Ach, mały łobuzie.
Tutaj jesteś. Jesteś złym chłopcem.
Pospiesz się. Wskakuj.
Jak zawsze.
Święte sakramenty! Zabijesz się!
Tylko Bóg wie, jak bardzo cię kochałem.
- Ktoś umarł. - Huh-uh.
- Jest Pięćdziesiątnica. - Nie, nie, to musi być bardzo duża ryba
jeśli biją w dzwony katedry.
Florentino, połóż się.
Zróbmy to jeszcze raz.
Proszę?
Takie opłaty muszą należeć przynajmniej do gubernatora.
Lub...
Co?
Co to jest?
Ameryko, musisz wrócić na studia.
Mój kierowca cię zabierze. Jest coś, co muszę zrobić.
Wyrazy najgłębszego współczucia.
Twój ojciec był świętym.
- Moje kondolencje. - Tak mi przykro.
Nadal mielibyśmy cholerę
gdyby nie on.
Wyrazy współczucia, pani Urbino.
Chodźmy Mamo.
- Do zobaczenia później, panowie. - Do zobaczenia później.
Mamo, zostanę, jeśli chcesz.
Fermino, czekałem
za tę szansę przez 51 lat,
dziewięć miesięcy i cztery dni.
Tak długo cię kochałem,
od pierwszej chwili, kiedy na ciebie spojrzałem, aż do teraz.
Powtarzam Ci jeszcze raz
mój ślub wiecznej wierności
i wieczną miłość.
Florentino Ariza...
Wynoś się stąd!
Wysiadać!
I nie pokazuj się więcej przez te lata życia, które Ci pozostały.
I mam nadzieję, że jest ich bardzo mało.
Florentino Ariza!
Florentino!
Ach!
- To nie jest telegram, Carlos. - Dalej, dalej.
Dostarcz to, proszę, seniorowi Lorenzo Dazie.
Stary dom, Park Ewangelistów.
Nowy w mieście, nieoszlifowany diament.
Posiada muły, mnóstwo mułów.
Dziękuję, Lotario.
Dziękuję.
Tak, tak, idę. Idę.
Ostatnim razem, gdy obciążyłeś mnie 400 peso w złocie,
to dwa razy więcej niż zapłaciłem za cały klasztor opactwa... co?!
Senor Lorenzo Daza.
Tak.
Och, dobre wieści. Dobre wieści!
Bez odpowiedzi.
Spójrz na kształt litery.
Nie „U”, ale „A”.
M-ja...
Mhm... ja...
źle...
mgła...
pomyliłem się...
Senor, Senor!
Tak... pomyliłem się...
pomyłka...
Dobry. Dobry.
Bardzo dobry.
Pomyliłem się, pomyłka,
błędny.
- Co chcesz? - Słuchaj, nic nie zrobiłem.
Nie witasz się ze swoją mamą?
Florentino, jadłeś?
Czy jadłeś?
„Fermina Daza,
bo się nauczyłem
to jest twój majestatyczny
nieśmiertelne imię.
Piszę tę bardzo krótką notatkę
żeby dać ci znać...
Że Cię kocham.
- Nie byłeś w łóżku. - Cii!
- Jesteś chory? - NIE.
Jesteś taki blady, mój synu. Jesteś pewny?
- Nie jestem chory. - Pozwól mi dotknąć twojej głowy.
Pozwól mi dotknąć Twojej głowy.
Co piszesz, książkę?
Nie, list.
Wszystkie te strony, a to tylko jedna litera.
Ale jaki list?
Swieta matka.
To list miłosny.
Och, mój synu, kim ona jest?
Jej imię to...
Fermina Daza.
Są nowi w mieście.
Jej matka nie żyje. Jej ojciec jest właścicielem mułów.
I mamo, odkryłam powód mojego istnienia.
Nie opowiadaj takich bzdur, mój synu.
Otóż to!
Chodź, chodź, chodź.
Ale w mułach są pieniądze.
Czy Fermina Daza odwzajemnia twoją miłość?
„Odkryłem…”
Nie wiem. Nie rozmawialiśmy.
Dlatego piszę ten list.
Jeśli znajdę okazję, dam jej ją,
ale ona zawsze jest z ciotką.
W takim razie musisz pozyskać ciotkę, a nie dziewczynę.
To on! To chłopiec z telegramu.
Idź dalej.
Ech.
- Pozwól mi stanąć obok niej. - NIE!
Senorita Daza,
Proszę tylko, abyś przyjął ode mnie list.
- Nie teraz. - Gdy?
Następnie.
Święto Bożego Ciała.
- Boże Ciało. - Amen.
Witamy, Fernando!
Tato, będę życzyć
Matko Przełożona wesołych Świąt.
To najwspanialszy moment w moim życiu.
Daj mi to.
To było bardzo długie. Zrobiłem to krócej.
Czekać!
To kwiat obiecujący.
Iść.
I nie spotykaj się ze mną więcej, dopóki się ode mnie nie odezwiesz.
Moja Święta Matka. Moja Święta Matka.
To cholera, mój synu. To jest cholera.
- Nie, mamo. - Mój syn!
Podałem jej list.
Teraz muszę poczekać na jej odpowiedź.
Tak. Potem ciesz się swoim bólem.
Skorzystaj z tego teraz, póki jesteś młody.
I cierp, mój synu, cierp, ile możesz,
bo te rzeczy nie trwają całe życie.
Oby szybko odpowiedziała.
Ona nie.
Florentino!
Co do cholery robisz?
To nie jest statek amerykański, to brytyjski.
To poczta z Liverpoolu. Brytyjski.
Chodź tu.
Co z tobą nie tak? To nie jest miłość.
To szaleństwo. Daj mi, daj mi.
W górę, w górę, w górę.
Nie, czekaj, czekaj.
Leć teraz, idź.
Co z tobą nie tak?
Musisz oderwać od niej myśli.
Chodź ze mną do burdelu, jeśli...
Tak?
Och, ile kosztuje wysłanie telegramu
do wsi Piedras de Moler?
- Piedras de Moler? - UH Huh.
Uch... pozwól mi zobaczyć.
To... to nie jest na naszej liście.
Nie wysyłasz... nie wysyłasz telegramów do Piedrasa de Molera?
- Nie. - To... wtedy...
miłego dnia.
Senorita!
„Drogi Florentino Arizo...
Przykro mi, że tak jest
kazałeś tak długo czekać na moją odpowiedź.
Proszę o przebaczenie.
Proszę, napisz do mnie wkrótce ponownie.”
„Koronowana bogini, załączam
wiem, że to bezwartościowa pamiątka.
Piszę ten werset także na cześć mojej miłości do ciebie.”
„Myślę o Tobie w każdej chwili.
Teraz, gdy nadeszła wiosna, myśli o Tobie napełniają mnie życiem.
Zawsze będę cię kochał.
Na zawsze.
Ciiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii.
Ciii.
- To on. - Oczywiście, że to on.
- Senorita Escolastica? - Ciii.
Senorita Escolastica,
Proszę się odsunąć, żebym mógł porozmawiać na osobności z młodą damą.
Muszę ją o coś ważnego zapytać.
Cóż za impertynencja!
Nie ma z nią nic wspólnego, czego bym nie słyszał.
Wtedy nic nie powiem.
Ale ostrzegam cię,
poniesiesz konsekwencje.
- Fermina Daza. - Jestem tutaj.
Napisaliśmy za dużo listów
i minęło zbyt dużo czasu.
Więc teraz...
koronowana bogini,
Ślubuję to.
Przysięgam Ci moją wieczną wierność
i wieczna miłość,
i proszę z całą pokorą
aby uczynić mi wielki zaszczyt i poślubić mnie.
Ty...
musisz dać mi czas.
Fermino, powiedz tak!
Fermino, może i nie jestem mężatką, ale znam się na miłości.
Nawet jeśli umierasz ze strachu,
nawet jeśli będziesz później żałować, bo cokolwiek zrobisz,
jeśli powiesz nie, będziesz żałować do końca życia.
Uwierz mi, wiem, o czym mówię.
Tak bardzo dobrze.
poślubię cię
jeśli... jeśli obiecasz, że nie każesz mi jeść
bakłażan.
Kim on jest? Kim on jest?
Kim on jest?
Kim jest ten Florentino Ariza?
co?
A Matka Przełożona mówi, że piszesz do niego listy?
A ty... ty!
Jesteś winien.
NIE!
Ciotka!
NIE!
Córko, córko, słuchaj ojca.
Słuchaj swojego ojca. Wszystko co robię,
Robię to, bo...
ponieważ ja...
okej spróbuję. Spróbuję, ale...
ale muszę... muszę... muszę się wytłumaczyć.
Muszę się wytłumaczyć. To trudne, bo jestem prostym człowiekiem.
Ale odkąd twoja matka umarła,
Byłeś...
córka... córka to klejnot.
Jest klejnotem. Jestem... Jestem... Jestem nieoszlifowanym diamentem, ale ty jesteś...
jesteś... jesteś... koroną.
I ja nie... ja nie... ja nie pracuję dla siebie.
Nie przyszliśmy tu dla mnie. Przyszliśmy tu dla ciebie.
Dla Ciebie!
Ale nie wiesz jak... jaka jesteś piękna.
Ty-ty-ty... jesteś... jesteś...
jesteś zbyt piękna, żeby poślubić telegrafistkę.
Mamy większą rybę do usmażenia i uwierz mi... uwierz mi,
w twoim wieku miłość jest iluzją.
Chryste, na Chrystusa, przysięgam,
Przysięgam, przysięgam na Chrystusa...
Dzień dobry dzień dobry.
Ty i ja musimy porozmawiać... jak mężczyzna z mężczyzną.
Ahhhh.
Kiedy zmarła moja żona, postawiłem sobie jeden cel.
Jeden cel...
aby moja córka stała się wielką damą.
To jest... długa droga do przebycia dla handlarza mułami.
Nigdy nie piłem drinka tak wcześnie rano.
Lepiej zacznij teraz. Będziesz tego potrzebować.
Przyjechałem do tego miasta, bo...
cóż, istniała możliwość wielkiego małżeństwa.
Potem nieprzewidziana przeszkoda
planu, o który walczyłem całym życiem...
Ty.
Przyszedłem więc z uprzejmą prośbą.
Zejdź nam z drogi.
Rozmawiałeś z nią?
Żaden z tych. Żaden z tych. To sprawa dla mężczyzn
i o tym zadecydują mężczyźni.
Bądź co bądź,
Nie mogę odpowiedzieć, nie wiedząc, co ona myśli.
Nie zmuszaj mnie, żebym cię zastrzelił.
Zastrzel mnie.
Nie ma większej chwały niż umrzeć z miłości.
Pakiet!
- Gdzie idziemy? - Na naszą śmierć!
Lepiej wyjaśnij. Nie wychodzę.
Zanieś mu to teraz.
- Co to jest? - Wychodzą.
Wyjeżdżają na wieś.
- Pośpiesz się! - Gdzie idziesz?
Zabiera mnie.
- Usiądź! - Fermina.
Nie waż się z nim rozmawiać!
- Gdzie z nią rozmawiasz? - On mnie zabiera!
Zejdź nam z drogi.
Hyah! Hyah!
Cofnąć się. Cofnąć się.
Myślę o Tobie każdego dnia
„Myślę o Tobie trochę częściej”
„Rozrywam swój powód”
„Coś we mnie ulega zniszczeniu”
Chodź, mule.
Myślę o Tobie każdego dnia
„Myślę o Tobie trochę częściej”
„I ciągle o Tobie myślę”
– A ja ciągle myślę.
- To źle. Jeszcze pięć. - Zabierz wszystko, co mam, prawda?
Ciocia Fermina!
Senora, w czym mogę pomóc?
Cześć, księżniczko. Po co tu przyszłaś?
Kuzynka Fermina?
Mam dla ciebie niespodziankę.
Kuzyn.
Chce, żebym ustaliła datę ślubu.
- Zrobisz to? - Oczywiście.
- Przepraszam, Senoritas. - Zadbaj o dobrą przyszłość.
Twój ojciec powiedział, że zatrzyma cię tu przynajmniej przez rok.
Rok to nic.
Wymienimy telegramy
jak kiedyś wymienialiśmy listy.
A nasza miłość zatriumfuje.
Nie ma na Ziemi człowieka bardziej doskonałego niż Florentino Ariza.
A ty, Hildebrando, jesteś zakochana?
Żonaty mężczyzna.
20 lat starszy ode mnie.
Czy wymieniacie listy?
NIE.
Sekretne spojrzenia.
Wszystko wydaje się teraz trudne i niemożliwe,
ale wiem tylko, że musimy nauczyć się być szczęśliwi bez miłości.
I pomimo tego.
Szczęśliwy bez miłości?
Tak.
Szczęśliwy bez miłości.
Chcę zjeść delikatne mięso
każdym słowie, które do mnie napisała
raz po raz. Mam nadzieję, że przeżyję.
- Ale niebezpieczeństwo jest wszędzie. - Ogień!
Jeśli cierpienie własnego serca Cię nie zabije,
stale powracającą potęgę wojny domowej.
I jest choroba
co następuje pomiędzy wybuchem rozlewu krwi,
śmiertelnie duszący uścisk cholery.
Martwi kolekcjonerzy! Moja córka jest...
Jest jeszcze bardziej niemożliwa do przewidzenia niż wojna.
Ona chwyta się,
potem nagle puszcza.
- Tatusiu! On też nie żyje. - Łapie,
ona puszcza.
Florentino!
Tu na górze!
Przestań, przestań. To będzie wasza trójka, obiecuję.
Wszystko w dobrym czasie.
Więc który to będzie?
Nie, nie, mój ukochany wkrótce wróci.
Muszę zachować czystość.
A dziewictwo stracę tylko z miłości.
Ooch.
To taki zły pomysł.
Nie odchodź, Florentino.
Wrócę... ale nie na jakiś czas.
Chodźmy, chodźmy.
Tak minęły najgorsze lata mojego życia.
Liczyłem wieczne minuty jedna po drugiej
gdy czekałem na jej powrót.
Ale nie mam nic przeciwko.
Będę czuwał przez całą wieczność.
Jeśli zajdzie taka potrzeba, będę czuwał aż do śmierci.
Czuwam za nią przy latarni morskiej.
Moje serce jest jak morze... nieskończone i wieczne,
nawet wtedy, gdy jest tak wzburzony jak uderzające fale.
Florentino, co tu robisz?
Ricardo, młoda dama, którą poślubię, wraca dziś wieczorem.
Czekam na nią.
Pospiesz się. Pospiesz się!
Ricardo, latarnik, jest moim jedynym przyjacielem.
On nie rozumie.
Muszę tu być, żeby dać jej dom.
Przekazuję ci władzę prowadzenia tego domu...
i przekażę Ci klucze do Twojego życia.
Koronowana bogini, jesteś nadejściem świtu.
Jak wiosna, wróciłeś do nowo narodzonego.
Mamo, mamo, już jest, mamo! Tak tak. Dalej, dalej.
- Ten też? Ten. - Nie, nie, ten tam.
Dziękuję.
Cukierki kokosowe!
Słodycze dla Twojego ukochanego.
Cukierki kokosowe!
Arkada Skrybów nie jest miejscem dla bogini w koronie.
NIE.
Nie, proszę.
Zapomnij o tym.
Co masz na myśli mówiąc „zapomnij o tym”?
Ja tylko...
właśnie zdałem sobie sprawę
ten... ten moment, kiedy cię zobaczyłem.
Co?
Co sobie uświadomiłeś?
Co jest między nami...
to nic innego jak iluzja.
To... to zamgliło moje oczy.
Tak mi przykro.
Ty... ty po prostu...
zdałeś sobie z tego sprawę?
Tak.
W chwili, gdy cię zobaczyłem.
Wylecz go.
Proszę.
- Doktor Juvenal Urbino? - Jest zajętym człowiekiem.
- To jest pilne. - Nie. Tylko na wizyty.
Cholera... moja pani ma cholerę.
Nie, nie możesz tam wejść. Trzeba nosić maskę.
Jestem Hildebranda Sanchez, kuzynka pacjenta.
Ona jest na górze.
Chciałbym, żeby był pan obecny, kiedy ją badam.
Jest z nią ojciec.
Och dziękuje. Dziękuję za przybycie.
Modlę się do Boga, abyś mógł coś zrobić.
Mówią, że wiesz o cholerze więcej niż...
Pod językiem.
Wymioty?
Ile razy? Raz, dwa?
Dwa razy.
Biegunka?
- Ciężki : silny? - Ja nie...
- Co? - Ja... nie wiem.
Nigdy wcześniej tego nie miałem.
Usiądź, proszę.
To infekcja jelitowa.
Co? To nie cholera?
Nie. Przepiszę lekarstwo.
Trzy dni w domu i znów będzie zdrowa.
Słyszałeś to? Oh.
Doktorze, czekaj, czekaj.
Doktorze, czekaj! Jak dowiedziałeś się tak wiele o cholerze?
Ja, hm, studiowałem w Paryżu u profesora Prousta.
Wszystko, co zrobiłeś dla miasta... czysta woda,
- zamknięte ścieki... - Twoja córka.
- Tak? - Ona jest bardzo piękna.
Dziękuję.
Senorita.
Chciałbym, hm...
zmierz puls.
Wysuń język, proszę.
Mhm.
Jesteś jak... młoda róża.
Dziękuję.
Czy lubisz muzykę?
Jaki jest sens tego pytania?
Muzyka jest ważna dla zdrowia.
NIE! Nie, nie! Lekarz!
Nie idź. Widziałem to wszystko.
Widziałem to wszystko.
Ja... Powiedziałem twojej córce, że jest jak róża.
To prawda, ale taki, który ma zbyt wiele cierni.
W górę w górę w górę! Otwórz to okno i przeproś.
Nie mam za co przepraszać. Zamknęłam okno, żeby nie wpuścić słońca.
Nie odzywaj się do mnie, dobrze? Rób, co ci mówię.
Powiedz coś... teraz!
Składam panu najszczersze przeprosiny, proszę pana.
Jej wykształcenie.
Pozwól, że odprowadzę cię do powozu.
Senor.
Ja... chciałbym twojej zgody
napisać do córki.
Ach.
Pójdę i ją znajdę. Nie pozwolę jej odejść.
Moim przeznaczeniem w życiu jest kochać Ferminę.
Odzyskam ją.
Hildebranda, spójrz!
Tak, pięknie!
Mmmmm, kolejny.
Gala Placydio, mówiłem, żebyś tego nie akceptowała.
Och, wiem o tym, proszę pani,
ale trudno odmówić doktorowi Urbino.
Ile to jest teraz?
Siedem.
- Musisz odpowiedzieć. - Nie będziemy o tym dyskutować.
Musimy się pospieszyć.
Belgijski fotograf już na nas czeka.
Gala Placydio, pomóż nam się ubrać.
O tak, proszę pani, jest idealnie.
Drogie panie, bardzo spokojnie.
Teraz policzę do pięciu.
Raz Dwa Trzy...
cztery pięć.
Raz Dwa Trzy!
Benny Centeno!
Benny, Benny, Benny...
Odsunąć! Odsunąć!
Benny! Mistrz!
Proszę, wsiadaj, zabiorę cię, dokądkolwiek chcesz.
Benny, Benny, Benny!
Kim jest Benny Centeno?
Właśnie zdobył mistrzostwo boksu w Panamie.
Oh.
To takie miłe.
Mógłbym tu spędzić resztę życia.
O tak, moje buty mnie dobijają.
Będę musiał je zdjąć.
Ja też zdejmę swoje.
Zobaczymy, kto skończy pierwszy.
Oh!
Mhm.
Wygrałeś. Wygrałeś.
Ale teraz zdaję sobie sprawę, że to wcale nie były moje buty.
To ta druciana klatka pod moją spódnicą.
Hmm, nic prostszego.
Zdejmij to.
Nie będę patrzeć.
Aj!
Czekam.
Chcemy iść do domu.
Whoa whoa whoa.
Przeczytaj moje listy. Chcę twojej odpowiedzi.
Jest bardzo piękny.
Kiedy zakrył oczy i zobaczyłam jego idealne zęby
pomiędzy tymi różowymi ustami chciałam...
ooo, eee.
Chciałem go pożreć pocałunkami.
Co z ciebie za dziwka.
„Szanowny Panie Urbino,
Daję ci moje pozwolenie
porozmawiać z moim ojcem”.
Senora.
Wybacz, że kazałem ci czekać, Transito,
ale muszę poćwiczyć śpiewanie.
Nigdy nie wiadomo, kiedy będzie pogrzeb, prawda?
Ale proszę, proszę.
Więc...
jest jakiś problem?
Dostajesz pieniądze, które wysyłam co miesiąc?
Dziękuję. Jesteś dobrym człowiekiem, Don Leo.
Nie jestem miły. Jestem tylko,
w przeciwieństwie do mojego brata Piusa. Trzeba było coś zrobić.
Pius powinien był zapewnić mojemu synowi odpowiednią opiekę.
Cóż, on tego nie zrobił, a ja tak.
Więc?
Przyszedłem...
zapytać, czy możesz mu pomóc.
- Kto? - Twój bratanek.
Mój syn Florentino.
Jaki rodzaj pomocy?
Praca.
Myślałam, że ma pracę w biurze telegraficznym.
Tak, ale proszę cię, żebyś znalazła mu inną pracę...
jakąkolwiek pracę, pod warunkiem, że jest daleko.
Jakiś port zagubiony w dżungli, gdzie...
gdzie nie ma poczty ani telegrafu.
Złamane serce.
Tak.
Hmm.
Hmmm. A co powiesz na Villa de Leyva?
Jak daleko to jest?
Oh...
około trzech tygodni.
Jestem niczym.
nie wyleczę...
nie na zawsze.
Uderza mnie piorun miłości
i spłonął nie do naprawienia.
Jest drzazgą, której nie da się wyciągnąć.
Jest częścią mnie, gdziekolwiek idę.
Ona jest wszędzie.
- Cześć. - Fermina.
Co robisz?
Wyłącz światła.
Chcę...
absolutna ciemność.
Zapominasz, doktorze, że to pierwszy raz
Spałem z nieznajomym.
Kochasz mnie?
Nie bój się.
Jesteśmy mężem i żoną.
Chcę, żebyś kochał każdą...
każdą chwilę naszego miesiąca miodowego.
Nie mogę się doczekać, aż pokażę Ci Paryż.
To jest...
miasto miłości.
Ty masz
piękny uśmiech.
Dziękuję.
Myślę, że mój zmysł węchu
jest nadmiernie rozwinięty.
To byłoby dlatego, że twój narząd węchu...
Przepraszam, że o tym wspomniałem.
Ciii.
Nie zapominaj, że spotkałem ich już wcześniej.
Pamiętam to bardzo dobrze.
I nadal jestem zły.
Ja... Nigdy nie byłem w stanie zrozumieć, jak to działa.
Jakie to brzydkie.
Nawet brzydszy niż ten kobiecy.
Tak.
Poza tym myślę, że ma...
za dużo na nim kawałków.
To zdumiewające.
Moja praca doktorska była na plusie...
Nie chcę lekcji medycyny.
Nie? Nie.
To będzie lekcja miłości.
Czarna flaga!
To flaga zarazy. Omiń ich szerokim łukiem.
Proszę, pomóż nam!
Kapitan!
- Umierają na cholerę! - Cholera!
Proszę!
Wielkie nieba! Uważaj, nie podchodź za blisko...
Proszę, pomóż nam!
Kapitan! Pomóż nam!
Cholera!
Pomóż mi! Proszę.
Nie odchodź.
Bóg! Co to jest?
Pomóż mi! Proszę!
Chroń ją przed krzywdą, chroń ją.
Dobranoc, moja koronowana bogini.
Idź idź. Idź i zapomnij o wszystkim.
To się nigdy nie wydarzyło.
Kto zajmuje tę kabinę... środkową?
- Trzy kobiety. - Trzy kobiety?
Mają trzy kabiny i obie są ze sobą połączone.
Tworzy to jedną wielką całość.
- Kim oni są, te kobiety? - Nie wiem.
- Idź dalej. - Zobaczymy.
- Widzisz jej oczy? - Ojej, Rosalbo.
Wygląda bardzo słodko.
I taki nieśmiały.
To na nieśmiałych musisz uważać.
- Ostrożnie, jest kruche. - Zejdź z drogi.
Patrzy na ciebie.
Do widzenia!
Fermino, przysięgam...
Złamałem przysięgę.
Nie powinieneś był wracać, mój synu.
Musiałem.
Dlaczego?
Coś się wydarzyło i...
Musiałem znowu być blisko Ferminy, mamo.
- To wszystko. - Ale jej tu nie ma.
Co masz na myśli mówiąc, że jej tu nie ma?
Jest w Paryżu podczas miesiąca miodowego.
Nie będzie jej przez długi czas... ponad rok.
Może dwa lata.
- To nieprawda, mamo. - To prawda, mój synu.
- Nie. - To prawda.
Co najmniej dwa lata.
- Nie. - Nie, mamo.
Proszę, nie płacz.
Oh.
Proszę... proszę, nie marnuj swojego życia.
Musisz o niej zapomnieć.
Musisz znaleźć kogoś innego, kto pomoże Ci zapomnieć.
Nie mogę zapomnieć, mamo.
Nigdy nie zapomnę, mamo.
Senorko, senorko! Bądź ostrożny! Senora!
- Senora. - No dalej chłopcy.
Otwarty ogień!
Zniszczyli mój dom, Transito!
Zniszczyli mój dom.
Wejdź.
Potrzebuję łóżka...
na podłodze, gdziekolwiek.
Tylko do czasu, aż będę mógł odbudować swój dom.
Kto wie, jak długo potrwa ta wojna.
Chodź, napij się.
Musisz tu zostać.
- Więc masz pokój? - NIE.
To jest wstyd. Moja własna sypialnia jest za mała.
Ale jeśli nie masz nic przeciwko...
dzielę się z moim synem.
Florentino?
Nagła sytuacja.
Wdowa Nazaret, jej dom został uszkodzony.
Wojna nie ma szacunku dla nikogo.
Ona potrzebuje łóżka. Możesz spać w hamaku.
Jestem tak przerażona!
Gdyby nie wystarczyło stracić męża,
teraz to.
Zmarł trzy lata temu.
Pomóż mi, pomóż mi.
Mój zmarły mąż zawsze rozwiązywał mi sznurowadła.
Pomóż mi proszę.
Pomóż mi.
Nigdy nie byłam w tym samym łóżku
z jakimkolwiek innym mężczyzną...
tak... poza moim zmarłym mężem.
Jest teraz w swojej trumnie
pod ziemią.
Jestem taka szczęśliwa!
Jestem szczęśliwy, bo dopiero teraz
czy wiem na pewno
gdzie on jest
kiedy go nie ma...
dom!
Kobiety.
Numer jeden...
nieznana dama w łodzi.
Pierwszy...
cudowny...
eksplozja.
Numer dwa...
wdowa z Nazaretu...
robiąc to,
mówi tylko o swoim zmarłym mężu.
Numer trzy...
Esmeralda Arau...
chuda, poruszająca się kijanka
który przeprowadziłby mnie przez paprocie.
Numer cztery...
Maria Estevez...
bardzo niebezpieczne.
Byliśmy tak blisko ulicy,
każdy mógł nas usłyszeć.
To jest lekarstwo na ból
z Ferminy.
Co to jest?
Nic, mój synu, nic.
- Przez chwilę ja... - Co?
Nie wiedziałem kim jesteś.
Coraz częściej zdarza mi się to
ale to... to idzie.
Daj mi swoją rękę. Daj mi swoją rękę.
Mamo... Mam pracę do wykonania, mamo.
Praca? Jaka praca? Trzeba znaleźć pracę i zarabiać.
Nie mogę cię zatrzymać na zawsze.
Ja... ja... mam ci coś do powiedzenia.
Ożenisz się z wdową.
O nie.
- Co powiedziałeś? - Mam... Mamo...
Mówiłeś, że masz mi coś do powiedzenia?
Tak, szczerze wierzę...
Najgorsze mam już za sobą.
Jak znowu miała na imię?
Fermina. Fermina.
Fermina.
Zaczynam czuć się wolny.
Ból ustąpił. Odeszło.
Teraz potrzebny był Paryż, miasto miłości
tę błogosławioną przemianę.
Ale oto jesteśmy wśród naszych najdroższych przyjaciół.
Jesteśmy szczęśliwsi, niż myślisz, że tu jesteśmy.
Co więcej, jesteśmy przeszczęśliwi
żeby już nie było dwóch, ale trzech.
Wielki cel małżeństwa stał się jasny dla wszystkich
i dziękujemy Wam, nasi drodzy przyjaciele, za Wasze ciepło
i twoje gratulacje.
No cóż, zastanawiałem się, jak długo to potrwa
zanim przyszedłeś mnie błagać.
- Co chcesz? - Praca.
Dałem ci pracę...
w Villa de Leyva, a ty to wyrzuciłeś.
Teraz jest inaczej.
Chcę być bogaty jak ty.
Nie jestem bogaty.
Jestem biednym człowiekiem z pieniędzmi
co nie jest tym samym.
Dlaczego chcesz być bogaty?
Abym mógł być kimś w społeczeństwie,
Muszę... muszę być godny wielkiej damy, której nie mogę przestać kochać.
Kim ona jest?
Żonaty?
Tak, ale czekam, aż jej mąż umrze.
Czy on jest stary?
Nie, ale poczekam tak długo, jak będzie to konieczne.
- Jesteś szalony. - Dlaczego?
Bo szaleństwo jest w rodzinie.
Wzorujesz się na swoim ojcu.
Nigdy go nie znałeś, mój bracie Piusie.
Pamiętacie jakie były jego ostatnie słowa?
Powiedział: „Jedyne, czego żałuję umierając, to to, że nie umieram z miłości”.
On to powiedział?
- Naprawdę to powiedział? - Na łożu śmierci.
Niemniej jednak przez całe życie pieprzył wszystko w zasięgu wzroku.
Więc...
chcesz pracować w River Company of the Caribbean.
Tak tak.
Cóż, czy jesteś dobry
w, hm, pisaniu listów?
Myślę, że tak, ja...
Ja... Ja też piszę wiersze
Co roku zgłaszam wiersz na Festiwalu Poetyckim.
Nigdy nie wygrałem, ale...
Więc umiesz dobierać słowa, co?
- Tak. - Dobry.
Być może możesz mi powiedzieć
co to znaczy.
W zeszłym roku w moje urodziny
ktoś wygłosił przemówienie na moją cześć.
Powiedział, że cierpię na świadomą demencję.
Co to oznacza?
Świadoma demencja oznacza, że jesteś wyraźnie szalony.
Mówiłem ci, że to rodzinne.
Zacznij jutro. Sekretarz zarządu.
Tamale! Tamale!
Magiczne atramenty.
Bardzo lekki cios.
Niewidzialny atrament do Twojego tajnego listu.
Pan?
II...
- Chciałbym... - Nie musisz nic mówić.
Czy ona wie, że ją kochasz?
Tak.
Tak i oczywiście, że cię kocha.
Tak.
Czy jej rodzice wiedzą?
Nie, nie.
Jak ją nazywasz?
Mój kwiat.
W porządku, to jest to, co można powiedzieć.
Moja piękna
i ukochany kwiat.
Nikt nie może ciąć
łodyga
naszej miłości.
Moje życie, moja dusza,
bądź silny.
Nie poddawaj się.”
Chrzczę Cię w imię Ojca...
„Nie poddawaj się”.
Nie umiem czytać ani pisać.
- Nie martw się, mogę. - Mam to.
Przeczytałbyś mi to i może napisałbyś odpowiedź?
Tak.
„Mój piękny i ukochany kwiatku.
Nikt nie jest w stanie obciąć łodygi
naszej miłości.
Moja duszo, moje życie, bądź silna.
Nie poddawaj się
ponieważ nasza miłość jest głębsza
niż najgłębszy ocean. Emilio.”
To... to wspaniały list.
To wspaniały list.
Wiem, jaka powinna być twoja odpowiedź.
To musi się skończyć.
- To musi się skończyć. - Co musi się zatrzymać?
„Nasza kawa jest dostarczana w mocnych brązowych workach.
Ładuj dobrze, ale nigdy nie obciążaj pleców.
Rozładuj w Miami te ziarna kawy
i żeby były suche...
...w jakikolwiek sposób.” - Jak to nazywasz?
- Aa list przewozowy. - List przewozowy?
- Tak. - W rymach?
Tak.
A to...” Do Jamesa Robinsona and Company, Lombard Street,
Londyn, Anglia. Kochani panowie.
Piszę z całym zapałem, na jaki mnie stać
aby podziękować za Twój wspaniały list z 16 sierpnia.
Moje serce biło szybciej, gdy czytałam każde słowo.
Och, panowie, z całą czułością do mojej dyspozycji,
Całuję Cię, ściskam i podpisuję, ośmielę się powiedzieć…”
„...Uroczo.”
To nie jest list biznesowy.
To jest list miłosny.
Miłość jest jedyną rzeczą, która mnie interesuje.
Hmm.
Cóż, kłopot jest
bez żeglugi rzecznej nie ma miłości.
To musi się skończyć.
Jeśli nie możesz napisać prostego listu biznesowego,
będziesz musiał zbierać śmieci na przystani.
Ale potrzebuję miłości.
Don Leo, potrzebuję miłości.
Potrzebuję miłości.
Dona Blanca.
- Dzień dobry. - Dona Blanca, miło cię widzieć.
- Wyglądasz wspaniale, Dona Blanca. - Znasz moją synową?
Tak, oczywiście, Dona Blanca.
Och, moja córka była z nią w szkole.
Tak, malujemy w parku.
Poznaliśmy się w Paryżu.
Uważałem ją za uroczą.
Ona ma, niestety,
skandal w jej rodzinie.
- Mamo, proszę. - Podobno nie ma takiego prawa,
ludzki lub boski,
jej ojciec nie zignorował.
A teraz uciekł.
Tego można się spodziewać tylko po mułach.
Ona nie je bakłażanów...
i nie gra na pianinie.
Ale ona uczy się gry na harfie.
- Och, zagraj dla nas. - Tak.
- Och, zrób to, proszę, tak. - Myślę, że nie.
Podawaj herbatę.
No i jakie wieści ze wielkiego świata?
Don Leon XII z River Company oznajmia, że odchodzi na emeryturę!
Och, mówił to od lat.
A jeśli tak się stanie, kto zostanie jego następcą?
- Och, ma siostrzeńca. - Nieślubny bratanek.
— Florentino Ariza. - Mhm.
Czy go znamy?
Widziałem go wiele razy,
ale nie pamiętam jak on wygląda.
Tak, taka dziwna osoba.
Nie da się opisać.
On jest...
on nie jest osobą.
On jest cieniem.
Oh. Znasz go?
Mam okres.
Jakie to dziwne.
Nie dalej jak wczoraj opowiadałam o tym na zajęciach z anatomii
że zamężne kobiety mają okresy
nawet trzy razy w tygodniu.
Kiedy możemy przeprowadzić się do własnego domu?
- Jeszcze nie. - Gdy?
Nie, dopóki twoja matka nie umrze.
Poślubiłem słabeusza.
Czy byłoby ci lepiej z Florentino Arizą?
Nie widzisz go...
ale tak.
Jak bardzo jestem teraz nieszczęśliwy.
Czy byłabym z nim szczęśliwsza?
Biedny człowiek.
Ach, jestem doktor Juvenal Urbino.
Chciałbym zobaczyć Dona Leo.
On ma swoją sjestę. Proszę czekać.
Powinienem się obudzić za pięć minut.
I Ty jesteś?
Jego bratanek i główny urzędnik, Florentino Ariza.
Wciąż śpi.
Proszę.
Chciałbyś kawę?
Czy lubisz muzykę?
Lubię muzykę Carlosa Gardela.
Widzę. Muzyka popularna.
Tak ale...
musimy nadal grać najlepszą muzykę w naszym mieście.
Musimy importować największych artystów
z Europy.
Hmm.
Pracuję nad tym.
I oczywiście Festiwal Poetycki.
To był mój pomysł. Zacząłem to kilka lat temu.
Tak, wiem, wiem.
No cóż, mam nadzieję, że będziesz obecny.
Mam na myśli. Może nawet napiszę wiersz.
Naprawdę? Jakie to zabawne.
Oczywiście trzeba...
zbierać pieniądze na te rzeczy.
Dlatego właśnie przyszedłem spotkać się z twoim wujkiem.
Hmm. Hmm.
Wspiera mnie w tym żona.
Powiem więcej.
Moja żona jest duszą moich wysiłków.
Bez niej ja... byłbym niczym.
Uwielbiam moją żonę.
Dzięki Bogu, już nie śpi.
Panie i Panowie,
damas i caballeros,
Zapraszam na Festiwal Poetycki.
Podobnie jak w ubiegłych latach,
tegoroczna Złota Orchidea będzie
zaprezentowany przez nikogo innego jak...
moja żona.
W samą porę.
A zdobywcą tegorocznej Złotej Orchidei zostaje...
Skrzydłowy Wu Peng.
Co?!
To skandal!
Jakie było imię?
To brzmiało po chińsku. To niemożliwe.
- Przeczytaj jego wiersz. - Tak.
- „Twoje ciało jest świętym ogrodem…” – Uwierz mi,
moje serce należy do Ciebie.
Wiem, że musiałeś wpisać wiersz
z powodu tego, jak kwiat drżał w twojej klapie.
Dlatego zdjąłem swoje.
„Twoje ciało jest świętym ogrodem…”
Czy chcesz, żebym cię odprowadził do domu?
Idź, koniu, idź.
Przepraszam, że tak milczałam, ale...
Nadal jestem bardzo zły.
Rozumiem.
Ale powinniśmy przynajmniej powiedzieć sobie nawzajem nasze imiona.
Jestem Florentino Ariza.
Sara Noriega.
Dziękuję. Dobre zdrowie.
Chcesz zobaczyć moje albumy?
- Twoje co? - Albumy...
fotografie wydarzeń publicznych.
Widzisz, jestem nauczycielem wiedzy obywatelskiej.
Naprawdę? Oczywiście, że chciałbym...
zobaczyć ich.
Co to jest?
Czy mogę usiąść obok ciebie...
- i płacz? - Oczywiście.
Oczywiście.
Hmm.
Jestem tak...
zawiedziony.
Nie mogę przestać.
Może powinnaś poluzować stanik.
Pomoże Ci to poczuć więcej...
wygodne, wiesz?
Czy mogę pomóc?
Jutro zrobimy to w łóżku.
Jesteś całkiem wspaniały.
Powiedz mi, jak zdefiniowałbyś miłość?
- Miłość? - Mhm.
Miłość jest...
miłość to wszystko, co robimy nago.
Miłość duchowa od pasa w górę,
miłość fizyczna od pasa w dół.
Mhm, tak,
podzielona miłość.
To mógłby być wiersz...
„Podzielona miłość”.
Tak, mogłoby być.
Napiszmy to razem,
wiersz o podzielonej miłości.
Możemy go zgłosić do przyszłorocznego Festiwalu Poetyckiego.
Bylibyśmy pewni zwycięstwa.
- Powiedz mi powiedz mi! - Tak.
To jest dobry pomysł.
Podzielona miłość!
Uspokoić się! Uspokoić się!
Przestań, uspokój się, koniu!
- Chybić? - Uspokoić się.
Chybić?
Proszę, pozwól, że cię podwiozę.
Proszę.
Dziękuję.
Hej! Hej!
A tak przy okazji, jestem Florentino Ariza.
Olimpia Zuleta.
Czy usuwam cię z drogi?
Zupełnie nie. Zupełnie nie.
Miałbym straszne kłopoty, gdybym zgubił parasolkę.
- Dlaczego tak? - Mój mąż mi to dał.
Oh.
Długo żonaty?
Nieco ponad rok.
Tylko panna młoda.
To bardzo zazdrosny człowiek, mój mąż.
Co on robi?
Sprzedaje drobiazgi na rynku.
- Oh. - I gołębie.
Przepraszam pana? Były tu.
Tak, seniorze. Ho, ho!
Jak ci podziękować?
Mógłbyś mi sprzedać gołębia.
Nie są na sprzedaż.
Co w takim razie muszę zrobić, żeby taki otrzymać?
Cóż, znajdziesz ją podczas burzy.
Zawozisz ją z powrotem do kurnika.
W ten sposób mówię dziękuję.
Idź stąd! Zostaw mnie w spokoju!
Idź stąd! Idź stąd!
Nie wiem kim jesteś!
- Nie wiem! - Pomóż mi!
Kim jestem? Kim jestem?
A czyim synem jesteś?
- Jestem twój. - Czyim synem jesteś?
- Budzić się. Opiekować się nią! - Aj! Zasnąłem.
Gdzie teraz jestem?
Ech, Rosy... Rosy Martinez.
- Oh. - Kim jest ta Rosy Martinez?
Dawno temu, z bajki dla dzieci...
Daj jej śniadanie.
Oh!
W końcu tu jesteś.
Oh! Gdzie byłeś?
Nigdy do mnie nie przyjdziesz.
Och, ty mały chłopcze! Taki wspaniały chłopak!
A jego imię to...
jego imię...
Kontynuować! Iść! Iść!
Wracaj do swoich dziwek!
Skorzystałeś!
Jedyną chorobą, jaką kiedykolwiek miałeś, była cholera.
Nie, mamo. Pomyliłeś cholerę z miłością.
Mhm.
Nie podobał ci się ten miły pan?
co?
Muszę cię znowu zobaczyć.
I tylko z jednego powodu.
Nie taki miły pan.
- Senor Ariza? - Tak.
Gołębiarka ci to przysyła
i mówi: proszę trzymać klatkę zamkniętą.
Hm, jeśli znowu poleci, nie odeśle go z powrotem.
Pod wieloma względami było to grzeszne.
A ja jestem święty.
Bo widzisz, Ricardo, nalegałem.
Przełamałem jej obronę i szturmowałem cytadelę.
Olimpia Zuleta nigdy nie odmówiła spotkań, które umawiałam.
Ale wtedy zaplątałem się we własną sieć.
Myślałam, że będzie tak samo
jak to było z innymi.
Kolejna droga ucieczki przed Ferminą.
Ale potem poczułem, że się w niej zakochuję.
I zostałem kochankiem w pogoni.
Polowałem na nią.
Byłam kochanką, która nigdy nie pokazywała swojej twarzy.
Już nigdy nie poczuję zapachu terpentyny...
nie myśląc o tym
błogosławione popołudnie.
Nie, czekaj, czekaj.
Co?
Co robisz?
Zobaczysz.
NIE!
NIE! NIE!
Powiedział policji, dlaczego to zrobił.
Nie wspomina o tobie.
„Nie ma już życia, nie ma”
„Nie ma już deszczu, nie ma”
„Nie ma już wiatru, nie ma…”
Niebo płacze za Olimpią.
I ja też.
„Nie ma już płaczu, nie ma”
„Nie ma już strachu, nie ma…”
Co ja zrobiłem? Co ja zrobiłem?
Zabierz mnie tam
Tam gdzie jesteś
Zabierz mnie tam
Tam gdzie jesteś
Zabierz mnie tam.
Po co... po co ona idzie na rynek o tej porze nocy?
Więc czyim synem jestem, mamo?
Ech, czyim jestem synem?
Miałem nadzieję, że twojej matce spodoba się mój śpiew.
Wiem, że by to zrobiła. Ja wiem.
Jedyne, czego żałuję, to to, że umieram
jest to, że nie mogę śpiewać na własnym pogrzebie.
Dobrzy ludzie!
Dobrzy ludzie.
Współobywatele,
zebraliśmy się tutaj u zarania nowego stulecia.
Wiek XX będzie świadkiem końca
cierpienia człowieka.
XX wiek
przyniesie nam harmonię, spokój,
i przyniesie nam światło!
„474...
Peruwiańska panna Luisa...
Nauczyciel w szkółce niedzielnej.”
Moje przeznaczenie w życiu
jest kochać Ferminę.
Senor?
Senor.
Tam, proszę.
Dalej, dalej!
Mhm.
Spróbuj.
Powiedz mi co myślisz.
Pyszne. Absolutnie przepyszne.
Co to jest?
Bakłażan.
Więcej proszę.
Być może w ramach aktu pamięci
powinniśmy nadać imię naszemu następnemu dziecku
Bakłażan Urbino.
Kocham cię
ponad wszystko.
Bardziej niż ktokolwiek inny na świecie.
W małżeństwie nie liczy się szczęście
ale stabilność.
I miłość.
Nie ma nic trudniejszego niż miłość.
Senora, kup moje papugi. Spójrz, są bardzo ładne.
Senor Ariza,
chcieliśmy ci podziękować.
Przepraszam?
Pisałeś dla nas listy.
O tak. Pamiętam, tak.
To był jedyny raz, kiedy pisałem listy do...
dla obojga kochanków. To było tak, jakbym pisała do siebie.
Jesteśmy teraz małżeństwem.
Dobry.
Chcieliśmy Cię zapytać, czy zostaniesz ojcem chrzestnym?
Oczywiście, że tak.
To nasz pierwszy syn.
Tak, będę zaszczycony.
A niech mnie. Pieprzysz tak samo jak twój ojciec.
Cóż, po prostu wpadłem, żeby ci powiedzieć
Zdecydowałem się przejść na emeryturę
i mianuję cię prezesem firmy.
A ty, senorita, proszę kontynuować.
Przysięgam na słowo honoru, że nie widziałem twojej twarzy.
Więc proszę.
Ciii!
Cii. Przestań.
Obudzisz Ferminę. Jest niedziela.
Dziś niedziela. Przegapiłeś masę.
Nie przyjąłeś komunii
przez co najmniej trzy tygodnie.
Czy straciłeś wiarę?
- Lekarz. - Tak.
Spójrz na mnie.
Co? Co to jest?
Jej zapach jest w moich nozdrzach.
mam prawo
wiedzieć, kim ona jest.
Nazywa się Barbara Lynch.
Jak długo to już trwa?
Trzy miesiące,
prawie cztery.
- Gdzie ją poznałeś? - Ona jest pacjentką.
Co jest...
kim ona jest, ta... ta pacjentka?
Doktor teologii,
protestant.
Ma misję w porcie.
myślałem
przynajmniej ty...
byłbyś mężczyzną
i zaprzeczaj wszystkiemu.
Myślałam, że przynajmniej...
okłamałbyś mnie.
Jeśli czuję
jakby wielki ciężar
zsunął się z moich ramion.
Ja... położę temu kres.
I pójdę do spowiednika
i poproś o rozgrzeszenie.
Chodź, chodźmy, będzie padać.
Budziłem się
we wczesnych godzinach porannych
i potem nie mogę ponownie zasnąć.
I mam
nagłe kłujące bóle w klatce piersiowej.
Najgorsze jest to, że popołudniami...
Po prostu chce mi się płakać
niekontrolowanie.
Myślę, że umrę.
Tak byłoby najlepiej.
Wtedy oboje moglibyśmy mieć trochę spokoju.
Czas spać, dzieci. Iść.
Idziemy zjeść obiad, ciociu Fermino.
Dziękuję. Dziękuję.
Czy nadal mnie poznajesz?...
tę tłustą starą rzecz, którą się stałem?
Minął ponad rok
i ani szeptu, ani podpowiedzi.
Nikt nie wie, gdzie ona jest.
Sprawiłem, że uwierzyłem
że gdyby była martwa
Słyszałbym.
Wszystko, co mogę zrobić, żeby zachować zdrowy rozsądek
jest przestrzeganie mojej rutyny:
472, Maria Floryda...
sprzedaje kwiaty na rynku.
499, Józefina Triola...
Nie wiem dokładnie, kim ona była.
544, Galicja Fernandez...
nic godnego zapamiętania.
Rutyna jest jak rdza.
Mógłbym tu zostać na zawsze.
Powinieneś był przyjść wcześniej.
Dobrze zrobiłeś...
dać mu nauczkę.
I co się stało z mężczyzną
kto wysłał ci te wszystkie telegramy?
Och, jest teraz bardzo wspaniały.
Prezes River Company of the Caribbean.
Hmm. Czy nadal go widzisz?
Oczywiście nie.
A tak w ogóle...
on nie jest mężczyzną. On jest duchem.
To wszystko było iluzją.
A ty, Hildebrando,
co się stało z twoim żonatym mężczyzną?
Pozostał żonaty.
- Trzy dni! - Mniej niż to.
Czy mogę zaopiekować się twoim koniem?
UH Huh.
Lepiej przybyć na czas niż...
niż zostać zaproszonym, prawda?
- Hildebranda. - Juvenal.
- Czy twoje buty nadal cię dobijają? - Dzięki ci, Boże.
Jak dobry jesteś.
Muszę przygotować dzieci do kolacji.
- Chodźcie, dzieci. - Idę pierwszy.
- Nie, ja pójdę pierwszy. - Idę pierwszy.
Idę pierwszy.
Co Ty tutaj robisz?
Wiem, że byłbyś zbyt dumny
wrócić sam, więc mam...
Przyszedłem po ciebie.
Ja... myślałem
moglibyśmy mieć drugi miesiąc miodowy.
Ale następnej nocy, kiedy starzec spał...
- O mój Boże, co teraz? - Cii, proszę.
Ciii, Fermino.
Dzięki ci, Boże. Dziękuję.
Przepraszam.
Minęło sporo czasu odkąd ją widziałem.
Dobry wieczór.
I ona się zmieniła, Ricardo.
Ale co było najgorsze,
jest to, że jej mąż wydawał się młodszy niż kiedykolwiek.
A ja miałem to...
straszna myśl, że ona umrze pierwsza.
Broń Boże.
Broń Boże. I to mi uświadomiło
że ja też się postarzałem.
Te schody...
w górę i w dół po tych schodach mnie zabije.
Ech, nie boję się śmierci, boję się starości.
Więc...
Wątpię, że będę tu przychodzić tak często.
Dlaczego tak dobrze radzisz sobie z kobietami?
Hmm...
bo widzą we mnie kogoś...
winny.
Potrzebujący miłości. Ktoś, kto nie będzie...
wyrządzić im krzywdę.
Moje serce ma więcej pokoi niż burdel, Ricardo.
Pod jakim numerem teraz jesteś?
Przygotuj się na szok.
Jestem pod numerem 622.
Niemożliwe.
Mówię prawdę... 622.
Jakiś czas temu...
Nie pamiętam dokładnie kiedy...
Wujek Leo prosił, żebym miał oko na córkę
o naszym dalekim krewnym z Puerto Padre.
Została wysłana tutaj, na studia
zostać nauczycielem.
A potem, krok po kroku,
Zdobyłem jej zaufanie i sympatię.
I we właściwym czasie otworzyły się przed nią bramy nieba.
Nazywa się America Vicuna.
Widujemy się w niedziele.
Jesteśmy całkiem otwarci na temat naszych, co mam powiedzieć?
Przyjaźń.
Po pierwsze, różnica w naszym wieku
stawia nas poza podejrzeniami.
Ktoś umarł.
Huh-uh.
To Pięćdziesiątnica.
Nie. Nie, to musi być...
bardzo dużą rybę, jeśli bije w dzwony katedry.
Mhm.
Ameryka.
Musisz wrócić na studia.
Mój kierowca cię zabierze. Jest coś, co muszę zrobić.
Fermina...
Czekałem na tę szansę 51 lat,
dziewięć miesięcy i cztery dni.
To jest...
jak długo cię kocham od pierwszej chwili, gdy na ciebie spojrzałem
nie... aż do teraz.
Florentino Ariza...
Wynoś się stąd!
Wysiadać!
„Florentino Ariza,
jesteś okropnym, nieczułym człowiekiem.
Jak śmiecie wchodzić do mojego domu
w dniu śmierci mojego ukochanego męża
i wypowiadać tak potworne, śmieszne uczucia?
Wprawiłeś mnie w śmiertelny szał,
co sprawiło, że pomyślałem o Tobie, choć tego nie chciałem.
Czy rozumiesz?
Nie chcę o Tobie myśleć. Trzymaj się z daleka od mojego życia.”
Idź, osiołku, idź!
Cześć kochanie. Nie marnujmy czasu.
Nie chcę oglądać filmu.
Czy wiesz, co chcę zrobić?
Zanim pójdziesz do domu, mam ci coś do powiedzenia.
Zjechać na pobocze. Odsuń się, proszę.
Mam zamiar wyjść za mąż.
To kłamstwo. Starzy mężczyźni nie żenią się.
Kim ona jest?
- Chcesz płakać? - NIE!
Nie wiem kim ona jest.
Ale kimkolwiek ona jest, zrujnowała mi życie.
Ameryko, musisz...
Nie chcę tego słyszeć, Florentino.
Ostrzegam cię.
„Proszę pozwolić mi wytrzeć tablicę do czysta.
Wiek nie ma rzeczywistości poza światem fizycznym.
Istota człowieka
jest odporny na upływ czasu.
Nasze życie wewnętrzne jest wieczne,
co oznacza, że nasz duch pozostaje młody i energiczny
jak wtedy, gdy byliśmy w pełnym rozkwicie.
Pomyśl o miłości jako o stanie łaski...
nie jest środkiem do niczego,
ale alfa i omega.
Cel sam w sobie.
Pomyśl o miłości jako o stanie łaski...
nie jest środkiem do niczego,
ale alfa i omega.
Cel sam w sobie.”
Posłaniec czeka na odpowiedź.
Mamo, co jest?
Ktoś chce do mnie zadzwonić.
Kto?
Don Florentino Ariza.
Człowiek, który jest właścicielem łodzi rzecznych?
Wiesz, co o nim mówią?
NIE.
Mówią, że nigdy nie miał kobiety.
Faktycznie, mówią
jego gusta są zupełnie odwrotne.
Mówią, że ma tajne biuro
dokąd zabiera chłopców, których odbiera nocą z doków.
Po prostu w to nie wierzę.
Znam go odkąd był chłopcem.
To honorowy człowiek.
Wszystko na świecie się zmieniło.
nie mam. Czy ty?
Jakie to ma teraz znaczenie?
Właśnie skończyłem 72 lata.
Tak, jesteśmy dwójką starych ludzi, którzy wkrótce wpadną w zasadzkę śmierci.
Czy wierzysz w Boga?
NIE.
Ale boję się Go.
Niektóre z Waszych listów były dla mnie wielką pociechą.
Cieszę się, że je otrzymałeś.
Co... co w nich najbardziej podziwiałem
była ich prostota.
Bardzo mi pomogli.
W jaki sposób?
Pomogli mi
odzyskać jakiś spokój.
Nie możesz sobie wyobrazić, jaki szczęśliwy
Mam to wiedzieć.
Ale nie zgadzam się ze wszystkim co mówisz.
Nie łączy nas nic poza wspomnieniami.
Młodzi ludzie, którymi byliśmy, zostali wypędzeni...
to wszystko było iluzją.
Nie dla mnie.
Dobrze...
Pomyślałem, że to może cię rozbawić.
To musiało być 50 lat temu.
Co najmniej.
Mam coś do powiedzenia.
Z mojego doświadczenia wynika, że gdy ktoś tak mówi,
to z pewnością będzie nieprzyjemne.
Te częste wizyty mężczyzny, z którym się spotykasz
są niestosowne.
Ofelio, to nie twoja sprawa.
Jest towarzystwem dla mamy.
- Pociesza ją. - Pociesza ją?
Wszystko, co musi zrobić, aby zakończyć swoje pocieszenie
jest wejście do łóżka wdowy.
Ofelia.
Ale nie wierz
że miłość usprawiedliwia wszystko?
Miłość jest śmieszna w naszym wieku.
Ale u nich jest to odrażające.
Jedyne co mnie boli
jest to, że nie mam dość sił
aby dać ci lanie, na jakie zasługujesz
za bycie tak bezczelnym i złym.
Ale natychmiast opuścisz ten dom
i przysięgam na grób mojej matki
abyście już tam noga nie weszli, póki ja żyję.
Ofelio, mamo, nie...
Życie okaleczyło tego biednego człowieka 50 lat temu
bo był za młody, a teraz chcecie to zrobić, bo my jesteśmy za starzy.
Najbardziej chciałbym wyjść z domu
i idź dalej, idź, idź,
i nigdy nie wracaj.
Cóż, mógłbyś popłynąć łodzią.
Dobrze...
Mógłbym.
Może po prostu to zrobię.
Mam jeden.
Nowa wierność.
To... niedługo odchodzi.
To osiem dni w górę rzeki,
i pięć dni na powrót.
Podróże są dobre na zmartwionego ducha.
Wspaniała wizja Ziemi,
przemija, zmienia się...
jak podróżujemy.
Wejdź.
Czy Twoje mieszkanie odpowiada Twoim gustom?
To Apartament Prezydencki.
To był mój pomysł, żeby to zamontować.
Chciałem nazwać to Apartamentem dla Nowożeńców.
Czy chcesz być sam?
Gdybym to zrobił, nie powiedziałbym ci, żebyś wszedł.
Juvenal to dobry człowiek. Jest dobrym mężem.
Nie mogę sobie wyobrazić lepszego.
Ale kiedy patrzę wstecz,
Chyba tam...
było więcej trudności niż przyjemności.
Za dużo bezsensownych argumentów.
Za dużo złości.
Może już czas...
zadać sobie pytanie,
z naszą silną chęcią życia,
co zrobić z miłością, która została porzucona
bez mistrza?
To niesamowite
jak można być szczęśliwym
przez tyle lat
pośród tak wielu problemów,
tyle kłótni.
Cholera.
I tak naprawdę nie wiem, czy to była miłość, czy nie.
Idz już.
Nie teraz.
Pachnę jak stara kobieta.
Nigdy w życiu nie byłem szczęśliwszy.
„Och, kochanie”
„Czego bym dla ciebie nie zrobił”
„Chcę cię zabrać na chwilę”
„Z dala od świata”
„I blisko mnie”
„Och, kochanie”
„Jak rzeka Magdalena”
„Że topi się w piasek morski”
„Chcę się w Tobie roztopić”
„Są romanse”
„które czekają, aż zima zakwitnie”
„I jesienią wieczorem będzie bardziej ekologicznie”
„Tak jak ta miłość, którą do ciebie czuję”.
Jutro dotrzemy
nasz ostatni port zawinięcia...
La Dorada.
I wtedy...
zawróć do domu.
Nie patrz.
Dlaczego nie?
Bo ci się to nie spodoba.
Czekałem na tę chwilę 54 lata.
Tak. Tak ty...
mówiłeś mi już wcześniej.
Pozostałam dla Ciebie dziewicą.
Jesteś kłamcą.
- Kapitanie, kapitanie. - Dziękuję Panu.
Kapitan?
- Hm, mówiąc hipotetycznie... - Cześć, jak się masz?
Cześć.
Mówiąc hipotetycznie,
czy byłoby możliwe wykonanie...
- Kapitan. ...powrotna podróż bez przesiadek?
- Dziękuję. - Bez ładunku
lub pasażerów, bez wchodzenia do żadnego portu...
Dziękuję.
...bez... bez niczego?
To jest możliwe.
Ale tylko hipotetycznie.
Jak wiecie lepiej ode mnie firma ma kontrakty do wywiązania się.
Ale jest jedna rzecz, którą można zrobić.
Co to jest?
Gdybyśmy mieli na pokładzie przypadek cholery.
Ooch.
Wywiesilibyśmy żółtą flagę i poddalibyśmy się kwarantannie.
No cóż, zróbmy to.
Ja dowodzę tym statkiem, ale ty rozkazujesz mi.
Jeśli mówisz poważnie, po prostu daj mi rozkaz na piśmie
i zaraz wyjdziemy.
Kocham Cię, moja koronowana bogini.
Zamierzamy tak pozostać.
Nie możesz tego mieć na myśli.
Od chwili moich narodzin,
Nigdy nie powiedziałem niczego, czego nie miałem na myśli.
A jak długo myślisz, że możemy...
zostać tak?
Na zawsze.
Na zawsze?
Po 54 latach
siedem miesięcy i 11 dni i nocy,
moje serce w końcu się spełniło.
I ku mojej radości odkryłem,
że jest to życie, a nie śmierć
to nie ma granic.
Myślę o Tobie każdego dnia
„Myślę o Tobie trochę częściej”
„Rozrywam swój powód”
„I ciągle o Tobie myślę”
„A ja ciągle myślę…”
„W dół Magdaleny”
„Jadę do Kartageny”
„Idę, idę”
„Zawsze odpływam”
„Wraz z moją kobietą”
„Śpiewamy i śpiewamy”
„W dół Magdaleny”
„Zawsze odpływam”
„Wraz z moją kobietą”
„Śpiewamy i śpiewamy”
„W dół Magdaleny”
„Już wiele kobiet”
„Przekroczyłem rzekę”
„Już w moich wspomnieniach”
W dół rzeki
„W dół Magdaleny”
„Jadę do Kartageny”
„W dół Magdaleny”
„Jadę do Kartageny”
„W dół Magdaleny”
„Jadę do Kartageny.”
„Jadę do Kartageny”
„Idę, idę”
– Idę, idę.
Downloaded from subtitlesnest.com