KIEDY NADEJDZIE WYWOLENIE
oparty na prawdziwych wydarzeniach
Dobrze?
Gotowy?
Biorę ten koniec. Bierzesz kolejnego.
- Czy ty widzisz? - Tak.
- Powyżej. - Powyżej. Zakręt. Poprzez.
I ciągniemy.
Powyżej. Zakręt. Poprzez. I ciągniemy.
Wszystko! Musimy biec i się przygotować. Czy możesz sobie z tym poradzić dalej?
- To tylko ciągnięcie za sznurek. - Pociągnij za sznur.
Flaga nie może dotykać ziemi. Wtedy przyjedziesz. Nie zwlekaj.
Kolegium Rueslinga. Kwiecień 1945
- Jesteś spóźniony. Gdzie byłeś? - Zostaw mnie w spokoju.
Cichy.
Piękny.
Brzmi prawie idealnie. Prawie.
Wieczorem nasz nauczyciel Madsen opowie o pracy ratowników.
I opowie o zbójcach ze wzgórz Fionii.
A potem wybierzemy ekipę kuchenną.
Nie uciekaj. Liss będzie czekać w kuchni.
Miłego dnia.
Chodźmy, Sørenie. Już czas.
Hej Jakubie! Zaniesiesz to mojej matce?
Jest dziura w kolanie. I mam randkę.
- Wiesz co? - Co?
Rosjanie są już w Berlinie.
- Czy wojna się skończyła? - Tak.
Człowiek z wąsami nie może się już ukrywać.
- Czy to już czas na zajęcia? - Tak.
Jak tylko usuniemy tynk, znów zagramy na pianinie.
Cholera, zimno!
14.21.28.
- Cześć. 35. - Dokumenty.
- Tato, co to jest? - Iść.
- Co się dzieje? - Byli tu przez cały ranek.
- Dzień dobry. - Dokumenty, proszę.
Z pewnością. Proszę bardzo.
Tutaj.
- Iść. - Dziękuję.
Wczoraj bojownicy ruchu oporu spalili niemiecki magazyn w Ring.
Tutaj, w Rüsling, nikogo nie znajdą.
Wszystko!
To niesamowite, jak Birk nosi swoje ubrania?
- Ktoś siedział w kurniku od dłuższego czasu. - Pozwól mu zabrać się do pracy.
- Wygląda w porządku. - I pachnie.
Trzeba go po prostu umyć.
Czy boli, gdy naciskam? Spróbuj w ten sposób.
- Niemiecki samochód. - Skąd oni są?
Nie, Erno. Sam to otworzę.
Pokaż mi.
NIE!
Siedzieć.
Erna, zadzwoń po karetkę. Teraz!
Ojcze nasz, któryś jest w niebie.
Święć się imię Twoje, niech przyjdzie Twoje królestwo.
Bądź wola Twoja, tak i na ziemi, jak i w niebie.
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj i przebacz nam nasze winy.
Tak jak i my przebaczamy naszym dłużnikom.
Nie wódź nas na pokusę, ale zbaw nas ode złego.
Bo Twoje jest królestwo, moc i chwała na wieki. Amen.
Dlaczego doktor Nielsen został zabity?
Niemcy pragną zemsty za działania bojowników ruchu oporu.
I cierpi wielu niewinnych ludzi.
- Czy Niemcy też mogą cię zabić? - NIE.
Po co im dyrektor uczelni?
Dokładnie?
Musimy być silni.
Zachowałem to na twoje urodziny, ale...
- Wygląda jak Spitfire. (wojownik) - Wygląda fajnie.
- Teraz spróbuj zasnąć. - A mama?
Ona nigdzie nie idzie. Dobranoc.
Jutro wrócę do szkoły.
- Już? - Potrzebuję odwrócenia uwagi.
Albo zwariuję.
Nadal nie można obejść się bez pianisty.
Studenci będą szczęśliwi.
Moje kondolencje. Daj mi znać, jeśli możemy w jakikolwiek sposób pomóc.
- Dziękuję, Lauritz. - On jest dobrym człowiekiem.
- Mogę mówić? - Teraz?
- Tak. To jest ważne. - Z pewnością.
Chaotyczna sytuacja z niemieckimi uchodźcami.
Naciski na Kopenhagę i Jutlandię doprowadziły do...
Że władze niemieckie sprowadzą 200 000 niemieckich cywilów.
Szkoły i uczelnie powinny przygotować się na ich przyjęcie.
Twoja szkoła nie jest jedyna.
Wszystkie szkoły i uczelnie muszą przyjąć niemieckich uchodźców.
Dwieście osób. Będzie jutro.
Dwieście? Nie mamy tyle miejsca.
Musisz je zaakceptować. Dziękuję.
Studenci mają jeszcze osiem tygodni zajęć.
- Wyślij ich do domu. - Ale uczelnia potrzebuje ich pieniędzy.
Chcę zapytać, czy możesz znaleźć inne rozwiązanie?
Nie będę z tobą dyskutować.
Czy muszę przypominać, że Dania jest okupowana przez Niemcy?
Studenci to Twój problem.
Nie można tego zrobić w ten sposób. Nie mogą tak po prostu odejść...
- Po niemiecku, proszę. - Przepraszam.
Jutro o godzinie siódmej szkoła będzie do naszej dyspozycji.
Możemy zaoferować siłownię. Akademik opuścimy dla studentów.
Panie Komendancie. Mamy dużą salę gimnastyczną.
To lepsze niż stare pokoje. Możesz je tam umieścić.
Umieść go gdziekolwiek chcesz. Musi być dach nad głową.
Dwieście.
Na zawołanie, ruszamy! Otwórz drzwi!
Wyjdźcie wszyscy! Zbiórka na platformie.
- Jest ich ponad dwustu. - Co możemy zrobić?
Przepraszam.
- Nie ma miejsca dla tak wielu. - Lauritz Hansen musi podpisać.
Jestem Lauritz Hansen.
- 523 osoby? - Tak.
- Nie da się pomieścić wszystkich na sali gimnastycznej. - Co masz? Tam jest problem?
- Masz problemy? - NIE.
Proszę podpisz.
- Lauritz, nie możemy. - Musimy przestrzegać umowy.
Nie dyskryminujmy studentów. I niech Niemcy śpią jeden na drugim.
Słuchać! Zbierz swoje rzeczy i idź w tamtym kierunku.
- Soren! - Tata!
Prosiłem, żeby być blisko ciebie. Chodźmy.
Bliższy. Niewystarczająco miejsca.
Hej? Proszę daj mi to. Ta patelnia jest przeznaczona do szkoły.
Oddaj mi to.
- Oddamy to później. - Ona nie jest dla ciebie. Oddaj to.
- Chcesz nas zagłodzić na śmierć? - Przestań. Oddaj to!
- Żołnierzu, wzięła moją patelnię. - Oddaj to natychmiast!
Szybko!
- Potrzebujemy więcej koców. - Porozmawiaj z wojskiem.
Zapewniamy jedynie siłownię.
Umieściliśmy Niemców. Ale zajęcia będą kontynuowane jutro.
Nadal.
Trudno zaakceptować tę sytuację.
Ale nie jesteśmy jedyną uczelnią. To dzieje się teraz w całym kraju.
Wystarczy porozumienie z władzami. My dbamy o siebie, oni o swoje.
Smacznego.
- Czy będzie dodatek buraków? - Tak, to będzie.
- Tato, jak długo Niemcy tu zostaną? - Myślę, że nie długo.
Wrócą do domu, gdy wojna się skończy. Wkrótce.
Mieć nadzieję.
Jakub.
Przepraszam, że przeszkadzam, ale mój syn jest bardzo chory.
- Powinieneś? - Zastanowię się nad tym.
- Porozmawiaj z niemieckimi żołnierzami. - Ale ich tam nie ma.
Ich nie ma. Nie pozostał ani jeden żołnierz.
- Ale to nieprawda. - Nikt.
Nie ma też jedzenia.
Trzeba zapewnić żywność i lekarstwa.
Czy możesz wezwać lekarza? Czy w mieście nie ma lekarza?
Ona nie rozumie.
- Moje dziecko jest bardzo chore. - Musisz wrócić do holu.
Gdzie są twoi przyjaciele, Churchill?
- To są świnie. - Mogli spalić salę.
Kto to zrobił?
Kto to zrobił? Kto to zrobił?
- Czas iść do szkoły. - Birk!
Na jego palcach jest krew. Zrobiłeś to?
- Zabiłeś nasze kurczaki? - NIE.
Pięć kurczaków to za mało, aby nakarmić 500 osób.
Pozwól mi odejść.
Daj mu odejść.
- Chodźmy do. - Chodźmy, Otto.
Przepraszam.
- Cienki? - Tak tak.
- Idioci. - Birka...
Cóż, powiedziałem, że czas iść do szkoły.
- Cześć! - Jak się masz?
- Czy to prawda, że Niemcy mieszkają na studiach? - Mieszkają w sali gimnastycznej. Tylko tam.
- Wyglądają na brudne. - Czy śmierdzą?
To zasługa kiszonej kapusty.
- Magnus nadchodzi. - Cóż, Magnusie. Czy twoja mama jest szczęśliwa?
- Lubi z nimi chodzić. - Jak śmieci!
- Spałem z jednym niemieckim żołnierzem. - I rozkładała nogi dla innych.
Jak klacz.
- Więc pójdziemy pobawić się w wojnę. - Chcę być w ruchu oporu.
- Znów będziesz nazistą. - Nie chcę.
Jeszcze dziesięć! Ręce do góry!
Jeszcze pięć!
Tato, dlaczego rozmawiasz z Niemcami?
Nie martw się, czy to był dobry dzień?
- Jest zimno, panie Madsen. - Tylko jeden stopień. Lub dwa.
- Nie chcesz z nimi być - Ręce za głową.
Więc. Następne ćwiczenie! Raz Dwa Trzy...
Kolana wyżej.
Nie rozumiem, w czym to mleko ma pomóc?
Podarujmy go najmłodszym dzieciom.
A dziś wieczorem wszyscy Niemcy zapukają do naszych drzwi.
- Nie sądzę. - Birk ma rację.
Wkrótce przybędzie mleko i żywność. Niemcy to gwarantowali.
- Tak, ale teraz tego potrzebują. - Mamy porozumienie z ich władzami.
Liss...
Zostaw mleko.
To prawda. Pomoc Niemcom oznacza pomoc nazistom.
Soren!
- To jest nowe? - To jest Spitfire.
Mój ojciec rzeźbił.
Masz dobrego ojca.
- To jest dla ciebie. - Dziękuję.
- Nie zjesz tego? - Zostawię to na później.
Ja też.
To nie jest to, co robisz.
- Tak, wejdź. - Masz czas?
Muszę pomóc Odze i Mogensowi.
Słuchaj, zagramy później na pianinie?
Do zobaczenia, Søren.
Nie powie.
- No i jak sobie radzisz? - Chaotycznie, ale staramy się.
Studenci są wspaniali i to jest najważniejsze.
Liss nie powinna oddawać mleka. To wcale nie jest poprawne.
- Nie sądzę, żeby to zrobiła. - Porozmawiaj ze swoją żoną, Jacob.
- Ten gest może zostać źle zrozumiany. - Z pewnością.
Ludzie nie powinni wątpić w stanowisko uczelni.
Wszyscy sobie tutaj pomagamy. A wszystko zależy od uczniów.
- Naprawdę ich teraz potrzebujemy... - Rozumiem. Dziękuję.
Możesz być pewny. Porozmawiam z Liss.
Pamiętasz, kto cię zabrał? A inni uważali, że jesteś za młody.
Nie ma potrzeby wracać do tych wątpliwości.
- Dziękuję. - Dobry dzień.
- Dlaczego oni są tutaj? - Spali w pralni.
- Ona jest na moim krześle! - Usiądź, Søren.
- I co jeszcze? - Dzisiaj nie będzie już nic.
Dlaczego powinniśmy im pomóc?
- Tylko. - Możemy podzielić się z nimi owsianką.
Oni są Niemcami. Prowadzimy z nimi wojnę. Pamiętaj to.
- Co oglądasz? - Wszystko! Jeść.
Jedz wszystko.
Liss...
- Skąd oni są? Pozwól im odejść. - Niech pierwsi skończą.
- Powinniśmy wyjść? - Wróć do sali. Idźcie wszyscy.
- Jakub! - Wydaję.
- Idź szybko! - Søren.
- Powiedziałem mamie, że muszą wyjechać. - Chodźmy. Szybko.
Mogą trochę zjeść. Są sierotami.
Żadnego mleka, żadnych płatków owsianych. Nie rób tego za moimi plecami.
- Wracaj do siostry. - Dlaczego?
Zrób, co mówię. Iść.
- Czy dzisiaj umarli? - Kiedy się pojawia, jest szybki.
- Co się pojawia? - Błonica. To się rozprzestrzenia.
Duże ryzyko dla dzieci i osób starszych. Bez leczenia wiele osób umrze.
- Musimy odizolować chorych. - Gdzie są wasi lekarze?
Jestem lekarzem, ale nie mam lekarstwa. Pilnie potrzebujemy antytoksyny.
Czy wiesz kto może nam pomóc?
Żałuję. Ale my jesteśmy szkołą, a nie apteką.
Jest jasne.
Wtedy będziemy kopać kolejne groby.
Pięćdziesiąt albo sto. Albo więcej.
Oni nie są naszym problemem.
Niemcy odmawiają zwolnienia naszych więźniów z obozów.
Niemcy mają pierwszeństwo lekarzy tylko dla swoich żołnierzy.
Czyli jesteśmy sami z tym problemem?
Jeśli nasi lekarze pomogą, wesprą niemiecką machinę wojenną.
Czy słyszysz, co mówię, Jacob?
- Rozumiem. - Cienki.
Stanowisko Izby Lekarskiej nie ulegnie zmianie.
Może w klinice doktora Nielsena jest antytoksyna?
Może. Ale nie będę pytać Birka.
- Możesz porozmawiać z Erną. - Bezużyteczny.
Nie pomożemy nazistowskiemu lekarzowi.
Może poproś Larsena o pomoc? Ma dobre kontakty z aptekami.
Ani niemieccy, ani duńscy lekarze...
Żadna duńska apteka nam nie pomoże. Nikt!
Musimy coś zrobić.
Faaborga
To bardzo miło z twojej strony, że opiekujesz się naszymi uchodźcami.
Ale mamy 60 tysięcy rannych na froncie wschodnim.
Nasze szpitale w Danii są przepełnione.
Konieczne jest zapobieganie zakażaniu zdrowych osób przez osoby chore.
Jestem odpowiedzialna za moich uczniów.
Byłoby inaczej.
Jednak Duńskie Stowarzyszenie Lekarzy złamało przysięgę medyczną i odmówiło pomocy.
Panie Komendancie, nie zajmuję się polityką.
Nie sądzę, żeby Wasze szpitale obyły się bez lekarzy i leków.
Do Danii przybyło ponad 250 tysięcy uchodźców.
Ciesz się, że nie dostałeś więcej.
Możesz iść.
Co on powiedział, tato? Czy im pomogą?
Tato, idziemy do domu?
Nie. Chodźmy.
Nikogo w domu. On i jego żona wyjechali.
Pomagali niemieckim uchodźcom.
Na szczęście zostało to odkryte. Odwiedź doktora Esgreena.
On jest dobrym człowiekiem. Pomaga tylko swoim ludziom.
- Dziękuję. - Proszę.
- Chodźmy do domu, do mamy. - Tata?
Otwarty?
- Doktor Christiansen? W domu? - Nie możesz tego zrobić w ten sposób.
- Jeśli ktoś przyjdzie? - Nie zajmiemy długo.
Drzwi.
- A co dalej? - Musimy pomóc uczelni.
Jak?
Jeśli Niemcy zachorują, będą musieli odesłać uczniów do domu.
Teraz... Najważniejsze jest zdobycie leku.
- Ale my pomożemy Niemcom. - Teraz pomagamy sobie.
Potrzebujesz antytoksyn. Antytoksyny.
Więc.
Wszystko. Mamy szczęście.
Tata.
Daj mi szlafrok.
- Christiansena? - Połóż się tutaj. Szybko!
Jesteś tu? Doktor Christiansen?
Przepraszam, doktorze. Poczekam, aż skończysz.
Proszę tylko na chwilę. ja wkrótce.
Wszystko. Słuchać.
Przyjdę później. Biegnij do ratusza i czekaj na mnie.
Zrozumiany? Jeśli nie przyjdę do trzeciej, idź do swojej matki.
Zrozumiany?
To wszystko na dzisiaj. Witam mamę.
- Tato... - Wejdź.
Søren.
- Wróciłem tak szybko, jak mogłem. - Tata.
Oszukali Niemców. Wygraliśmy dzisiaj.
To wszystko, chodźmy do domu.
Gotowy?
Nie mam ochoty dzisiaj grać.
To piękna piosenka. I to podniesie Cię na duchu.
Co się dzieje z tymi, którzy pomagają Niemcom?
Zależy co zrobili.
- Czy o tym decydują bojownicy o wolność? - Tak.
Zdecydowałeś się pomóc Niemcowi?
- A jeśli coś wiem? - Co?
O moim ojcu.
Co z nim?
Powiem ci, jeśli obiecasz pomóc.
Z pewnością.
- Oszukujesz nas? - O co ci chodzi?
Kiedy biegałem po Faaborgu w poszukiwaniu lekarstwa dla Niemców.
Jakubie, wszyscy wiemy.
- Co mówisz? - Nie zrozumiałeś.
Jacob, trwa wojna. Nie chcemy, żeby niemieckie dzieci umierały.
Ale nie potrzebujemy reputacji uczelni lojalnej wobec Niemców.
Nikt nie powinien wątpić.
Chcę chronić uczniów przed infekcją.
Rozumiem troskę o studentów. I podzielam to.
Musimy być jednak twardsi. Dla nas wszystkich.
Jeśli to będzie się powtarzać, zostaniesz zwolniony.
- Rozumiem. - Mam nadzieję.
Do widzenia.
Søren.
Rozmawiałeś z Birkiem?
Patrzeć. Rozmawiałeś o tym, co wydarzyło się w Faaborgu?
Mówię tylko prawdę.
Ja też.
Spójrz na mnie.
Czy milczysz? Spójrz na mnie.
- Spójrz na mnie! - Zatrzymywać się.
Wojna wkrótce się skończy i wszystko będzie jak dawniej.
- Pomagamy im na próżno. - Ludzie zrozumieją, co robimy.
To jest bezużyteczne.
- Myślisz, że to zadziała? - Jestem pewien.
Popatrz na niego.
- Jesteś zdrajcą! - Gówno!
- Jakub! - Zatrzymywać się! Zatrzymywać się!
Zatrzymywać się!
Dzieciaki jadą na narty...
Puścić!
- Co robisz? - Wpuść mnie!
- Gdzie to zabrałeś? - To jest lekarstwo. Od mojego taty.
Ale nie dotykaj mojej rodziny. Czy rozumiesz?
- Cześć. - Nie zawstydzony?
- Przepraszam, że? - Nie zawstydzony? Pomóż brudnym nazistom.
- O co ci chodzi? - Nie pasujesz tutaj.
Nie możesz tego zrobić. Czy rozumiesz? Nie przy moim synu.
Musisz przeprosić. Musimy przeprosić!
Chodźmy.
Obiecałem odwiedzić Pallę.
Zapomniałem wziąć książkę.
Tak. Z pewnością. Iść.
Słuchać. Søren i Karl będą nazistami.
- Dlaczego? Byłem ostatni raz. - I co? Teraz jesteś nazistą.
Dlaczego?
To co powiedziałem. Teraz jesteś nazistą.
Ręka do przodu.
Tutaj. Masz trzydzieści sekund.
Jeden dwa trzy cztery pięć.
Tutaj jest!
- Trzymaj ręce! Podnieś to! - Co robisz?
- Pozwól mi odejść! - Nie ruszaj się.
Do drzewa! Carl, masz linę. Lars, trzymaj go.
- Naciśnij go. - Pozwól mi odejść!
- Zwiąż go. - Wokół klatki piersiowej.
- Trzymaj głowę. - Pozwól mi odejść!
- O czym mówisz? - Zachowaj spokój.
- Wszystko będzie dobrze. - Pozwól mi odejść!
Teraz jest jasne, że jesteś nazistą, podobnie jak twój ojciec.
- Nazistowska świnia! - Niemiecka świnia!
- Pachniesz jak kiszona kapusta! - Zupełnie jak od mojego ojca.
- Nie jestem jak mój ojciec! - Jesteś zdrajcą, Søren.
Bjorn, zdejmij mu spodnie.
- Nie ma potrzeby. Bjorn! - Chcesz sikać w spodnie?
Niech tu stoi.
A teraz tchórze.
- Więcej tchórzy, Bjorn! - Nie, Bjornie.
Bjorn!
Niemiecka świnia!
Pale!
Pomoc!
- Pomoc! - O co chodzi, Gisela?
Pomoc!
Tutaj. Weź moją kurtkę. Rozgrzejesz się.
Weź to.
- Zostań tam. - Tato, co tam jest?
Zostań tam. Zrozumiany?
Bądź ze swoją siostrą.
- Co tam jest? - Nie wiem.
Chodźmy. Przeciąć linę. Tam. Odetnij to.
Gdzie są jej dzieci?
Czy oni to widzieli?
Został już pochowany.
Nie, nie on. Inny. Dwie małe dziewczynki.
Oni nie żyją. Wszystkie jej dzieci nie żyją.
O czym mówisz?
O tym, jak obie dziewczyny zginęły zeszłej nocy.
- Dlaczego nie podano im antytoksyny? - Dali.
To znaczy, że nie dali wystarczająco dużo.
Proszę zrozumieć, że te leki nie wystarczą.
Dopóki wszyscy jesteśmy w pobliżu, jest to bezużyteczne.
Aby spowolnić infekcję, należy izolować pacjentów.
Co robisz, Jakubie?
Nie tylko jej dzieci zginęły. Wziąłem ich listę.
Patrzeć.
Dwa lata. Sześć miesięcy. Trzy lata. Pięć miesięcy.
W sumie zginęło tu już osiemnastu Niemców.
A połowa z nich... Dzieci.
Trzeba zrobić więcej.
- Co? Dałeś mi mleko. - Tak, oczywiście.
- W ciągu dwóch tygodni wszystko się zmieniło. - Tak, wiele dzieci zginęło.
Boję się tego, co się z nami stanie.
- Po prostu nas wyrzucą. - Myślisz, że się tego boję?
Boję się, co stanie się z naszą rodziną!
Co ci zrobią? Rzucają kamieniami w nasze okna!
Kamień mógł uderzyć w nasze dzieci!
Ja też się boję, ale ile jeszcze osób umrze? Pięć? Sześć?
- Kolejne 20 czy 30? - Nie wiem!
Muszę myśleć o bezpieczeństwie mojej rodziny.
- Co powiedzą dzieci? - Że postępujemy słusznie.
Dziękuję, że tu jesteś. Cieszę się, że to było tak szybko.
Nasz pobyt był wyjątkowy.
Stawialiśmy czoła trudnym próbom.
Nasi niemieccy goście przejęli naszą siłownię.
Faktem jest, że Niemcy nie mają wystarczająco dużo miejsca dla swoich chorych.
I postanowiliśmy otworzyć dla nich całą szkołę od jutra.
Oznacza to, że Twoje studia dobiegają końca.
Ostatnie sześć tygodni nie poszło zgodnie z planem.
Słuchać! Proszę o ciszę!
Zgodnie z tradycją, kiedy kończy się szkoła...
Śpiewamy nasz hymn. Wiem, że to lubisz.
Więc... Birku.
Birk.
Uczelnia, która pomaga Niemcom? Nie będziemy mieć nowych uczniów.
Wczoraj zmarły kolejne dwie osoby. Trzeba było coś zrobić.
- Moje ostrzeżenie było jasne. - Ale wiele się zmieniło.
Ale nie dla nas. Dla nich.
- Ani duńscy, ani niemieccy lekarze nie pomogli. - Dość, Jakubie! Nasi lekarze nie są winni.
Zamknąłbym ich w sali gimnastycznej. Ale współpracujecie z tymi Niemcami.
To nie jest współpraca! Nie mogę patrzeć na umierających ludzi.
Kiedy wojna się skończy... Będziesz tego żałować.
I módl się, żeby to minęło.
To bzdura.
Zabierz to.
Jesteś głuchy, świnio? Usuń ikonę.
Birk.
Już wkrótce nie będziesz mógł się ukryć za żołnierzami.
Birk. Przestań.
Kopiesz swój własny grób.
Bez litości.
To nie jest miłosierdzie. To jest miłosierdzie.
Zabili mojego ojca.
On zrobiłby to samo.
Mój ojciec nie był zdrajcą.
Pracujesz z nazistą! I zaszedł daleko.
Grozisz nam?
Mamy tu wojnę! Jesteśmy teraz w stanie wojny!
Wszystkie siły na rzecz wolności Danii!
Wszyscy Duńczycy muszą walczyć. Każdy na swój sposób. Rozumiesz to?
I co robisz?
To wszystko nie jest walka o wolność.
Nie ma żadnego usprawiedliwienia. Nie ma żadnego usprawiedliwienia.
Birk.
Birk!
To są emocje. On się uspokoi.
Søren? Soren!
- Lubisz Niemców czy co? - Chodź, Søren! Chodź, Søren!
Chodź, Søren! Chodź, Søren! Pobij go!
Uderzyć!
- Boli? - Bardzo mało.
- No cóż. - Wszystko będzie dobrze.
- Po co ci broń? - Który?
Co Brytyjczycy zrzucili.
Muszę wszystko rozdać bojownikom ruchu oporu w naszym regionie.
Zabić tego, kto zastrzelił twojego ojca?
Tak. A za pięć lat się zemścimy.
- Prawdziwy? - To jest Colt.
Kontynuuj to. Ciężki?
Należy je rozdać wszystkim bojownikom.
Mogę. Niemcy nie dotykają dzieci.
Dzień dobry.
- Nie. Nie dotykaj. - Dzień dobry.
Zatrzymywać się.
Dokumenty, proszę.
Dobrze, że pacjenci wracają do zdrowia.
Tak. Dziękuję. W przeciwnym razie wielu by zginęło.
Kto wie.
Heinrich, mam rodzinę, na której mi zależy. Usuń ikonę.
Byłem wierny ojczyźnie.
Podczas I wojny światowej walczył w okopach.
W wieku 41 lat stracił najmłodszego syna. Najstarszy w wieku 42 lat.
Nie widziałem żony, odkąd Rosjanie nas wyrzucili.
I nie wiem, czy ona jeszcze żyje.
Jeśli to zdejmę, wszystko straci sens.
Może to ma... znaczenie.
Søren? Zatrzymywać się.
- Co robisz? - Nic.
- Gdzie idziesz? - Po prostu jadę.
Co jest tutaj?
Co?
Zwariowany? Zastrzelą cię.
Dzieci nie są dotykane.
Nienawidzę cię!
Søren. Przestań! Zatrzymywać się!
Birk!
Co robisz?
A? Dałeś Sørenowi broń?
- Trzymaj się z daleka od swojego syna! - Nie jesteś dla niego najlepszym ojcem.
Nonsens!
Nie rozumiesz własnego syna.
Nie zbliżaj się! Zrozumiany?
Søren udowodni, że nie jest taki jak jego ojciec.
Wojska niemieckie w Holandii...
Niemcy Zachodnie i Dania skapitulowały.
To jest Londyn. My powtarzamy. Montgomery ogłosił...
Wojska niemieckie w Holandii...
Niemcy Zachodnie i Dania skapitulowały.
Wznosić!
Niemiecki śmieci!
- Wszedł! - Matka!
- Uruchomić! - Matka!
Puścić. Matka!
- Chodźmy na studia. - Ty nie idziesz.
Schodzić. Dotarliśmy.
Uruchomić! Chodźmy! Iść.
Trzymaj! Dla wszystkich!
- On nie jest winny. - Heinrich, wróć do sali.
Pomagał tylko chorym.
Zamknąć się. Jesteś głuchy, nazisto?
Heinrich, wróć do środka.
- Nie boję się. - Henryku, wróć.
Birk.
Henz. Potrzebujemy pomocy!
No dalej! Podnieś to.
- Wstawać! Z powrotem! - Niemiecka świnia! Wstawać!
Dostać się do środka!
Usiądź! Usiądź!
Jakub. Nic nie zrobiłeś.
Tata...
Czy nie można pochować na cmentarzu? A co z innymi ludźmi?
Nie powinno być obok nas Niemców.
Powinni mieć swoje własne miejsce. Zrozumieć?
Chodź, pomóż nam.
Wszyscy potrzebujemy jedzenia.
Gdzie jest mój mąż?
Zesłany do obozu dla internowanych. Do Fionii.
- Nie wiem który. - Słyszałem, że awansowałeś.
To jest tymczasowe.
A co jeśli Niemcy znowu zachorują?
Gorące jedzenie działa cuda. Prawda, Sørenie?
Zabiłeś go. Heinrich był jedynym lekarzem.
Musiał być posłuszny.
On jest nazistą, do cholery!
On jest nazistą.
Jak mówiłem, potrzebujemy jedzenia.
Wyjdź, Birku. Wysiadać.
Idź stąd!
Søren.
Birk.
Zostanę.
- To jest twój pokój. - Dziękuję, Erno.
Nie mogę ręczyć za Birka.
Znajdź szybko inne miejsce.
Kiedy Jacob wróci, pojedziemy do mojej siostry w Aarhus.
- Czy Søren i ja będziemy spać? - Nie chcę tu mieszkać.
Ja też.
Tata wkrótce wróci.
No, daj spokój... Pomogłeś Niemcom? Nie kłam. Odpowiedź!
Nic nie zrobiłem!
Cześć.
Tak.
- Gdzie jest Gisela? - Gisela?
Na siłowni. Nie sądzę, że przeżyje noc.
Nie rozumiem o czym mówisz.
Zatrzymywać się!
Daj je Giseli.
Cichy.
Dziękuję.
Drogi.
Cichy.
Søren?
Wszystko w porządku.
Witaj, Sørenie.
Bądź z tatą.
- Co oni zrobili? - Kilka zadrapań.
Opiekowałeś się mamą? I moja siostra?
- Słyszałem, że niedawno wróciłeś. - Tak, kilka godzin temu.
- Jak w szkole? - Cóż, Birk sobie z tym poradzi.
- Było jeszcze gorzej. - Nie zgadzam się.
- Za płotem jest więcej miejsca. - Giną jak muchy.
- Dobrze mieć cię z powrotem. - Lauritza.
Być może istnieje sposób, aby wszystko przywrócić.
Czy chcemy zostać?
Chcemy zostać.
Jacob, to będzie dla mnie bardzo trudne. Więc trzymaj się...
I nigdy więcej nie pomagaj Niemcom.
- Jest jasne? - Tak.
Cienki.
- Powodzenia. - Powodzenia.
- Jesteś tego pewien? - Cóż... Co mam zrobić?
Z czego mamy żyć? Nigdy więcej nie dostanę pracy.
Zrozumieć?
Gisela? Gisela?
Chodź, chodź ze mną.
Chodźmy.
Chodź, Gisela.
Nie śpij. Budzić się.
Chodź, Gisela. Liczyć.
82, 83...
Chodźmy! 84.
Chodźmy. 85.
Jedziemy do szpitala, do Ringu.
Nie powinieneś biegać sam.
Czy to jest niebezpieczne. Bojownicy są wszędzie.
- Chodźmy do domu. - Zabierz ją do szpitala.
- Było zamknięte. Już. - A szpital w Odense?
Niemcom nikt nie pomoże.
Wszystko widziałeś sam.
Nie ma potrzeby jechać do Odense. Wsiadaj do samochodu.
Wsiadaj do samochodu.
- Wsiadaj do samochodu. - Ona umrze! Jeśli ją zostawisz!
Ona jest chora! Spójrz na nią!
Zabierz mnie do Odense.
Tata! Teraz!
Pojedzie do Odense! On pójdzie!
- Możesz to zrobić szybciej? - A ja jadę bardzo szybko.
Gisela. Pośpiesz się. Budzić się. Otwórz oczy.
Spójrz na mnie. I policz, dobrze?
Jeden dwa trzy cztery.
- Pięć sześć. - Søren.
Obniż to.
- Dzień dobry. - Gdzie idziesz?
Do szpitala w Odense. Moja siostra zachorowała.
Potrzebujesz szybciej.
Wyjdź z samochodu.
- Co słychać? - Myślę, że w samochodzie są Niemcy.
Możesz iść.
Dziękuję.
Po prostu jedź szybciej.
- Jak mogę ci pomóc? - Mamy w samochodzie chorą dziewczynę.
- Na co ona jest chora? - Błonica.
Nie może oddychać i ma wysoką gorączkę.
- Skąd jesteś? - Od Rüslinga.
- Z koledżu? - Tak.
- Czy ona jest Niemką? - I co?
- Ona jest dzieckiem. - Mógłbym zostać zwolniony.
- Co się dzieje? - Chcą pomóc Niemcom.
To dziewczyna.
- Zabierz mnie do niemieckiego szpitala. - Ale są zamknięte.
- Są inne szpitale. - Wszystko zamknięte.
Pytam. Teraz nie jest to możliwe.
- Czy masz dzieci? - Moja odpowiedź brzmi nie.
Lekarze są w Ring lub Svendborgu.
To jest Gisela, która umiera.
- Nie mogę. - Nie odejdę stąd.
- Regulamin Izby Lekarskiej... - Ona jest chora!
Umiera.
Pomóż jej.
Ale ja...
Umiera.
Fra Sorensen, potrzebujemy łóżka.
Chodźmy.
Gisela. Budzić się.
Musisz stąd wyjść. Jasne?
Mam nadzieję, że znajdziesz dobrego reżysera.
I godny.
W 1945 r. zginęło 62 uchodźców z Rüsling College, w tym 27 dzieci.
Pod koniec wojny do Danii przybyło około 250 000 niemieckich uchodźców. W ciągu kilku miesięcy od wyzwolenia zginęło 10 942 z nich. 6540 to dzieci.
Od jesieni 1945 r. uchodźcy gromadzili się w obozach na terenie całej Danii. Największy obóz znajdował się w Oxbolleyren. Mieszkało tam ponad 35 000 ludzi. Ostatni niemieccy uchodźcy opuścili Danię w 1949 roku.
Przetłumaczone przez Nike 2023
Downloaded from subtitlesnest.com