dad? Tutulungan ba nila sila?
Dad, uuwi na ba tayo?
Hindi. Tara na.
Walang tao sa bahay. Umalis sila ng asawa niya.
Tinulungan nila ang mga refugee ng Aleman.
Sa kabutihang palad, ito ay natuklasan. Bisitahin si Dr. Esgreen.
Siya ay isang mabuting tao. Tinutulungan lang niya ang sarili niyang mga tao.
- Salamat. - Pakiusap.
- Umuwi na tayo kay mama. - Tatay?
Bukas?
- Doktor Christiansen? Sa bahay? - Hindi mo ito magagawa sa ganitong paraan.
- Kung may dumating? - Hindi na tayo magtatagal.
Pinto.
- Kaya ano ang susunod? - Kailangan nating tumulong sa kolehiyo.
Paano?
Kung magkasakit ang mga Aleman, kailangan nilang pauwiin ang mga estudyante.
Ngayon... Ang pinakamahalagang bagay ay ang pagkuha ng gamot.
- Ngunit tutulungan namin ang mga Aleman. - Ngayon tinutulungan natin ang ating sarili.
Kailangan ng antitoxins. Mga antitoxin.
Kaya.
Lahat. Kami ay mapalad.
Tatay.
Bigyan mo ako ng robe.
- Christiansen? - Humiga ka dito. Mabilis!
nandito ka ba Dr. Christiansen?
Paumanhin, doktor. Maghihintay ako hanggang matapos ka.
Sandali lang po muna. ako sa lalong madaling panahon.
Lahat. Makinig ka.
sasama ako mamaya. Tumakbo sa town hall at hintayin ako.
Naiintindihan? Kung hindi ako dumating ng alas tres, pumunta ka sa nanay mo.
Naiintindihan?
Yan lamang para sa araw na ito. Hello kay nanay.
- Tatay... - Pumasok ka.
Søren.
- Bumalik ako sa lalong madaling panahon. - Tatay.
Nilinlang nila ang mga Aleman. Nanalo kami ngayon.
Ayan, uwi na tayo.
handa na?
Wala akong ganang maglaro ngayon.
Ito ay isang magandang kanta. At ito ay magpapasigla sa iyong espiritu.
Ano ang mangyayari sa mga tumulong sa mga Aleman?
Depende sa ginawa nila.
- Ang mga mandirigma ba ng kalayaan ang nagpapasya? - Oo.
Nagpasya ka bang tulungan ang Aleman?
- Paano kung may alam ako? - Ano?
Tungkol sa tatay ko.
Paano siya?
Sasabihin ko sa iyo kung nangako kang tumulong.
tiyak.
- Niloloko mo ba kami? - Tungkol saan ka?
Nang ako ay tumatakbo sa paligid ng Faaborg na naghahanap ng isang lunas para sa mga Aleman.
Jacob, alam nating lahat.
- Anong masasabi mo? - Hindi mo naintindihan.
Jacob, may digmaang nagaganap. Hindi namin gustong mamatay ang mga batang German.
Ngunit hindi namin kailangan ng reputasyon bilang isang kolehiyo na tapat sa mga Aleman.
Walang dapat magduda.
Gusto kong protektahan ang mga estudyante mula sa impeksyon.
Naiintindihan ko ang pagmamalasakit sa mga estudyante. At ibinabahagi ko ito.
Ngunit kailangan nating maging mas mahigpit. Para sa ating lahat.
Matatanggal ka sa trabaho kung magpapatuloy ito.
- Naiintindihan ko. - Umaasa ako.
Paalam.
Søren.
Nakausap mo na ba si Birk?
Tingnan mo. Napag-usapan ba ninyo ang nangyari sa Faaborg?
Nagsasabi lang ako ng totoo.
Ako rin.
Tingnan mo ako.
Nananahimik ka ba? Tingnan mo ako.
- Tingnan mo ako! - Tumigil ka.
Ang digmaan ay malapit nang matapos at ang lahat ay magiging tulad ng dati.
- Kami ay tumutulong sa kanila sa walang kabuluhan. - Maiintindihan ng mga tao ang ginagawa natin.
Ito ay walang silbi.
- Sa tingin mo ba ito ay gagana? - Sigurado ako.
Tingnan mo siya.
- Isa kang taksil! - Kalokohan!
- Jacob! - Tumigil ka! Tumigil ka!
Tumigil ka!
Ang mga bata ay nag-i-ski...
Pakawalan!
- Anong ginagawa mo? - Papasukin mo ako!
- Saan mo dinala? - Ito ay gamot. galing sa tatay ko.
Pero huwag mong idamay ang pamilya ko. Naiintindihan mo ba?
- Kamusta. - Hindi nahihiya?
- Paumanhin, iyon? - Hindi nahihiya? Tulungan ang maruruming Nazi.
- Tungkol saan ka? - Hindi ka bagay dito.
Hindi mo magagawa iyon. Naiintindihan mo ba? Hindi sa harap ng anak ko.
Dapat kang humingi ng tawad. Dapat tayong humingi ng tawad!
Tara na.
Nangako akong bibisitahin si Palla.
Nakalimutan kong kunin yung libro.
Oo. tiyak. Pumunta ka.
Makinig ka. Magiging Nazi sina Søren at Karl.
- Bakit? Ako ang huling pagkakataon. - At ano? Ngayon isa ka nang Nazi.
Bakit?
Iyan ang sinabi ko. Ngayon isa ka nang Nazi.
Kamay pasulong.
Dito. Mayroon kang tatlumpung segundo.
Isa dalawa tatlo apat lima.
Eto na siya!
- Hawakan ang iyong mga kamay! Pulutin! - Anong ginagawa mo?
- Bitawan mo ako! - Huwag gumalaw.
Sa puno! Carl, may lubid ka. Lars, hawakan mo siya.
- Pindutin siya. - Bitawan mo ako!
- Itali mo siya. - Sa paligid ng dibdib.
- Hawakan ang iyong ulo. - Bitawan mo ako!
- Ano ang sinasabi mo? - Manatiling kalmado.
- Lahat ay magiging maayos. - Bitawan mo ako!
Ngayon ay malinaw na na ikaw ay isang Nazi, tulad ng iyong ama.
- baboy na Nazi! - German na baboy!
- Amoy sauerkraut ka! - Tulad ng mula sa aking ama.
- Hindi ako katulad ng aking ama! - Isa kang taksil, Søren.
Bjorn, hubarin mo ang kanyang pantalon.
- Hindi na kailangan. Bjorn! - Gusto mo bang umihi sa iyong pantalon?
Hayaan siyang tumayo dito.
Ngayon ang mga duwag.
- Higit pang mga duwag, Bjorn! - Hindi, Bjorn.
Bjorn!
German na baboy!
Palle!
Tulong!
- Tulong! - Ano ito, Gisela?
Tulong!
Dito. Kunin mo yung jacket ko. Magpapainit ka.
Kunin mo.
- Manatili doon. - Tatay, anong meron?
Manatili doon. Naiintindihan?
Kasama mo ang ate mo.
- Anong meron? - Hindi ko alam.
tayo. Putulin ang lubid. Doon. Putulin ito.
Nasaan ang kanyang mga anak?
Nakita ba nila ito?
Siya ay inilibing na.
Hindi, hindi siya. Iba pa. Dalawang batang babae.
Patay na sila. Patay na lahat ng anak niya.
Ano ang sinasabi mo?
Tungkol sa kung paano namatay ang dalawang babae kagabi.
- Bakit hindi sila binigyan ng antitoxin? - Dali.
Ibig sabihin hindi sapat ang binigay nila.
Mangyaring maunawaan na ang mga gamot na ito ay hindi sapat.
Hanggat nasa paligid tayo, walang silbi.
Ang mga pasyente ay dapat na ihiwalay upang mapabagal ang impeksyon.
Anong ginagawa mo Jacob?
Hindi lang mga anak niya ang namatay. Kinuha ko ang listahan nila.
Tingnan mo.
Dalawang taon. Anim na buwan. Tatlong taon. Limang buwan.
Sa kabuuan, labingwalong Aleman ang namatay dito.
At kalahati sa kanila... Mga bata.
Marami pang kailangang gawin.
- Ano? Binigyan mo ako ng gatas. - Oo ba.
- Sa dalawang linggo nagbago ang lahat. - Oo, maraming bata ang namatay.
Natatakot ako sa mangyayari sa amin.
- Matatanggal lang tayo. - Sa tingin mo ba natatakot ako dito?
Natatakot ako sa mangyayari sa pamilya namin!
Ano ang gagawin nila sa iyo? Binabato nila ang mga bintana natin!
Maaaring tumama ang bato sa ating mga anak!
Natatakot din ako, pero ilan pa ba ang mamamatay? lima? Anim?
- Isa pang 20 o 30? - Hindi ko alam!
Kailangan kong isipin ang kaligtasan ng aking pamilya.
- Ano ang sasabihin ng mga bata? - Na ginagawa namin ang tama.
Maraming salamat at narito ka. Natutuwa akong napakabilis nito.
Espesyal ang aming pananatili.
Napaharap tayo sa mahihirap na pagsubok.
Kinuha ng aming mga bisitang Aleman ang aming gym.
Ang katotohanan ay ang mga Aleman ay walang sapat na espasyo para sa kanilang mga may sakit.
At nagpasya kaming buksan ang buong paaralan para sa kanila, simula bukas.
Ibig sabihin, magtatapos na ang iyong pag-aaral.
Ang huling anim na linggo ay hindi napunta sa plano.
Makinig ka! Humihingi ako ng katahimikan, pakiusap!
Ayon sa tradisyon, kapag natapos ang paaralan...
Kinakanta namin ang aming anthem. Alam kong gusto mo ito.
Kaya... Birk.
Birk.
Isang kolehiyo na tumutulong sa mga Aleman? Wala tayong bagong estudyante.
Dalawa pa ang namatay kahapon. May kailangang gawin.
- Malinaw ang aking babala. - Ngunit marami ang nagbago.
Pero hindi para sa atin. Para sa kanila.
- Hindi tumulong ang mga doktor ng Danish o Aleman. - Tama na, Jacob! Ang ating mga doktor ay walang kasalanan.
Ikukulong ko sila sa gym. Ngunit nakikipagtulungan ka sa mga German na ito.
Hindi ito kooperasyon! Hindi ako makatingin sa mga taong namamatay.
Kapag natapos na ang digmaan... Pagsisisihan mo ito.
At manalangin na ito ay pumasa.
Ito ay kalokohan.
Alisin mo.
Bingi ka ba, baboy? Alisin ang icon.
Birk.
Sa lalong madaling panahon hindi ka makakapagtago sa likod ng mga sundalo.
Birk. Itigil mo yan.
Naghuhukay ka ng sarili mong libingan.
Walang awa.
Ito ay walang awa. Ito ay awa.
Pinatay nila ang aking ama.
Ganoon din sana ang gagawin niya.
Ang aking ama ay hindi isang taksil.
Nagtatrabaho ka sa isang Nazi! At malayo ang napuntahan niya.
Tinatakot mo ba kami?
May giyera tayo dito! Kami ay nasa digmaan ngayon!
Lahat ng pwersa para sa kalayaan ng Denmark!
Ang lahat ng mga taga-Denmark ay dapat lumaban. Ang bawat isa sa kanilang sariling paraan. Naiintindihan mo ba ito?
At kung ano ang ginagawa mo?
Ang lahat ng ito ay hindi isang pakikibaka para sa kalayaan.
Walang dahilan. Walang dahilan.
Birk.
Birk!
Ito ay mga emosyon. Magpapatahimik siya.
Søren? Søren!
- Gusto mo ba ng mga Aleman o ano? - Halika, Søren! Halika, Søren!
Halika, Søren! Halika, Søren! Talunin siya!
Hit!
- Masakit? - Napaka konti.
- Well, okay. - Lahat ay magiging maayos.
- Bakit kailangan mo ng sandata? - Alin?
Ang ibinagsak ng British.
Kailangan kong ipamahagi ang lahat sa mga lumalaban sa aming lugar.
Patayin kung sino ang bumaril sa iyong ama?
Oo. At sa loob ng limang taon ay maghihiganti tayo.
- Totoo? - Ito ay si Colt.
Ituloy mo yan. Mabigat?
Kailangan nilang ipamahagi sa lahat ng mga mandirigma.
Kaya ko. Hindi ginagalaw ng mga German ang mga bata.
Magandang umaga.
- Hindi. Huwag hawakan. - Magandang umaga.
Tumigil ka.
Mga dokumento, mangyaring.
Buti na lang gumaling ang mga pasyente.
Oo. Salamat. Kung hindi, marami ang namatay.
Sino ang nakakaalam.
Heinrich, may pamilya akong pinapahalagahan. Alisin ang icon.
Naging tapat ako sa aking bayan.
Noong Unang Digmaang Pandaigdig, nakipaglaban siya sa mga trenches.
Sa edad na 41 nawalan siya ng kanyang bunsong anak. Ang pinakamatanda sa edad na 42.
Hindi ko pa nakikita ang asawa ko simula noong pinalayas kami ng mga Ruso.
At hindi ko alam kung buhay pa siya.
Kung tatanggalin ko, mawawalan ng saysay ang lahat.
Marahil ito ay may... kahulugan.
Søren? Tumigil ka.
- Anong ginagawa mo? - Wala.
- Saan ka pupunta? - Nakasakay lang ako.
Anong meron dito?
Ano?
baliw? Babarilin ka nila.
Ang mga bata ay hindi ginagalaw.
Hindi kita gusto!
Søren. Itigil mo yan! Tumigil ka!
Birk!
Anong ginagawa mo?
A? Binigyan mo ba si Søren ng armas?
- Lumayo ka sa iyong anak! - Hindi ikaw ang pinakamahusay na ama para sa kanya.
Kalokohan!
Hindi mo naiintindihan ang sarili mong anak.
Lumayo! Naiintindihan?
Patutunayan ni Søren na hindi siya katulad ng kanyang ama.
Mga tropang Aleman sa Holland...
Ang Kanlurang Alemanya at Denmark ay sumuko.
Ito ay London. Ulitin namin. Inanunsyo ni Montgomery...
Mga tropang Aleman sa Holland...
Ang Kanlurang Alemanya at Denmark ay sumuko.
Itaas!
German magkalat!
- Nagpunta! - Inay!
- Takbo! - Inay!
Pakawalan. Inay!
- College na tayo. - Hindi ka pupunta.
Labas. Nakarating na kami.
Takbo! Tara na! Pumunta ka.
Hawakan mo! Para sa lahat!
- Wala siyang kasalanan. - Heinrich, bumalik sa bulwagan.
Tinulungan lang niya ang mga may sakit.
tumahimik ka. Bingi ka ba, Nazi?
Heinrich, bumalik ka sa loob.
- Hindi ako takot. - Heinrich, bumalik ka.
Birk.
Henry. Kailangan natin ng tulong!
Ayun, tara na! Pulutin.
- Tayo! Bumalik! - German na baboy! Tayo!
Pumasok ka sa loob!
Umupo! Umupo!
Jacob. Wala kang ginawa.
Tatay...
Hindi ba pwedeng ilibing sa sementeryo? Paano ang ibang tao?
Dapat ay walang mga Aleman na malapit sa amin.
Dapat may sarili silang lugar. Intindihin?
Halika, tulungan mo kami.
Kailangan nating lahat ng pagkain.
Nasaan ang asawa ko?
Ipinadala sa isang internment camp. Sa Funen.
- Hindi ko alam kung alin. - Balita ko na-promote ka.
Ito ay pansamantala.
Paano kung magkasakit muli ang mga Aleman?
Ang mainit na pagkain ay gumagawa ng mga kababalaghan. Tama, Søren?
Pinatay mo siya. Si Heinrich ang tanging doktor.
Kinailangan niyang sumunod.
Isa siyang Nazi, damn it!
Isa siyang Nazi.
Gaya nga ng sabi ko, kailangan natin ng pagkain.
Umalis ka, Birk. Labas.
Umalis ka!
Søren.
Birk.
mananatili ako.
- Ito ang kwarto mo. - Salamat, Erna.
Hindi ko matitiyak si Birk.
Humanap ng ibang lugar, dali.
Pupunta kami sa kapatid ko sa Aarhus kapag bumalik si Jacob.
- Matutulog ba kami ni Søren? - Ayokong manirahan dito.
Ako rin.
Malapit nang bumalik si papa.
Well, come on... Nakatulong ka ba sa mga Germans? Huwag magsinungaling. Sagot!
Wala akong ginawa!
Kamusta.
Oo.
- Nasaan si Gisela? - Gisela?
Sa gym. Hindi ko akalain na makakalagpas siya sa gabi.
Hindi ko maintindihan ang sinasabi mo.
Tumigil ka!
Ibigay mo kay Gisela.
Tahimik.
Salamat.
Mahal.
Tahimik.
Søren?
Maayos ang lahat.
Hello Søren.
Kasama si tatay.
- Anong ginawa nila? - Isang pares ng mga gasgas.
Inalagaan mo ba ang nanay mo? At ang aking kapatid na babae?
- Balita ko bumalik ka kamakailan. - Oo, ilang oras ang nakalipas.
- Kamusta ang paaralan? - Well, kaya ni Birk.
- Lalong lumala. - Hindi ako sang-ayon.
- May mas maraming espasyo sa likod ng bakod. - Sila ay namamatay na parang langaw.
- Buti nakabalik ka. - Lauritz.
Marahil ay may paraan para maibalik muli ang lahat.
Gusto ba nating manatili?
Gusto naming manatili.
Jacob, ito ay magiging napakahirap para sa akin. Kaya tahan na...
At hindi na muling tumulong sa mga Aleman.
- Ito ay malinaw? - Oo.
ayos lang.
- Good luck. - Good luck.
- Sigurado ka ba dito? - Well... Ano ang dapat kong gawin?
Ano ang kailangan nating mabuhay? Hindi na ako makakakuha ng trabaho muli.
Intindihin?
Gisela? Gisela?
Halika, sumama ka sa akin.
Tara na.
Halika, Gisela.
Huwag matulog. Gising na.
Halika, Gisela. Bilangin.
82, 83...
Tayo na! 84.
tayo. 85.
Pupunta kami sa ospital, sa Ring.
Hindi ka dapat tumakbo mag-isa.
Delikado ba. Ang mga mandirigma ay nasa lahat ng dako.
- Umuwi na tayo. - Dalhin mo siya sa ospital.
- Ito ay sarado. na. - At ang ospital sa Odense?
Walang tutulong sa Aleman.
Nakita mo ang lahat sa iyong sarili.
Hindi na kailangang pumunta sa Odense. Pumasok ka sa kotse.
Pumasok ka sa kotse.
- Pumasok ka sa kotse. - Mamamatay na siya! Kung iiwan mo siya!
May sakit siya! Tingnan mo siya!
Dalhin mo ako sa Odense.
Tatay! Ngayon na!
Pupunta siya sa Odense! Pupunta siya!
- Maaari mo bang gawin ito nang mas mabilis? - At napakabilis ko.
Gisela. Bilisan mo. Gising na. Buksan mo ang iyong mga mata.
Tingnan mo ako. At bilangin mo, okay?
Isa dalawa tatlo apat.
- Lima anim. - Søren.
Ibaba mo.
- Magandang hapon. - Saan ka pupunta?
Sa ospital sa Odense. Nagkasakit si ate.
Kailangan ng mas mabilis.
Lumabas ka ng sasakyan.
- Ano na? - Sa tingin ko may mga Germans sa kotse.
Maaari kang pumunta.
Salamat.
Bilisan mo lang ang pagmamaneho.
- Paano kita matutulungan? - Mayroon kaming isang may sakit na babae sa kotse.
- Ano ang sakit niya? - Dipterya.
Hindi makahinga at mataas ang lagnat.
- Saan ka nagmula? - Mula sa Rüsling.
- Mula sa kolehiyo? - Oo.
- German ba siya? - At ano?
- Siya ay isang bata. - Maaari akong matanggal sa trabaho.
- Anong nangyayari? - Nais nilang tulungan ang Aleman.
Ito ay isang babae.
- Dalhin mo ako sa isang ospital sa Aleman. - Ngunit sila ay sarado.
- May iba pang mga ospital. - Lahat sarado.
Nagtanong ako. Ngayon hindi ito posible.
- Mayroon ka bang mga anak? - Ang sagot ko ay hindi.
May mga doktor sa Ring o Svendborg.
Ito si Gisela, at siya ay namamatay.
- Hindi ko kaya. - Hindi ako aalis dito.
- Mga Panuntunan ng Medical Association... - Siya ay may sakit!
Namatay.
Tulungan mo siya.
Pero ako...
Namatay.
Fra Sorensen, kailangan natin ng kama.
Tara na.
Gisela. Gising na.
Dapat umalis ka na dito. Malinaw?
Sana makahanap ka ng magaling na director.
At karapat-dapat.
Noong 1945, 62 refugee mula sa Rüsling College ang namatay, kabilang ang 27 bata.
Sa pagtatapos ng digmaan, humigit-kumulang 250,000 German refugee ang dumating sa Denmark. 10,942 sa kanila ang namatay sa loob ng ilang buwan ng paglaya. 6,540 ay mga bata.
Mula sa taglagas ng 1945, ang mga refugee ay tinipon sa mga kampo sa buong Denmark. Ang pinakamalaking kampo ay sa Oxbolleyren. Mahigit 35,000 katao ang nanirahan doon. Ang huling mga refugee ng Aleman ay umalis sa Denmark noong 1949.
Isinalin ng Nike 2023
Downloaded from subtitlesnest.com