[delikatna muzyka orkiestrowa]
[intensywne warstwy melodii rogu]
[odtwarza dźwięk elektronicznych dud]
[dramatyczne odtwarzanie muzyki elektronicznej]
[brzęk monety]
[głośne dudnienie]
[zegar słabo tyka]
[odtwarzanie delikatnej muzyki]
[tykanie staje się głośniejsze]
[niepokojąca, dramatyczna muzyka gra]
[pociąg dudni w oddali]
[ruch odbywa się na zewnątrz]
[trąbi klakson samochodu]
[pies szczeka w oddali]
[stękanie]
[spodnie]
[Telewizor gra słabo]
[jęki, westchnienia]
[brzęczenie]
[jęczy] Kurwa!
[brzęczenie]
[jęczy]
[dramatyczne odtwarzanie muzyki]
[stuknij bieganie]
[stuknij wyłącza się]
[dysza]
[lekarz] Wymień trzy obiekty w tym pokoju.
[Roy] Krzesło, lampa, zegar.
[lekarz] Trzy obiekty nie znajdują się w tym pokoju.
Butelka whisky, samolot, koń wyścigowy.
[jęczy] Kurwa.
[lekarz] Dzisiejsza data. Czwartek.
Data, a nie dzień tygodnia,
Hmm...
Wrzesień. wrzesień...
[oddycha nierówno]
[lekarz] A co z rokiem?
Jakie jest Twoje miasto urodzenia?
Czy pamiętasz imię swojej matki?
A co z twoim ojcem?
[dramatyczne odtwarzanie muzyki]
[muzyka cichnie]
[pies szczeka w oddali]
[jęczy cicho]
[lekarz] To jest procedura eksperymentalna.
Elektrody będą wysyłać impulsy
do docelowych obszarów mózgu.
[stękanie]
[lekarz] Powinny powstać nowe ścieżki nerwowe ,
ale wyniki mogą być nieco mniej przewidywalne,
szczególnie biorąc pod uwagę Twoją historię nadużywania substancji psychoaktywnych,
częstym czynnikiem wywołującym chorobę Alzheimera.
[brzęczy telefon]
Cześć.
[kobieta] Czy to Roy Freeman?
Cześć?
Tak. Hm, nazywam się Emily Dietz.
Współpracuję z projektem Clean Hands.
Projekt „Czyste ręce”?
Tak!
Jesteśmy organizacją non-profit zajmującą się działaniami prawnymi
i wspieramy więźniów
którzy zostali pozbawieni praw wyborczych przez system.
Dobra.
Czy miałbyś kilka minut na rozmowę?
Tak.
O czym to jest?
To... dotyczy twojej starej sprawy.
[ludzie rozmawiają] [gra muzyka country]
[skrzypi]
[cicho] Emily Dietz.
[Emily] Panie Freeman? Pani Dietz.
[Emilia] Och. Cześć.
Emilia. Emilia.
Naprawdę doceniam, że się ze mną spotkałeś.
Bez problemu.
Mówiłeś, że chodzi o, hm, starą sprawę, co?
Tak jest. Izaak Samuel.
Izaak Samuel?
Um... ja... przepraszam. Ja nie, uh...
[Emilia] Och. Oczywiście.
Jestem pewien, że widziałeś więcej przypadków
niż chcesz pamiętać.
Tak. Coś w tym stylu. [chichocze]
[Emily] Został skazany za morderstwo Josepha Wiedera
w Waterford College dziesięć lat temu
i ma zostać wykonany
koniec przyszłego miesiąca.
Próbowaliśmy uzyskać zgodę gubernatora,
ale nie wygląda to dobrze.
Dobra.
Nie poznaję go.
Co on ma ze mną wspólnego?
Pan Samuel poprosił o rozmowę z detektywami
który przesłuchiwał go w noc jego spowiedzi.
Przesłuchiwałem go?
I nie udało mi się jeszcze zlokalizować twojego byłego partnera.
O czym chce rozmawiać?
Obawiam się, że nie powiedział.
O to będziesz musiał sam go zapytać.
[drzwi otwierają się]
[kliknięcie włącznika światła]
[dramatyczne odtwarzanie muzyki]
[gra ponura muzyka]
[slajdy magazynka broni]
[magazyn broni zatrzaskuje się]
[muzyka staje się ponura]
[kliknięcie migawki aparatu] [brzęczenie lampy błyskowej]
[muzyka szybko się nasila]
[muzyka nagle cichnie]
[wznawia się ponura muzyka]
[odtwarza napięta muzyka]
[mężczyźni rozmawiają]
[brzęczą drzwi celi]
[wołają więźniowie]
[muzyka się kończy]
[Roy] Izaak Samuel?
Tak.
[wzdycha]
Jestem Roy Freeman. Kiedyś byłem detektywem.
Powiedziano mi, że chcesz się ze mną spotkać.
Tak? Tak.
Dobra.
Cóż, oto jestem.
Jak się masz?
Och, wiesz, jestem błogosławiony, Roy.
Dziesięć lat, trzy gorące łóżka i łóżko,
członek klubu książki z celi śmierci.
Więzienie dostało moje ciało, ale Allah dostał mojego ducha.
Jakby cię obchodziło, jak się mam.
Widzę.
Więc ta pani, uh... Emily Dietz,
z projektu Czyste Dłonie,
powiedziała mi, że chcesz ze mną porozmawiać.
Czy to właśnie chciałeś powiedzieć?
Nie, jesteś tu, bo chcę wiedzieć, jakie to uczucie
wiedzieć, że niewinny człowiek zostanie skazany na śmierć.
Prawidłowy.
I, uh... jesteś tym niewinnym człowiekiem?
[Izaak] Tak.
Nie zrozum mnie źle, Roy.
Zrobiłem kilka złych rzeczy, podjąłem złe decyzje,
ale zabicie Joe Wiedera nie jest jednym z nich.
Izaak...
przyznałeś się.
Wezwano cię na przesłuchanie
i przyznałeś się.
Więc teraz mi mówisz, przez cały ten czas później,
nagle pamiętasz inne rzeczy?
Nie ma w tym nic nagłego.
Jestem tu dziesięć lat. Dziesięć pieprzonych lat.
Nie pozostaje mi nic innego, jak tylko odtworzyć to gówno w mojej głowie.
Jak to naprawdę się potoczyło. Prawidłowy.
Dlatego tu jestem.
Więc możesz mi powiedzieć, jak to naprawdę się potoczyło.
Słuchaj, wiem, że nie jesteś już policjantem,
w ten sposób, w jaki cię wysrali
w związku z tym wypadkiem pod wpływem alkoholu,
ale może chcesz oczyścić sumienie.
Przynajmniej mnie wysłuchaj... tym razem.
Słucham.
Noc morderstwa,
Byłem tak zestresowany, że nic nie pamiętam.
Dręczyliście mnie całą noc.
Kiedy zobaczyłem te zdjęcia, byłem strasznie popierdolony
Pomyślałem, że musiałem to zrobić.
Włamałeś się, pobiłeś go na śmierć.
Znaleźliśmy twoje odciski palców w całym domu!
Pospiesz się!
Po prostu przyznaj to, synu. Przyznać.
To byłeś ty. To byłeś ty! Ty to zrobiłeś! To jesteś ty!
To wszystko cię pieprzy! [jęczy]
[detektyw] Przyznaj się! [Izaak szlocha]
Tak. [pociąga nosem]
Dlaczego poszedłeś do jego domu?
Rok przed śmiercią Wiedera,
Dostałem telefon za kradzież.
Formuła dla mojego małego mężczyzny.
Wieder zaś zeznawał jako biegły prokurator.
Powiedziałem sędziemu, że tamtej nocy byłem naćpany
Nie myślałem trzeźwo,
ale Wieder powiedział, że dokładnie wiem, co robię.
Próbowali mnie więc jako osobę dorosłą.
Wiesz, jak to jest mieć 18 lat
i suka jakiegoś skinheada?
Po prostu wróćmy do tego.
Wieder będzie zeznawał przeciwko tobie i dostaniesz karę więzienia.
Idziesz do jego domu, jest późno w nocy. Jesteś zła.
Nie podoba ci się to. Nie jestem zabójcą!
Chciałem tylko odzyskać syna
i pomyślałem, że może Wieder mógłby pomóc.
Tak, poszedłem do jego domu.
Czekałem, aż jego opiekun wyjdzie
i poszedłem od tyłu.
[silnik uruchamia się]
[złowieszcza muzyka gra]
[bujna muzyka orkiestrowa]
Udało mi się nawet dotrzeć do środka.
Witaj, Cieniu.
[na płycie gra muzyka chóralna] [łomotanie w drzwi]
[Izaak] Ale wtedy wszedł ktoś inny.
Oh! Powrót tak szybko?
[Isaac] A potem wszystko poszło źle.
[Wieder] Przepraszam. [głośny trzask i stukot]
[Wieder jęczy]
[dudnienie] [Wieder jęczy]
[Isaac] Spanikowałem i wyszedłem, zanim mogłem zobaczyć, kto to był.
[powtarzające się uderzenia] [Wieder] Nie!
Dobra. Więc nigdy go nie dotknąłeś.
Uh, ale ty nie... Mówię ci prawdę!
[odtwarza napięta muzyka]
OK, Izaak.
Myślisz, że kłamię.
Cóż, zapytaj Richarda Finna. Powiedziałby ci.
Będziesz musiał mi o tym przypomnieć.
Um... kim-kim jest Richard Finn?
Przyszedł do mnie kilka miesięcy temu.
Pisze książkę o morderstwie.
Książka? Tak.
[wzdycha głęboko] Słuchaj, uh, Isaac, po prostu nie widzę
że będę w stanie się zaangażować.
Już się w to zaangażowałeś, Roy! To zależy od ciebie.
Byłeś tam, kiedy podpisałem to pieprzone zeznanie!
Zrób to dobrze!
Zapłaciłem za to, co zrobiłem, gdy miałem 18 lat.
Napraw to gówno albo zginę!
[zegar tyka]
[stuknij kapanie]
[lekarz] Lek może wspomóc regenerację synaptyczną,
ale musisz zachować umysł aktywny--
książki, puzzle, wszystko, co pobudzi Twój mózg.
[gra napięta, dramatyczna muzyka]
To byłeś ty! To byłeś ty! Przyznać!
Ty to zrobiłeś! To jesteś ty!
Cóż, zapytaj Richarda Finna.
[ciemna, niepokojąca muzyka]
[odtwarza trzymającą w napięciu muzykę]
[zapukaj do drzwi]
Hej!
Roya?
Tak.
Co ty tu kurwa robisz?
Właśnie byłem w okolicy.
Wejdź.
Hej.
Wejdź, wejdź, wejdź.
Wejdź, wejdź.
Wiesz, nie pamiętam kiedy ostatni raz widziałem twoją twarz.
Proszę bardzo, Roy.
[chichocze] Wiesz, kiedy to było?
Ach, to musiało być dziesięć lat temu
kiedy te pierdolone sukinsyny zabrały ci odznakę.
Tak, chyba tak.
Słuchaj, mam nadzieję, że nadal nie nosisz ze sobą tego całego gówna.
To znaczy, wszyscy wtedy piliśmy w pracy.
Ten wypadek,
to mógł być każdy z nas.
Dzięki. [butelki brzęczą]
Dzięki.
Co słychać? Jesteś w wozie czy coś?
No cóż, tak. [chichocze]
Mój lekarz mówi, że to zepsuje moje leki, więc...
Jesteś chory, Roy?
Nie. Robię, uh, badanie kliniczne.
Mam Alzheimera,
więc włożyli te małe impulsy do mojej pieprzonej głowy.
Ma pobudzać pamięć.
Jezu Chryste, Roy.
Gdybyś nie powiedział mojego imienia przy drzwiach wejściowych,
Nie wiedziałbym, że to ty.
Więc ty...
nie pamiętasz mnie i siebie w pracy?
Nie. Kurwa.
Nie, czytałem stare akta sprawy
i to wszystko jest dla mnie świeżą informacją.
Tak, ale to nie tylko mój czas w pracy.
Całe moje pieprzone życie to czarna dziura. I...
Kurwa, stary.
Pamiętacie Kota?
Moja żona.
W każdym razie ona, uh...
zdała w zeszłym roku.
Rak.
Przepraszam. Tak.
Jebany rak.
Zakładowy Fundusz Zdrowia
nie zapłaciłaby rachunków za szpital.
Musiałem to uporządkować.
Tak czy inaczej, nie przyszedłeś tu po to gówno.
Co cię sprowadza, Roy?
Dobra. Uh... pamiętasz faceta o imieniu Isaac Samuel?
Został skazany za morderstwo,
to, co wydarzyło się w Waterford College
z profesorem?
Ach. Rozmawiałeś z tą panią
z grupy wsparcia.
Nie oddzwoniłem do niej.
No cóż, odebrałem telefon
i, uh, powiedziała, że Isaac chce ze mną porozmawiać, więc...
Rozmawiałeś z Izaakiem Samuelem?
Tak. Poszedłem do więzienia stanowego
i rozmawialiśmy i, uh...
mówi mi, że tego nie zrobił.
Chodź, Roy. To samo mówią wszyscy w celi śmierci.
Tak, wiem, wiem.
Ale muszę przyznać, Jimmy, był... przekonujący.
Wspomniał o innym mężczyźnie, który przyszedł się z nim spotkać. Uch...
[złowieszcza muzyka gra]
Fin.
Richarda Finna.
Czy to imię coś ci przypomina?
[wydycha]
To było tak dawno, że nie pamiętam...
Cóż, przeczytałem plik
i kiedy odkurzyliśmy ten dom,
Odciski Finna są wszędzie w środku.
W całym domu.
Więc?
Byli tam. Kogo to obchodzi?
Richard Finn powiedział, że nie było go w domu
noc morderstwa.
To jest w jego oświadczeniu, OK?
Ale nigdy tego nie monitorowaliśmy.
Nigdy nie potwierdziliśmy miejsca jego pobytu
i po prostu wydało mi się to trochę dziwne.
Czy to nie dziwne?
O co ci chodzi?
Nie wiem. [chichocze]
Myślałam tylko, że ty i ja,
może moglibyśmy pójść i porozmawiać z nim,
zobacz co ma do powiedzenia sam.
Dlaczego? Nie wiem.
To tylko uczucie.
To wszystko, co mam do zrobienia w te dni.
Poza tym mój lekarz mówi, że muszę utrzymywać umysł aktywny,
więc co, kurwa, co?
Jasne, Roy.
Przyjrzę się temu.
Wciąż mam w pracy kilku przyjaciół.
Dobra.
[Jimmy] Będę w kontakcie, Roy.
[ciemna, złowieszcza muzyka gra]
[ssie zęby]
[syrena wyje w oddali]
[odtwarza trzymającą w napięciu muzykę]
[gra łagodna muzyka R&B, wyciszona]
♪ Ty ♪
♪ Co widzisz? ♪
[piosenka cichnie]
[szkło trzeszczy] Ach!
[migawka aparatu klika szybko]
[brzęczy telefon]
Tak. [Jimmy] Znalazłem twojego chłopca.
Znalazłem Richarda Finna.
[Jimmy] Gospodyni znalazła go, kiedy wpuściła gazownika.
Jak on umarł?
Przedawkować. Fentanyl.
[Roy] Tylko jeden otwór na igłę.
Co?
Nie jest wielkim ćpunem.
Nie ma żadnych śladów.
Więc jest nowicjuszem. Nie wiedziałem, co robi.
[zniekształcony, dudniący krajobraz dźwiękowy]
[rozmowa radiowa policji]
[gra ponura muzyka]
Wszystko w porządku, Roy? On tam był.
Na miejscu zbrodni.
Tak. Ty to powiedziałeś. NIE.
Nie, nie tylko jego odciski.
Był tam następnego ranka, kiedy tam byliśmy.
Czy to jest to co pamiętasz?
widziałeś go na miejscu zbrodni?
Odciski palców tego gościa są w domu. Wszystko po to.
Następnego ranka pojawia się na miejscu zbrodni.
Rozmawiamy z nim.
Jego alibi na czas morderstwa
jest to, że był sam w domu.
I nie nadążamy za tym.
Nie rozmawiamy z jego przyjaciółmi,
nie rozmawiamy z jego sąsiadami.
Odciski palców Isaaca Samuela były w całym domu.
Miał motyw i przyznał się.
To nie ma sensu.
Cóż, teraz to nie ma znaczenia. Umarli nie mówią.
Tak, może.
Ale zostawiają po sobie gówno.
[kapłan] Z popiołu w popiół, z prochu w proch,
więc musi tak być.
O Boże, duchu wszystkich naszych radości,
powód naszych rozkoszy,
chwałę naszych najciemniejszych nocy.
[Roy] Uh, pani Finn?
Nazywam się Roy Freeman.
Ja...
Rozumiem, że to bardzo zły moment,
ale czy mogę zadać kilka pytań?
o swoim mężu?
Uh... Jestem jej mężem, Eddie.
Och, tak mi przykro, Eddie.
Cześć. Uh... jest gdzieś tutaj druga pani Finn?
[Eddie] Uch, nie.
Ona i Richard nie byli w najlepszych stosunkach.
Czy jest coś, w czym mogę ci pomóc?
Był moim bratem.
Badam sprawę
którymi twój brat był szczególnie zainteresowany.
Niedawno odwiedził skazanego na karę śmierci
i wspomniał, że tak naprawdę pisze książkę
w temacie.
Zastanawiałem się, czy wiesz coś na ten temat.
Podwiozę do domu z ciotką Jude.
Tak. Dobra?
[Eddie] OK. Dobra.
[wzdycha]
Jestem, uh... tuż tutaj.
Tutaj.
Znalazłem to w jego mieszkaniu.
Nazwał ją Księgą Luster.
Tytuł nie ma dla mnie żadnego sensu.
Księga luster...
Isaac Samuel, ten więzień w celi śmierci,
powiedział, że chodzi o morderstwo Wiedera?
Tak, cóż, gdyby Richard tu był,
pewnie nazwałby to wspomnieniami kryminalnymi albo czymś takim.
Czytasz to?
Tyle, ile mogłem znieść.
To banda wywyższających się śmieci,
pytasz mnie.
O jakiejś dziewczynie, na punkcie której miał obsesję na studiach.
Więc nie byliście blisko?
Słuchaj, nie chcę źle mówić o zmarłych,
ale Richard nie był kimś
do którego chciałeś się zbliżyć.
Jak długo używał?
Narkotyki?
Nie? Nie.
Nigdy nie wiedziałem, że bierze narkotyki.
To po prostu nie wydawało się jego sprawą. Potem znowu, z Richardem,
nic nigdy nie było takie, jakim się wydawało.
To znaczy, zawsze był trochę nieobecny,
nawet gdy byliśmy dziećmi,
ale w zeszłym roku, nawet przez ostatnie kilka lat,
coś po prostu nie wydawało się w porządku.
Co było innego?
Nie wiem. On był...
pobudzony, paranoiczny.
Tak jak on jest w tej książce.
Teraz posłuchaj, gdybym był tobą,
Nie traciłbym na to zbyt wiele czasu.
Dobra. Mogę to zatrzymać?
Bądź moim gościem.
[odtwarza trzymającą w napięciu muzykę]
[Richard] „Pamięć jest zmienną rzeczą.
Co potrafimy sobie przypomnieć, czego nie.
Rzadkie chwile , które na zawsze odciskają piętno,
banały, które tego nie robią.
Cierpienia tak bolesne,
są pogrzebane głęboko w zakamarkach naszego umysłu,
zapomniane, dopóki czas ich nie odkopie.
Jednak jakiekolwiek wspomnienie – dobre, złe, niczym niezwykłym –
nigdy nie wraca wszystko na raz.
Zawsze są rozdawane we fragmentach
jak elementy układanki, na które musisz poczekać.”
[słaba pogawędka]
[Richard] „Kiedy dostaniesz kolejny element układanki...
to nikt się nie domyśla.
Miesiące, lata, mogą trwać dekadę.
Richarda Finna.
[Richard] „Jak to było z morderstwem Josepha Wiedera.
Dziesięć lat niezrozumienia tego.”
[rozmowy gości]
[szkło brzęczy]
[Richard] „Albo, jak teraz wiem, źle to zrozumiałem”.
[kobieta chichocze] Nie.
[niewyraźna rozmowa]
[Richard] „A wszystko przez nią.
Laurę Baines.
Była jednym z tych rzadkich jednorożców
który wiedział wszystko o wszystkim.”
Nikt lepiej nie wykorzystał kontrapunktu chromatycznego
niż Rachmaninow.
[Richard] „Podwójny licencjat
historii sztuki i neurologii.”
...między niższym poziomem kortyzolu a ich predyspozycją...
[Richard] „Magister matematyki”.
Piękno tego, co pokazał Odłyżko
czy to jest dystrybucja...
[Richard] „Mówił pięcioma językami”.
[mówi po rosyjsku]
[mówi po francusku]
[mówi po japońsku]
[Richard] „Dokładnie wiedziała, kim jest.
Gdybym tylko wtedy to zrobił.”
[odchrząknięcie]
Jak poncz?
Sposób w jaki się czaiłeś,
czekam na moment, w którym przyjdziesz i porozmawiasz ze mną,
Myślałem, że przynajmniej wymyślisz coś lepszego niż...
– Jak poncz?
Nie ukrywałem się.
Nie tylko ukrywanie się. Leering też.
Oh! Czai się i łypie.
Przez ciebie brzmię, jakbym był seryjnym mordercą.
Cóż, mogę powiedzieć, że znałem cię kiedy.
[szydzi]
Jestem, hm, Richard. Ja wiem.
To jest na twojej klatce piersiowej.
Oh. Prawidłowy.
A jednak, uch, oto jesteś,
bezimienny i owiany tajemnicą. Wydaje się niesprawiedliwe.
„Och, naprawdę, co to za imię?
To, co nazywamy różą, pod inną nazwą.”
Świetnie!
Kolejny bardolater.
[śmiech]
Więc o czym jest twoja praca magisterska?
Yyy ... nie! Nie mów mi.
Niech zgadnę. Dobra. Dobra.
Uh... to prawdopodobnie coś kontrowersyjnego.
Prawdopodobnie. Tak.
OK, „Ingerencja między płciami
w Śnie nocy letniej.”
Bum.
Zamknąć.
„Rekonsolidacja pamięci
Poprzez terapię przyspieszonego rozwiązywania problemów.”
Oh. Jedno z mniej znanych dzieł Barda.
[śmiech]
[chichocze]
Um... [odchrząkuje]
Dział psychologii. Jestem Laura.
Co, po prostu lubisz rozbijać miksery innych działów?
Och, uch, nie, przyszedłem z przyjacielem.
A właściwie kolega. Profesor Wieder.
Pomagam mu w badaniach
i on zarządza moją pracą dyplomową.
Prawidłowy.
O rekonstrukcji pamięci
poprzez przyspieszone pojednanie?
„Rekonsolidacja pamięci poprzez…”
Tak ok.
Nie. Przepraszam. Po prostu jestem teraz dla ciebie surowy.
To trochę kęs.
[chichocze]
Ile życzeń dostajesz?
Oh. [chichocze]
To... Należało do mojej babci.
gdzieś przeczytałem
że, uh, kiedy kobieta bawi się swoją biżuterią,
to znaczy, że z tobą flirtuje.
Oh! Naprawdę? Hmm.
Cóż, nie powinieneś wierzyć we wszystko, co przeczytasz.
Dobra.
[dramatyczne odtwarzanie muzyki]
[oboje jęczą namiętnie]
[oboje dyszą]
[jęczy głośno]
Udusić mnie!
Co?
Zrób to!
[jęki, westchnienia]
Mocniej!
Oh! Oh!
[pochrząkiwanie]
[intensywna, niepokojąca muzyka]
[bez tchu]
[oddycha głęboko]
[śmiech]
[dysza]
[śmiać się]
[Ryszard] „Od tego momentu
było tak, jakbyśmy byli nierozłączni.”
[odtwarzanie delikatnej muzyki]
[dzwonek] „Przez kilka następnych miesięcy
robiliśmy wszystko razem.
Sprawiła, że poczułam się najlepszą wersją siebie.”
[wzdycha]
Więc co o tym myślisz?
[Laura] Co o tym myślę?
Uważam, że jesteś cholernie genialny, Richard.
To znaczy, inni ludzie powinni przeczytać twoją pracę.
Powinieneś to wysłać do... do Harpers, The Atlantic,
wszystkie wielkie szmaty fikcji. [chichocze]
[Richard] „To było tak, jakbym doświadczał świata
po raz pierwszy jej oczami.”
Jesteś taki utalentowany. Dzięki.
[telefon dzwoni]
Tylko, uh, jedna sekunda. Przepraszam.
Cześć mamo.
„Ale nie wszystko wyglądało różowo”.
UH Huh.
„Kilka miesięcy po naszym spotkaniu
mój ojciec zmarł na atak serca.
Mojej matki nie było stać na mój pokój i wyżywienie.
Laura chciała pomóc
i tak po raz pierwszy spotkałem profesora Josepha Wiedera.”
Laura. Powitanie!
Przepraszam, że się spóźniliśmy.
Żaden problem. Cześć.
Cześć!
[drzwi skrzypią]
I tak musiałem zakończyć rozmowę z naszym przyjacielem w Waszyngtonie.
Ach! Mhm. Mm-mm.
Ty musisz być Richard.
Laura dużo mi o tobie opowiadała.
Jestem pewien, że to wszystko kłamstwa.
Przesady i półprawdy.
Z tymi, z którymi mogę żyć. [chichocze]
Czy mamy ochotę na martini?
Jasne. Tak!
[wszyscy się śmieją]
Richardzie, Laura mówiła mi, że chcesz zostać pisarzem.
A właściwie wspomnienia literackie.
Mmm! Oh?
Nie jestem zaznajomiony.
Cóż, widzisz,
tradycyjny pamiętnik to czyjaś historia życia.
Gatunek ten nie zajmuje się pytaniami o prawdę,
wyobraźnia, pamięć, styl.
Zatem wspomnienia literackie zawierają element fikcyjny?
Nie, nie, naprawdę nie nazwałbym tego fikcją.
Nie. Och. Przepraszam. [chichocze]
[chichocze]
Nie, widzisz, uh, autora
mówiąc prawdę o tej historii
ponieważ wierzy, że to prawda.
Oni. Ponieważ wierzą , że to prawda.
Samopostrzeganie i osobiste doświadczenia
mieć w tym swój udział.
Dobra.
[chichocze]
[chichocze cicho]
Więcej wina?
Proszę. Tak!
[Laura odchrząkuje]
[Wieder] Wiesz coś? [usta cicho]
[usta cicho] Za dziesięć lat...
wrócimy do tej kolacji
i jedyne co będziemy pamiętać to
zamku Leoville Barton.
Och, wątpię w to. [chichocze]
Umysł cały czas zastępuje wspomnienia.
Jest to wrodzone w okablowaniu.
Zwłaszcza jeśli pijesz za dużo.
[chichocze cicho]
Zrób to.
Hmm? [Laura] Chodź!
To nie jest imprezowa sztuczka.
Czekać. Co ona mówi?
[Laura] To pomaga wyjaśnić, nad czym pracujemy.
W porządku. Wybierz wspomnienie. Hmm?
Z dzieciństwa. Wszystko.
Przedmioty, chwile, ludzie.
Jest coś, co łatwo możesz sobie przypomnieć?
Uch...
Dobra. Uch... [chichocze cicho]
Pamiętam, że mieliśmy ten zielony kudłaty dywan
i, uch...
[chichocze] ...cztery złote rybki
nazwany na cześć chłopaków z KISS.
[chichocze]
[Wieder] To dobre wspomnienie.
A może coś, o czym chciałbyś zapomnieć?
Hmm...
Czy twoi rodzice kiedykolwiek cię uderzyli?
[śmieje się niekomfortowo] Nie.
Czy kiedykolwiek się zgubiłeś?
w centrum handlowym lub dużym supermarkecie?
To znaczy... jeśli się nad tym zastanowić, był taki jeden raz
poszliśmy do sklepu z zabawkami i...
Ja... nie mogłem znaleźć mojej mamy. [chichocze]
[Wieder] Bałeś się?
To znaczy, nie myślałem o tym
odkąd to się stało, ale...
Tak.
Szukałem jej wszędzie.
I w końcu ją znalazłeś?
Uh... palenie na zewnątrz.
huh. To jest szalone.
Zapomniałem o tym wszystkim.
W, uh... sercu naszych badań, uh...
Badania Joego
jest teza, że większość ludzi doświadcza traumy,
ale umysł blokuje te wspomnienia
od kiedykolwiek faktycznie prezentującego.
Trauma, której doświadczyłeś tego dnia
czy twoja matka cię porzuciła.
Byłeś dzieckiem. Wrażliwy.
I fakt, że twoja matka może cię skrzywdzić
jest zbyt traumatyczne, aby je przetworzyć.
Więc wyparłeś to z pamięci.
Ale skutki tej traumy
wciąż tkwią w Twojej podświadomości
i stań się częścią tkanki tego, kim jesteś.
Wow. Dobra.
[Wieder chichocze] To...
Terapia z kolacją.
[odchrząkuje] Pozdrawiam.
[brzęk okularów]
[gra ponura muzyka]
Ryszard.
Poszedlbys ze mna?
Mam coś, co chciałbym ci pokazać. Hmm?
Dobra. [chichocze cicho]
[odchrząkuje, wzdycha]
[odchodzą kroki]
[drzwi otwierają się]
Dobra. [chichocze] To mnóstwo książek.
Mogę ci zaoferować 500 dolarów tygodniowo za zorganizowanie tego.
Aby sklasyfikować je elektronicznie,
kiedy możesz, dopóki nie skończysz,
co, jeśli mam zgadywać, nie nastąpi w najbliższym czasie.
Ja... to znaczy, naprawdę nie wiem, co powiedzieć. Uch...
Laura powiedziała mi, co przydarzyło się twojemu ojcu
i sytuację, w której się znajdujesz.
Więc możesz po prostu powiedzieć, że to zrobisz.
Dziękuję.
[tajemnicza muzyka gra]
[Richard] „Praca dla Wiedera była marzeniem.
Otworzyły się nowe światy.
Wyselekcjonowana kolekcja największych myślicieli świata.
Na każde dwa skatalogowałbym...
Znalazłbym się w czytaniu innego.
Ostatecznie jednak cały czas spędziłem u Wiedera
naraził mnie na coś, czego się nie spodziewałem.”
Więcej książek? Tak.
Profesor chce, żebym je podarował,
ale tu jest niezłe gówno.
Powiedz, co się dzieje z nietoperzami?
Jego taty.
Chyba je zebrałem.
Podpisano również.
Williego McCovey’a. Al Kalina.
Teda Williamsa.
Chcesz to zakończyć? Muszę pracować.
Tak. Jasne.
Dzięki.
[Wieder i Laura śmieją się]
[ciemna, złowieszcza muzyka gra]
[śmiech]
[skrzypią zawiasy bramy]
[szepcze niewyraźnie]
[Richard] „Śmiech”. Tak.
„Dłoń dotykająca ramienia”.
[Laura mówi niewyraźnie] [Wieder się śmieje]
„Jedno jest jasne”.
[dzwoni telefon]
[Laura] Hej, to ja.
Przepraszam, ale muszę dzisiaj spakować kolację.
Utknąłem w biurze, pomagając Joemu,
ale ja... do zobaczenia, kiedy wrócę do domu.
[Richard] „Laura Baines była kimś więcej
po prostu pracownik naukowy Josepha Wiedera .”
[odtwarza napięta, niepokojąca muzyka]
[słabe, namiętne jęki]
[Laura śmieje się i szepcze]
[Wieder się śmieje]
[Laura] Powinnam pracować.
[Wieder się śmieje]
[Laura] Nie masz na jutro pracy naukowej?
[Wieder] Tak. [śmiech]
[Laura] Mam mnóstwo notatek pacjentów do przepisania. [śmiech]
[Laura kontynuuje niewyraźnie]
[Laura się śmieje]
[Laura] Przestań!
[Laura wzdycha]
[Wieder] O Boże. Podoba Ci się to?
[Laura] Wiesz, że to lubię.
[Wieder wzdycha] [Laura] Wiesz, że tak.
[Richard] „Pomimo tego, że spędziliśmy razem czas,
W ogóle nie znałem Laury Baines.
[wydycha]
[książka spada]
„A kiedy znalazłem ten rękopis...
Zdałem sobie sprawę, że nie jestem jedyny”.
[Wieder] Jesteś głodny?
No cześć. Nie wiedziałem, że jesteś w domu.
Co tam masz? Nie wiem.
Znalazłem to w, uh...
Leżał z tyłu, za jakimiś książkami.
Oh. huh.
Laura. Taki chętny.
Oh.
Pospiesz się. Zanim obiad wystygnie.
Lubisz gotować, Richardzie?
Naprawdę nie wiem jak.
[chichocze] Cóż, powinieneś się uczyć.
Może jesteś w tym dobry, a może nie, hmm?
Eksperyment.
[cicho] Mhm.
Laura lubi mężczyzn, którzy potrafią gotować.
Jak układa się sytuacja między wami?
Jesteśmy tylko przyjaciółmi.
Daj spokój.
Odniosłem wrażenie, że jesteś czymś więcej.
Czy to właśnie ci powiedziała?
Nie potrzebuję, żeby Laura mi coś mówiła, żeby to wiedzieć.
Wyczuwam różne rzeczy.
Znam ją już jakiś czas.
Prawidłowy. To znaczy, nigdy bym nie przypuszczał...
Ale Richardzie, ona sprowadziła cię do mojego życia, żeby pomóc,
żeby nie komplikować sprawy.
I po to tu jestem, żeby pomóc.
Cóż, dobrze.
W tym celu zatem
Myślę - i to są tylko moje przemyślenia -
Myślę, że byłoby lepiej, gdybyście przestali się widywać.
Czekaj, co?
[odtwarza napięta muzyka]
Nikt nie lubi, gdy coś się dzieje
stać się zbyt skomplikowane.
[kieliszek do wina brzęczy o blat]
Wyjeżdżam z miasta, żeby spotkać się z ludźmi w sprawie mojej książki.
Wyobrażam sobie, kiedy wrócę
ustalisz jakiś nowy układ.
Smacznego.
[Richard] „Przekroczył granicę,
ale nigdy niczego nie uporządkowałem.
Ona mi to załatwiła.”
Dziecko? [grzmot]
Jesteś w domu?
[rzuca klucze]
Hej, uh...
Mam dla ciebie trochę rzeczy z Bamboo House.
No wiesz, te pierogi, które lubisz.
Dziecko?
[Richard] „Nie było jej.
A następnego dnia to się stało.”
[rozmowa radiowa policji]
„Profesor Joseph Wieder został znaleziony martwy.
Pobity na śmierć.
Jakiś ćpun przyznał się do przestępstwa.
[syrena wyje w oddali]
„Społeczność Waterford College przetrawiła tragedię
i zostałem pisarzem bez reputacji,
trudząc się w ciemności.”
[kliknięcia klawiszy]
„A Laura Baines?
Dowiedziałem się o tym później, na tydzień przed morderstwem
poszła do Susan Avery,
Kontakt Wiedera w Departamencie Obrony,
rości sobie prawa własności do dzieła Wiedera”.
Nie, to tak nie działa.
Badanie zlecił rząd USA.
Stypendium przeznaczone jest dla profesora Wiedera.
Ale to napisałem!
Spójrz, pani Baines,
Nie wiem, jakie ustalenia zawarłeś z doktorem Wiederem,
ale radzę Ci to zgłosić na uniwersytecie
lub bezpośrednio z nim.
Daj spokój! To jest moja praca
i po prostu umieścił na nim swoje imię!
Przepraszam. To wszystko co możesz powiedzieć?
To bzdura!
Nie możesz tak po prostu się od tego uwolnić!
[Richard] „Po morderstwie zniknęła.
To było tak, jakby spadła z powierzchni Ziemi.”
[wdech, głęboki wydech]
– Aż do dnia, w którym znów ją zobaczyłem.
[Roy] „Dopóki... znów ją zobaczyłem.”
Dopóki nie zobaczyłeś jej ponownie gdzie?
Ach, ty skurwielu!
[ciemna, złowieszcza muzyka gra]
[komentarz odtwarzany w telewizji] [rozmowy bywalców baru]
[Jimmy] Wiesz co? Prawdopodobnie nie żyje.
[Roy] Jej numer ubezpieczenia społecznego jest nadal aktywny.
Nie ma adresu, nie ma obecności w mediach społecznościowych,
nie ma miejsca prowadzenia działalności, nic.
Tylko jedno stare zdjęcie z liceum.
Więc co? To osoba prywatna.
Podobnie jest z Waynem Devereaux,
Opiekun Wiedera.
Żadnego numeru telefonu, żadnej historii zatrudnienia.
Przeszukałem adres odwrotny i nic.
To jak wszyscy z życia Wiedera w tamtym czasie
jest teraz pieprzonym duchem.
Wiesz co?
Sprawiasz, że czuję się, jakbym chciał być pieprzonym duchem.
Jedyną osobą, którą udało mi się wyśledzić, jest była żona Finna.
Pójdę i porozmawiam z nią.
I co ona ci kurwa powie?
Nie wiem.
Ona może coś wiedzieć.
Wiesz, że? Finn mógł coś wskórać.
To mnóstwo „coś”, „może”, „jeśli” i „ale”.
Słuchaj, stary, czy Izaak Samuel jest niewinny
i zamknęliśmy niewłaściwego człowieka,
Pospiesz się.
To dla nas szansa, aby to naprawić.
Facet przyznał się! Wiem, że się przyznał, ok?
Przyznaje, że tamtej nocy był w domu. Mówi, że.
Ale mówi też, że zanim zdążył cokolwiek zrobić,
ktoś inny przyszedł do domu.
Kto?
Kto wszedł, Roy?
Nie wiem.
Cóż, jeśli kurwa nie wiesz,
w takim razie ja też, kurwa, nie wiem.
Idę się odlać.
[rozmowy klientów] [cicho gra muzyka rockowa]
[widzowie kibicują w telewizji]
[komentator telewizyjny] I wpada kolejny!
Ten dzieciak się pali!
[pejzaż dźwiękowy zniekształca się]
[dramatyczne odtwarzanie muzyki]
Hej!
Co, kurwa, stary?
[dramatyczna muzyka cichnie]
Przepraszam.
[muzyka rockowa w barze trwa]
[lekarz] Halucynacje są często częstym produktem ubocznym
procedury.
Ale widziałem tylko jej zdjęcia.
Tak, cóż, to wskazuje na wspomnienie,
nawet jeśli to naprawdę nie była ona.
To samo dotyczy fragmentów pamięci, które zgłosiłeś.
Oznacza to, że Twoje ścieżki nerwowe zaczynają się reaktywować.
Więc po prostu nie zwariuję?
[chichocze] Daleko od tego.
Właściwie to jest to, co nazwalibyśmy dobrym wynikiem.
Leczenie działa.
[gra delikatna, pełna nadziei muzyka]
[kobieta krzyczy] [mężczyzna] Odłóż to!
[drzwi trzaskają w pobliżu]
[Telewizor gra w mieszkaniu]
[puka]
[drzwi otwierają się]
[Roy] Pani Finn?
Przepraszam, że ci przeszkadzam. I...
Jesteś policjantem?
Roya Freemana, tak. Dzwoniłem.
Tak, właściwie to jestem, wiesz, uh...
[odchrząkuje] ... na emeryturze.
I dlatego nie jestem już w policji.
Dobry. Nigdy nie lubiłem gliniarzy.
[odtwarza napięta, niepokojąca muzyka]
To nie ma sensu.
Richard był wieloma rzeczami...
paranoik, urojony,
prawdziwy mizantrop. [chichocze cicho]
Ale nie był narkomanem.
Więc myślisz, że jego śmierć była wypadkiem?
Założę się, że ta pizda, Elizabeth Westlake,
miał z tym coś wspólnego.
Przepraszam. Nie wiem, kto to jest.
Tak. Ja też nie, aż do niedawna.
Szalona suka.
Pokłócili się
kilka tygodni przed wyprowadzką Richarda.
Elizabeth... Westlake?
Tak. [Roy] Tak. Dobra.
[gra ponura muzyka]
Richard znowu zaczął pić.
I pewnej nocy wraca do domu z krzykiem do telefonu
wszyscy wkurzeni.
huh. Nie nie nie.
[trzaskanie drzwiami] Nie, nie, nie.
Nie, nie, nie, posłuchaj mnie, dobrze?
Nie okłamuj mnie, kurwa!
[Dana] Musiał pomyśleć, że śpię.
OK, wiem co zrobiłeś. Tak.
I nie ujdzie ci to na sucho.
Zapytałeś go kiedyś o co była kłótnia?
Starałam się nie rozmawiać z Richardem, kiedy był w takim stanie.
Prawidłowy.
[chrapie cicho]
[Dana] Więc poczekałam, aż zaśnie.
Następnego dnia zadzwoniłem pod numer
i odebrałam pocztę głosową.
Co jeszcze o niej wiesz?
Wiesz, co ona robi? Czy wiesz jak się łączą?
Nie nic?
Właśnie nazwałeś ją wariatką.
Słuchaj, wiem tylko, że nigdy nie słyszałem, jak mówił
komukolwiek wcześniej w ten sposób.
Nawet nie ja.
Pytasz mnie...
zabiła go.
[dramatyczne odtwarzanie muzyki]
[klawisze klawiatury trzaskają]
[kliknięcia klawiszy]
[syrena wyje w oddali]
[kliknięcia klawiszy]
[pies szczeka w oddali] [kliknięcia klawiszy]
[tajemnicza muzyka gra]
[kliknięcia klawiszy]
[dramatyczna muzyka buduje się powoli]
Pani Westlake.
Oh. Pan Freeman.
[zniekształcony krajobraz dźwiękowy]
Czy się spotkaliśmy?
Przepraszam. Mam warunek.
Zapominam wielu rzeczy.
No przykro mi.
Spotkaliśmy się dawno temu, mimochodem.
A o twoim wypadku czytałem w gazecie.
Nie miałabyś nic przeciwko, gdybym zapytał Cię gdzie?
Gdzie się spotkaliśmy? Chciałbym móc porozmawiać.
Ale muszę iść do biura.
To w porządku.
Właściwie to chciałem tylko z tobą porozmawiać
o Richardzie Finnie.
[wzdycha]
Jest ktoś, o kim chciałbym zapomnieć.
Dlaczego?
Chyba nigdy cię nie prześladowano,
sprawi, że poczujesz się jak zawsze
trzeba patrzeć przez ramię.
Oh. Tak, cóż, wiesz, uh...
miał to w głowie
że masz coś wspólnego z morderstwem Josepha Wiedera.
[wzdycha]
Więc rozmawiałeś z nim?
Nie, nie mam. Uch...
Próbowałem, ale zmarł.
[dramatyczne odtwarzanie muzyki]
Widzę. Tak.
Zostawił jednak coś po sobie.
Pamiętnik.
I zastanawiałem się, czy chciałbyś na to rzucić okiem.
Mógłbyś mi po prostu powiedzieć, co myślisz.
Bardzo ciężko pracowałem, żeby zapomnieć ten okres w moim życiu,
Śmierć profesora Wiedera i wolałbym jej nie przeżywać ponownie.
Całkowicie rozumiem. Tak.
Wiesz jednak, uch...
jest człowiek, który oczekuje na wykonanie wyroku śmierci
za zamordowanie Josepha Wiedera
a jego randka zbliża się już niedługo.
Więc może mógłbyś po prostu, no wiesz, rzucić okiem.
[odtwarza napięta muzyka]
Jeśli mam wolną chwilę.
Świetnie. Dziękuję. Dziękuję bardzo.
W porządku. W porządku.
Masz świetny dzień.
Teraz uważaj na siebie, Roy.
[ciemna, złowieszcza muzyka gra]
[silnik uruchamia się]
[muzyka cichnie]
[wzdycha]
[dramatyczne odtwarzanie muzyki]
[zniekształcony krajobraz dźwiękowy]
[dramatyczne odtwarzanie muzyki]
[sygnał dźwiękowy wiadomości telefonicznej]
[dramatyczne odtwarzanie muzyki]
[kierowca] To jest to, stary.
[pies szczeka w oddali]
[dramatyczna muzyka trwa]
[głośna muzyka heavy metalowa gra w stereo]
[głośne dudnienie]
[dudnienie trwa]
[muzyka heavy metalowa trwa]
[tłumienie dźwięków]
[głośny łomot] Panie Devereaux?
[trzaskający łomot]
Panie Devereaux?
[dudnienie trwa]
[muzyka wyłącza się]
[Wayne] Minęło trochę czasu.
Zajęło mi sekundę, żeby cię tam umieścić,
ale moja historia jest taka sama jak wtedy.
Po prostu nie zdążyłem ci tego powiedzieć, bo...
miałaś już swojego mężczyznę.
Cóż, jeśli nie masz nic przeciwko, chciałbym to teraz usłyszeć.
Tak? Dlaczego?
Właśnie wracam do spraw.
Upewniając się, że wszystkie właściwe pola zostały zaznaczone,
Wiesz, że?
Dobra.
Dobrze...
Profesor Wieder mnie znalazł
kiedy byłem skorupą tego, kim byłem.
Pomógł mi stanąć na nogi.
Załatwił mi pracę przy konserwacji.
To znaczy, pamiętam to doskonale, stary.
Był jak gwiazda.
Wszyscy go kochali.
[kobieta mówi niewyraźnie]
[kobieta się śmieje]
[Wayne] Wykonywał różne prace.
nie wiem co dokładnie,
ale zawsze byli ludzie odwiedzający.
Bardzo dziękuję. [śmiech]
[Wayne] Ważni ludzie.
Ludzie z rządu,
Departament Obrony.
Prowadził dla nich proces
ze swojego wydziału na uczelni.
Pacjenci po urazach.
Testuje opracowany przez siebie lek.
Chyba byłem idealnym kandydatem.
[pocisk syczy w powietrzu]
Jako pierwszy byłem na miejscu w Iraku.
Widziałem moją część, zanim przyjąłem kulę.
Dopóki nie wróciłem do domu, nie wiedziałem, jakie są prawdziwe szkody.
Po prostu nie mogłem trafić dobrze.
Wieder znalazł mnie w VA,
powiedział, że pasuję do jego profilu badawczego.
Jakie badania?
Wayne, a co jeśli ci powiem?
to poprzez lekarstwa i sugestię
moglibyście zastąpić pamięć o waszej traumie w Iraku
z lepszymi wspomnieniami
a może całkowicie wymazać pamięć o traumie?
[gra niesamowita muzyka]
Człowieku, powiedziałbym, zapisz mnie.
Aktywując przeciwne strony mózgu,
możemy uwolnić emocjonalne doświadczenia
uwięzione w naszym układzie nerwowym.
Ale zanim sprawimy, że to złe wspomnienie zniknie,
musimy się z tym całkowicie zmierzyć.
Oddychać.
[strzały] [ludzie krzyczą]
Powiedział, że jest skuteczny w radzeniu sobie z zespołem stresu pourazowego (PTSD),
ale to była tylko część leczenia.
Weź jedną rano.
I jeden przed snem.
[Wayne] Resztę stanowił lek, który opracował.
Powiedział, że może oczyścić łupek.
[Roy] Ale właśnie powiedziałeś mi o Iraku.
Czy to oznacza, że leczenie nie zadziałało?
Och, przez jakiś czas tak było.
Szczegóły wyblakły. Nigdy więcej ataków paniki.
Ale te pigułki, stary, mam na myśli...
[kaszel]
...mieli cholernie paskudne skutki uboczne.
[pluje]
Nie poznawałam już siebie.
straciłbym przytomność.
Nie mam pojęcia gdzie byłem, jak się tam dostałem.
Więc przestałeś brać leki?
Mhm.
Tak, wbrew woli profesora.
Gdzie jest twój samochód?
Przyjechałem tu taksówką. [chichocze]
Chcesz się przejechać?
ASPCA w mieście skupuje moje odpady dla psów.
Jesteś pewien? Tak chłopie. Miejsce jest wolne.
[dramatyczne odtwarzanie muzyki]
[otwierają się drzwi samochodu]
[Roy] Czy wiesz coś o Laurze Baines?
O stary. Nie sądzę, żeby ktokolwiek kiedykolwiek naprawdę znał Laurę Baines.
Ona i Wieder byli parą, prawda?
Nic o tym nie wiem.
Z tego co powiedział, jest tylko asystentką w laboratorium, niczym więcej.
To znaczy, może chciałaby taka być.
Ale jeśli tak było, nigdy tego nie widziałem.
Nie żebym nie widział innych.
Od czasu do czasu przychodziłem do domu ,
naprawić to i tamto.
[beczenie]
[oboje jęczą]
Kobiet było mnóstwo.
Prowadził także ich rejestr.
Jaki rodzaj zapisu?
[Wayne] Miał jedną z tych oldschoolowych kamer.
[kobieta dyszy na wideo]
Chyba lubił wracać do swoich przeszłych wyczynów.
[Roy] Czy Laura Baines kiedykolwiek go w tej sprawie wyzywała?
[Wayne] Nie, stary. Tylko raz słyszałem, jak wymieniali słowa
był nad jakimś artykułem naukowym, który pisali.
Ale w noc jego śmierci, ona i Finn,
przyszli do domu
i doszło do pewnego rodzaju sprzeczki.
[Wieder] Musimy przeprowadzić racjonalną rozmowę
bez tych wszystkich oskarżeń.
[Richard] Kłamiesz, kurwa! [Laura] On nie kłamie!
Oh! Chcesz go teraz bronić? Nie potrzebuję obrony.
O co się kłócili?
Kurwa, jeśli wiem, Finn naprawdę się wkurzył.
Wiesz co? Pieprzyć was oboje.
Zasługujecie na siebie. Żartujesz sobie, kurwa, ze mnie?
[Wayne] On wyszedł , a ja wyszedłem przed dom,
porozmawiaj z nim, może zobacz co jest co.
Ale on po prostu... zniknął.
Albo nigdy nie odszedł.
[ptaszek skrzeczy]
[Roy] W oświadczeniu Finn mówi, że był sam w domu
w momencie morderstwa.
Cóż, mogę ci tylko powiedzieć, co widziałem.
A co z Laurą? Widzisz, jak wychodzi?
Tak, później taksówką.
Więc gdzie poszedłeś?
Moje zwykłe. Stary Warren.
Tamta barmanka, Diane,
nawet ona była jedną z dziewcząt profesora.
On był dobrym człowiekiem.
Zgubił drogę, to wszystko.
Może się to zdarzyć każdemu z nas.
Ale jest tak, jak mówi Biblia.
„Nie osądzajcie, abyście i wy nie byli sądzeni”.
Dziękuję za podwózkę.
[dramatyczne odtwarzanie muzyki]
[drzwi domu otwierają się]
[drzwi się zamykają]
[kliknięcia klawiatury telefonu]
Tak. To ja.
Jest w domu.
[napięta, złowieszcza muzyka gra]
[odtwarza napięta muzyka]
[syrena wyje w oddali]
Dianę Lynch.
[wzdycha]
[tajemnicza muzyka gra]
[narasta trzymająca w napięciu muzyka]
[napięta muzyka trwa]
[zapukaj do drzwi]
Bardzo, bardzo interesująca lektura.
Nie zaprosisz mnie do środka?
[Roy] Mogę ci przynieść wodę?
Może trochę whisky.
Ja... nie mam żadnego w domu.
Lekarze. [chichocze] [chichocze]
Nawet nie pamiętam kiedy ostatni raz piłem.
To chyba jedna z niewielu zalet twojego stanu.
Nie pamiętasz złych chwil.
Ja też nie pamiętam dobrych czasów.
To niedobrze.
[zegar tyka]
To musi być trudne...
brak wspomnień o przyjaciołach, rodzinie, przeszłych doświadczeniach.
Brak kontekstu tego, kim jesteś. Twoje miejsce na świecie.
Nie mogę sobie wyobrazić, jak to jest,
czuć się tak zagubionym.
Tak samotny.
Co sądzisz o książce Finna?
To było...
kupa bzdur.
Więc wy dwoje nigdy nie byliście kochankami?
Nie. To była tylko jego mała fantazja.
Ludzie cały czas coś wymyślają.
Kłamać, żeby się chronić.
Twórz historie, aby wyglądały na więcej, niż są
bo rzeczywistość jest zbyt bolesna.
Rozmawiałem z Waynem Devereaux. Hmm.
Wydawało się, że potwierdził wiele z tego, co tam było.
Wow. Kolejny wiarygodny świadek. Jednak ma to sens.
Wielu weterynarzy cierpi z powodu traumy
zwróć się w stronę eskapistycznego wynalazku – gier wideo,
pornografia.
Czy więc wymyślił badanie naukowe
Wieder też nad tym pracował?
Nie. Wayne był w tym uczestnikiem.
Ale jeśli dobrze pamiętam,
nie zareagował przychylnie na protokół.
Był zły na to, co mu to zrobiło.
Miał skłonność do napadów złości, agresji.
Wygląda na to, że wiesz o nim naprawdę dużo.
Cóż, przepisałem notatki pacjenta Wiedera. Wszyscy.
Czasami uczysz się rzeczy, których wolałbyś nie robić.
Powiedział, że Wieder miał zamiar
o opublikowaniu swoich ustaleń, więc...
To właśnie robisz. Pracujesz latami
a potem publikujesz swoje ustalenia.
Ale zmarł, zanim został ukończony.
Czy czujesz, że obdarzył cię uznaniem, na jakie zasługujesz?
Zmarł, zanim zdążyliśmy to rozwiązać.
[odtwarza napięta, trzymająca w napięciu muzyka]
Lek, który może pomóc ludziom zapomnieć o traumie z przeszłości.
Wydaje mi się, że ktoś mógłby to zrobić
z tego mnóstwo pieniędzy.
Teraz myślisz, że ktoś zabił go dla pieniędzy.
Może pan nie mieć pamięci, panie Freeman,
ale masz niezłą wyobraźnię.
Ludzie zabijają z wielu różnych powodów.
Skontaktowałem się z Susan Avery,
Kontakt z Departamentem Obrony Wiedera.
Wiem, kim jest Susan Avery.
Współpracowała z Wiederem przez dziesięciolecia.
Więc ty też wiesz
że przejęła jego wydział w Waterford.
Hmm.
Wiesz, ta rozmowa byłaby o wiele lepsza
z whisky.
Kiedyś uwielbiałeś dobre drinki, Roy.
[odtwarza trzymającą w napięciu muzykę]
[man 1 w telewizji] Teraz wywołaj sztukę.
Dam wam pięć sekund na odpięcie broni.
Jeden.
Dwa.
Trzy.
[man 2] Dość zabawy. Odepnij je.
[man 1] Harry, Jackson, zdobądź sprzęt.
Doktorze!
Czy ktoś jeszcze chciałby spróbować szczęścia?
[man 1] Ruszaj się!
Dalej, ruszajcie się wszyscy!
[wzdycha]
[ziewa]
[wydycha]
[zawiasy skrzypią]
[delikatna, złowieszcza muzyka gra]
[ponura, złowieszcza muzyka gra]
[obroty silnika]
[muzyka nasila się]
[strzały z broni palnej]
[pisk opon]
[głośny, wstrząsający trzask]
[kliknięcia pistoletu]
[pies szczeka w oddali]
[odtwarza napięta, niepokojąca muzyka]
Och, kurwa.
[dzwoni linia telefoniczna]
[operator] 911. Jaki jest Twój nagły wypadek?
Tak, uh, chcę zgłosić strzelaninę.
Panie Freeman, przeczytam panu, jakie macie prawa.
Masz prawo zachować milczenie.
Jeśli odmówisz tego prawa,
wszystko, co powiesz, może zostać użyte przeciwko tobie w sądzie.
Masz prawo do adwokata.
Jeśli nie stać Cię na adwokata,
taki zostanie Ci przydzielony przez sąd.
[dramatyczne odtwarzanie muzyki]
[Roy] Skończyliśmy już?
Sprawa zamknięta.
Kolejna nieaktualna.
[Roy] Chodźmy świętować. Kupuję.
Tak. Pozwól, że cię dogonię.
Poczekam na ciebie w samochodzie.
[oficer] Jeśli nie stać cię na adwokata,
taki zostanie Ci przydzielony przez sąd.
Rozumie pan prawa, które panu właśnie przeczytałem, sir?
[rozmowy klientów baru]
Wiesz, jesteś szczęśliwym sukinsynem.
Kamery ochrony przyłapały go, gdy próbował cię potrącić.
Będzie dużo biurokracji,
ale to udowodni, że to była samoobrona.
Dziękuję, że przyszedłeś.
Tak, oczywiście.
Zrobiłbyś dokładnie to samo dla mnie.
CSI znalazło dwie fiolki fentanylu
w ciężarówce Devereaux--
to samo gówno, które zabiło Finna.
Nazywają to morderstwem.
Co?
Devereaux zabił Finna?
Po co?
Powstrzymać go przed identyfikacją morderstwa Wiedera?
Jasne. Ma sens.
Nie. Nie, to nie ma, kurwa, sensu.
W swojej własnej cholernej książce,
Finn wskazuje w 100% na Elizabeth Westlake,
nie do Devereaux.
Cos jest nie tak.
Tak, coś jest nie tak.
Coś jest z tobą nie tak, Roy.
Izaak Samuel dopuścił się tego czynu.
Izaak Samuel przyznał się do tego.
W jeden miesiąc,
zapanuje sprawiedliwość i on będzie martwy.
I możesz iść dalej i zapomnieć o tym wszystkim.
Czy byłem dobrym policjantem?
Czy byłeś dobrym policjantem? Co?
O czym ty, kurwa, mówisz?
Czy byłem dobry w swojej pracy?
A może byłem złym policjantem? Czy byłem gównianym policjantem?
Czy byłem leniwym sukinsynem
kto właśnie zaznaczył swoją kartę i się pojawił?
Roy, byłeś jednym z najlepszych.
Byłeś świetnym policjantem.
Mojego nazwiska nie ma na żadnym podpisie.
Co?
W pliku Wiedera.
Mojego nazwiska nie ma na żadnym z urzędników.
Nie raport z wypadku...
nie karta świadka,
ustalenia kryminalistyczne, zeznanie Samuela.
Nic z tego.
To tylko twoje imię...
na tym wszystkim.
[wydycha] Co próbujesz powiedzieć, Roy?
Przeglądam akta spraw z 30 lat.
Trzydzieści lat.
Każdy, każdy dokument, każdy pojedynczy...
podpisaliśmy wspólnie.
Moje imię tuż obok twojego.
Z wyjątkiem tego.
Dlaczego?
[śmieje się bez radości]
Widzę, co tu robisz, Roy.
Przesłuchałeś wszystkich pozostałych.
Teraz będziesz mnie oskarżać.
Jezu Chryste, Roy,
jesteś zajebistą robotą.
Przychodzisz do mojego domu nie wiadomo skąd,
prosząc o moją pomoc,
a teraz mnie oskarżasz?
[gra delikatna, żałobna muzyka]
Pieprz się, Roy.
Pieprzyć cię.
[muzyka cichnie] [gadani klienci baru]
[drzwi otwierają się, zamykają]
[odtwarza napięta muzyka]
[pociąga nosem]
[gadanie w pasku cichnie]
[gra ponura muzyka]
[muzyka nasila się]
Nie jestem zabójcą!
[kliknięcie migawki aparatu]
[ciemna, złowieszcza muzyka gra]
Jesteś dzisiaj w rzadkiej formie.
Gdzie ona jest?
Nie będzie tu przychodzić przez jakiś czas, Roy.
[dramatyczne odtwarzanie muzyki]
[oczyszcza gardło]
[muzyka puchnie]
[muzyka nagle cichnie]
[gra napięta, dramatyczna muzyka]
[muzyka cichnie] [ćwierkanie ptaków]
[brzęknięcie w pobliżu]
[szybkie kroki]
[brzęk okularów]
[rozmowy klientów baru]
[muzyka rockowa gra słabo]
Dobra. UH Huh.
Wychodzę.
Och, nie bierz mojego samochodu, Roy.
[śpiew] Hej, przyniosę to jutro.
[śmiech]
Nigdy nie zapomnę tego, co zrobiłeś.
[brzęk klawiszy]
Jutro.
[wzdycha]
[dzwoni dzwonek do drzwi]
Jeszcze nie jesteśmy otwarci. [drzwi zamykają się]
Czy był tam stary siwowłosy facet
zarządzałeś tym miejscem?
Eryk? Erica OToolea?
Tak, jest na emeryturze. Czy jest coś, w czym mogę Ci pomóc?
To teraz mieszkanie mojego taty.
Tak, szukam kobiety, która też tu pracowała.
Ma na imię Diane. Och, masz na myśli Diane Lynch?
Tak, jasne. Masz pomysł, gdzie mógłbym ją znaleźć?
Tak, tuż przy Kalwarii Katolickiej.
Zmarła jakieś pięć lat temu.
Och, nie mówisz?
Pierdolić. [chichocze]
[barman] Była przyjaciółką czy co?
Ech, złożyła zeznania w sprawie, nad którą pracowałem.
Po prostu podążałem. Więc jesteś policjantem?
Był.
Dobrze...
Na mnie.
Mój dziadek był policjantem.
Niedawno sobie przypomniałem, że właściwie, uh...
Lubię to robić.
Czyż nie wszyscy?
Do Diane.
Hej. [odchrząkuje] Nie masz nic przeciwko, żebym skorzystał z twojej łazienki?
Tuż za rogiem, po drugiej stronie szafy grającej.
Dzięki.
[niesamowity, zniekształcony krajobraz dźwiękowy]
[drażniąca, niezgodna muzyka gra]
[spodnie]
[gra muzyka chóralna] [wycie żarówek]
[pukanie] [dzwoni telefon]
Cześć? [Susan] Panie Freeman?
Tu Susan Avery odpowiada na Twój telefon.
Tępy przedmiot w głowę. [aparat miga echem]
Hm, Susan? Z Waterford College.
Mam coś dla ciebie.
[kaszel]
Na pewno nie mogę przynieść ci szklanki wody?
Nie, nie, nic mi nie jest.
Mówiłeś, że masz coś dla mnie?
Nie wiem gdzie jest oryginał.
Prawdopodobnie w magazynie Departamentu Obrony, jeśli miałbym zgadywać,
ale to jedyny egzemplarz, jaki miałem z tamtego czasu.
Efekt lustra.
Wieder był dumny z tej pracy.
Myślał, że to pomoże ludziom
którzy cierpieli z powodu traumy.
To badania godne nagrody. Nigdy nie został opublikowany?
Przynajmniej nie pod swoim nazwiskiem.
[bełkot] Nie rozumiem.
Wnioskuję, że nie czytałeś jej książki.
Zaktualizowała badania Wiedera o dodatkowe ustalenia
zbierała je przez lata
robiła doktorat.
Więc ukradła jego pracę?
To zdarza się cały czas w badaniach akademickich.
Poza tym, kto by protestował?
Wieder nie żyje. Ale to zakontraktowałeś?
To nie jest takie proste.
Przed śmiercią Wiedera
Laura Baines przyszła do mnie z tym rękopisem.
Tak, słyszałem, że nie była zadowolona.
[Susan] Twierdziła, że to jej praca.
Wieder nie okazywał jej uznania, na jakie zasługiwała.
To bzdura! Nie może mu to tak po prostu ujść na sucho!
Jak więc to opublikowała?
Rozpowszechnialiśmy to
w wielu szpitalach VA,
ale priorytety wydziału uległy zmianie.
Kilka lat później, kiedy zacząłem tu pracować,
Znalazłem recenzję jej książki.
Więc... dlaczego za nią nie poszedłeś?
[Susan] Nie było po co ją ścigać.
Projekt został zamknięty.
[dramatyczne odtwarzanie muzyki]
Wieder kiedyś tu mieszkał, prawda?
Nad Kasztanem. Najwyraźniej dom jest nadal pusty.
[odtwarza trzymającą w napięciu muzykę]
[brzęczą lampy błyskowe]
Tępy przedmiot w głowę.
[wzdycha głęboko]
[Jimmy] Jakieś oznaki tego?
Nie. Ale kilka nietoperzy w garażu.
[gra ponura muzyka chóralna]
[niewyraźna rozmowa]
Jednego brakuje, prawda?
Dozorca powiedział, że wszystkie zostały podpisane przez Hall of Famers,
więc prawdopodobnie jest wart dużo pieniędzy.
Chcesz z nim porozmawiać?
Będę. Pospiesz się. Pan.
[odtwarza trzymającą w napięciu muzykę]
[napięta muzyka trwa]
[tępe stuknięcie]
[wydycha]
[napięta muzyka trwa]
[Elizabeth] Co tam masz, Roy?
Nigdy nie znalazłem narzędzia zbrodni
ze sprawy Wiedera, prawda?
Umieściłeś to tutaj?
[Jimmy] Włóż to z powrotem do dziury, Roy.
[gra ponura muzyka]
Obydwoje, wchodźcie do środka.
Dlaczego nie mogłeś mnie po prostu wysłuchać?
Po prostu nie mogłeś odpuścić, prawda?!
Co zrobiłeś, Jimie?
Co ja zrobiłem?
Posprzątałem ten cholerny bałagan.
Dziesięć lat temu. Nie pamiętasz nic z tego?
Co zrobiła Diane? Diana?
Powiedziała mi to, co wiedziałeś.
Dianę Lynch?
Odejdź ode mnie!
[Elizabeth] Z twojego ulubionego baru.
Była jedną z pacjentek Wiedera.
Wystarczy, Lauro.
Mówiłem, że się tym zajmę.
Oh.
[chichocze]
Znacie się?
Widzę.
Więc jesteście w tym razem?
[chichocze] Pieprz mnie. [Roy] Nie, rozumiem.
Rozumiem, Jimmy.
Twoja żona naprawdę zachorowała.
Popadłeś w głębokie długi.
Ona przychodzi i płaci ci za zabicie Wiedera
żeby mogła wydać swoją książkę,
a ty, kolej Izaaka Samuela,
zakryj to wszystko.
Nie nie nie nie nie. Nie zapłaciłem mu za zabicie Wiedera.
Spotkaliśmy się dopiero po twoim wypadku.
Moje życie zostało zniszczone.
Groziła mi strata lat badań klinicznych.
Imię „Laura Baines”
zawsze będzie kojarzony z tym, co się wydarzyło.
Potem pojawił się twój partner i zadawał wszelkiego rodzaju pytania.
Nie wiedziałam, czego chciał, ale nie odpuścił
i bardzo się bałam.
Och, pierdol się, Lauro!
[wzdycha] Więc... wyszedłem.
Przeprowadziłem się, zmieniłem nazwisko, zacząłem od nowa,
zakończyłem badania i opublikowałem moją książkę,
mając nadzieję, że już nigdy go nie zobaczę.
Ale potem, kilka lat temu,
Richard Finn zaczął szperać.
Ona jest autorką. Elżbieta Westlake.
Ale ona to zmieniła. Kiedyś była to Laura Baines.
Musiała przejąć pracę Wiedera po jego śmierci.
Pytasz mnie, to ona go zabiła.
[Elizabeth] Więc jakimś cudem twój partner mnie znalazł
i pojawił się z wyciągniętą ręką,
i tym razem dla pieniędzy.
To wszystko, to wszystko to pieprzone bzdury, Roy.
Nie kłamię. Szantażował mnie.
Powiedział, że upubliczni swój dowód, że moja książka nie jest moim dziełem
chyba że mu zapłacę.
Więc zabiłeś także Richarda Finna
na wypadek, gdyby on wpadł na ten sam pomysł?
[Jimmy] Nikogo nie zabiłem.
Zabiła Finna w ten sam sposób, w jaki zabiła Wiedera.
Finn pisze książkę o morderstwie
i myśli, że zabiłeś Wiedera.
Musisz z nim porozmawiać.
[Jimmy] Rękami innych ludzi.
Dobra.
Mówię ci, Lauro,
możesz się pieprzyć ile chcesz, ale ja nie...
[Jimmy] Devereaux był już wyszkolonym zabójcą.
Kiedy Finn był już na uboczu, namówiła go, żeby cię dogonił.
Jest w domu.
Poczekaj aż odejdzie i wtedy się nim zajmij.
[pisk opon] [wybuch strzałów]
Ona jest manipulatorką, Roy.
Ona teraz tobą manipuluje.
Namawia ludzi, żeby przyszli i odwalili za nią brudną robotę
a potem po prostu odjeżdża.
Trzeba ją pociągnąć do odpowiedzialności.
[strzał] [stęka]
[ciało uderza o podłogę]
[napięta, złowieszcza muzyka gra]
Hm, to taka zabawna rzecz, że umysł,
rzeczy, z którymi można żyć
i rzeczy, których po prostu nie może znieść.
Umrzeć nieświadomy obu rzeczy,
teraz to...
Och, to jest szczególny rodzaj błogości.
[postrzałowy]
[ciało uderza o podłogę]
[jęczy cicho]
[mruczy]
[Jimmy wydycha powietrze]
[wydycha]
[dramatyczna, ponura muzyka gra]
Co ja zrobiłem...
Zrobiłem to dla ciebie.
[gra melancholijna muzyka]
[niepokojąca muzyka]
[reporter w telewizji] Najświeższa wiadomość w sprawie morderstwa sprzed kilkudziesięciu lat
w Waterford College
jako nowy dowód w sprawie brutalnego morderstwa
profesora psychologii Josepha Wiedera
uniewinnia mężczyznę przebywającego w celi śmierci.
[brzęk bram] [brzęk kluczy]
29-letni Izaak Samuel został skazany za zabójstwo zemsty
i miał umrzeć przez śmiertelny zastrzyk
w ciągu zaledwie jednego miesiąca.
Ale informacje odkryte w następstwie podwójnego morderstwa
w ubiegły wtorek w opuszczonym domu Wiedera
opowiada inną historię.
[lekarz] Wymień trzy obiekty w tym pokoju.
Krzesło, lampa... zegar.
I trzy przedmioty, których nie ma w tym pokoju.
Kieliszek do wina, gazeta, pistolet.
Dzisiejsza data?
21 października.
Twoje miejsce urodzenia?
Larksville w Pensylwanii.
[lekarz] Imię twojej matki?
Florencja.
[lekarz] Imię twojego ojca?
Jerzy.
[lekarz] Twoje gimnazjum?
Południowa strona.
[dramatyczne odtwarzanie muzyki]
Bardzo dobry.
Wygląda na to, że leczenie było bardzo skuteczne.
To musi być satysfakcjonujące móc znowu pamiętać.
Tak.
[reporter w telewizji] Były detektyw
który badał tę sprawę dziesięć lat temu,
Roya Freemana,
odegrał kluczową rolę w doprowadzeniu odpowiedzialnych stron
ku sprawiedliwości.
Odkrył pokręcony spisek dotyczący morderstwa do wynajęcia
mający korzenie w policji hrabstwa Washington
oraz społeczność akademicka Waterford .
Pan Freeman, niezwykle odznaczony detektyw,
opuścił policję kilka lat temu
po wypadku samochodowym...
[głos reportera cichnie]
[gra melancholijna muzyka]
[muzyka cichnie]
[wzdycha]
[odtwarza ciemna, dramatyczna muzyka]
[Laura] Profesor Wieder jest lekarzem. Złożył przysięgę.
Chroń ich przed krzywdą i niesprawiedliwością.
UH Huh. Cóż, ona też złożyła przysięgę.
Oboje to zrobiliśmy.
Mieć i trzymać, w chorobie i zdrowiu.
Przyszła do niego sześć miesięcy temu
o jakiejś, hm, nierozwiązanej traumie.
Wiesz, po prostu ci nie wierzę.
Jej ojciec alkoholik, ona była...
Martwiła się, że powtarza schematy
w twoim małżeństwie.
Była bezbronna, a on to po prostu wykorzystał.
Przykro mi, że to ja muszę ci to powiedzieć.
Cóż, dlaczego jesteś? co? Tylko po cholerę?
Chcesz, żebym uwierzył, że jesteś dobrym Samarytaninem
kto pomyślał, że powinienem wiedzieć, że moja żona pieprzy się ze swoim psychiatrą?
Czy to to?
[dramatyczne odtwarzanie muzyki]
Na wypadek, gdybyś chciał dowodu.
I co na tym jest?
Twoja żona.
[Diane jęczy namiętnie na nagraniu]
[muzyka ciemnieje, staje się złowieszcza]
[muzyka w szafie grającej] ♪ Och, ach, jakie nieszczęścia przeżyłem... ♪
[szloch]
[szlocha] Po prostu pozwól mi odejść.
Odejdź ode mnie, kurwa!
Otwórz drzwi, Diano. Otwórz drzwi!
[Diane] Zostaw mnie w spokoju!
[szlocha] Po prostu pozwól mi odejść.
[gra melancholijna muzyka]
[nietoperz uderza mocno echem]
[na płycie gra muzyka chóralna]
Oh! Powrót tak szybko?
[śmiech]
[chichocze]
Przepraszam.
[odgłos nietoperza] [chrząka]
[odtwarza napięta muzyka]
NIE.
[mruczy]
[muzyka chóralna trwa]
[Wieder wrzeszczy]
[jęk Wiedera]
[dramatyczna muzyka] [uderzenia kontynuowane]
[muzyka buduje się powoli]
[Wieder jęczy]
Jezu Chryste!
Roy!
[muzyka nagle cichnie]
[odtwarza cicha, napięta muzyka]
[skrobanie łopatą]
[gra ponura, zamyślona muzyka]
[dysza]
Zróbmy to.
[gra żałobna muzyka]
[kliknięcia]
[kliknięcia magazynu]
[gra melancholijna muzyka]
[muzyka cichnie] [tykanie zegara]
[uroczyste wokalizacje chóralne] [gra ponura muzyka orkiestrowa]
[muzyka nasila się]
[muzyka cichnie]
[Gra „Hey Hey” w wykonaniu LA Edwards]
♪ Cóż, w ciągu dnia jest wschód księżyca ♪
♪ Tak, ciemność jest krystalicznie czysta ♪
♪ Na pustyni i w korytarzach ♪
♪ W jakiś sposób zawsze mnie przyciągasz ♪
♪ Wszyscy ubrani w złoto ♪
♪ Byłem głupcem ♪
♪ Zrobiłem, co mi kazałeś ♪
♪ Ale nie ma odpoczynku dla samotnych ♪
♪ Czy niegodziwi są naprawdę złamani? ♪
♪ Tak ♪
♪ Hej, hej, kochanie ♪
♪ Hej, hej, nienawidzę patrzeć, jak upadasz ♪
♪ Jak kula armatnia ♪
♪ Może jednak nie jesteś aniołem ♪
♪ Teraz mówisz , że mnie nie znasz ♪
♪ Ale dzięki tobie jestem tym, kim jestem ♪
♪ I nie chodzi tu o uczucia ♪
♪ Czy możesz żyć z tym, co zrobiłeś? ♪
♪ Co zrobiłeś ♪
♪ Tak ♪
♪ Hej, hej, kochanie ♪
♪ Hej, hej, nienawidzę patrzeć, jak upadasz ♪
♪ Jak kula armatnia ♪
♪ Może nie jesteś aniołem ♪
♪ Hej, hej, kochanie ♪
♪ Hej, hej, nie chcę widzieć, jak się czołgasz ♪
♪ Jak kula armatnia ♪
♪ Może nie jesteś aniołem ♪
♪ Może jednak nie jesteś aniołem ♪
[muzyka cichnie]
[ciemna, złowieszcza muzyka gra]
[muzyka cichnie]
Downloaded from subtitlesnest.com