Hoy, ibigay mo sa akin.
Si Naoko at Kizuki ay malapit na halos mula sa kapanganakan.
Dahil matalik kong kaibigan si Kizuki, sabay kaming tatlo.
Natalo ako... Babayaran ko ang laro.
Matapos mamatay si Kizuki,
... may malabong buhol ng hangin sa loob ko. Gusto kong lumayo sa bayang ito.
Nais kong magsimula ng bagong buhay kung saan wala akong nakilalang kaluluwa, At kalimutan ang lahat ng nangyari.
Ang chain reaction ng unrequited love at ang kalunos-lunos na bunga nito --
... at ang mga kalunos-lunos na kahihinatnan Nis ang core ng kwento ng Andromache.
Gusto namin ng pahintulot na gamitin ang natitirang oras para pagdebatehan ito.
Ang mundo ay nalulunod sa mga problemang mas malalim kaysa sa trahedya ng Greece.
Wala akong maisip na mas malalim kaysa sa trahedya ng Greece,
ngunit angkop sa iyong sarili.
Ilang sandali pagkatapos kong lumipat sa Tokyo, ang pagbabasa lang ang mahalaga sa akin.
Pakiramdam ko ay naka-hold ang buhay ko, kasing walang laman ang mga gilid ng mga aklat na masugid kong binasa.
1,900 Yen iyon.
Watanabe, 6:30 am na.
Sa halip na magpuyat magdamag sa pagbabasa, bakit hindi ka matulog ng maaga --
... at bumangon ka na lang at mag-ehersisyo kasama ako?
Nagasawa.
Totoo bang natulog ka na sa isang daang babae?
Huwag mag-exaggerate.
Higit sa 70, sa pinakamarami.
Isa lang ang natulog ko.
Samahan mo naman ako sa susunod.
Huwag mag-alala, madali lang.
Nagkaroon ako ng tiyak na interes sa kakaiba, kumplikadong mga aspeto
ng kalikasan ng Nagasawa, kasama ang kanyang pagiging sopistikado.
pasensya na po.
Masyadong maikli ang buhay.
Huwag mag-aksaya ng mahalagang oras sa pagbabasa ng anumang aklat na hindi pa binyag ng panahon.
Gagawa tayo ng toast?
Siya ay parehong espiritu ng kamangha-manghang maharlika
at isang hindi matutubos na materyalistikong tao.
Ako... Nakaupo ako doon.
Anong ginagawa mo sa Tokyo?
Ano ang ginagawa ko?
Maglakad tayo ng kaunti.
Ayos ka lang ba?
Hindi ka masyadong nagsasalita.
Hindi ko masabi ng maayos ang gusto kong sabihin. Paumanhin.
Huwag kang mag-alala. Hindi rin ako masyadong nagsasalita.
Nasaan ba tayo?
Komagome. Ginawa namin itong malaking bilog.
Ang tigas mo talaga.
Nagulat?
Oo.
Pwede ba kitang tawagan? Ngayong Sabado?
Syempre.
Tuwing Linggo, tayo ay nagkikita at naglalakad,
Para bang ang paglalakad ay isang relihiyosong ritwal upang pagalingin ang ating mga sugatang espiritu.
Patuloy naming iniiwasan ang anumang pagbanggit sa nakaraan.
Tiyak, hindi kailanman lumabas ang pangalan ni Kizuki sa aming mga pag-uusap.
Pwede ba akong tumingin?
Pwede kang tumingin.
Ang cute naman.
handa na?
Pasensya na. Sandali lang.
- Sige? - Sige lang.
Para sa iyo.
- Para sa akin? - Tama
Salamat.
Walang anuman.
- Maaari ko bang buksan ito? - Syempre.
hindi ko alam. Katangahan ang pagiging 20. Hindi lang ako handa. Kakaiba ang pakiramdam.
Hindi lang ako handa. Kakaiba ang pakiramdam. Parang may tumutulak sakin mula sa likod.
Mayroon akong pitong buwan para maghanda. Kukunin ko ang aking oras.
Napakaswerte mo, 19 ka pa.
Sa tingin ko, dapat lang na pabalik-balik ang mga tao sa pagitan ng 18 at 19.
Pumunta sa 19 kapag tapos na ang 18,
at bumalik sa 18 kapag tapos na ang 19.
Ganun... Ganun....
...magiging mas madali ang mga bagay...
Ito ba ang iyong unang pagkakataon?
Hindi ka natulog kay Kizuki? Bakit?
Ako ay humihingi ng paumanhin.
Hindi ko na dapat tinanong.
Ako ay humihingi ng paumanhin. Kailangan ko ng umalis.
Tatawagan mo ba ulit ako?
Nang sabihin sa akin ng manager ng apartment niya na lumipat si Naoko, natigilan ako.
Sumulat ako sa kanya ng mahabang liham at ipinadala ito sa kanyang tahanan sa Kobe.
Kung nasaan man siya sigurado akong ipapasa nila ito sa kanya.
Sa kaarawan mo, malamang hindi ko na ginawa ang ginawa ko...
Ang naramdaman ko para sayo ay isang bagay na hindi ko naranasan noon...
Kailangan kong sagutin mo ako.
At least sabihin mo sa akin kung nasaktan kita o hindi.
Watanabe
Gupitin ang iyong buhok sa ilong.
Ang dumi talaga.
Alam mo namang late na tayo.
Alam ko, ano?
Bilisan mo. Ang gulo mo.
May magandang ideya si Hatsumi na natutulog si Nagasawa.
Ngunit hindi siya nagreklamo sa kanya.
Siya ay seryoso sa pag-ibig sa kanya, ngunit hindi siya gumawa ng anumang mga kahilingan.
Gusto mong makahanap ng ilang mga babae ngayong gabi?
Sige, kunin natin sila.
Ano ba yun?
Talaga?
Oo, ang siko ang hindi gaanong sensitibong bahagi ng katawan.
Hmm, ganun ba?
Gawin mo ang iyong makakaya. See you someday.
Patawarin mo ako sa hindi ko pagsagot ng mas maaga.
Matagal akong nasa anumang kondisyon para magsulat.
Sa ngayon, hindi pa ako handang makita ka.
Pagkatapos kong lumipat sa aking apartment, bumalik ako sa bahay ng aking pamilya sa Kobe at nagpatingin sa isang doktor saglit.
Sinabi niya sa akin na mayroong isang lugar sa mga burol sa labas ng Kyoto na magiging perpekto para sa akin, --
... at iniisip kong magpalipas ng kaunting oras doon.
Nagpapasalamat ako sa sarili kong paraan para sa pakikisama na ibinigay mo sa akin.
Please believe that much. Hindi ikaw ang nanakit sa akin.
Ako mismo ang may gawa niyan. Ito ang tunay kong nararamdaman.
- Ikaw si Watanabe, tama ba? - Oo.
Bale kung uupo ako? May inaasahan ka ba?
Walang darating, pakiusap.
nagkita na ba tayo?
Euripides.
Kakatapos lang ng klase natin diba?
Nakababa ba ang buhok mo dito bago ang summer break?
Ngunit sa tag-araw...
Hayaan akong makita ang iyong profile.
Maganda sa iyo iyan.
- Sa tingin mo talaga? - Oo.
Hoy, hindi ka naman sinungaling diba?
Gusto kong isipin ang sarili ko bilang tapat.
Suntanned ka ba?
Ginugol ko ang huling dalawang linggo sa paglalakad.
Mag-isa
Lagi ka bang naglalakbay mag-isa?
Oo.
Nasisiyahan ka ba sa pag-iisa?
Walang gustong mag-isa.
Hindi lang ako gumagawa ng paraan para makipagkaibigan.
Ito ay humahantong lamang sa pagkabigo.
Magagamit mo ang linyang iyon kung isusulat mo ang iyong sariling talambuhay.
Nang-aasar ka ba?
Gusto ko ang paraan ng pagsasalita mo.
Ang pangalan ko ay Midori.
Tanggalin ang iyong salaming pang-araw.
Pagod na ang mata ko ngayon.
Kakulangan ng pagtulog?
Medyo.
Sorry nakalimutan ko yung lunch natin.
Naghintay ka ba doon ng matagal?
Hindi mahalaga. Mayroon akong oras sa aking mga kamay.
Marami?
Nais kong bigyan ka ng ilang upang matulungan kang matulog.
Ang sweet naman niyan.
Pasok ka!
Kamusta.
Maligayang pagdating.
- Kamusta. Para sa iyo. - Salamat.
Didiligan ko ito.
Masyado ba akong maaga?
Ayos lang.
Hoy, may bookshop ka sa ibaba.
Ito ang aming bookshop sa loob ng libu-libong taon.
Natutuwa akong nasiyahan ka sa aking luto.
Ito ay kahanga-hanga.
Hindi ka naman masyadong nag-expect, di ba? sa paghusga sa aking hitsura?
So, wala ang pamilya mo ngayon?
Ang aking ina ay nasa kanyang libingan.
Ang aking kapatid na babae ay nagmamaneho kasama ang kanyang kasintahan. At pagkatapos ay ang aking ama ...
Pumunta siya sa Uruguay noong Hunyo ng nakaraang taon.
Uruguay?
May farm doon ang isang matandang kaibigan niyang army.
Bigla niyang sinabi na makakarating siya doon --
... sumakay sa isang eroplano at at nag-alis ng mag-isa patungong Uruguay.
Nakita ko.
Sigurado akong malaking gulat sa kanya ang pagkawala ng kanyang asawa.
Sinabi niya sa amin,
Galit na galit ako.
Mas gugustuhin ko pang mawala kayong dalawa kaysa sa kanya.
Ginawa niya?
Napatulala kami hindi man lang nakasagot.
Gayunpaman, ito ay kahanga-hanga para sa dalawang tao na mahal ang isat isa, tama ba?
Narinig mo na ba mula sa kanya?
Isang postcard, noong Marso.
Pero wala siyang masyadong sinabi sa amin.
Isang postcard ng isang hangal na asno.
Nabaliw na yata siya.
Palagi kong iniisip, siyempre malulungkot ako kung namatay o umalis ang mga magulang ko.
Pero nung nangyari yun, wala akong naramdaman.
Hindi ako nakakaramdam ng kalungkutan o pakiramdam na inabandona o nasa anumang sakit.
Akala mo ba hindi ka minahal ng sobra?
Hindi sapat.
Minsan lang, gusto kong malaman kung ano ang pakiramdam ng mapuno ako ng pagmamahal.
Ano ang pag-ibig para sa iyo?
Sabihin nating, sinasabi ko sa iyo na gusto kong kumain ng strawberry shortcake,
at ihulog mo ang lahat at maubusan at bilhin ito para sa akin.
At babalik ka ng hingal at ibigay sa akin ang strawberry shortcake.
At sinasabi ko, Ayoko na,
at itinapon ko ito sa labas ng bintana.
Yan ang hinahanap ko.
Hindi ako sigurado na may kinalaman iyon sa pag-ibig.
Ito ay... Gusto kong sabihin ng lalaki, --
Tama ka, Midori. Kasalanan ko ito.
Nasa akin ang lahat ng katalinuhan at sensitivity ng isang asno.
Para humingi ng tawad, may iba pa akong ibibigay sa iyo. Anong gusto mo?
Chocolate mousse? Cheesecake?
Tapos ano?
Tapos mamahalin ko siya.
Pagod?
Hindi yun.
Ilang sandali pa ang lumipas mula nang hinayaan ko ang aking sarili na lubusang makapagpahinga...
May nililigawan akong iba.
Kahit papaano, alam ko iyon.
May mahal ka ba?
Oo
Sabi ng doktor ko oras na para makipag-ugnayan ako sa mga tao.
Iyong mukha lang ang nakikita ko.
At may mga bagay na kailangan kong ipaliwanag sa iyo.
Hindi ko na sila maiiwasan.
Halos apat na buwan na simula nung pumunta ako dito.
Marami akong iniisip na kasalanan mo that time.
Nararamdaman ko ang magandang nararamdaman mo para sa akin.
Sobrang pinasaya nila ako.
Kung nag-iwan ako ng sugat sa loob mo...
... hindi lang iyong sugat kundi sa akin din.
Kung mananatili ka sa kalsadang ito,
Babatiin ka ni Dr. Ishida.
Oo, nakikita ko. Salamat.
Dapat ikaw si Watanabe. Tawagin mo akong Reiko.
Kamusta. Ikaw ba ang doktor ni Naoko?
Ang doktor ni Naoko? Ano ang iniisip mo na ako ay isang doktor.
Sinabi niya sa akin na sasalubungin ako ni Dr. Ishida.
Oh... I see.
Dito ako nagtuturo ng musika kaya Doctor ang tawag sa akin ng iba.
Pero isa lang akong pasyente dito. Pitong taon na ako dito.
Pasok ka.
Ang ginhawa dito
May kisame at bintana lang ang dorm room ko.
Nakita ko. Matulog ka na diyan, okay?
Syempre.
Kailangan naming magtrabaho ni Naoko sa hardin. Maaga ka bang maghintay dito? Sige?
Hindi talaga. Pag-aaralan ko ang aking Aleman.
May exam ako next week.
Isa pang bagay...
Bawal kang mag-isa kasama si Naoko dito.
Dapat lagi kang may kasamang chaperone. Ako iyon.
Magtiis ka na lang.
ayos lang yan.
- Kaya, aalis na ako. - Oo naman.
Mabuti.
Oo, ang peach na ito ay mabuti.
Kapag sinabi kong mabuti, ang ibig kong sabihin ay kung paano ka kumain ng peach.
Ano?
Natutulog?
Hindi... Kamusta?
Wala akong masyadong oras.
Hindi dapat ako nandito, pero sumilip ako.
Makinig...
Ayaw mo ba sa buhok ko?
Hindi naman, ano ang pinagsasabi mo?
Ang cute talaga.
Ngunit sinabi ng aking ina na ito ay kakila-kilabot.
Kailangan lang kitang makita.
Wala akong espesyal na sasabihin,
pero gusto kong masanay na makita ang mukha mo.
Gaano ka katagal dito?
Maraming salamat sa pagpunta mo sa akin. Napakasaya nito.
Ngunit kung magiging pabigat sa iyo ang pagiging narito, hindi ka dapat mag-atubiling sabihin sa akin.
Hindi ako madudurog.
Sasabihin ko sa iyo ng totoo.
Kailangan ko ng umalis.
Watanabe, ayaw mo bang maglakad ng kaunti?
Mahal mo ba ako?
Oo.
Sobrang mahal kita.
Tayo. Gusto kong magsalita.
Tinanong mo ako minsan kung bakit hindi ako natulog kay Kizuki.
Gusto mo pa bang malaman?
- Dapat kong malaman. - Sa tingin ko din.
Ang mga patay ay palaging patay, ngunit kailangan nating magpatuloy sa buhay.
Gusto kong... matulog kasama si Kizuki.
At gusto rin niya.
Kaya marami kaming sinubukan. Ngunit hindi ito gumana. Hindi namin magawa.
Hindi ko alam kung bakit noon at hindi ko pa rin alam kung bakit.
Minahal ko siya.
Pero... walang gumana.
Hindi ako... hindi mabasa. Hindi ko na siya pinagbuksan.
Masyadong masakit.
Sinubukan namin ang lahat, ngunit hindi ito gumana.
Kaya... ginamit ko ang labi at daliri ko para sa kanya.
Sana... hindi ko na kailangang pag-usapan ito.
Pero hindi ko mapigilan, kailangan ko itong pag-usapan. Hindi ko maisip itong mag-isa.
Nung natulog ako sayo, basang basa talaga ako noh?
Oo.
Nang gabing iyon ng aking kaarawan ay basang-basa ako simula nang makita kita.
Gusto kong hawakan mo ako.
Gusto kong hubarin mo ang damit ko at hawakan ako.
Hindi ko pa naramdaman ang ganoon.
Bakit bakit?
Paano nangyari iyon?
Ibig kong sabihin,
Mahal na mahal ko si Kizuki.
Ibig mong sabihin, pero hindi ako?
Ako ay humihingi ng paumanhin.
Pero sana maintindihan mo,
Nagkaroon kami ni Kizuki ng tunay na espesyal na relasyon.
Palagi kaming magkasama, mula sa edad na tatlo.
Napag-usapan namin ang lahat at naiintindihan namin ang isat isa.
Ganun kami lumaki.
Noong unang beses kaming naghalikan, nasa ika-anim na baitang kami.
Ito ay kahanga-hanga.
Nung first period ko, tumakbo ako papunta sa kanya at umiyak na parang baby.
Ganun kami ka-close.
Matapos mamatay si Kizuki,
Hindi ko lang alam, paano makisalamuha sa ibang tao.
Ni hindi ko nga alam kung ano ang ibig sabihin ng pagmamahal sa isang tao.
Naoko!
Oras na para magtapat, ano ang ginawa ninyong dalawa?
Lumalabas sa oras na iyon, bumabalik na halos hubot hubad.
hindi ko masabi sayo.
Nagawa natin. Ngunit hindi ito gumana.
Anong ibig mong sabihin?
Masyadong malaki si Watanabe para sa akin. Hindi siya kasya sa loob ko.
Pitong taon na ang nakalipas mula noong huling pagkakataon, kaya napuno ako ng lahat.
Iyon ang panaginip ni Reiko, noong gabi bago ka dumating.
Napanaginipan mo ako?
Ito ay hindi ikaw, ito ay isang tao lamang.
Huwag kalimutan, hindi tayo normal dito.
Parang hindi.
Gusto mo ba akong matulog?
Syempre.
Kaya mo bang maghintay?
Syempre, kaya kong maghintay.
Bago dumating ang oras na iyon, gusto kong gumaling ng kaunti.
Hihintayin mo ba ako hanggang doon?
Syempre, maghihintay ako.
Mahirap ba?
Ang talampakan ko?
Ang tanga mo.
Kung tinatanong mo kung may erection ako, oo, siyempre, meron ako.
Pwede bang itigil mo na ang pagsasabi syempre?
Okay, titigil na ako.
Mahirap ba?
Ano?
Ang pagiging mahirap ng ganyan.
Ano?
I mean, masakit ba?
Minsan ito ay...
Tutulungan ba kitang tanggalin ito?
- Gamit ang iyong kamay? - Tama.
Ito ay mainit-init.
Magaling ka diyan.
Maging mabuting bata at tumahimik ka.
- Kailan ka nakarating dito? - Kanina.
Bakit napakalayo mo?
Medyo napagod ako sa byahe ko.
Hoy, Watanabe... May ideya ka ba kung ano ang gusto kong gawin, ngayon?
Hindi. Hindi ko maisip.
Gusto kong humiga sa isang malaki, malapad at malambot na kama.
Nakahiga ka sa tabi ko at dahan-dahang hinuhubad ang damit ko.
Sobrang lambing. Nag-spacing out ako, ang ganda talaga ng pakiramdam ko.
Bigla akong natauhan at sumigaw, Stop it, Watanabe!
Stop it, Watanabe. I like you. Pero may nakikita akong iba. I cant do this. Please stop.
Pero hindi ka tumitigil. Pagkatapos ay ipakita mo ito sa akin. Ang iyong bagay, nananatili sa itaas.
Iyan ang gusto mong gawin, ngayon?
Tama iyan.
- Lahat ba ng mga lalaki dito ay nagsasalsal? - Malamang.
Maaari ka bang makipag-usap nang mas tahimik?
Ginagawa ba nila ito, iniisip ang tungkol sa mga babae?
Medyo nagdududa ako na may nagsasalsal sa pag-iisip tungkol sa stock market o sa Suez Canal.
Naisip mo na ba ako?
Hoy, sabihin mo sa akin!
- Noong wala ka sa school, nandito ka. - Oo.
- Sa tuwing nakikita kita, mukha kang pagod. - Ginawa ko?
Bakit?
Daddy, ako ito, Midori.
Kamusta ka?
Daddy, kailangan kong puntahan ang nurse.
Babalik ako kaagad, okay?
- Maaari kang manatili sa kanya? - Syempre.
Kamusta?
Namatay ang aking ama.
Mayroon ba akong maitutulong sayo?
Okay lang ako, salamat.
Gusto ko lang ipaalam sa iyo.
wag kang sumama.
Ayaw ko sa mga libing.
Ayokong makita ka doon.
Nakuha ko.
Dadalhin mo ba ako sa isang porn film?
Syempre.
Isang talagang marumi.
Hahanap ako ng mabuti para sa iyo.
Ang aking ama ay dapat na pumunta sa Uruguay.
Tama ka.
Pupunta ka ba doon para bisitahin ako?
Syempre.
Baka marami kaming malulusog na sanggol doon.
Hindi iyon masamang buhay.
Napakabait mo, Watanabe.
Tatawagan ulit kita.
Oo naman.
Anong nangyari sa kamay mo?
Nasaktan lang ako sa trabaho.
Nakita ko.
Nakapasa ako...
Ang pagsusulit sa Foreign Ministry?
Binabati kita!
Mag-aabroad ka diba?
Ang unang taon ay pagsasanay dito.
Tapos mag-abroad ako saglit.
Ano ang iyong mga plano para sa Hatsumi? Mag-aabroad ka ng maraming taon.
Ano ang mangyayari sa kanya?
Iyon ang kanyang negosyo, hindi sa akin.
Anong ibig mong sabihin?
Tingnan mo...
Wala akong planong pakasalan ang sinuman at nilinaw ko iyon kay Hatsumi.
Kaya... Kung gusto ni Hatsumi na pakasalan ang isang tao, dapat siyang magpatuloy. Kung gusto niya akong hintayin, kaya niya. Yun ang ibig kong sabihin.
- Sa tingin mo ako ay isang tae, hindi mo ba? - Oo.
Isasama ko siya sa susunod. Kausapin mo siya, sigurado akong magugustuhan mo siya.
Sayang ang oras. Masyado akong mahirap para sumama sa mga babae sa school mo.
Wag kang tanga. Mabait siya, natural na babae.
Ang cafeteria ng paaralan ko ay may tatlong tanghalian, A, B at C.
Ang tanghalian ay 120 Yen, B ay 100 Yen, C ay 80 Yen.
Kapag kumakain ako ng tanghalian A, lahat ng tao ay binibigyan ako ng maruruming tingin.
Sa tingin mo makakausap ko pa siya?
Kilalanin mo lang siya.
Hindi mo siya kailangang sirain.
Dapat kong sabihin na hindi.
Hindi mo magagawa yun, virgin pa sya.
Si Watanabe ay umiibig sa isang babae. Ngunit wala siyang sasabihin tungkol sa kanya.
Talaga?
Pero wala naman akong tinatago.
Kaya lang, komplikado ang sitwasyon at mahirap pag-usapan.
Sayang naman, pwede naman tayong mag-double date.
Nalasing sana kami at nagpalit.
- Huwag maging kakila-kilabot. - Walang kakila-kilabot. tama?
Nagpalit kami ng babae minsan.
Watanabe... Ikaw ba?
Sige, sabihin mo sa kanya.
Gusto kong marinig ang kwentong iyon. Parang kawili-wili.
- Kami ay lasing... - Ayos lang,
Hindi kita sinisisi. Gusto ko lang... ikwento mo sa akin.
Nag-iinuman kaming dalawa sa isang bar at nakipagkaibigan sa pares ng mga babae na ito.
Nag-aral sila sa isang junior college. Medyo nakaplaster din sila.
So anyway, nagpunta kami sa isang hotel at natulog sa kanila.
Katabi lang ng kwarto ko ang Nagasawa.
Kumatok si Nagasawa sa aking pintuan sa kalagitnaan ng gabi at sinabing magpalit tayo ng mga babae,
kaya pumunta ako sa kwarto niya, at pumunta siya sa kwarto ko.
Masaya ba?
Hindi. Hindi lalo na.
Kaya bakit mo ginawa iyon?
Iminungkahi ko ito.
Tanong ko kay Watanabe.
Bakit mo ginawa yun?
Minsan, gusto ko talagang matulog sa isang babae.
Alam mo, Watanabe...
Hindi ko alam kung gaano ito kakomplikado,
ngunit ang ganitong uri ng pag-uugali ay hindi sa iyong estilo.
Hindi ito tama para sa iyo. Ano sa tingin mo?
Ganyan din ako minsan.
Kaya bakit hindi ka tumigil?
Hayaan akong mag-summarize.
Nakuha ni Watanabe ang babaeng ito na gusto niya, ngunit wala siyang makukuha dahil sa mga komplikasyon.
Kayat sinabi niya sa kanyang sarili na ang sex ay sex at natutugunan ang kanyang mga pangangailangan sa ibang lugar.
Pero kung talagang mahal mo siya, hindi ba dapat na pigilan mo ang iyong sarili, Watanabe?
Siguro nga.
Ito ay isang laro lamang.
Hindi rin mabibilang sa pagdaraya Walang nasasaktan.
nasasaktan ako.
Bakit hindi ako sapat sayo?
Hindi naman sa hindi ka sapat para sa akin.
Hoy, anong tingin mo sa amin ni Nagasawa?
Hindi mahalaga kung ano ang iniisip ko.
ayos lang. Sabihin mo sa akin kung ano ang iniisip mo.
Kung ako sayo, iiwan ko na siya.
Sa paraan ng kanyang pamumuhay, hindi sumagi sa kanyang isipan na paligayahin ang kanyang sarili,
o para mapasaya ang iba.
Mukhang maaari kang maging masaya sa kahit sino.
Paano ka napunta sa Nagasawa ng lahat ng tao?
Nangyayari lang ang mga ganyan.
- Mahal na mahal mo siya? - Oo.
Ito ay dapat na kahanga-hanga, upang maging sigurado na mahal mo ang isang tao, nang walang pinakamaliit na pagdududa.
Matapos mai-post ang Nagasawa sa Germany, nagpakasal si Hatsumi sa isang lalaki
Pagkatapos, makalipas ang dalawang taon, hiniwa niya ang kanyang mga pulso gamit ang isang labaha at namatay.
- Paumanhin tungkol sa isang gabi. - Hindi bale na.
Nakipag-ayos ako kay Hazumi
Hindi ako nagulat.
Sinabi niya sa akin na sinabihan mo siyang iwan ako.
Hindi ba iyon ang gusto mong sabihin ko sa kanya?
Telepono para sa iyo, Watanabe.
pasensya na po
Maligayang pagdating
Paumanhin, nahuli ako. Ano ang iniinom mo?
Isang Tom Collins.
Isang whisky at soda.
- Anong nangyari? - Sinaktan ko ang sarili ko sa trabaho.
- Nasaan ka? - Nara at Aomori.
Ano kaya sa bahay? Nahirapan ba sa libing?
Hindi, sanay na tayo sa kanila. Ang aking kapatid na babae at ako ay nagtrabaho nang husto, napagpasyahan naming gawin ang anumang gusto namin.
Napagpasyahan kong dalhin ang aking kasintahan sa Nara at sira-ulo.
Kaya... Naging matagumpay ba ito?
Hindi, kahit isang beses.
Nagsimula ang aking regla nang makarating kami sa aming silid sa hotel.
Hindi nakakatuwa. Isang buong linggo akong maaga.
Nakakaawa naman.
Ang iyong whisky, mangyaring.
Parehong siya at ako ay malapit nang sumabog.
Kaya nagkaroon kami ng malaking away at hindi ko na siya nakita simula noon.
Bumalik ako sa Tokyo, tumambay ng ilang araw na walang ginagawa, at pagkatapos ay pumunta sa Aomori
- Hindi ka pa nakapunta sa Aomori? - Hindi kailanman
At, alam mo, habang naglalakbay akong mag-isa, palagi kitang iniisip, hinihiling na nasa tabi kita.
Bakit?
Bakit? Ano ang ibig mong sabihin bakit?
Bakit mo ako inisip?
Dahil gusto kita. Bakit pa?
Ano pa bang dahilan?
Pero may boyfriend ka na. Hindi mo ako kailangang isipin.
Huwag masyadong makulit.
Watanabe, alam mo ba kung ano ang gusto kong gawin ngayon?
Halika na. Tandaan kung nasaan tayo.
Hindi ko pinangarap na sasagutin mo ako ng ganyan.
Midori, sagutin mo ang telepono!
Ayos lang.
May nakikita ka ba sa Tokyo?
Hindi.
Kung gagawin mo, mangyaring sabihin sa akin. Sige?
Oo naman.
Oh, tingnan mo.
Pero hindi pa rin kumakain ng marami si Reiko, sunud-sunod lang ang sigarilyo.
Walang gaanong paghahardin ang gagawin sa oras na ito ng taon.
Magaling ang mga ibon at kuneho.
Naghahanap kami ng mga kabute at pumitas ng mga kastanyas na makakain.
Araw-araw, ito ay kanin na may kastanyas o kabute, ngunit ito ay napakasarap, hindi ako nagsasawa.
Nalilito ako sa karamihan ng mga bagay na nagmumula sa labas.
Ngunit ang iyong mga paglalarawan sa mundo sa paligid mo ay nagbibigay sa akin ng kahanga-hangang ginhawa.
Kakaiba talaga. Nagtataka ako kung bakit.
Midori sounds like an interesting person. Reading your letter, I got the feeling na baka inlove siya sayo.
Maligayang kaarawan.
Sana maging masaya ka, sa pagiging 20 taong gulang.
Ang sarili kong taon ng pagiging 20 ay malamang na magtatapos nang kaawa-awa.
Sana maging masaya ka rin para sa akin.
Pinagsama namin ni Reiko ang scarf na ito.
Ang magandang kalahati ay kay Reiko, ang masamang kalahati ay akin.
Pupunta ka ba at makikita mo ako, kapag nagsimula na ang niyebe?
Hindi...
hindi ko kaya...
Please stop... Please.
Bakit mo ako inaalagaan?
Hindi ka dapat kasali sa akin, dapat sarili mo ang buhay mo, di ba?
Pero ikaw... nagkakamali ka.
Hindi iyon ang iniisip ko.
Hindi mo ba iniisip na nagsisinungaling ka sa iyong sarili?
Iwanan mo akong mag-isa.
Ito ang dapat mong gawin noong kaarawan ko.
Huwag mo akong hawakan!
Baliw ka!
- Huwag mo akong hawakan! - Naoko! Kumalma ka!
Umalis ka! umalis ka na! Huwag mo akong hawakan!
Kumalma ka! Tinatanong kita!
Masakit ang presensya mo!
Bakit hindi mo maintindihan?
Naoko, huminahon ka!
Bakit?!
Iniisip kong umalis ng dorm at magrenta ng apartment
Kung makakakuha ako ng mas maraming part-time na trabaho, maaari kong mabayaran ang aking mga gastos.
Paano mo gustong tumira sa akin?
Salamat.
Sobrang saya ko na tinanong mo ako niyan.
Hindi ito isang lugar na dapat mong manatili nang masyadong mahaba.
Pag-isipan mo.
One way or another, gumagalaw ako sa lalong madaling panahon.
Any time na gusto mo akong samahan, pwede.
Bakit hindi ako mabasa?
Minsan lang nangyari yun.
Bakit hindi ko kaya?
Psychological lang yan. Bigyan ito ng oras.
Huwag kang mag-alala tungkol dito.
Paano kung.. hindi na ako nabasa,
At hindi kailanman maaaring makipagtalik?
Magagawa mo pa ba akong mahalin?
Sa puso... Isa akong optimistic na tao.
Babalik ako para makita ka pagkatapos kong lumipat.
Pag-isipan mo ang sinabi ko, okay?
Sige paalam...
Akala ko mauuna na akong umalis dito.
Bale kung bigyan kita ng isang piraso ng payo?
Oo naman.
Huwag kang maawa sa sarili mo.
Ang mga degenerate lamang ang naaawa sa kanilang sarili.
Itatago ko ito sa isip ko.
Siguro nahirapan ka rin, naghihintay ng sulat niya...
Ngunit ang buwang ito ay naging kasing hirap para kay Naoko.
Unti-unti na naman siyang nakarinig ng mga boses.
Nahihirapan siyang magkaroon ng ordinaryong pag-uusap ngayon.
Ayaw ka niyang makita sa kalagayan niya ngayon.
Makinig... gusto kitang makausap.
may plano ako.
Hindi magtatagal. Limang minuto lang.
Ayokong makausap ka, sorry.
To tell you the truth, lalong nagiging mahirap na kontrolin si Naoko.
Kailangan ko siyang bantayan palagi.
Lalong lumalala ang mga boses na naririnig niya.
Siya ay isinara ang buong mundo, sa loob ng kanyang sarili.
Kizuki...?
- Kizuki? - Naoko!
Hoy, Kizuki.
Hindi tulad mo, pinili kong mabuhay. At upang mabuhay sa pinakamahusay na paraan na aking makakaya.
Sigurado akong nahirapan ka. Pero mahirap din para sa akin.
Dahil pinatay mo ang iyong sarili, iniwan si Naoko.
Pero hinding hindi ko siya pababayaan.
Ang dahilan, mahal ko siya.
Lalakas ako.
paglaki ko.
Tara na.
Kinausap ko siya pagkatapos kitang makita sa bar noong gabing iyon,
at nakipaghiwalay ako sa kanya.
Gusto kita.
Mula sa kaibuturan ng aking puso.
Pero wala akong magagawa ngayon.
- Dahil sa kanya? - Oo
Sabihin mo sa akin... Natulog ka na ba sa kanya?
Isang beses lang. Noong nakaraang taon.
Hindi mo ba siya nakita simula noon?
Dalawang beses ko siyang nakita. Pero wala kaming nagawa.
Bakit hindi?
Hindi ba siya naiinlove sayo?
mahirap sabihin yan. Ito ay talagang kumplikado.
Ang alam ko, mayroon akong tiyak na responsibilidad na hindi ko basta-basta mapapabayaan.
Kahit hindi niya ako inlove.
Kahit hindi ka niya mahal?
Kailangan ko ng oras.
Im sorry, pero yun lang ang masasabi ko ngayon.
Lahat tama.
Maghihintay ako.
Dahil may tiwala ako sayo.
Pero kapag kinuha mo ako, ako na lang ang kunin mo. Pinapangako mo ba?
Kapag hawak mo ako, isipin mo lang ako, okay?
Alam mo ba ang ibig kong sabihin?
Napakahusay.
pwede mong gawin lahat ng gusto mo pero wag mo akong sasaktan ha?
Sapat na ang nasaktan ko sa buhay ko. Ayoko nang masaktan pa.
Gusto kong maging masaya.
Hawakan mo ako.
Namatay si Naoko.
Walang makakapagpagaling sa pagkawala ng isang minamahal.
Walang katotohanan, walang sinseridad, walang lakas, walang kabaitan ang makakapagpagaling sa kalungkutan na iyon.
Ang magagawa lang natin ay mabuhay sa kalungkutan at may matutunan mula rito.
Ngunit kahit anong matutunan natin ay hindi makakatulong sa pagharap sa susunod na kalungkutan na darating.
Binalak mong tumira kasama si Naoko dito.
Kailangan kong maghugas.
Mangyaring tandaan ako magpakailanman.
Mangyaring laging tandaan na ako ay umiral at narito sa iyong tabi.
Pangako?
Ipinapangako ko. palagi kitang maaalala
Ano ang iyong mga plano?
Pupunta ako sa Asahikawa
Ang isang kaibigan mula sa kolehiyo ay nagpapatakbo ng isang paaralan ng musika doon.
Hindi mo ba makikita ang iyong asawa at anak na babae?
Hoy, Watanabe.
Oo?
Umiibig ba ang mga tao sa Asahikawa?
Siyempre, walang tanong.
Siguradong may makikilala kang disenteng tao doon. Dapat umibig ka ulit.
Maaari ba akong humingi sa iyo ng isang bagay?
Oo naman.
Samahan mo ako matulog.
Seryoso ka?
Oo, sa tingin ko dapat natin.
Maliligo na ako.
Seryoso ka ba talaga?
Nabawi ko ang nawala sa akin pitong taon na ang nakakaraan.
Salamat.
Hindi mo na ako kailangang ihatid sa istasyon, ayos lang ako.
Hindi, gusto ko.
Talaga, hindi ito katumbas ng halaga. ayos lang ako dito.
Ang Asahikawa ay isang magandang bayan. bibisitahin kita balang araw.
Mangyaring maging masaya. Para sa akin at kay Naoko.
- Kamusta? - Ako ito, Midori.
Midori... Gusto kitang makita at makausap.
Gusto kong simulan ang lahat kasama ka.
Wala akong ibang gusto kundi ikaw.
Mahal kita...
Nasaan ka na ngayon?
Ano?
Nasaan ka na ngayon?
Iniisip ko kung nasaan ako ngayon.
Sa bawat pagdaan ng panahon, mas lumalayo ako sa mga patay.
Nananatiling 17 si Kizuki.
Nananatiling 21 si Naoko.
Para sa walang hanggan.
mga linyang kinuha mula sa Sprinter English translation subtitle template batay kay Aldi Arman na muling na-synched at na-edit ng T3nSp33d_11
Downloaded from subtitlesnest.com