Mod fx kwadrat dx.
Więc proszę, dokończ Percival następnym razem.
Wiem, że wielu z Was miało to miejsce na studiach, ale nie zaszkodzi odświeżyć.
Dziękuję, Steven.
Umieściłem także zaawansowany system Fouriera na tablicy w głównym korytarzu.
Mam nadzieję, że ktoś z was udowodni to przed końcem semestru.
Osoba, która to zrobi, będzie nie tylko w moich łaskach...
ale także idź do sławy i fortuny...
poprzez zarejestrowanie ich osiągnięć i wydrukowanie ich imienia i nazwiska...
w pomyślnym MIT Tech.
Byli zwycięzcy to laureaci Nagrody Nobla, medaliści Fielda…
znani astrofizycy i skromni profesorowie MIT.
Cóż, to wszystko.
Jeśli masz jakieś pytania, jestem pewien, że Tom zna odpowiedzi.
- Cześć Will. - Kirsten, jak się masz?
- Wszystko ze mną w porządku. Jak się masz? - Dobry.
- Nie dogadałem się z Cathy wczoraj wieczorem. - NIE?
- Nie dlaczego nie?
- Nie wiem. Cathy! - Co?
Dlaczego nie dałeś mi żadnego tego paskudnego hoochie-woochie, którym zwykle we mnie rzucasz?
Och, pierdolę ciebie i twoją irlandzką klątwę, Chuckie.
Jakbym marnował energię na rozkładanie nóg dla tego kutasa Tootsie Roll?
- Więc idź do domu i sam to pociągnij. - Tootsie Roll!
Toot-Toots!
Brakuje jej zęba, Will.
Ma problemy ze skórą. Ja nie...
Poza tym jest jak 5 na 2, Morgan w końcu się z nią żeni, wiesz, co mam na myśli?
Tylko tyle razy możesz przelecieć przyszłą żonę swojego przyjaciela.
To jest źle. Gdzie idziesz?
- Wystartuję. - Pierdol się, odlatujesz. Jaka jest godzina 10:00?
Jestem zmęczony.
Irlandzka klątwa?
Ona nie wie. Nie ma irlandzkiej klątwy.
- Na zewnątrz! - Przestań mnie odwzajemniać.
Przestań zapychać talerz! Który to będzie?
Zostaniesz oskarżony, wiesz o tym.
Myślisz, że się ciebie boję, ty wielki chuju? Zapełniasz pieprzony talerz.
Hej, uh, Casey będzie w przyszłym tygodniu skakać po barze na Harvardzie. Powinniśmy tam pójść.
- Co będziemy tam robić? - Nie wiem.
Rozpierdolimy mądre dzieciaki. Prawdopodobnie będziesz pasować.
Oj! Pieprzony punk!
- Och, co się dzieje? Nadal jesteś twardy? - Pospiesz się!
- Chcesz to? - Ach, daj, daj. Otóż to.
Trzymałbym cię tu na zawsze
W moich ramionach
- Profesor Lambeau? - Tak?
Jestem na twoich zajęciach z teorii stosowanej. Wszyscy jesteśmy w budynku matematyczno-przyrodniczym.
Chodź tu. Jest sobota!
Chyba, że chcesz się dzisiaj ze mną napić.
Może. Nie mogliśmy się doczekać poniedziałku, żeby się o tym przekonać.
- Dowiedzieć się, co? - Kto udowodnił twierdzenie.
To jest poprawne. Kto to zrobił?
- Jacek? - To nie byłem ja.
- Nemesh? - Nie ma mowy.
- Daj spokój, Joey Mac! - Billy, McNamara już wstał.
Chodź, dzieciaku!
- Joey, wykop to stamtąd. Odkop to! - Kocham boisko!
Odłóż to, Mac. Oto jak to zrobić! Atakuj! Weź dwa, Mac, weź dwa!
- Niezłe trafienie. - Taylor, już wstałeś.
Hej, Morgan, kim jest dziewczyna w spodniach w paski? Ma niezły tyłek.
- Tak, to naprawdę niezły tyłek. - Kim jest ten facet, z którym ona jest?
To ta pieprzona gwinea. Nienawidzę tej małej suki. Will go zna.
- Znasz go? - Tak, pieprzony Carmine Scarpaglia.
Ten dzieciak bił mnie w przedszkolu.
- Ten facet? - Tak.
Pieprzyć to. Zdobądźmy trochę jedzenia.
Och, Morgan, nie zamierzasz z nią porozmawiać?
Pieprzyć ją.
- Mógłbym wybrać Whoppera. - Chodźmy do Kellyego.
Morgan, nie idę do Kellys tylko dlatego, że lubisz dziewczynę na wynos.
- To 15 minut drogi. - Co my, kurwa, zrobimy? Nie możemy poświęcić 15 minut?
Podwójny burger.
Podwójny burger?
Chuck, miałem podwójnego burgera
Mógłbyś się, kurwa, zamknąć? Wiem, co zamówiłeś. Byłem tam.
- Więc daj mi moją pieprzoną kanapkę. - Co masz na myśli, swoją kanapkę? Kupiłem to.
Morgan, ile masz przy sobie pieniędzy?
Powiedziałem, że dostanę resztę, kiedy dostanę rożek śnieżny. Powiedziałem to wcześniej, kiedy się zatrzymaliśmy.
Dlaczego po prostu nie dasz mi mojej kanapki i przestaniesz być kutasem?
No dobrze, daj mi swoje pieprzone 16 centów, które teraz na ciebie nałożyłem. Położymy twoją pieprzoną kanapkę na wynos.
No to ruszamy. Trzymaj to tutaj dla siebie. Umieścimy cię w programie.
Codziennie przychodzisz ze swoimi sześcioma centami. Pod koniec tygodnia dostajesz kanapkę.
- Będziesz dupkiem? - Co ja, kurwa, kanapkowy dobrobyt?
Myślę, że powinieneś ustalić dobrą linię kredytową.
Podobnie jak w przypadku zakupu kanapy: Plany płatności.
Pamiętasz, jak twoja matka codziennie przez rok przynosiła dziesięć dolarów?
W końcu dostała swoją kanapę w stylu Rent-A-Center.
- Czy mogę teraz zjeść moje jedzenie? - Oto twój pieprzony podwójny burger.
- Och! - Hej, poczekaj, Chuck.
- Zwolnij. - Kogo mamy?
- Jeszcze nie wiem. - Hej, dupku!
- Tak, ty zdzirowata twarz! - Zamknij się, kurwa!
- Chodźmy stąd. - Czym się martwisz? - Chodź, Will.
Dlaczego nie poliżesz mojego miłosnego kija?
Właśnie widzieliśmy tego faceta 15 minut temu w parku. Jeśli mieliśmy z nim walczyć, powinniśmy walczyć wtedy.
- Mamy teraz przekąski. - Zamknij się, Morgan, idziesz.
- Nie idę. - Więc nie odchodź. - Nie idę!
Idź, kurwa, Morgan.
Pozwól, że ci coś powiem. Jeśli nie pojawisz się tam w ciągu dwóch pieprzonych sekund, kiedy z nimi skończę, będziesz następny.
Carmin, to ja. To ja, Will. Pamiętać? Chodziliśmy razem do przedszkola.
Daleko w dole ulicy, na jego miejscu pali się światło
Otwiera drzwi. Ma ten wyraz twarzy
- Kurwa, chodźmy, stary! - Wejdź na jego pieprzoną głowę.
Połóż jego tyłek na ziemi. Zatrzymaj tego skurwiela.
Skurwielu, umieraj!
- Carterze! - Pospiesz się!
Będzie! Willu, chodź! Pospiesz się.
Willu, chodź. Chodźmy, chodźmy.
- Spokojnie bracie, spokojnie. - Hej, chłopaki, dzięki za przybycie.
- Chodź tu. - Whoa, whoa!
Pierdolić!
Czy to tylko moja wyobraźnia, czy też moja klasa znacznie się powiększyła?
Cóż, w żadnym wypadku nie sądzę, że wszyscy przybyliście tutaj, aby wysłuchać mojego wykładu.
A raczej, aby ustalić tożsamość tajemniczego maga matematycznego.
Zatem bez dalszego pożegnania, podejdź, cichy łotrze, i odbierz swoją nagrodę.
Cóż, przykro mi, że zawiodłem moich widzów, ale...
wygląda na to, że dzisiaj nie będzie tu żadnego demaskowania.
Jednakże, hm, moi koledzy i ja naradziliśmy się...
i teraz jest problem na płycie...
udowodnienie tego zajęło nam ponad dwa lata.
Powiedzmy więc tak: rękawica została rzucona...
ale wykładowcy zareagowali i to z zapałem.
- Cześć. - Kiedy jest postawienie w stan oskarżenia?
W następnym tygodniu.
- Przepraszam. - Co robisz? - Przepraszam.
To praca ludzi. Nie można tu robić graffiti.
- Nie odchodź ode mnie! - Hej, pierdol się!
Och, jesteś mądry. Jak masz na imię?
O mój Boże.
Wygląda dobrze.
Will, jakim trzeba być upośledzonym, żeby zostać wyrzuconym z tej pracy?
To znaczy, jak trudno jest pchać pieprzoną miotłę po pokoju?
Mitch, wywalono cię za pchanie pieprzonej miotły.
Zostałem zwolniony, bo zarząd się restrukturyzował.
Tak, restrukturyzujemy liczbę debilów, którzy dla nich pracowali.
Zamknąć się. Dostajesz więcej konserw niż tuńczyka, suko.
- Przynajmniej mam teraz pierdoloną pracę, prawda? - Tak.
- Dlaczego zostałeś zwolniony, Will? Pospiesz się. - Uh, zarząd się restrukturyzował.
- Mój wujek prawdopodobnie mógłby cię zatrudnić w zespole demonstracyjnym. - Czy może to zrobić?
- Żartujesz? Zapytałem cię wczoraj, czy mogę znaleźć pracę. - A ja wczoraj powiedziałem ci „nie”.
- Co się dzieje, Case? - Co się dzieje, Case? - Co się dzieje, Wielka Sprawa?
Usiądźmy tutaj.
Och, to jest bar na Harvardzie, co?
Myślałem, że na ścianach będą jakieś równania i takie tam.
Wezmę dzbanek najlepszego piwa typu lager w domu.
Koniec czasu. Będę musiał trochę pokombinować z tymi laskami z Harvardu, tam, przy barze.
- Użyj magii. - Zdobądź dla nas jakiś eliksir.
- Oh cześć. - Oh cześć.
- Cześć, jak się masz? - Cienki.
- A więc, czy wy, panie, uh... - Często tu przychodzicie?
Czy tu przyjdę? Przychodzę tu trochę. Jestem tu, uh, uh, wiesz, od czasu do czasu.
- Chodzisz tu do szkoły? - Tak.
- Tak. Otóż to. Tak, chyba miałem z tobą zajęcia. - O tak?
- Jaka klasa? - Historia.
- Może. - Tak, myślę, że właśnie o to chodziło.
Niekoniecznie... Możesz mnie nie pamiętać. Wiesz, podoba mi się tutaj.
To nie znaczy, że jestem geniuszem, bo tu chodzę.
- Jestem bardzo mądry. - Hej.
- Hej! Jak leci? Jak się masz? - Dobry. Jak się masz?
- Chcesz... - Co, uh... Mówiłeś, że na jakich zajęciach byłeś?
- Historia. - Historia. Tak.
Tylko historia? To musiał być więc kurs ankietowy, co?
- Tak, było. To były ankiety. - Prawidłowy.
Powinieneś to sprawdzić. To dobry kurs. To byłyby dobre zajęcia.
Jak podobał Ci się ten kurs?
Wiesz, szczerze, uważam, że to zajęcia, no wiesz, raczej elementarne.
Podstawowy. Wiesz, nie wątpię, że tak było.
- Tak. - Ja, uh, pamiętam te zajęcia.
To było, hm, było właśnie pomiędzy przerwą a lunchem.
Clark, dlaczego nie odejdziesz?
- Dlaczego się nie zrelaksujesz? - Dlaczego po prostu nie odejdziesz?
Po prostu dobrze się bawię z moim nowym przyjacielem. To wszystko.
- Co, będziemy mieli problem? - Nie nie nie nie nie. Tutaj nie ma problemu.
Miałem tylko nadzieję, że dasz mi pewien wgląd w ewolucję...
gospodarki rynkowej w południowych koloniach.
Twierdzę, że przed wojną o niepodległość...
warunki gospodarcze, zwłaszcza w południowych koloniach...
można najtrafniej scharakteryzować jako...
- agrarny przedkapitalista. - Pozwól, że coś ci wyjaśnię. W porządku?
Oczywiście, że to Twoje twierdzenie. Jesteś studentem pierwszego roku studiów.
Właśnie skończyłeś czytać jakiegoś marksistowskiego historyka, prawdopodobnie Petea Garrisona.
Będziesz o tym przekonany do przyszłego miesiąca, kiedy dotrzesz do Jamesa Lemona.
Potem będziesz mówił o tym, jak gospodarki Wirginii i Pensylwanii...
byli przedsiębiorczy i kapitalistyczni już w 1740 roku.
To potrwa do przyszłego roku. Będziesz tu rzygał Gordona Wooda...
Mówię o, no wiesz, przedrewolucyjnej utopii...
oraz kapitałotwórcze skutki mobilizacji wojskowej.
Prawdę mówiąc, nie zrobię tego, ponieważ Wood drastycznie nie docenia wpływu...
„Wood drastycznie, Wood drastycznie nie docenia wpływu różnic społecznych…
opiera się na bogactwie, szczególnie na majątku odziedziczonym”?
Dostałeś to z Pracy Vickersa w hrabstwie Essex. Strona 98, prawda?
Tak, też to czytałam. Chciałeś nam to wszystko splagiatować?
Czy masz jakieś własne przemyślenia na ten temat?
A może... Czy to twoja sprawa? Wchodzisz do baru.
Czytasz jakiś niejasny fragment, a potem udajesz... Ty, Ty oddajesz to jako swoje...
Jako własny pomysł, żeby zaimponować niektórym dziewczynom? Zawstydzić mojego przyjaciela?
Widzisz, smutne w przypadku faceta takiego jak ty jest to, że za 50 lat zaczniesz myśleć samodzielnie.
I dojdziesz do wniosku, że w życiu są dwie pewne rzeczy.
Po pierwsze: nie rób tego.
I drugie: Wydałeś 150 kawałków na pieprzoną edukację...
mogłeś dostać za 1,5 dolara za zwłokę w bibliotece publicznej.
Tak, ale będę mieć dyplom...
i będziesz podawał moim dzieciom frytki w drodze na narty.
Tak, może. Tak, ale przynajmniej nie będę nieoryginalny.
Ale jeśli masz z tym problem, możemy po prostu wyjść na zewnątrz. Moglibyśmy to rozgryźć.
Nie, stary, nie ma problemu. To jest spoko.
- To jest spoko? - Tak. - Fajny.
- Kurwa, racja, jest spoko. - Jak mnie teraz lubisz?
Mój chłopak jest szalenie mądry.
Właśnie spędziłem trzy minuty w tym pieprzonym miejscu i wpadłem na barneya, co?
Cóż, oto jest. Cześć, miło cię poznać.
Wszystko było w porządku, stary. Chciałem... Zamierzaliśmy sfinalizować transakcję...
ale wtedy Chuck, uh, Billy obraził jednego z nich...
a ta przysadzista dziewczyna powiedziała, że mam nawet cofniętą linię włosów i kilka kilogramów nadwagi.
A ja na to: „Idź się pieprzyć”.
Połknęłam robaka.
Cześć.
- Jesteś idiotą. - Co?
Jesteś idiotą. Siedzę tam od 45 minut i czekam, aż przyjdziesz i porozmawiasz ze mną.
Ale jestem już zmęczony i muszę wracać do domu.
A ja nie mogłam już dłużej tam siedzieć i czekać na ciebie.
- C... Jestem Will. - Skylar.
- Skylar. - A tak przy okazji...
ten facet tam, klon Michaela Boltona...
że tak powiem, nie siedział z nami.
Tak, wiem. Jakoś odniosłem takie wrażenie.
Dobry. Dobra. Cóż, muszę iść.
Muszę wstać wcześnie i zmarnować trochę pieniędzy na moją drogą edukację.
- Nie, nie miałem na myśli ciebie. Ja... - Ach, w porządku.
Jest mój numer. Więc może kiedyś wyskoczymy na kawę.
W porządku, tak. Może moglibyśmy po prostu się spotkać i zjeść pęczek karmelków.
- Co masz na myśli? - Kiedy się nad tym zastanowić, jest to tak samo arbitralne, jak picie kawy.
Oh. Tak. Dobra.
- Aha, więc tak. - Pospiesz się.
- Siema! - Pieprz się, suko! - Hej, pierdol się tak samo.
- Jebani barneyowie właśnie teraz wyruszają na wycieczkę na narty. - Poczekaj. Wstrzymać.
Powinienem skopać tyłek tej starej suce.
Czy lubisz jabłka?
- Tak. - Tak?
Cóż, mam jej numer! Jak lubisz ich jabłka?
Przyjechaliśmy dziś wieczorem
Mile mnie wykończyły
Wyłączyłem światło
Więc chodź, noc
Wszyscy zniknęli
Dom zapomnienia
Więc chodź
Więc przyjdź
Tomek.
Przepraszam. Czy to biuro ds. budynków i terenów?
Tak. Co mogę dla ciebie zrobić?
Potrzebuję tylko nazwiska studenta, który tu pracuje.
- Żaden student dla mnie nie pracuje. - Cóż, mógłbyś sprawdzić?
Mam faceta, który pracuje w moim budynku. Jest mniej więcej tej wysokości.
- Który to twój budynek? - Dwa.
Dwa. Budynek drugi.
- Słuchaj, jeśli coś zostało skradzione, powinienem o tym wiedzieć. - Nie nie nie. To nic takiego.
Potrzebuję tylko jego imienia.
Nie mogę ci podać jego nazwiska, chyba że masz skargę.
- To jest profesor Lambeau. - A to jest profesor Hayes.
Tomku, proszę.
To jest ważne. Proszę.
Willy nie pojawił się dzisiaj w pracy.
Dostałem tę pracę przez jego PO. Możesz do niego zadzwonić.
- PO? - Tak. Kurator.
Dziękuję.
Dupek.
Istnieje długi precedens prawny, Wysoki Sądzie, sięgający roku 1789...
na mocy którego oskarżony może domagać się samoobrony przeciwko agentowi rządowemu...
jeśli akt ten zostanie uznany za obronę przed tyranią, obronę wolności.
Wysoki Sądzie, Henry Ward Beecher, w książce Proverbs from the Plymouth Pulpit, 1887, powiedział, cytuję…
- 1887? To jest XX wiek, Wysoki Sądzie. - Przepraszam. Przepraszam.
- Zrobi pośmiewisko z sali sądowej. - Mam takie prawo...
przemawiać w mojej własnej obronie, proszę pana, na podstawie Konstytucji Stanów Zjednoczonych.
- To ten sam dokument, który gwarantuje mi wolność. - Nie mów mi o Konstytucji Stanów Zjednoczonych.
A wolność, jeśli zapomniałeś, jest prawem duszy do oddychania.
A kiedy nie może wziąć długiego oddechu, prawa są zbyt ciasno przepasane.
- Bez wolności człowiek jest omdleniem. - Człowiek jest czym?
– Ibid., Wysoki Sądzie. - Synu, moja kolej.
Siedzę tu już od dziesięciu minut i przeglądam twoją kartotekę.
Po prostu nie mogę w to uwierzyć. Czerwiec 93, napaść.
Wrzesień 93, napaść.
Kradzież samochodu, luty 94.
Gdzie najwyraźniej się broniłeś i kazałeś odrzucić sprawę powołując się na...
„wolne prawa własności koni i powozów” z 1798 r.
Żart. Styczeń 95, podszywanie się pod funkcjonariusza.
Chaos, kradzież, stawianie oporu. Wszystko przewrócone.
Wiem też, że byłaś w kilku rodzinach zastępczych.
Stan usunął cię z trójki z powodu poważnego znęcania się fizycznego.
Wiesz, innego sędziego mogłoby to obchodzić, ale ty uderzyłeś gliniarza. Wchodzisz.
Wniosek o odrzucenie zostaje odrzucony. Kaucja 50 000 dolarów.
- Dziękuję. - Court, powstań.
- Cześć? - Uch, Skylar?
- Tak. - Hej, uh, tu Will.
- Kto? - To Will.
Wiesz, naprawdę zabawny, przystojny facet, którego poznałaś pewnego wieczoru w barze.
Nie przypominam sobie, żebym spotkał kogoś, kto pasowałby do tego opisu. Myślę, że pamiętałbym.
Och, w porządku, masz mnie. To brzydki, wstrętny, bezzębny frajer...
który został wbity i nie zostawiłby cię samego na całą noc.
Och, Willu! Pamiętam.
- Jak się masz? Zastanawiałem się, czy do mnie zadzwonisz. - Tak, spójrz.
- Zastanawiałem się... - Yo, więc, kochanie. Co słychać?
- Poczekaj sekundę. - Co robisz?
- Hej! - Co tam kochanie? Chcesz trochę mojego tyłka?
- Herve! Pamiętam Cię z Juvi. Jak się masz? - Co tam kochanie? Co robisz?
Ach, tak, przepraszam za to. Hmm...
Zastanawiałem się, czy moglibyśmy się spotkać gdzieś w tym tygodniu.
No wiesz, posiedzieć w kawiarni. Może zjedz trochę karmelu.
- Och, to brzmi wspaniale. - Tak?
Tak. Jasne. Gdzie jesteś?
No cóż, właściwie to jest, uh, to tylko strzał w ciemno...
ale nie ma szans, że jesteś przed-prawnikiem, prawda?
- Usiądź. - Dziękuję.
Miło z tobą rozmawiać.
Czego, kurwa, chcesz?
Jestem Gerald Lambeau.
Profesor, któremu kazałeś się pierdolić.
A czego, kurwa, chcesz?
Rozmawiałem z sędzią i zgodził się wypuścić cię na wolność pod moim nadzorem.
- Naprawdę? - Tak.
- Ale pod dwoma warunkami. - Co to są?
Pierwszym warunkiem jest to, że spotykasz się ze mną co tydzień.
- Po co? - Przejrzyj dowód, nad którym pracujesz...
zajmij się niektórymi, bardziej zaawansowanymi...
matematyka kombinatoryczna...
skończona matematyka.
Brzmi jak prawdziwy hit.
Drugim warunkiem jest wizyta u terapeuty.
Do moich obowiązków należy składanie raportów z tych spotkań.
A jeśli nie spełnisz żadnego z tych warunków...
będziesz musiał odsiedzieć czas.
W porządku. Zrobię obliczenia, ale nie spotkam się z żadnym pieprzonym terapeutą.
Lepsze to niż spędzenie tego czasu w więzieniu, prawda?
Czytałem twoją książkę i, uh, i, Mike miał te same problemy...
co miał „Chad”, makler giełdowy.
Całkowita racja. Zaraz na przycisku. To dobrze, Will. Bardzo dobrze.
Dziękuję.
Will, presja i nie ja ich oceniam...
Nie będę ich etykietować...
ale niszczą twój potencjał.
Teraz nie ma już żadnych szaleństw. Nigdy więcej wygłupów. Nigdy więcej ballyhoo.
Masz rację.
Boże, wiem.
Wiesz, tak łatwo się nie poddasz. No dalej, Will, jeszcze trochę.
Cóż, mam na myśli, że robię, robię różne rzeczy, wiesz? To znaczy...
Co, uh, jakie rzeczy?
Robię rzeczy, które, wiesz, ja, uh... Wiesz, to znaczy, ukrywam się przed, przed ludźmi.
- Ukrywasz się, prawda? - Nie? Nie. To znaczy, lubię... chodzę do różnych miejsc. Wchodzę w interakcję, wiesz.
- Naprawdę? Jakie miejsca? - Tylko niektóre kluby.
Więcej. To miłe, tak. Jakie kluby?
- Jak, hm, jak Fantasy. - Fantazja?
- Nie jest źle. - Nieco więcej.
To tak, jakbyś tam wszedł i muzyka cię zawładnęła.
To jest jak muzyka house. To jest jak...
- Wiesz, zaczynasz tańczyć. To po prostu... - Bum, bum, bum. Tak.
- Tak. - Tak.
Czy trudno ci ukryć fakt, że jesteś gejem?
Co ty... Co ty... O czym mówisz? Co?
Słuchaj, kolego, dwie sekundy temu byłeś gotowy, żeby mnie rzucić.
Skok? Czy jesteś...
Jest mi niezmiernie przykro, że Cię rozczarowałem. Ale...
Nie mam z tym problemu. Nie obchodzi mnie, czy zagrasz z ostrego punktu.
Co ty... P-Przedstawiasz się na ostro? O czym ty u licha mówisz?
Trudne twierdzenie może być jak symfonia.
To bardzo erotyczne.
Idziesz gdzie indziej. Nie mogę sobie z tym poradzić.
- Wow. - Dziękuję, Henryku.
Ach, Henry.
Cześć, Gerry. Hej, wiesz coś? Nie mogę już wykonywać tej pracy pro publico bono.
To po prostu nie... To nie jest tego warte.
- Co się stało? - Cóż, w przyszłym tygodniu wystąpię w telewizji ogólnokrajowej.
To znaczy, nie mam czasu, żeby ci powiedzieć, a tym bardziej porozmawiać z tym wariatem, który tam siedzi.
To absolutny szaleniec.
Henz.
OK, jesteś w swoim łóżku, Will.
Ile masz lat?
Siedem.
Co widzisz?
Coś jest w moim pokoju.
Co to jest?
To jest jak, uh... To jest postać. To, to wisi nade mną.
Jesteś w bezpiecznym miejscu, Will.
To jest... To mnie dotyka.
Gdzie cię to dotyka?
Dotyka mnie tam na dole.
I jestem zdenerwowany.
Nie musisz się denerwować, Will.
Zaczynamy tańczyć i tańczyć.
To jest po prostu piękne, bo możemy zrobić...
Dużo miłości zanim zajdzie słońce
Rakiety w locie
Popołudniowa rozkosz
- Hej, hej, popołudniowa rozkosz - Jezu.
Rakiety w locie
- Przykro mi, Rich. - Mam lepsze zajęcia ze swoim czasem.
Hej, hej, popołudniowa rozkosz
No dalej, jeden taniec! Naprawdę mnie zahipnotyzowałeś, wiesz.
- Na litość boską, Will. - Co? Daj spokój.
Ja... On wyszedł. Nie możesz mi tego zwalić.
Mówiłem ci, żebyś współpracował z tymi ludźmi.
- Spójrz w moje oczy. - Wyjdź, Will.
- Nie potrzebuję terapii. - Wystarczy! Wysiadać!
Zadzwoniłem dziś rano do Mela Weintrauba, żeby się dowiedzieć...
Och, jaki z tego pożytek?
Co chcesz robić?
- Cóż, jest ktoś. - Kim on jest?
Kiedyś był moim, um...
moja współlokatorka na studiach.
Zaufanie. Bardzo ważne w związku.
Jest to również bardzo ważne w sytuacji klinicznej.
Dlaczego zaufanie jest najważniejsze…
w dokonaniu przełomu z klientem?
Maureen, przestań na chwilę fiksacją oralną i dołącz do nas.
Vinnie?
Hm, ponieważ, uh...
Zaufanie to... Zaufanie to życie.
Wow. To bardzo głębokie. Dziękuję, Vinnie.
Następnym razem zdobądź notatki od brata.
Wiesz, jeśli pacjent nie czuje się na tyle bezpiecznie, żeby ci zaufać, to nie będzie z tobą szczery.
W takim razie nie ma sensu, żeby brali udział w terapii.
To znaczy, hej, jeśli ci nie zaufają, wiesz, nigdy nie przekonasz ich, żeby się z tobą przespali.
I to powinno być celem każdego dobrego terapeuty.
Przygwoździj ich, gdy są bezbronni. To moje motto.
Och, dobrze, wszyscy wrócili. Witamy ponownie wszystkich.
- Cześć, Seanie. - Hej, Gerry.
Hm, panie i panowie, stoimy przed wielkością.
Profesor Gerald Lambeau, medalista Fielda w dziedzinie matematyki kombinatorycznej.
- Cześć. - Czy ktoś wie co to za medal Fielda?
To naprawdę wielka sprawa. To jak nagroda Nobla z matematyki.
Tyle że rozdają je tylko raz na cztery lata.
To wspaniała rzecz. To niesamowity zaszczyt.
OK, wszyscy, to wszystko na dzisiaj. Dzięki. Hmm...
Do zobaczenia w poniedziałek. Będziemy rozmawiać o Freudzie.
Dlaczego wziął tyle kokainy, że zabił małego konia. Dziękuję.
Jak się masz?
- Dobrze cię widzieć. - Dobrze cię widzieć.
- Seanie? - Tak?
Chyba mam dla ciebie coś interesującego?
Co? Musisz mieć krew i mocz? Co słychać?
- Dlaczego nie przyszedłeś na zjazd? - Czas. Wiesz, jestem... byłem zajęty.
- Brakowało Cię. - Naprawdę?
Więc, ile czasu minęło odkąd się widzieliśmy?
- Zanim umarła Nancy. - Tak. Przepraszam.
Byłem w Paryżu. To była ta cholerna konferencja.
Mam twoją kartę. To było miłe.
- Chodź tu. - To dobre obalenie.
Hej, co się stało? Dostałeś złagodzenie kary czy co?
Mam, uh, okres próbny, a potem, uh, poradnictwo dwa dni w tygodniu.
Żart. Jesteś smoothie. Chodź, Morgano! Po prostu prześlij!
Hej, Bill, po prostu zejdź z niego. Będzie nam brakować meczu.
- Mam pełny harmonogram. - Sean, Sean. - Jestem bardzo zajęta.
To jest niesamowity chłopak. Nigdy nie widziałem czegoś takiego jak on.
Co czyni go tak niesamowitym, Gerry?
- Słyszałeś kiedyś o Ramanujanie? - Tak tak. NIE.
To mężczyzna. Żył ponad 100 lat temu. Był, hm, Hindusem.
- Kropki, nie pióra. - Nie pióra. Tak.
No cóż, mieszkał w tej maleńkiej chatce gdzieś w Indiach.
Nie miał formalnego wykształcenia.
- Nie miał dostępu do żadnej pracy naukowej. - Kawa?
- Panu? - Tylko trochę. - I, hm...
Ale natknął się na tę starą książkę do matematyki.
Z tego prostego tekstu był w stanie ekstrapolować teorie...
co od lat wprawiało matematyków w zakłopotanie.
Tak. Ciąg dalszy ułamków. Tak, on, on napisał, uh...
- Cóż, on wysłał to do Hardyego w Cambridge. - Tak. Cambridge. Tak.
Hardy natychmiast dostrzegł świetność swojej pracy...
i sprowadził go do Anglii, a potem pracowali razem przez lata...
tworząc najbardziej ekscytującą teorię matematyczną, jaką kiedykolwiek stworzono.
Ech, to, ten Ramanugan...
jego, jego geniusz był niezrównany, Sean.
Cóż, ten chłopak właśnie taki jest.
Ale on jest, hm, jest trochę defensywny.
I potrzebuję kogoś, kto może do niego dotrzeć.
- Jak ja? - Tak, jak ty.
- Dlaczego? - Cóż, ponieważ masz takie samo pochodzenie.
- Jakie tło? - Cóż, jesteś z tej samej okolicy.
- Jest z Southie? - Tak.
Genialny chłopiec z Southie.
- Do ilu psychiatrów chodziłeś przede mną? - Pięć.
- Niech zgadnę. Barry? - Tak.
- Henryk? - Tak. - Nie Ricka?
Sean, proszę, spotykaj się z nim raz w tygodniu.
Proszę?
Z tym dzieciakiem to gra w pokera. Nie mów mu, co masz.
Prawdopodobnie nawet przeczytał twoją książkę, jeśli udało mu się ją znaleźć.
Trudno będzie go znaleźć.
- Cześć Will. - Cześć.
To jest Sean Maguire. Will Hunting.
Jak się masz?
- Tak, zaczynajmy. - Tak, zróbmy to.
Jestem podekscytowany! Zacznijmy gojenie.
- Wybaczysz nam? - Tak, proszę, Tom.
- Ty też, Gerry. - Tak, oczywiście.
Jak się masz?
Skąd jesteś w Southie?
- Podoba mi się to, co zrobiłeś z tym miejscem. - Oh dziękuję.
Czy kupujesz te wszystkie książki w detalu, czy wysyłasz za...
zestaw termokurczliwy, który jest dostarczany ze wszystkimi tymi tomami?
- Lubisz książki? - Tak.
- Czytałeś którąś z tych książek? - Nie wiem.
- A co powiesz na którąś z tych książek? - Prawdopodobnie nie.
A co z tymi z najwyższej półki? Czytałeś je?
- Tak, czytałem je. - Dobrze dla ciebie. Co o nich myślisz?
Hej, nie jestem tu dla pieprzonego raportu o książce. To twoje książki. Dlaczego ich nie przeczytasz?
Zrobiłem. Musiałem.
- Musiało ci to zająć dużo czasu. - Tak, zdarzyło się.
Stany Zjednoczone Ameryki: pełna historia, tom I.
Jezus.
Jeśli chcesz przeczytać prawdziwą książkę historyczną, przeczytaj A Peoples History of the United States Howarda Zinna.
Ta książka cię, kurwa, powali na tyłek.
Lepsze niż zgoda produkcyjna Chomskyego?
- Myślisz, że to dobra książka? - Wy, pierdoleni ludzie, wprawiacie mnie w zakłopotanie.
Wydajesz wszystkie swoje pieniądze na te cholerne fantazyjne książki.
Otaczacie się nimi. To złe, pieprzone książki.
- Jakie są te cholerne książki, Will? - Hej, cokolwiek odgarnia ci włosy.
Tak. Nie zostało mi już zbyt wiele włosów.
Hej, wiesz, że lepiej będzie, jeśli wsadzisz sobie tego papierosa w dupę. Pewnie byłoby to dla ciebie zdrowsze.
- Tak, wiem. To naprawdę przeszkadza mi w jodze. - Ćwiczysz, co?
- Co, podnosisz? - Tak.
- Ech, Nautilusie? - Nie, wolne ciężary.
- Oh naprawdę? - Tak. - Wolne ciężary, co?
- Tak, świetnie. - Tak? - Właśnie tak.
- Co ławisz? - 285. Co ławisz?
Malujesz to?
Tak. Malujesz? Czy rzeźbisz?
- Nie. - Czy lubisz sztukę?
Czy lubisz muzykę?
To prawdziwy szajs.
Oh. Powiedz mi, co naprawdę myślisz.
Po prostu, uh, liniowa i impresjonistyczna mieszanka...
tworzy bardzo mętną kompozycję.
To także naśladownictwo Winslowa Homera, tyle że Whitey, uh, wiosłuje tam łódką.
Cóż, to sztuka, Monet. To nie było zbyt dobre.
- Jednak nie to mnie właściwie obchodzi. - Co cię niepokoi?
- Tylko kolorystyka. - Wiesz, o co naprawdę chodzi?
To malowanie po numerze.
Czy chodzi o kolor po numerze? Ponieważ kolory są dla mnie fascynujące.
- Prawda, prawda? Co z tym? - Pewnie.
Myślę, że jesteś o krok od odcięcia sobie ucha.
- Naprawdę? - O tak.
Myślisz, że powinienem przeprowadzić się na południe Francji i zmienić nazwisko na Vincent?
Słyszałeś kiedyś powiedzenie: „dowolny port podczas burzy”?
- Tak. - Tak. Może to oznacza ciebie.
W jaki sposób?
- Uh, może jesteś w środku burzy, wielkiej, pieprzonej burzy. - Tak, może.
Niebo spada ci na głowę. Fale rozbijają się o twoją małą łódkę.
Wiosła zaraz się złamią.
Po prostu nasikasz w spodnie. Płaczesz za portem.
Więc może zrób co musisz, żeby się wydostać.
Wiesz, może zostałeś psychologiem.
Bingo. Otóż to. Pozwól mi teraz zająć się swoją pracą. Zaczynasz ode mnie. Pospiesz się.
- Może poślubiłeś niewłaściwą kobietę. - Może powinieneś uważać na swoje usta!
Uważaj na to, szefie, dobrze?
Ach.
Mmm, to tyle, prawda?
Ożeniłeś się z niewłaściwą kobietą.
Co się stało? Co, zostawiła cię?
Czy ona, wiesz, ruchała się z jakimś innym facetem?
Jeśli jeszcze raz okażesz brak szacunku mojej żonie, zabiję cię.
Zakończę cię, kurwa.
Rozumiesz, szefie?
- Koniec czasu. - Tak.
Spokojnie, panowie.
Nic ci nie jest?
Słuchaj, zrozumiem, jeśli nie będziesz chciała się z nim więcej spotykać.
Czwartek, 4:00. Upewnij się, że dzieciak tu jest.
Tak.
Dzięki.
Cóż, wyglądasz ślicznie w tych okularach.
- Dziękuję bardzo. - Są po prostu piękne.
Tak, zawsze chciałam ciemnoniebieski cień do powiek.
Wspaniały.
Wiesz, dorastając w Anglii, chodziłem do bardzo ładnej szkoły.
Wiesz, to była szkoła prywatna, postępowa, organiczna, typu „zrób to sam”.
Potem Harvard. Mam nadzieję, że szkoła medyczna.
Wiesz, w końcu doszedłem do wniosku, że...
mój mózg będzie wart 250 000 dolarów.
To brzmiało okropnie, prawda?
Przynieś mi kolejne ma tai!
Nie, w porządku, to znaczy, założę się, że twoi rodzice chętnie zapłacą.
Nie, chętnie zapłaciłem. Odziedziczyłem pieniądze.
Wow. Czy, uh, Harvard dostaje te wszystkie pieniądze?
Nie. Stanforda. Wybieram się tam w czerwcu, kiedy kończę studia.
W porządku, więc chciałeś po prostu wykorzystać tego marynarza, a potem uciec, co?
Wiesz, oczywiście miałem zamiar najpierw na tobie poeksperymentować na zajęciach z anatomii.
Och, w takim razie, w porządku.
Hej, chcesz zobaczyć moje magiczne sztuczki, Skylar?
- Oczywiście. - W porządku. Obietnica...
W porządku.
- To dla ciebie, Rudolfie. - Czekaj, czekaj, potrzebujesz mojej różdżki.
Dobra, daj mi cios. Dziękuję. W porządku.
Sprawię, że wszystkie te karmelki znikną.
Jesteś gotowy? Gotowy.
Raz Dwa Trzy.
Wszyscy zniknęli. Tak. To, to było... Lepiej działa, kiedy mam królika.
Dobrze...
Tak naprawdę nie umawiam się, wiesz, aż tak często.
Myślę, że to bardzo niefortunne dla mnie.
Wiesz co mam na myśli. Wiem, że myślałeś o uh...
- O nie, nie mam. - Tak ty masz.
- Nie, naprawdę nie. - Tak ty masz! Miałaś nadzieję, że dostaniesz buziaka na dobranoc.
Nie, wiesz, mówię ci. Miałem nadzieję, że uda mi się przenocować.
Ale zadowolę się dobrym pocałunkiem, wiesz.
- To bardzo szlachetne z twojej strony. - Dziękuję.
Nie, miałem nadzieję na pocałunek.
Cóż, myślę, że powinniśmy już mieć to z głowy.
- Już teraz? - Tak.
Pospiesz się.
Chyba mam trochę twojej marynaty.
Znowu ty, co?
Chodź ze mną.
Więc co to jest? Moment Degustatora pomiędzy chłopakami?
To naprawdę miłe. Masz słabość do łabędzi?
Czy to coś w rodzaju fetyszu? Czy jest to coś w rodzaju może powinniśmy poświęcić trochę czasu?
Myślałem o tym, co mi powiedziałeś pewnego dnia. O moim malarstwie.
Oh.
Nie spałem pół nocy, myśląc o tym.
Coś mi przyszło do głowy.
Zapadłem w głęboki, spokojny sen i od tego czasu nie myślałem o Tobie.
- Wiesz, co mi przyszło do głowy? - NIE.
Jesteś tylko dzieckiem. Nie masz zielonego pojęcia o czym mówisz.
- Dlaczego, dziękuję. - W porządku.
Nigdy nie byłeś poza Bostonem.
Nie.
Więc gdybym zapytał Cię o sztukę, prawdopodobnie podałbyś mi skinny na każdą książkę o sztuce, jaką kiedykolwiek napisano.
Michał Anioł. Wiesz o nim dużo.
Dzieło życia. Aspiracje polityczne. On i papież.
Orientacja seksualna. Całość działa, prawda?
Założę się, że nie potrafisz mi powiedzieć, jak pachnie w Kaplicy Sykstyńskiej.
Tak naprawdę nigdy tam nie stałeś i nie patrzyłeś na ten piękny sufit.
Widziałem to.
Jeśli zapytam Cię o kobiety...
prawdopodobnie przekażesz mi program zajęć obejmujący Twoje ulubione zajęcia.
Możliwe, że nawet kilka razy byłeś kładziony.
Ale nie możesz mi powiedzieć, jakie to uczucie budzić się obok kobiety...
i poczuj się naprawdę szczęśliwy.
Jesteś twardym dzieckiem.
Jeśli zapytam cię o wojnę, prawdopodobnie rzucisz we mnie Szekspira, prawda?
„Jeszcze raz w wyłomie, drodzy przyjaciele.”
Ale nigdy nie byłeś w pobliżu żadnego.
Nigdy nie trzymałeś głowy swojego najlepszego przyjaciela na kolanach...
i patrz, jak z trudem łapie ostatni oddech, szukając u ciebie pomocy.
Pytam Cię o miłość, pewnie zacytujesz mi sonet...
ale nigdy nie patrzyłeś na kobietę i nie byłeś całkowicie bezbronny.
Znałem kogoś, kto mógłby zrównać cię z jej oczami.
Czuję się, jakby Bóg zesłał na ziemię anioła specjalnie dla ciebie...
który mógłby cię wybawić z głębin piekielnych.
I nie wiedziałbyś, jak to jest być jej aniołem...
aby ta miłość do niej pozostała na zawsze.
Przez cokolwiek. Przez raka.
I nie wiedziałbyś o spaniu w szpitalnej sali przez dwa miesiące, trzymając ją za rękę...
ponieważ lekarze widzieli w twoich oczach...
że terminy „godziny odwiedzin” Cię nie dotyczą.
Nie masz pojęcia o prawdziwej stracie...
Bo dzieje się tak tylko wtedy, gdy kochasz coś bardziej niż siebie.
Wątpię, czy kiedykolwiek odważyłeś się kogoś tak bardzo kochać.
Patrzę na ciebie, nie widzę inteligentnego, pewnego siebie mężczyzny.
Widzę zarozumiałego, przerażonego i gównianego dzieciaka.
Ale z ciebie geniusz, Will. Nikt temu nie zaprzecza.
Nikt nie byłby w stanie zrozumieć Twojej głębi.
Ale zakładasz, że wiesz o mnie wszystko, bo widziałeś mój obraz.
Rozerwałeś moje pieprzone życie na strzępy.
Jesteś sierotą, prawda?
Myślisz, że od razu dowiem się, jak ciężkie było twoje życie...
jak się czujesz, kim jesteś...
bo przeczytałem Olivera Twista?
Czy to cię obejmuje?
Osobiście nie przejmuję się tym wszystkim.
Bo wiesz co? Nie mogę się od ciebie nauczyć niczego, czego nie mógłbym przeczytać w jakiejś pieprzonej książce.
Chyba, że chcesz porozmawiać o sobie, kim jesteś.
Wtedy jestem zafascynowany. Jestem w.
Ale nie chcesz tego zrobić, prawda, sportowcu?
Boisz się tego, co możesz powiedzieć.
Twój ruch, szefie.
Cześć? Cześć?
Cześć?
Profesorze Valenti, znowu do mnie dzwonisz?
Dziwak.
Oh. O Boże.
- Chryste, do kogo dzwoniłeś? - Nikt. Zapomniałem numeru.
Jesteś kurwa upośledzony? Przeszedłeś całą drogę w deszczu i nie zabrałeś numeru?
Nie, to był numer 900 twojej matki. Właśnie skończyły mi się kwatery.
Dlaczego nie odejdziemy od matek? Właśnie od ciebie odeszłam.
To całkiem zabawne, Morgan. To pierdolony pięciocentowiec, suko!
- Zrażaj mnie dalej i zobacz, co się stanie. - No dobrze, Morgan.
- Zobacz, co się stanie. - No dobrze, Morgan! - Zobacz, co się stanie.
- Co mi kurwa zrobisz? - Pieprz się ze mną.
Zakaz palenia.
Co masz na myśli mówiąc, że nie mówił? Byłeś tam przez godzinę.
Po prostu siedział i odliczał sekundy do zakończenia sesji.
- Właściwie to robi wrażenie. - Dlaczego miałby to zrobić?
Żeby mi udowodnić, że nie musi ze mną rozmawiać, jeśli nie chce.
Co to jest? Coś w rodzaju rywalizacji na spojrzenia pomiędzy dwójką dzieciaków ze starej dzielnicy?
Tak, ale nie mogę pierwsza porozmawiać.
Znamy twoją teorię, Aleksandrze, ale chłopiec znalazł prosty obraz geometryczny.
- Struktura drzewa nie będzie działać. - Spójrz teraz. Łączy dwa wierzchołki.
- Ale mogę zrobić sumę. - Cóż, tak grupujesz terminy, Alexandrze.
Ale Gerry, jeśli zrobimy to wszystko w ten sposób, to...
Hej, spójrz, spójrz.
Zapisałem to. W ten sposób jest to prostsze.
Czasem ludziom się poszczęści.
Jesteś genialnym człowiekiem.
Wiesz, kiedyś leciałem tym samolotem.
A ja tam siedzę i...
kapitan wsiada, robi wszystko, co do niego należy, wiesz, „Będziemy pływać na wysokości 35 000 stóp”.
Ale potem odkłada mikrofon i zapomina go wyłączyć.
Zwraca się więc do drugiego pilota. On na to: „Wiesz…
Jedyne, czego mi teraz potrzeba, to pieprzone obciąganie i filiżanka kawy.
Więc ta cholerna stewardesa wystrzeliwuje bomby z tyłu samolotu i mówi mu, że mikrofon jest nadal włączony.
Ten zakup na tylnym siedzeniu samolotu przypomina: „Hej, kochanie, nie zapomnij o kawie”.
Byłeś kiedyś w samolocie?
Nie, ale to pieprzony żart. Lepiej będzie, jeśli powiem to w pierwszej osobie.
Tak, to działa.
Wiesz, że mnie położono.
Naprawdę? Brawo dla ciebie.
- Wielki czas. Wielki czas. - Świetny moment, co?
Tak. W zeszłym tygodniu poszłam na randkę.
- Jak poszło? - To było dobre.
- Znowu wychodzisz? - Nie wiem.
- Dlaczego nie? - Nie dzwoniłem do niej.
- Chryste, jesteś amatorem. - Wiem, co robię. - Naprawdę?
Tak. Nie martw się o mnie. Wiem, co robię.
Tak, ale ta dziewczyna jest, no wiesz, piękna.
Ona jest bystra. Jest zabawna. Jest inna niż większość dziewczyn, z którymi byłem.
Więc zadzwoń do niej, Romeo.
Dlaczego? Żebym zrozumiał, że nie jest taka mądra?
Że jest cholernie nudna? Wiesz, mam na myśli, że nie...
Ta dziewczyna jest teraz cholernie idealna. Nie chcę tego zrujnować.
Może teraz jesteś idealny. Może nie chcesz tego zepsuć.
Ale myślę, że to super filozofia, Will.
W ten sposób możesz przejść przez całe życie, nie musząc nikogo znać.
Moja żona pierdziała, kiedy była zdenerwowana.
Miała mnóstwo cudownych cech.
Wiesz, ona pierdnęła przez sen.
Przepraszam, że podzieliłem się tym z tobą.
Którejś nocy było tak głośno, że obudził psa.
Obudziła się i odeszła, pytając: „Czy to ty?”
Powiedziałem: „Tak”. Nie miałem serca, żeby jej powiedzieć. O Boże.
- Obudziła się? - Tak.
O Chryste. Ach, ale Will, ona nie żyje od dwóch lat i tylko to pamiętam.
To wspaniała rzecz, wiesz? Takie małe rzeczy.
Tak, ale właśnie tych rzeczy brakuje mi najbardziej.
Małe dziwactwa, o których wiedziałem tylko ja.
To właśnie uczyniło ją moją żoną.
Kurczę, ona też miała na mnie dobry towar. Znała wszystkie moje małe peccadillos.
Ludzie nazywają te rzeczy niedoskonałościami, ale tak nie jest.
Och, to właśnie jest dobre.
A potem możemy wybrać, kogo wpuścimy do naszych dziwnych małych światów.
Nie jesteś idealny, sportowcu.
I pozwól, że oszczędzę ci niepewności.
Ta dziewczyna, którą poznałeś, ona też nie jest idealna.
Ale pytanie brzmi, czy jesteście dla siebie idealni.
To cała sprawa. Na tym właśnie polega intymność.
Teraz możesz poznać wszystko na świecie, sport...
ale jedynym sposobem, aby się o tym przekonać, jest dać mu szansę.
Z pewnością nie nauczysz się od takiego starego skurwiela jak ja.
Nawet gdybym wiedział, nie powiedziałbym takiemu pissantowi jak ty.
Tak czemu nie? Mówiłeś mi każdą inną pieprzoną rzecz. Jezus Chrystus.
Mówisz więcej, kurwa, niż jakikolwiek psychiatra, jakiego w życiu widziałem.
Uczę tego gówna. Nie mówiłem, że wiem, jak to zrobić.
Tak.
- Myślałeś kiedyś o ponownym ślubie? - Moja żona nie żyje.
- Stąd słowo wyszła ponownie za mąż. - Ona nie żyje!
Tak. Cóż, myślę, że to super filozofia, Sean.
To znaczy, w ten sposób możesz przejść przez resztę swojego życia...
tak naprawdę nigdy nikogo nie znając.
Koniec czasu.
Trzymaj otwarte.
- Dobra. - Dziękuję.
Jestem szczęśliwy z tobą
Wiem, że zaraz cię pokocham
Tak, tak, tak. Znasz go
Ojej, zmusiłeś mnie...
septyma „G”-moll. Najsmutniejszy ze wszystkich akordów.
- Cześć. - Hej.
- Gdzie byłeś? - Przepraszam. Byłem jak...
Byłem naprawdę zajęty i... Ale, um...
Ja też. Tak.
Ja... myślałem, że zadzwonisz.
Tak. Hmm...
- To znaczy, naprawdę dobrze się bawiliśmy. - Ja też naprawdę dobrze się bawiłem.
To znaczy, ja po prostu... ja...
Przepraszam, wiesz. Ja, spieprzyłem to.
Nie? Nie. To znaczy, wiesz, wszystko w porządku.
Tak. Uh, tak myślałem, zastanawiałem się, czy, uh, jeśli, wiesz, dasz mi jeszcze raz szansę.
- Wiesz, pozwól mi cię znowu zabrać. - Och, nie mogę.
- W porządku. - O nie. ja nie...
Nie miałem na myśli, że nie mogę, jak zawsze. Po prostu nie mogę teraz.
Muszę przypisać widmo protonowe dla ebogaminy.
Wszystko to brzmi naprawdę, naprawdę interesująco.
Właściwie to jest fantastycznie nudne.
- W porządku, um... - Ale, um, może innym razem.
- Jak jutro? - Um, tak, w porządku.
- Dobra. - Dobra.
- Do widzenia. - Do widzenia.
- Co Ty tutaj robisz? - Nie mogłem czekać do jutra.
- Skąd to kurwa wziąłeś? - Musiałem przespać się z kimś z twojej klasy.
Och, mam nadzieję, że to był ktoś w sandałach z odkrytymi palcami i naprawdę nieświeży oddech.
- Chodź, chodźmy się zabawić. - Nie, ja... muszę się tego nauczyć.
Cóż, nie idziesz jutro na jego operację, prawda?
- Nie. - Chodźmy.
O mój Boże. Mój pies wygrywa!
Chodź, Misty!
Chodź, biegnij! Spójrz na to! Pospiesz się!
Spójrz, idzie. Misty, uciekaj! Pospiesz się!
- I Misty lecąca wzdłuż toru. - Wygraliśmy.
Całkowicie wygrałem!
- Więc dorastałeś tutaj? - Niedaleko. Południowy Boston.
- Nadal promienieję po zwycięstwie. - Tak, wiem. Spójrz na siebie.
Jesteś taki szczęśliwy.
- Jak to wtedy było? - To było, wiesz, chyba normalne. Nic specjalnego.
Czy masz dużo braci i sióstr?
- Czy mam dużo braci i sióstr? - To co powiedziałem.
Cóż, irlandzki katoliku, co o tym myślisz?
Prawidłowy. Zgadza się.
- Ile? - Nie uwierzyłbyś mi, gdybym ci powiedział.
- Dlaczego? Kontynuować. Co? Pięć? - NIE.
Siedem? Osiem? Ile?
- Mam 12 starszych braci. - Nie masz 12 braci.
Przysięgam na Boga, przysięgam na Boga. Mam szczęście, że mam 13 tutaj.
Czy znasz wszystkie ich imiona?
- Czy ja... Tak, to moi bracia. - Jak one się nazywają?
Marky, Ricky, Danny, Terry, Mikey, Davey, Timmy, Tommy, Joey, Robby, Johnny i Brian.
Powiedz to jeszcze raz.
Marky, Ricky, Danny, Terry, Mikey, Davey, Timmy, Tommy, Joey, Robby, Johnny i Brian.
- I Willyego. - Willyego?
- Tak. - Będzie.
Wow! Czy nadal widzisz je wszystkie?
Tak, cóż, wszyscy mieszkają w Southie. Mieszkam teraz z trzema z nich.
- O tak? - Tak.
- Cóż, chciałbym ich poznać. - Tak, zrobimy to.
Och, wiesz, czytałem twoją książkę wczoraj wieczorem.
Och, więc to ty jesteś tym jedynym.
Czy nadal, uh, nadal doradzasz weteranom?
- Nie, nie mam. - Dlaczego nie?
No cóż, zrezygnowałem, gdy żona zachorowała.
Zastanawiałeś się kiedyś, jak wyglądałoby Twoje życie, gdybyś...
gdybyś nigdy nie spotkał swojej żony?
- Co, zastanawiam się, czy byłoby mi lepiej bez niej? - Nie nie nie.
- Nie mówię, że w lepszej sytuacji. Nie to miałem na myśli. - Nie, wszystko w porządku.
To ważne pytanie.
Bo będziesz mieć złe chwile, ale to zawsze cię obudzi...
na dobre rzeczy, na które nie zwracałeś uwagi.
I nie żałujesz, że poznałeś swoją żonę?
Dlaczego? Z powodu bólu, który teraz czuję?
Och, żałuję, Will, ale nie żałuję ani jednego dnia, który z nią spędziłem.
Kiedy więc wiedziałeś, że to ta jedyna dla ciebie?
21 października 1975.
Jezu Chryste, znasz ten pieprzony dzień?
O tak, bo to był szósty mecz World Series, największy mecz w historii Red Sox.
Jasne.
Wiesz, ja i moi przyjaciele przespaliśmy całą noc na chodniku, żeby zdobyć bilety.
- Masz bilety? - Tak. W dniu meczu siedziałem w barze...
czekam na rozpoczęcie gry i wchodzi ta dziewczyna.
To był jednak niesamowity mecz. Wiesz, na dole ósmego, Carbo to łączy.
Było 6-6. Doszło do 12.
Na dole Dwunastki, wszedł Carlton Fisk, stary Pudge. Podchodzi do talerza.
- Wiesz, on ma taką dziwną postawę. - Tak tak.
A potem bum! On to mierzy, wiesz. Wysoki!
Leć piłką wzdłuż lewej linii pola!
35 000 ludzi na nogach wrzeszczy na piłkę.
Ale to nic, bo Fisk macha do piłki jak szalony.
- Wiesz, „Przestań! Przestań!” - Tak, widziałem to. Prawidłowy. Prawidłowy.
Przeboleć! A potem uderza w słupek.
No cóż, on robi szał i 35 000 fanów, wiesz, szarżuje na boisku. Wiesz, że?
- Tak, i on, kurwa, wyrzuca ludzi z drogi. - A on mówi, mówi: „Uważaj!
Z drogi! Z drogi!
Nie mogę uwierzyć, że miałeś bilety na ten pieprzony mecz! Czy spieszyłeś się na pole?
Nie, nie spieszyłem się na to cholerne pole. Nie było mnie tam.
- Co? - Nie, byłem w barze na drinku z moją przyszłą żoną.
- Przegapiłeś home run Pudgea Fiska? - O tak.
Napić się pieprzonego drinka z jakąś panią, której nigdy nie spotkałeś?
Tak, ale powinieneś był ją zobaczyć. Była oszałamiająca.
- Nie obchodzi mnie, czy kurwa... - O nie, nie, ona rozświetliła pokój.
- Nie obchodzi mnie, czy Helena Trojańska wejdzie do pokoju! To mecz szósty! - Och, Heleno Trojańska.
O mój Boże. A kim są ci twoi pierdoleni przyjaciele? Pozwolili ci to ujść na sucho?
- Och, musieli. - Co masz na myśli mówiąc, mieli? W-Co im powiedziałeś?
Po prostu przesunąłem bilet po stole i powiedziałem...
„Przykro mi, chłopaki. Muszę się zająć dziewczyną.”
„Muszę zobaczyć się z dziewczyną”? Tak, to właśnie powiedziałeś?
- Musiałem. - I pozwolili ci na to?
O tak. Widzieli w moich oczach, że naprawdę tego chciałem.
- Żartujesz? - Nie, nie żartuję, Will.
Dlatego nie mówię teraz o jakiejś dziewczynie, którą widziałem w barze 20 lat temu...
i jak zawsze żałowałem, że nie przyszedłem i nie porozmawiałem z nią.
Nie żałuję 18 lat, kiedy byłem żonaty z Nancy.
Nie żałuję, że przez sześć lat musiałam zrezygnować z poradnictwa, kiedy zachorowała.
I nie żałuję ostatnich lat, kiedy poważnie zachorowała.
I z całą pewnością nie żałuję, że opuściłem cholerny mecz.
To żal.
Wow!
Jednak miło byłoby złapać ten mecz.
Nie wiedziałem, że Pudge zdobędzie home run.
Wiesz, jestem bardzo, bardzo przydatny na korcie. Jestem bardzo wysoki.
- Nie jesteś aż tak wysoki. - Zanurzam się.
Czy kiedykolwiek zagram w NBA?
„Zdecydowanie tak.” Hmph.
Dlaczego zawsze tu zostajemy?
Bo tu jest ładniej niż u mnie.
Tak, ale nigdy nie widziałem twojego mieszkania.
Ja wiem.
Kiedy spotkam się z twoimi przyjaciółmi i braćmi?
Oh. No cóż, nie schodzą tu aż tak często.
Myślę, że uda mi się dotrzeć do południowego Bostonu.
To rodzaj wędrówki.
Czy to ja się przed nimi ukrywasz, czy na odwrót?
- Dobra, idziemy. - Gdy?
Nie wiem. Pojedziemy gdzieś w przyszłym tygodniu.
A co jeśli powiem, że nie będę się z tobą więcej przespać, dopóki nie pozwolisz mi poznać swoich przyjaciół?
Powiedziałbym, że jest około 4:30 rano. Pewnie już wstali.
O mój Boże. Mężczyźni są bezwstydni.
Jeśli nie myślisz swoją parówką, to działasz bezpośrednio w jej imieniu.
Zakładasz. A czy w imieniu mojej parówki mogę dostać jakąś zaliczkę?
Nie wiem. Zapytajmy.
- „Outlook nie wygląda dobrze.” - Co?
Pieprzyć... Hej, Chuck. Nie nic. Wracaj spać.
„Outlook nie…” To ta sama rzecz, która mówiła ci, że będziesz grać w NBA, myślę, że w to wejdę.
No właśnie, więc uważaj. Lepiej zacznij kupować bilety okresowe.
Ja-planuję. Jestem wysoki. Lubię nosić szorty.
Hak, hak. Wsad, wsad.
- Nie jesteś aż tak wysoki. - Tak, jestem.
Może skupię się na trzech punktach.
Zależy mi na home runach.
Przestań mieszać metafory sportowe.
Leprechaun ma kutasa w dupie małpy.
A Morgan wbiega i mówi: „Nie przeszkadza mi to. Nie przeszkadza mi to…”
Will, nie mogę uwierzyć, że przyprowadziłeś tu Skylar, kiedy jesteśmy, kurwa, bombardowani i pijemy.
Wiem, Morgano. To prawdziwa rzadkość, gdybyśmy wszyscy pili.
Wiesz, mój wujek Marty pije. Wiesz, że. Będzie naćpany przez sześć, osiem miesięcy.
Mówiłem ci kiedyś, co się z nim stało, kiedy jechał tam i został zatrzymany?
- Mówiłem wam, prawda? - Marty, Marty, tak.
Pozwól, że opowiem ci o... Pozwól, że opowiem ci, co przydarzyło się mojemu wujkowi Martyemu...
bo powinieneś to wiedzieć.
Zawsze opowiada historie. Za każdym razem, gdy tu przychodzimy, ma inną historię.
Ale wszyscy to słyszeliśmy. No dalej, po prostu to powiedz. Zacząć robić.
Pójdę dalej. Wielkie dzięki. Chyba mam już podłogę.
Um, tak, mój wujek Marty jedzie do domu, prawda?
Zbombardowany z drzewa, prawda? Właśnie został wykuty z jego tykwy. Po prostu zniszczony!
Ten policjant stanowy widzi go i zatrzymuje.
Więc w zasadzie mój wujek ma przejebane. Wyciągnąłem go z samochodu i próbowałem zmusić go do przejścia linii.
Wysiada z samochodu, wiesz, wymiotuje i facet Staty jest prawie pewien, że przekroczył dozwolony limit.
Więc zaraz założy mu kajdanki i wsadzi do więzienia.
Nagle 50 metrów dalej słychać ten cholerny huk, prawda?
- Więc Statie naprawdę się przestraszył i odwrócił się... - Został postrzelony?
- Nie? Nie. - Tak sobie...
- Słyszałeś już tę historię. - Tak, Morgan, przestań. Przestań.
Samochód innego mężczyzny uderzył w drzewo. Dobra? Był wypadek.
- Tak czy inaczej... Zamknij się, kurwa! - Jak mógł usłyszeć drugi wypadek samochodowy, skoro nie był tuż za nim?
- Złamię ci kark. - Doprowadzasz go do szału, Morgan. - Zamknąć się! OK, zamknij się.
- Przepraszam. - Już raz ci opowiedział tę historię. Zacząć robić.
Więc mówi mojemu wujkowi: „Zostań tutaj. Nie ruszaj się”.
Więc Statie biegnie ulicą, żeby uporać się z drugim wypadkiem.
Po kilku minutach leżenia we własnych sikach i wymiotach...
mój wujek zaczyna się zastanawiać, co on tam robi.
Wstaje, wsiada do samochodu i po prostu jedzie do domu.
Cóż, następnego ranka mój wujek właśnie stracił przytomność...
i słyszy pukanie do drzwi.
Więc schodzi na dół i, kurwa, otwiera drzwi. Co?
To policjant stanowy go zatrzymał.
Statie mówi: „Kurwa, masz na myśli: «Co?» Wiesz co.
Zatrzymałem cię wczoraj wieczorem i kurwa odleciałeś.
On na to: „Założę się, że nigdy wcześniej cię nie widziałem.
Całą noc spędziłem w domu z dziećmi. Nie wiem kim, kurwa, jesteś.
Powiedział: „Wiesz, kim jestem. Pozwól mi wejść do twojego garażu”.
Mój wujek pyta: „Co?” Powiedział: „Słyszałeś mnie. Pozwól mi wejść do twojego garażu”.
Mój wujek na to: „W porządku, w porządku”. Zabiera go do garażu, otwiera drzwi.
I jest... Policyjny radiowóz Statie stoi w garażu mojego wujka.
Był tak cholernie... Był tak cholernie wkurzony, że pojechał do domu złym samochodem.
A najlepsze w tym jest to, że ten pieprzony policjant stanowy...
był tak zawstydzony, że nic nie zrobił...
bo całą noc jeździł Chevelle mojego wujka, szukając domu.
Dobra, Chuck, jaki do cholery jest sens twojej historii?
No cóż, odchodzi. O to chodzi.
- W porządku. Cóż, pytanie. Czy ty... - No dalej, przestań.
Próbuję coś wyjaśnić, prawdopodobnie dlatego, że wstydzisz się zapytać...
bo wiesz, że to nie ma sensu.
To ma sens, jeśli posłuchasz tej historii i przestaniesz zadawać pytania.
Morgan, zobaczmy, czy uda ci się zdobyć ten. Mam dla ciebie małą historię.
W porządku. W łóżku leży stare małżeństwo. Mary i Paddy.
I budzą się rankiem w swoją 50. rocznicę.
A Mary spogląda na Paddiego z uwielbieniem.
Ona na to: „O Jezu, Paddie. Jesteś naprawdę przystojnym facetem. Kocham cię.
Chcę ci dać mały prezent.
Wszystko, czego zapragnie twoje małe serce, dam ci to.
Co byś chciał?
Paddie na to: „Och, Mary. To bardzo słodka oferta.
Teraz, po 50 latach, jest jedna rzecz, której brakowało...
i, uh, chciałbym, żebyś mi zrobił loda.
Chciałbym za to. A Mary na to: „W porządku.
Wyjmuje zęby, wkłada je do szklanki i robi mu loda.
A potem Paddie na to: „Tak, kurczę, właśnie tego mi brakowało.
To była najpiękniejsza i najbardziej wstrząsająca rzecz na świecie!
Pięknie, Marysiu! Kocham Cię!
Czy jest coś, co mogę dla ciebie zrobić?”
Maryja spogląda na niego i mówi: „Pocałuj nas”.
- Oh! - O mój Boże!
- To brudne. - Nie aż tak brudny. Słyszałem brzydsze.
Zejdź ze mnie! To jest kurwa...
- W porządku, do zobaczenia później. - W porządku. Uspokój się, Billu.
Więc, Skylar, dziękuję, że przyszłaś.
Zmieniłem moją opinię o ludziach z Harvardu.
Ach, cóż, nie chcesz się spieszyć z osądem tego, bo wiesz, oni nie wszyscy są tacy jak ja.
No cóż, jestem pewien. Ale miło było cię poznać.
- Spokojnie. - Ah w porządku.
- Powoli się odsuń. - Daj spokój. Hej. Brat.
Nie wiem, co robisz, stary. Podwozisz nas.
- Jak ja, kurwa, dla ciebie wyglądam? - Chodź, Chuck.
Inaczej pójdziesz, suko. Will biorę samochód.
W porządku. Dziękuję, Chuck. Doceniam to.
Poczekaj poczekaj. Nie wiem, o co ci tak na poważnie.
Najpierw mnie podrzucisz.
- Stary, to naprawdę nie po drodze. - Oh okej.
- To naprawdę daleko. - Tylko dlatego, że musisz dzisiaj spać w swoim jednopokojowym pałacu...
- nie zaczynaj myśleć, że jesteś zły. - Dobra, chodź.
Hej, poczekaj chwilę. Mówiłeś, że zobaczymy twoje mieszkanie.
- Nie, nie dzisiaj. - O nie, nie dzisiaj. Nie żadnej innej nocy, kochanie.
Wie, że kiedy zobaczysz tę małą zasraną dziurę, porzuci cię jak zły nawyk.
Ale chciałem poznać twoich braci.
Nie. Zrobimy to innym razem.
W porządku.
Potrzebne im klucze.
Stewardesa to słyszy i ciągnie tyłki do przejścia.
A ja krzyczę: „Nie zapomnij o kawie”.
Nie kurwa! Nie powiedziałeś tego.
- Na litość boską, Marty, to jakiś żart. - Tak.
- Znam kogoś, komu to się naprawdę przydarzyło, Marty. - Żart?
- Gerry. Masz problem ze znalezieniem tego miejsca? - Cześć. Nie, wziąłem taksówkę.
Timmy, to jest Gerry. Poszliśmy razem na studia.
- Jak się masz? Miło cię poznać. - Miło mi cię poznać.
- Czy mogę postawić ci piwo? - Uh, nie, tylko Perrier.
To po francusku soda klubowa.
- Aha. Soda klubowa, tak. - Tak. I kilka kanapek.
- Jasne. - Połóż to na mojej karcie.
Planowałeś kiedyś zapłacić swój rachunek?
Tak, szefie. Mam tutaj zwycięski los na loterię.
- Jaki jest jackpot? - 12 milionów dolarów.
- Nie sądzę, że to wystarczy. - Tak, ale to pokryje twoją operację zmiany płci.
- Orzechy? - Nie, dziękuję.
Więc chciałaś porozmawiać o Willu.
- Cóż, wygląda na to, że wszystko idzie dobrze. - Myślę, że tak.
Czy rozmawiałeś z nim w ogóle o jego przyszłości?
Nie, jeszcze w to nie zagłębiliśmy się. Wciąż rozpamiętujemy przeszłość.
Cóż, może powinieneś. Mój telefon ciągle dzwoni z ofertami pracy.
- Jaki rodzaj? - Cóż, najnowocześniejsza matematyka, zespoły doradców.
Miejsce, w którym umysł taki jak WilI ma swobodę.
To świetnie, że są oferty...
ale ja naprawdę nie sądzę, że jest na to gotowy.
Nie jestem pewien, czy rozumiesz, Sean.
- No i czego nie rozumiem? - Proszę bardzo, chłopaki.
- Dziękuję, Tim. - Tak dziękuję ci.
Żebyś nie lepił palców, co?
Tim, możesz nam pomóc? Próbujemy rozstrzygnąć zakład.
O o.
- Słyszałeś kiedyś o Jonasie Salku? - Jasne. Wyleczony polio.
- Słyszałeś kiedyś o Albercie Einsteinie? - Hej.
A co z Geraldem Lambeau? Słyszałeś o nim kiedyś?
- Nie. - Dziękuję, Tim.
- Więc kto wygrał zakład? - Zrobiłem.
Tu nie chodzi o mnie, Sean. Jestem...
Jestem niczym w porównaniu z tym młodym mężczyzną.
Słyszałeś kiedyś o Geraldzie Lambeau?
W 1905 roku było tam kilkuset znanych profesorów...
do badania wszechświata, ale to był...
Był to 26-letni szwajcarski urzędnik patentowy...
w wolnym czasie zajmujący się fizyką, który zmienił świat.
Czy możesz sobie wyobrazić, gdyby Einstein zrezygnował z tego...
tylko po to, żeby co wieczór upić się ze swoimi kumplami w Wiedniu?
Wszyscy byśmy coś stracili. Tim nigdy by o nim nie słyszał.
- Dość dramatyczne, Gerry. - Nie, nie jest, Sean.
Ten chłopak ma ten dar.
Po prostu nie ma wskazówek, ale możemy mu je dać.
Hej, Gerry, w latach sześćdziesiątych...
był młody człowiek, absolwent Uniwersytetu Michigan.
Wykonał świetną robotę z matematyki.
W szczególności ograniczone funkcje harmoniczne.
Następnie udał się do Berkeley. Był adiunktem.
Pokazał niesamowity potencjał. Potem przeniósł się do Montany i zdmuchnął konkurencję.
- Tak, więc kim on był? – Teda Kaczyńskiego.
Nie słyszałem o nim.
- Hej, Timmy! - Siema!
- Kim jest Ted Kaczyński? - Unabomber.
Właśnie o tym mówię. Musimy dać temu dzieciakowi wskazówki.
Może wnieść coś do świata, a my możemy mu w tym pomóc.
- Kierunek to jedno. Manipulacja to kolejna sprawa, jasne? - Sean!
- Musimy pozwolić mu znaleźć... - Sean, nie siedzę co wieczór w domu i nie kręcę wąsów...
i knuję, knuję plan zrujnowania życia tego chłopca.
Zajmowałem się matematyką na poziomie zaawansowanym, kiedy miałem 18 lat...
a mimo to zajęło mi ponad 20 lat zrobienie czegoś godnego medalu Fielda.
Cóż, może on nie chce tego, czego ty chcesz.
Życie to coś więcej niż tylko pieprzony medal Fielda.
To jest zbyt ważne, Sean, i wykracza poza osobistą rywalizację.
Poczekaj minutę. Poczekaj chwilę, Gerry. Porozmawiajmy o chłopcu.
Dlaczego nie damy mu czasu na zastanowienie się, czego chce?
To wspaniała teoria, Sean. To zdziałało cuda dla ciebie, prawda?
Tak, rzeczywiście, ty arogancki, pierdolony kutasie.
No przykro mi. Przepraszam, że tu dzisiaj przyszedłem.
Przyszedłem tu z uprzejmości. Chciałem cię na bieżąco informować.
O, miło być na bieżąco.
Chłopak jest teraz na spotkaniu, które dla niego zorganizowałem w McNeil.
Cóż, Will, uh, nie jestem do końca pewien, co masz na myśli.
Zaproponowaliśmy Ci już stanowisko.
Nikt w tym mieście nie pracuje bez pomocnika, chłopaki.
Myślisz, że znajdziesz kogoś, kto to zrobi, powiem ci, masz moje błogosławieństwo.
Ale myślę, że wszyscy wiemy, że ta osoba nie będzie cię reprezentować tak dobrze, jak ja.
Will, nasza oferta wynosi 84 000 dolarów rocznie plus...
Ustalacz Ustalacz.
Chcesz, żebyśmy dali Ci gotówkę już teraz?
Whoa-ho-ho. Spokojnie. No cóż, tego nie powiedziałem.
Podobno twoja sytuacja, dla ciebie...
byłoby jednocześnie ulepszone...
gdybym miał teraz 200 dolarów w tylnej kieszeni.
Cóż, nie sądzę, że mogę, uh, uh... Larry?
- Mam 73 dolary. - Uh, przyjmiesz czek?
Pozwól, że ci coś powiem. Jesteś podejrzany.
Tak ty.
Nie wiem, jaką masz reputację w tym mieście...
ale po tym gównie, które dzisiaj próbowałeś narobić, możesz się założyć, że będę ci się przyglądał.
Każda sprawa, którą prowadziliśmy dotychczas...
możesz porozmawiać z moim wspomnianym prawnikiem.
Dzień dobry, panowie. I dopóki nie nadejdzie ten dzień...
trzymaj ucho przy kamieniu szlifierskim.
- Jak leci? - Cienki.
Tak.
Dobry.
- Chcesz pomocy? - NIE.
- Pospiesz się. Rzuć mi okiem, a pójdziemy do klatek odbijających. - NIE.
To naprawdę ważne, żebym się tego nauczył.
- To dla mnie naprawdę ważne. Dobra? - W porządku. W porządku.
- Więc może po prostu przesiedzimy tu cały dzień? - Tak, dlaczego nie?
W porządku, panie Nosy Parker.
Widząc, że masz zamiar połamać mi jaja...
pozwól, że zadam ci pytanie.
W porządku.
Czy masz pamięć fotograficzną?
Nie wiem. Po prostu trochę pamiętam, wiesz?
To znaczy, jak pamiętasz swój numer telefonu? Wiesz, że? Po prostu to robisz.
- Cóż, studiowałeś chemię organiczną? - Troszkę.
- Och, tylko dla zabawy? - Tak, dla zabawy.
Tak, fajnie jest studiować chemię organiczną.
Jesteś zły?
Czy całkowicie postradałeś zmysły? Nikt nie uczy się tego dla przyjemności.
To nie jest konieczność, szczególnie dla kogoś takiego jak ty.
- Ktoś jak ja? - Tak.
Ktoś, kto dzieli swój czas w miarę równomiernie pomiędzy klatki i drążki.
To znaczy, trudno powiedzieć, że było to konieczne.
Oh.
Wiesz, na Harvardzie są bardzo mądrzy ludzie.
I nawet oni muszą się uczyć, bo to jest naprawdę trudne.
A mimo to robisz to z taką łatwością.
Nie rozumiem. Ja, ja, ja nie rozumiem, jak działa twój umysł.
- Grasz na pianinie? - Chcę o tym porozmawiać.
Nie, próbuję ci to wyjaśnić. Grasz na pianinie?
- Tak troche. - W porządku. Więc kiedy patrzysz na fortepian, widzisz Mozarta.
- Widzę Pałeczki. - W porządku. Cóż, Beethoven, dobrze?
Spojrzał na fortepian i to po prostu wydało mu się logiczne. Mógł po prostu grać.
- Więc co ty mówisz? Grasz na pianinie? - Nie, ani lizania.
To znaczy, patrzę na fortepian, widzę pęk klawiszy, trzy pedały i pudełko drewna.
Ale Beethoven, Mozart, oni to widzieli, mogli po prostu grać.
Nie mogłem namalować ci obrazu. Prawdopodobnie nie potrafię wybić piłki z Fenway.
A ja nie umiem grać na pianinie.
Ale moją pracę z O-chem możesz napisać w niecałą godzinę.
Prawidłowy. Cóż, mam na myśli, że jeśli chodzi o takie rzeczy...
Zawsze mogłem po prostu grać.
Tak najlepiej mogę to wyjaśnić.
- Chodź tu. Muszę ci coś powiedzieć. - Co?
- Muszę ci coś powiedzieć. - Oh.
Dobrze...
- To niesprawiedliwe. - Co jest niesprawiedliwe? Co?
Jestem tu już cztery lata...
i dopiero teraz cię znalazłem.
Cóż, znalazłeś mnie.
Obudziłeś się?
Nie.
Tak, jesteś.
Will, pojedź ze mną do Kalifornii.
Co?
Chcę, żebyś pojechał ze mną do Kalifornii.
Jesteś tego pewien?
O tak.
Tak, ale skąd wiesz?
Nie wiem. Po prostu wiem.
Tak, ale skąd wiesz?
Wiem, bo to czuję.
- Bo mówisz naprawdę poważną rzecz. To znaczy... - Wiem.
Mógłbyś być w Kalifornii w przyszłym tygodniu i wiesz...
możesz dowiedzieć się o mnie czegoś, co ci się nie spodoba, i wiesz...
może wolałbyś tego nie mówić, ale wiesz, że to poważna sprawa...
że nie możesz tego cofnąć, a teraz utknąłem w Kalifornii...
z kimś, kto tak naprawdę nie chce być ze mną, po prostu chciałbym, żeby miał odbiór.
Że co? Co to jest odbiór?
Nie chcę zwrotu.
Chcę tylko, żebyś pojechał ze mną do Kalifornii.
Cóż, nie mogę pojechać z tobą do Kalifornii, więc...
- Dlaczego nie? - No cóż, jeden, bo ja, ja, mam tu pracę.
A dwa, bo tu mieszkam.
Słuchaj, jeśli mnie nie kochasz, powinieneś mi po prostu powiedzieć, bo...
Nie mówię, że cię nie kocham.
To czemu? Dlaczego nie przyjdziesz? Czego się tak boisz?
Czego się tak boję?
No i czego się nie boisz?
Żyjesz w tym bezpiecznym, małym świecie, w którym nikt nie rzuca ci wyzwań, i cholernie boisz się zrobić cokolwiek innego.
- Bo to mogłoby oznaczać, że będziesz musiał się zmienić. - Nie, nie opowiadaj mi o moim świecie. Nie opowiadaj mi o moim świecie.
To znaczy, chcesz po prostu spędzić swój mały romans jak z facetem z drugiego końca miasta.
Potem pojedziesz do Stanford. Poślubisz jakiegoś bogatego kutasa...
kogo zaakceptują twoi rodzice, i po prostu usiądź...
z innymi dziećmi z funduszu powierniczego i porozmawiaj o tym, jak ty też kiedyś popadłeś w kryzys.
Dlaczego to mówisz?
Jaka jest twoja obsesja na punkcie tych pieniędzy?
Mój ojciec zmarł, gdy miałem 13 lat i odziedziczyłem te pieniądze.
Nie myślisz, że każdego dnia budzę się i żałuję, że nie mogę tego oddać.
Że oddam go w sekundę...
gdyby to oznaczało, że mogłabym spędzić z nim jeszcze jeden dzień, ale nie mogę.
To jest moje życie i ja sobie z tym radzę.
Więc nie zarzucaj mi tego, skoro to ty się boisz.
Obawiam się? WW-Czego się boję? Więc czego się kurwa boję?
Boisz się mnie. Boisz się, że nie odwzajemnię twojej miłości.
I wiesz co? Ja też się boję!
Ale pieprzyć to, chcę spróbować. I przynajmniej jestem z tobą szczery.
- Nie jestem z tobą szczery? - Nie. A co z twoimi 12 braćmi?
W porządku.
Nie, nie pójdziesz. Nie odchodzisz.
Co chcesz wiedzieć? Co? Że nie mam 12 braci?
- Że jestem pieprzoną sierotą? Nie, nie chcesz tego słyszeć. - Nie wiedziałem tego. Nie wiedziałem tego.
Nie, nie chcesz tego słyszeć. Nie chcesz słyszeć, że gasili mnie pierdolone papierosy, kiedy byłem małym dzieckiem.
- Kochanie, nie wiedziałem o tym. - Że to nie jest pieprzona operacja.
Że ten skurwiel mnie dźgnął. Nie chcesz słyszeć tych bzdur, Skylar!
- Chcę to usłyszeć. - Nie mów mi, że chcesz słuchać tego gówna!
- Chcę to usłyszeć, bo chcę ci pomóc, bo chcę być z tobą. - Pomóż mi? Co kurwa!
Co mam, kurwa, znak na plecach, który mówi: „Ratuj mnie”?
- Nie. - Czy wyglądam, jakbym tego potrzebował?
- NIE! Boże, chcę być z Tobą, bo Cię kocham. - Nie wciskaj mi kitu. Nie ośmieszaj mnie.
- Nie wciskaj mi kurwa kitu! - Kocham cię. Kocham cię.
Kocham cię.
Chcę usłyszeć, jak mówisz, że mnie nie kochasz.
Bo jeśli tak powiesz...
to nie zadzwonię do ciebie...
i nie będzie mnie w twoim życiu.
Nie kocham cię.
Ty nie...
Większość ludzi nigdy nie zobaczy, jacy potrafią być genialni.
Nie znajdują nauczycieli, którzy w nich wierzą.
Przekonują się, że są głupi.
Mam nadzieję, że doceniasz to, co robi...
bo widziałem, jak bardzo mu się podoba praca z tobą...
nie przeciwko tobie.
Cześć, Will.
Tom, możesz nam przynieść kawę?
Jasne.
Teraz zobaczmy.
Dobry. To jest poprawne.
Widzę, że użyłeś tutaj Maclaurina.
Tak, nie wiem jak to nazywasz, ale...
To nie może być w porządku.
To byłoby bardzo zawstydzające.
- Czy kiedykolwiek zastanawiałeś się... - Jestem pewien, że to prawda.
Hej, słuchaj, czy od teraz możemy to robić w biurze Seana?
Bo muszę rzucić pracę, żeby tu przyjechać, a dojazdy mnie wykańczają.
Jasne.
- Ale czy pomyślałeś o możliwości... - Zgadza się.
Prawda. Po prostu zabierz go ze sobą do domu.
Co wydarzyło się na spotkaniu McNeila?
Nie mogłem iść. Miałem randkę. Więc wysłałem mojego głównego negocjatora.
W swoim czasie możesz robić, co chcesz, Will.
Ale kiedy umówiłem się na spotkanie z moimi współpracownikami...
a ty się nie pojawisz, to źle o mnie świadczy.
- No to nie umawiaj się więcej na spotkania. - Cóż, nie zrobię tego.
Anuluję je.
Sam dam ci pracę. Ja tylko chciałem, żebyś zobaczył, co tam jest.
Słuchaj, może nie chcę spędzić reszty mojego pieprzonego życia siedząc i tłumacząc ludziom gówno.
Myślę, że mógłbyś okazać mi trochę uznania.
Trochę uznania? Czy wiesz, jakie to dla mnie łatwe?
Masz kurwa pojęcie, jakie to łatwe? To jest pieprzony żart.
I przykro mi, że nie możesz tego zrobić. Naprawdę jestem.
Bo nie musiałbym tu, kurwa, siedzieć i patrzeć, jak się grzebisz...
i pierdolić to.
Miałbyś wtedy więcej czasu na siedzenie i upijanie się, prawda?
Masz rację. To prawdopodobnie całkowita strata mojego czasu.
Tak, masz rację, Will.
Nie mogę zrobić tego dowodu.
Ale ty możesz. A jeśli o to chodzi, to chodzi tylko o...
Tylko garstka ludzi na świecie potrafi odróżnić ciebie od mnie.
- Ale jestem jednym z nich. - Przepraszam.
Tak, ja też.
Przez większość dni żałuję, że cię nie spotkałem...
bo wtedy mógłbym spać w nocy.
A ja nie, nie musiałam chodzić z tą wiedzą...
że był tam ktoś taki jak ty.
Nie musiałam patrzeć, jak to wszystko odrzucasz.
Bill, trzymaj się.
Słyszałeś to?
Morganie!
Jeśli znowu będziesz oglądać porno w pokoju mojej mamy...
Dam ci kurwa popalić.
Co się dzieje, chłopaki?
Morgan, koleś, dlaczego nie masturbujesz się we własnym pieprzonym domu, koleś?
- To cholernie brudne. - Nie mam magnetowidu w domu.
- Żartujesz. - Pospiesz się. Nie w mojej rękawicy.
Nie, nie użyłem rękawicy.
To moja rękawiczka Małej Ligi.
Co chcesz, abym zrobił?
To znaczy, co jest z tobą nie tak?
Będziesz garbował rękawicę baseballową?
Nie zrobiłem tego. Nie zrobiłem tego. Użyłem go tylko do czyszczenia.
Przestań się masturbować w pokoju mojej matki, proszę?
- Czy w domu jest inny magnetowid? - To po prostu smutne, bracie.
Dlaczego więc myślisz, że powinienem pracować dla Agencji Bezpieczeństwa Narodowego?
Cóż, pracowałbyś nad najnowszymi rozwiązaniami.
Będziesz miał kontakt z technologią, której nie zobaczysz nigdzie indziej...
ponieważ to sklasyfikowaliśmy.
Teoria superstrun, matematyka chaosu, zaawansowane algorytmy.
Łamanie kodu.
Cóż, to jeden z aspektów naszej działalności.
Daj spokój. To znaczy, to właśnie robisz.
Wy zajmujecie się 80% zadań wywiadowczych.
Jesteś siedem razy większy od CIA
Nie lubimy się tym przechwalać, Will.
Ale masz całkowitą rację.
Tak więc, jak ja to widzę, pytanie nie brzmi...
„Dlaczego warto pracować dla NSA?”
Pytanie brzmi: „Dlaczego nie powinieneś?”
Dlaczego nie miałbym pracować dla NSA?
To trudne zadanie, ale spróbuję.
Powiedzmy, że pracuję w NSA i ktoś kładzie kod na moim biurku.
Coś, czego nikt inny nie jest w stanie złamać.
Może spróbuję, a może złamię.
I jestem z siebie naprawdę zadowolony, bo dobrze wykonałem swoją pracę.
Ale może ten kod oznaczał lokalizację jakiejś armii rebeliantów w Afryce Północnej lub na Bliskim Wschodzie.
A kiedy już znajdą lokalizację, bombardują wioskę, w której ukrywają się rebelianci.
1500 osób, których nigdy nie spotkałem, z którymi nie miałem problemu, zostaje zabitych.
Teraz politycy mówią: „Och, wyślij piechotę morską, żeby zabezpieczyli teren”.
Bo ich to nie obchodzi. To nie ich dziecko zostanie postrzelone.
Tak jak to nie oni, gdy zadzwoniono do ich numeru...
bo wszyscy odbywali służbę w Gwardii Narodowej.
To będzie jakiś dzieciak z Southie, który dostanie odłamek w dupę.
Wraca i odkrywa, że zakład, w którym pracował...
został wywieziony do kraju, z którego właśnie wrócił...
a facet, który wsadził mu odłamek w dupę, dostał swoją starą pracę...
bo będzie pracował za 15 centów dziennie i nie będzie miał przerw na toaletę.
Tymczasem zdaje sobie sprawę, że jedynym powodem, dla którego się tam znalazł…
było po to, abyśmy mogli zainstalować rząd, który będzie sprzedawał nam ropę po dobrej cenie.
I oczywiście koncerny naftowe wykorzystały tam małą potyczkę, aby zastraszyć krajowe ceny ropy.
Słodka, dodatkowa korzyść dla nich...
ale to nie pomaga mojemu koledze, że cena 2,50 dolara za galon.
Oczywiście, spędzają miło czas, przynosząc z powrotem ropę.
Może nawet pozwolili sobie zatrudnić kapitana alkoholika...
który lubi pić martini i kurwa grać w slalom z górami lodowymi.
Nie minie dużo czasu, a on uderzy w jednego, rozleje olej...
i zabija całe życie morskie na Północnym Atlantyku.
Więc teraz kumpel jest bez pracy. Nie stać go na jazdę...
więc chodzi na te pieprzone rozmowy kwalifikacyjne, co jest do bani...
bo odłamek w jego tyłku powoduje chroniczne hemoroidy.
A w międzyczasie umiera z głodu, bo za każdym razem, gdy próbuje coś przekąsić...
jedyną specjalnością z niebieskim talerzem, którą serwują, jest scrod północnoatlantycki z Quaker State.
Co więc pomyślałem?
Czekam na coś lepszego.
Myślę sobie, pieprzyć to. Skoro już o tym myślę, może po prostu zastrzelę mojego kumpla...
zabierz mu pracę, oddaj ją zaprzysiężonemu wrogowi...
podnieść ceny benzyny, zbombardować wioskę, pobić małą fokę...
rzucić fajkę i wstąpić do Gwardii Narodowej?
Mogę zostać wybrany na prezydenta.
- Czujesz się, jakbyś był sam, Will? - Co?
Czy masz bratnią duszę?
Czy mam... Zdefiniuj to.
Ktoś, kto rzuca ci wyzwanie.
- Ech, Chuckie. - Nie, rodzina Chuckiego.
Położyłby się dla ciebie w jebanym korku.
Nie, mówię o kimś, kto otwiera przed tobą różne rzeczy, dotyka twojej duszy.
- Mam... Mam... - Kto?
- Mam mnóstwo. - Cóż, nazwij je.
Szekspir, Nietzsche, Frost, OConnor, Kant, Papież, Locke...
- To wspaniale. Wszyscy nie żyją. - Dla mnie nie są.
Nie. Nie prowadzisz z nimi zbyt wiele dialogu.
Nie możesz im się odwdzięczyć, Will.
Nie bez solidnych soli zapachowych i grzejnika.
Tak. Tak, właśnie to mówię.
Nigdy na świecie nie będziesz mieć takiego związku...
gdzie zawsze boisz się zrobić pierwszy krok...
ponieważ widzisz tylko każdą negatywną rzecz dziesięć mil dalej.
- Czy staniesz w tej sprawie po stronie profesora? - Nie wciskaj mi kitu.
- Nie. - Słuchaj, nie chciałem tej pracy.
Tu nie chodzi o pracę. Nie obchodzi mnie, czy pracujesz dla rządu.
Ale możesz zrobić wszystko, co chcesz. Nie jesteś niczym związany.
Czym się pasjonujesz? Co chcesz?
To znaczy, są goście, którzy całe życie pracują, układając cegły...
aby ich dzieci miały szansę skorzystać z możliwości, jakie Ty tutaj masz.
- Nie o to prosiłem. - NIE.
Urodziłeś się z tym, więc nie ukrywaj się: „Nie prosiłem o to”.
Co masz na myśli mówiąc „wyjdź policjantem”? To znaczy, c-c-co jest złego w układaniu cegieł?
- Nic. - Nie ma w tym nic złego. To jest czyjś dom, który buduję.
Prawidłowy. Mój dzień był ceglany, ok? Skopałem mu tyłek, żebym mógł zdobyć wykształcenie.
Dokładnie. To zaszczytny zawód. Co jest złego w naprawianiu czyjegoś samochodu?
Ktoś dzięki mnie następnego dnia pójdzie do pracy. Jest w tym honor.
Tak, jest, Will. Jest w tym honor. A honor jest w...
wiesz, biorąc tę 40-minutową podróż pociągiem...
żeby dzieciaki z collegeu mogły przyjść rano i podłogi były czyste.
A kosze na śmieci są puste. To prawdziwa praca.
- Zgadza się. - Prawidłowy. I to jest honorowe.
Jasne, dlatego wziąłeś tę pracę. To znaczy, dla honoru.
Mam tylko małe pytanie.
Mógłbyś zostać woźnym gdziekolwiek.
Dlaczego pracowałeś w najbardziej prestiżowej uczelni technicznej na całym pieprzonym świecie?
I dlaczego zakradnąłeś się w nocy i dokończyłeś receptury innych ludzi...
co może zrobić tylko jedna lub dwie osoby na świecie, a potem kłamać na ten temat?
Bo nie widzę w tym zbytniego honoru, Will.
Więc co tak naprawdę chcesz zrobić?
- Chcę być pasterzem. - Naprawdę?
Chcę się przeprowadzić do Nashua, dostać mały kawałek...
zdobądź kilka owiec i zajmij się nimi.
- Może powinieneś to zrobić. - Co?
Wiesz, jeśli masz zamiar się masturbować, dlaczego po prostu nie zrobisz tego w domu, z wilgotnym ręcznikiem?
- Rzucasz mnie? - Tak, wypierdalaj stąd.
- Hej, nie, nie, nie. Czas jeszcze nie minął. - Tak jest.
- Nie wyjdę. Nie. - Słuchaj, nie będziesz odpowiadać na moje pytania.
- Marnujesz mój pieprzony czas. - Co? Myślałem, że jesteśmy przyjaciółmi. Co masz na myśli, ty...
- Czas na zabawę się skończył, ok? - No cóż, dlaczego mnie wykopujesz, Sean? To znaczy, co... to znaczy...
Pouczasz mnie o życiu? Spójrz na siebie, ty pierdolony wypalony.
- Co nakręca twój zegar? - Pracuję z tobą.
Gdzie jest twoja bratnia dusza? Chcesz porozmawiać o bratnich duszach? Gdzie ona jest?
- Martwy. - Zgadza się, ona jest, kurwa, martwa.
Ona, kurwa, umiera, a ty po prostu spieniężasz swoje żetony i odchodzisz?
- Hej, przynajmniej rozegrałem rozdanie. - Aha, rozegrałeś rozdanie i przegrałeś. Straciłeś wielką, pieprzoną rękę.
Niektórzy ludzie stracą w ten sposób tak duże rozdanie i będą mieli okazję ponownie podbić stawkę.
Spójrz na mnie. Co chcesz robić?
Ty i twoje bzdury. Masz bzdurną odpowiedź dla wszystkich.
Ale zadaję ci bardzo proste pytanie, a ty nie możesz dać mi prostej odpowiedzi.
Bo nie wiesz.
Do zobaczenia, Bo-Peep.
- Pieprz się. - Jesteś pasterzem.
Pasterz.
Biały mały kutas.
Chciałem tylko, wiesz, um...
zadzwonię do ciebie, uh, zanim wyjdziesz, um...
Brałem udział w tych wszystkich rozmowach kwalifikacyjnych i tak dalej...
więc nie będę tylko pracownikiem budowlanym.
No wiesz, nigdy się tym specjalnie nie przejmowałem.
Tak.
Kocham cię.
Będzie?
Trzymaj się.
Zawsze ktoś tu przychodzi
- Tropimy nowe zabójstwo - Cześć.
Mówi, że widziałem twoje zdjęcie
Na banknocie studolarowym
Czym jest dla ciebie gra losowa
Na tym świecie
Prawdziwych umiejętności. Bardzo się cieszę, że cię poznałem
Angeles
Odbieram bilety na występy
Są pieniądze do zarobienia
No dalej, przegraj hazard
Taka jest historia handlu
Czy dodałeś wszystkie karty pozostałe do gry?
Do zera I zarejestruj się z ludźmi
Angeles
Nie zaczynaj od tego, że próbuję
Willu, chodź. Będzie!
Will, to wszystko. Skończyliśmy tutaj.
Siedzę w twoim biurze, a chłopca tu nie ma.
Cóż, jest dziesięć po 17:00. Godzinę i dziesięć minut spóźnienia.
Potrafię sprawić, że będziesz usatysfakcjonowany we wszystkim
A co jeśli się nie pojawi i złożę raport...
mówiąc, że go tu nie było i wraca do więzienia?
Nie będę tego mieć na sumieniu.
Teraz staje się prawdą
Dobra. Cienki.
Co słychać?
Dzięki.
Kurwa, to dobrze.
Jak się ma twoja pani?
Ach, już jej nie ma.
Stracony? Odeszło gdzie?
Ach, szkoła medyczna. Szkoła medyczna w Kalifornii.
- Naprawdę? - Tak.
- Kiedy to było? - To było jakiś tydzień temu.
To jest do bani.
Więc kiedy skończysz z tymi spotkaniami?
Myślę, że tydzień po tym, jak skończę 21 lat.
Tak? Załatwią ci pracę czy co?
Tak. Siedzieć, kurwa, w pokoju i robić długie dzielenie przez następne 50 lat.
Ach, prawdopodobnie założę jakiś fajny bank.
Będę pieprzonym szczurem laboratoryjnym.
Lepsze to niż to gówno. Droga stąd.
No cóż, po co mam się stąd wydostać?
Mam na myśli, że będę tu, kurwa, mieszkać przez resztę mojego życia.
No wiesz, bądźcie sąsiadami. Wiesz, miej małe dzieci.
Zabierz ich, kurwa, do Little League na Foley Field.
Słuchaj, jesteś moim najlepszym przyjacielem, więc nie odbierz tego źle...
ale za 20 lat, jeśli nadal tu będziesz mieszkać...
przychodzę do mojego domu, żeby obejrzeć mecze Patriota, wciąż pracuję na budowie...
Zabiję cię, kurwa.
- To nie jest groźba. To jest fakt. Zabiję cię, kurwa. - Co?
O czym ty, kurwa, mówisz?
- Słuchaj, masz coś, czego nie ma nikt z nas. - Daj spokój. C-dlaczego zawsze tak jest?
To znaczy, jestem sobie, kurwa, winien, żeby zrobić to czy tamto. A co jeśli nie chcę?
O nie, nie, nie. Nie, pierdol się. Nie jesteś sobie tego winien.
Jesteś mi to winien...
bo jutro się obudzę i będę mieć 50 lat...
i nadal będę robić to gówno.
I to jest w porządku. W porządku.
Mam na myśli, że grasz na zwycięskim losie na loterii.
A ty jesteś zbyt wielką cipą, żeby to spieniężyć, a to bzdura.
Bo zrobiłbym wszystko, żeby mieć to, co ty.
Podobnie zrobiłby każdy z tych pieprzonych facetów.
Byłoby dla nas obrazą, gdybyś nadal tu był za 20 lat.
Siedzenie tutaj to pieprzona strata czasu.
- Nie wiesz tego. - Ja nie?
- Nie, nie wiesz tego. - Och, tego nie wiem.
Powiem ci, co wiem.
Codziennie przychodzę do Twojego domu i Cię odbieram.
Wychodzimy, wypijamy kilka drinków i trochę się śmiejemy, i jest wspaniale.
Wiesz, co jest najlepszą częścią mojego dnia?
Przez około dziesięć sekund, od chwili, gdy podjeżdżam do krawężnika i gdy docieram do twoich drzwi.
Bo myślę, że może tam wejdę i zapukam do drzwi...
i ciebie tam nie będzie.
Żadnego „do widzenia”, żadnego „do zobaczenia później”. Nic. Właśnie wyszedłeś.
Nie wiem zbyt wiele, ale to wiem.
To katastrofa, Sean.
Sprowadziłem cię tutaj, bo chciałem, żebyś mi pomogła z chłopcem.
- Nie żebym go przepędzał. - Wiem, co robię z chłopcem, Gerry.
Nie obchodzi mnie, czy masz dobry kontakt z chłopcem! Nie obchodzi mnie, czy trochę się pośmiejesz, nawet moim kosztem.
Ale nie waż się podważać tego, co próbuję tutaj zrobić.
- Podważać? - Ten chłopak jest teraz w trudnym momencie.
Rozumiem. Jest w delikatnym punkcie, ok? Ma problemy.
Jakie on ma problemy, Sean? Że lepiej mu będzie jako woźny? Że będzie mu lepiej w więzieniu?
Lepiej spędzać czas z bandą upośledzonych goryli?
Och, jak myślisz, dlaczego on to robi, Gerry? Masz, kurwa, pojęcie dlaczego? Hmm?
Potrafi poradzić sobie z problemami. Potrafi sobie poradzić z tą pracą i najwyraźniej poradził sobie z tobą.
Gerry, posłuchaj mnie. Słuchać. Dlaczego się ukrywa? Dlaczego nikomu nie ufa?
Bo pierwsze co go spotkało to to, że został porzucony przez ludzi, którzy powinni go najbardziej kochać.
- No daj spokój, nie wciskaj mi tych freudowskich bzdur. - O nie, posłuchaj, Gerry.
I dlaczego zadaje się z tymi upośledzonymi gorylami, jak je nazywasz?
Bo każdy z nich, jeśli go o to poprosisz, wbije ci pieprzony kij w głowę. Dobra?
- To się nazywa lojalność. - Tak, to bardzo wzruszające.
A kim on się zajmuje? Odpycha ludzi, zanim mają szansę go opuścić.
To mechanizm obronny, jasne?
I przez 20 lat był z tego powodu sam.
A jeśli go teraz popchniesz, znowu będzie tak samo.
I nie pozwolę, żeby mu się to przydarzyło.
- Nie rób tego, Sean. - Co, Gerry?
Nie rób tego. Nie zarażaj go myślą, że można rzucić.
Że można być porażką, bo to nie jest w porządku, Sean.
A jeśli jesteś na mnie zły za to, że odniosłem sukces, za to, kim mogłeś być, Sean...
- Nie jestem na ciebie zły, Gerry. - O tak, jesteś na mnie zły, Sean.
Masz do mnie żal. Ale nie będę przepraszać za żaden sukces, jaki odniosłem.
Jesteś na mnie zły, że zrobiłem to, co mogłeś zrobić.
Ale zadaj sobie pytanie, Sean. Zadaj sobie pytanie, czy chcesz, aby Will tak się czuł.
- Jeśli chcesz, żeby poczuł się jak nieudacznik. - Och, ty arogancki gnoju!
Dlatego nie przychodzę na te cholerne zjazdy.
Bo nie mogę znieść tego spojrzenia w twoich oczach.
- Znasz to protekcjonalne, zawstydzone spojrzenie? - Och, daj spokój, Sean.
Myślisz, że jestem porażką. Wiem kim jestem.
I jestem dumny z tego, co robię. To był świadomy wybór.
Nie spieprzyłem.
A ty i twoi kumple myślicie, że jestem jakimś żałosnym przypadkiem.
Ty i twój cholerny chór podążacie za tobą i krzyczycie: „Medal Fielda! Medal Fielda!”
Dlaczego wciąż tak cholernie boisz się porażki?
Chodzi o mój medal, prawda? O Boże, mógłbym wrócić do domu i ci to przynieść. Możesz to mieć.
Och, proszę, nie. Wiesz... Wiesz co, Gerry? Wsadź sobie medal w swoją pieprzoną dupę, dobrze?
Bo mam w dupie twój medal, bo znałem cię, zanim zostałeś matematycznym bogiem.
Kiedy miałeś pryszcze na twarzy i tęskniłeś za domem i nie wiedziałeś, po której stronie łóżka sikać.
Tak, byłeś mądrzejszy ode mnie wtedy i jesteś mądrzejszy ode mnie teraz.
Więc nie wiń mnie za to, jak potoczyło się Twoje życie. To nie moja wina.
Nie winię cię. Tu nie chodzi o ciebie, matematyczny kutasie!
Chodzi o chłopca. To dobry dzieciak.
I nie będę widzieć, jak go spierdolisz, tak jak teraz próbujesz spierdolić mnie.
Nie będę widzieć, jak sprawisz, że on też poczuje się nieudacznikiem.
- On nie będzie porażką, Sean! - Ale, ale jeśli go popchniesz, Gerry...
- Jeśli go ujedziesz... - Sean, jestem tym, kim jestem dzisiaj...
ponieważ zostałem popychany i ponieważ nauczyłem się popychać siebie.
On nie jest tobą! Rozumiesz to?
- Mogę wrócić. - Nie, wejdź. Uh...
Właśnie wychodziłem.
Wiele z tych rzeczy ma długą historię między mną a nim.
Wiesz, że. Nie o tobie.
- Co to jest? - To są twoje akta.
Muszę to odesłać do sędziego do oceny.
Oh.
Hej, nie zawiedziesz mnie, prawda?
Co to mówi?
- Chcesz to przeczytać? - Dlaczego?
Miałeś z tym jakieś doświadczenia?
Dwadzieścia lat doradztwa. Tak, widziałem naprawdę okropne gówno.
To znaczy, czy miałeś z tym jakieś doświadczenie?
Osobiście?
- Tak. - Tak, mam.
Na pewno nie jest dobrze.
Mój ojciec był alkoholikiem. Znaczy, cholernie pijany.
Wracał do domu załamany, chcąc kogoś dopaść.
Więc sprowokowałam go, żeby nie atakował mojej mamy i młodszego brata.
Ciekawe były noce, kiedy nosił pierścionki.
Tak, po prostu wkładał, uh, klucz...
kij i pas na stole...
i po prostu powiedz: „Wybierz”.
No cóż, w takim razie muszę zająć się paskiem.
- Kiedyś chodziłem z kluczem. - Dlaczego klucz?
Bo pierdolić go, dlatego.
- Twój przybrany ojciec? - Tak.
Więc wiesz, o co chodzi? Tak jak Will ma zaburzenie przywiązania? Czy to wszystko?
Strach przed porzuceniem?
Czy dlatego, uh, dlatego zerwałem ze Skylar?
- Nie wiedziałem, że masz. - Tak, zrobiłem.
- Chcesz o tym porozmawiać? - NIE.
Hej, Will?
Nie wiem dużo.
Ale widzisz to? Całe to gówno?
To nie jest twoja wina.
Tak, wiem to.
Spójrz na mnie, synu.
To nie twoja wina.
- Ja wiem. - Nie. To nie twoja wina.
- Ja wiem. - Nie, nie, nie musisz.
To nie twoja wina.
- Ja wiem. - To nie twoja wina.
- W porządku. - To nie twoja wina.
To nie twoja wina.
Nie zadzieraj ze mną.
- To nie twoja wina. - Nie zadzieraj ze mną. W porządku?
- Nie zadzieraj ze mną, Sean. Nie ty. - To nie twoja wina.
To nie twoja wina.
O mój Boże!
O mój Boże. Tak mi przykro. O Boże.
Pieprzyć ich, ok?
- Czy mogę ci pomóc? - Tak, jestem, uh, Will Hunting.
- Jestem tu w sprawie stanowiska. - Czy mógłbyś na chwilę usiąść?
Tak, w holu jest pan Hunting. Jest tu na umówioną wizytę.
Który wziąłeś?
Byłem u, uh, McNeil. To jedno z zadań, które zlecił mi profesor.
Uh, jeszcze mu nie powiedziałem, ale poszedłem, poszedłem tam i rozmawiałem z moim szefem i...
Mój nowy szef. Wydawał się dobrym facetem.
Czy tego właśnie chcesz?
Tak, wiesz, myślę, że tak.
Dobrze dla ciebie. Gratulacje.
Dzięki.
Koniec czasu.
Więc to jest to? Więc już, skończyliśmy?
Tak, to jest to.
Jesteś skończony. Jesteś wolnym człowiekiem.
Cóż, chcę tylko, żebyś wiedział, Sean, że...
Nie ma za co, Will.
Więc wiesz, mam nadzieję, że pozostaniemy w kontakcie.
Tak, ja też.
Będę trochę podróżować i będzie trochę trudno, ale...
Mam na uczelni automatyczną sekretarkę, przez którą będę się meldować.
Oto numer.
Zadzwoń tak, a ja natychmiast do Ciebie oddzwonię.
Tak, wiesz, pomyślałem, że po prostu...
wyłóż pieniądze z powrotem na stół i zobacz, jakie karty dostanę.
Robisz, co ci leży na sercu, synu. Wydobrzejesz.
Tak.
- Dziękuję, Seanie. - Tak.
Dziękuję, Willu.
Hej, czy to narusza relację pacjent-lekarz?
Nie. Tylko jeśli złapiesz mnie za tyłek.
- Dbać o siebie. - Ty też.
Tak.
Hej.
Powodzenia, synu.
Dwa piwa!
- Co słychać? Poszliście? - Nie. Musiałem go uspokoić.
Dlaczego go nie zaczepiłeś?
Uh, mały Morgan ma mnóstwo złomu.
Wiesz, ludzie próbują skopać mu tyłek co tydzień. Pieprzony dzieciak nie ustąpi.
- Co o mnie mówisz? - Rozmawiałem z tobą? Zajmij się swoimi pieprzonymi sprawami.
- Idź i przynieś mi piwo. - Zamówiłem dwa piwa.
- Hej, dupku. - Co, suko?
- Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin. - Myślałem, że zapomnieliśmy, co, suko? Chodź, kurwa.
- Pospiesz się. Mam cię pierwszy. - Idę. Idę.
- Dobra, kto pierwszy? - Chodź, skurwielu.
- W porządku. Kto pierwszy? Pospiesz się. Kto pierwszy? - Och, Danny, chłopcze
Oto twój prezent.
- Chodź, bracie. - Co?
Cóż, wiedzieliśmy, że musisz jeździć tam i z powrotem do Cambridge, aby znaleźć nową pracę.
Poza tym, nie miałem zamiaru, kurwa, wozić cię codziennie, więc...
- Kurwa, nie może być. - Morgan chciał ci załatwić przepustkę T.
Nie to mówiłem.
Ale, uh, teraz 21, więc...
Legalnie możesz pić, więc uznaliśmy, że najlepszą rzeczą dla ciebie, dzieciaku, będzie samochód.
- Jak ci się podoba? - To jest jak...
To najbrzydszy pieprzony samochód, jaki w życiu widziałem.
- Chodź, bracie. - Jak wy to zrobiliście?
Wiesz, ja i Bill poskładaliśmy razem te części...
i, uh, Morgan codziennie żebrał o drobne.
- Zleciłem routerowi wykonanie całej karoserii. - Tak, ja też mam pieprzoną pracę, bracie.
Facet nękał mnie od dwóch lat w sprawie pracy. Musiałem pozwolić mu pomóc przy samochodzie.
Więc w końcu dostałeś pracę, co, Morgan?
Tak, miałem jednego. Teraz znowu mam przejebane.
- A co to jest, kosiarka? Co masz? - To pieprzona szóstka.
Ja i Bill sami przebudowaliśmy tutaj ten silnik.
To dobry samochód, stary. Silnik jest dobry. Silnik dobry.
- Szczęśliwej 21-stki, Will. - Szczęśliwych 21, bracie.
Cześć.
Wchodź.
- Sean, ja, um... - Ja też, Gerry.
Tak. Dobry.
- Słyszałem, że potrzebujesz trochę czasu. - Tak.
Pojeżdżę trochę, może napiszę.
Więc gdzie idziesz?
Indie, Chiny i Baltimore.
Oh.
- Wiesz, kiedy wrócisz? - Cóż, pewnego dnia dostałem tę ulotkę.
Tu jest napisane, że klasa 72 ma spotkanie za sześć miesięcy.
Tak, też mam taki jeden.
Dlaczego nie przyjdziesz? Postawię ci drinka.
Napoje w tych lokalach są bezpłatne.
Wiem, Gerry. Zachowałem ironię.
Oh.
Co powiesz na drinka w tej chwili?
Tak, to dobry pomysł.
Pospiesz się. Ja stawiam.
- Mam tutaj zwycięzcę, kolego. - Oh.
Tak, proszę pana, to jest ten.
To mój bilet do raju.
Sean, czy wiesz, jakie jest ryzyko wygranej na loterii?
- Co, cztery do jednego? - Około 30 milionów do jednego.
- Nadal mam szansę, wiesz? - Tak, prawie tak duża szansa...
tak jak uderzył cię piorun tutaj, na klatce schodowej.
Och, to też jest możliwe, Gerry.
- Mam na myśli 32 miliony. Jeśli spojrzysz na rozmiar... - Sean!
Będzie!
Będzie?
Nie ma go tam.
Będę udawać przez cały dzień
Sean, jeśli profesor zadzwoni w sprawie tej pracy...
po prostu przeproś go.
Musiałem zobaczyć się z dziewczyną. Będzie.
Sukinsynu. Ukradł mój tekst.
Z dwoma biletami
Rozdarty na pół dla Los Angeles
Nie mając nic do roboty
Tęsknisz za mną
Panna nędza
Tak jak mówisz
Wiem, że wolałbyś, żeby mnie nie było
niż mnie zobaczyć
Taki jaki jestem
Ale i tak jestem w życiu
Następne drzwi
Telewizor miga na niebiesko
Ramki na ścianie
To komedia
Błędów, rozumiesz
Chodzi o to, żeby upaść
Zniknąć
W zapomnienie
Łatwo to zrobić
I staram się być
Ale znasz mnie, wracam
Kiedy tego chcesz
Tęsknisz za mną
Panna nędza
Tak jak mówisz
Znajdę moje dziecko. Przytrzymam ją mocno
Zjem trochę popołudniowej rozkoszy
Moje motto zawsze brzmiało: Kiedy jest dobrze, to ma rację
Po co czekać do środka zimnej, ciemnej nocy
Downloaded from subtitlesnest.com