Napisy autorstwa wybuchowegoskull
[DRZWI ZAMYKAJĄ SIĘ]
Jak wypadło moje przemówienie?
Byłeś genialny.
- ANNE: Czy sepleniłam? - Nie sepleniesz.
Ja wiem. To właśnie było w tym tak niepokojące.
- Myśl, którą nagle zrobiłem. - NIE.
Sarah, musisz przywitać się z maluchami.
Nie. To makabryczne.
ANNA: Proszę.
SARAH: Nie.
Kocham cię, ale tego nie zrobię.
- ANNE: Jeśli mnie kochasz... - Miłość ma granice.
Nie powinno.
[Brzęczenie klawiszy]
[BLOKADA OBROTÓW]
Nie seplenisz, ale jesteś zły.
Dać mi pałac?
Już od jakiegoś czasu chciałem ci coś dać.
Wydawało się, że to idealna okazja, aby wygrać Marlborough.
To potworna ekstrawagancja, pani Morley. Jesteśmy w stanie wojny.
Wygraliśmy.
To nie koniec. Musimy kontynuować.
Oh.
O, tego nie wiedziałem.
[KRAKANIE WRONY]
[ODTWARZANIE MUZYKI KLASYCZNEJ]
[PUKANIE DO DRZWI]
[STOPY]
KOBIETA: Weź kawałek chleba.
A potem Sally zabierze cię do sprzątania, a potem do Jej Wysokości.
KOBIETA: To błoto śmierdzi.
SALLY: Srają tutaj na ulicach.
Nazywają to „komentarzem politycznym”.
Przejdź tędy.
Oczyść się.
Bardzo dziękuję.
- [BLIKANIE KULI BILLIARDOWYCH] - [NIEWYRAŻALNY SZCZĘŚLIWY]
Lady Marlborough.
Nie wiedziałem, że tu kończy się nowy kanał.
To ja, Abigail.
Drogi kuzynie.
Mam list od naszej ciotki...
I...
Przepraszam, nie chciałem przedstawiać się jako...
Wypadłem z powozu.
[KRZYCZY]
A mężczyzna ciągnął za...
Nieważne, człowieku.
List od naszej ciotki.
[BRZĘCZENIE MUSZEK]
Twoi przyjaciele?
Przepraszam.
Twoje imię, dziewczyno. Jeśli jesteśmy krwią, nazwij to.
- Ja nie? Wzgórze Abigail. - SARAH: Wzgórza Somerset?
Ten, który oszalał i spalił swój dom, sam w nim przebywając?
Stracił wszystkie pieniądze na wista.
Nikt nie stawia na wista.
Mój wujek był jedyny w swoim rodzaju.
ABIGAIL: Przepraszam za mój wygląd.
Personel zaprowadził mnie tutaj. Podejrzewam, że to jakiś nieszkodliwy żart.
SARAH: A ty chcesz...
Miałem nadzieję, że zostanę tu przez Was zatrudniony...
jako coś.
Może potwór do zabawy dla dzieci?
Tak jeśli lubisz.
[WARCZY]
[chichocze]
[ODTWARZANIE MUZYKI KLASYCZNEJ]
[DŹWIĘKI DZWONKÓW]
[Stłumiony doping]
[Doping trwa nadal]
[WITAJ PRZESTAŃ]
[MUZYKA ZGADZA]
Pałac.
Wydajesz się zły na moje szczęście
i myślałem, że jesteśmy przyjaciółmi.
Naprawdę wątpię, że popełniłeś ten błąd.
Właściwie tylko się droczyłem. Myślałam, że to zobaczysz.
Nie będzie stać.
Tak będzie, jeśli zbuduję go przy pomocy najlepszych rzemieślników w kraju.
Mam nadzieję, że przetrwa 100 lat
jako symbol dzielnego zwycięstwa mojego męża.
Słuchaj, kibicuję dzielnemu zwycięstwu twojego męża,
ale biorąc pod uwagę opłakany stan skarbu,
wydaje się, że w tej kwestii królowa powinna była zasięgnąć rady swojej lojalnej opozycji.
Och, ale wtedy straciłby swój element uroczej niespodzianki.
Cipa!
MĘŻCZYZNA: Horatio znowu to zrobił.
Panie Premierze, trzeba przedyskutować, kto pojedzie do Francuzów
z propozycją traktatu pokojowego.
Nie potrzebujemy propozycji traktatu pokojowego.
Mamy ich w biegu.
Więc ustąpią nam.
Jedna bitwa nie wygra wojny.
Zorganizowałem moją imprezę razem, jako my, wiejscy właściciele ziemscy
w zasadzie zapłacili za całą tę wojnę...
I my też jesteśmy wdzięczni.
...podczas gdy kupcy miejscy się na tym wzbogacają.
A mimo to nie widzę, żeby twój gruby tweed był martwy
kiedy patrzę na pole bitwy.
Skończyły nam się pieniądze. Mój punkt.
Francuzi zostali ukarani, ale nie pokonani, Harley.
Musimy je zniszczyć.
Niech błagają o pokój
ze złamanymi sercami i błagalnymi plecami.
- Jaka słodka jest twoja żona, Marlborough. - Słodko i słusznie.
Nie mogę się zgodzić. Musimy zanieść to królowej.
Jeśli byłaby pani na tyle uprzejma i umówiła się na spotkanie, lady Marlborough.
SARAH: Oczywiście.
[chrapanie]
[KOBIETA KASZLE]
[WYKRZYKA]
Jestem gotowy na ambasadora Rosji.
Kto zrobił ci makijaż?
Postawiliśmy na coś dramatycznego. Czy lubisz to?
Wyglądasz jak borsuk.
Oh.
SARAH: Będziesz płakać? Naprawdę?
Jak myślisz, jak wyglądasz?
Borsuk.
Naprawdę myślisz, że w takim stanie można spotkać rosyjską delegację?
NIE.
Poradzę sobie z tym.
Wracajcie do swoich pokoi.
Dziękuję.
Czy ty właśnie na mnie spojrzałeś? Czy ty?
Spójrz na mnie! Spójrz na mnie!
Jak śmiesz? Zamknij oczy!
SALI: Witam.
Cześć.
Pani Meg mówi, że masz wyszorować podłogę
dopóki nie zobaczy w nim swojej bezzębnej, grubej twarzy.
Przepraszam.
[GAPS]
Być może będziesz potrzebować rękawiczek.
Ług jest niebezpieczny. Źle się pali.
[WYKRZYKA]
[BEZ TCHU]
[Jęki Boleśnie]
ANNA: Sara!
Jestem tutaj.
Ty! Zabierz z półki pudełko z bandażami.
Królowa miała atak dny moczanowej. Spieszyć się!
[PŁACZE]
SARAH: Pani Meg, brandy.
ANNA: To boli.
SARAH: Moja najdroższa, wiem.
[jęki]
Kuzyn, wołowina.
SARAH: Opowiedz mi historię.
Nie mogę.
Oj!
SARAH: Delikatnie.
- ANNA: Nie mogę. - SARAH: Tak, możesz.
Kuzyku, zacznij się pakować.
Wszyscy pozostali proszeni są o opuszczenie.
[KRZYCZENIE]
SARAH: Jak się poznaliśmy. Opowiedz mi o tym.
Nieszczęsny chłopiec Cheever powalił mnie na ziemię
a on trzymał mnie i plwocił mi twarz.
SARAH: On nadal jest świnią. Co wtedy?
[ANNA pociąga nosem]
ANNE: I wtedy usłyszałam kroki.
Szybkie kroki.
Och, och!
[ŚWIERGOT PTAKÓW]
I zobaczyłem te różowe buty biegnące w moją stronę.
A potem zniknęły.
I wtedy usłyszałem trzask.
A potem spadł ze mnie.
[ANNA jęczy]
A ty złapałeś mnie za rękę i powiedziałeś: „Witam. Jestem Sarah.
Jesteś pokryty śliną. Umyjmy cię.”
[ANNA krzyczy]
SARAH: Czy pamiętasz, jak jego szczęka tam zwisała?
ANNE: [Śmieje się] Tak.
- SARAH: Musisz spróbować zasnąć. - [ANNA jęczy]
SARAH: Możesz iść.
- ANNA: Nie zostawiaj mnie! - SARAH: Nie zrobię tego.
- Jesteś tam jeszcze? - Tak.
[Stłumiona rozmowa]
ABIGAIL: Dla królowej. Lekarz natychmiast to zalecił.
To sprawa niezwykle pilna.
Ona śpi.
Czy mam powiedzieć lekarzowi, że naraziłeś zdrowie królowej?
i pozwolić ci żałować konsekwencji?
Co znaczy ramific...
To znaczy, że cię wychłostanie.
[DRZWI OTWARTE]
Co robisz?
ABIGAIL: To jest peleatis, zioło.
Pociąłem trochę dzisiaj rano.
Zmniejsza obrzęk i stany zapalne.
Pomyślałem, że to może pomóc królowej.
Nie możesz tu tak po prostu wejść.
Dlaczego lokaj cię przepuścił?
To nie jego wina. Okłamałem go.
FOOTMAN: Premier i pan Marlborough.
Chciałem jej tylko pomóc. Wyglądało na to, że bardzo cierpiała.
Lokaj. Zabierz ją na dół.
Powiedz pani Meg, że ma otrzymać sześć brzoz. Iść.
To peleatis, zioło.
Aniu, musisz się skupić.
MARLBOROUGH: Gromadzimy tutaj nasze siły. Masa Austriaków tutaj.
ANNE: Jaki to znowu kraj?
SARAH: Słuchaj. Marlborough.
MARLBOROUGH: To jest miasto Lille,
w dolinie we Francji.
Zwabiamy ich, wysyłając do walki niewielki oddział.
Ruszają w pościg.
Schodzimy liczebnie z góry.
- WSZYSCY: Słuchajcie, słuchajcie! - Słuchaj, słuchaj! To doskonały plan.
Królowo Anno, zgadzasz się?
Mieszkańcy oczekują, że to się skończy.
Cóż, wszyscy chcemy, żeby to się już skończyło, ale życzenia nie sprawiają, że tak się stanie.
Moglibyśmy prosić o pokój, ale go nie otrzymamy.
To pomaga.
- Co? - Mam coś kojącego na nogach,
wymaga wypalenia. Co to jest?
Och, jakieś zioła.
ABIGAIL: Proszę, proszę.
Co się dzieje? Zrób ją w stodole,
jeśli tak jest, to nie w mojej kuchni.
Jej Wysokość mówi, że dla tego będzie sześć brzoz.
[ABIGAIL kwili]
[KRZYCZY]
[PŁACZE]
SARAH: Przestań.
Zostaw ją.
Chodź ze mną.
[dysza]
Być może jesteś więc zbyt miły dla własnego dobra.
To zostało powiedziane.
Co prowadzi do głupoty.
Królowa jest nieco uspokojona, więc dziękuję.
Przyniesiesz mi więcej tych ziół
i nie przekroczyć ponownie.
Mój ojciec zawsze mówił o tobie z wielkim uznaniem.
Lubiłem twojego ojca.
Miał urok, który potrafił spalić.
Wtedy chyba to zrobił.
Upadłeś daleko.
Kiedy miałem 15 lat, mój ojciec przegrał mnie w grze karcianej.
Nie jesteś poważny.
Ten tutaj.
ABIGAIL: Był tym bardzo zmartwiony.
Poszedł do lasu z samą pomywaczką
i tuzin butelek na pocieszenie.
SARAH: I poszedłeś?
ABIGAIL: Chciałam postępować właściwie wobec mojego ojca.
Dług był u Niemca w kształcie balonu i chudego penisa.
Na szczęście udało mi się go przekonać, że kobieta ma swoją krew przez 28 dni w miesiącu.
[chichocze cicho]
Co ci się stało w dłoń?
ABIGAIL: Niektórzy z moich... kolegów są odporni na moje uroki.
[ODTWARZANIE MUZYKI KLASYCZNEJ]
Earl Stratford, nie podchodź dzisiaj do mnie i nie marudź
albo zmiażdżę twoje maleńkie serduszko na wątrobę.
Pani Tournee. Być może dysponujesz budżetem na gobelin, o który prosiłeś.
Wydaj jeszcze jednego grosza, a w zamian zabiorę ci paznokcie.
TURNIEJ: Merci.
Abigail, wyślij półmisek ostryg ambasadorowi Holandii.
Tak, Wasza Wysokość.
SARAH: Pułkownik Masham.
Lady Marlborough.
Królowa pojedzie w środę.
Tak, lady Marlborough.
Czy chciałbyś ugryźć moją nową pokojówkę, zanim wyjdziesz?
[MUZYKA ZGADZA]
[KACZKA kwacze]
Czy kaczka musi tu być?
Najszybsza kaczka w mieście.
Horatio to nagroda, którą warto ukraść. Nie opuszcza mojego boku.
Trzymaj go z daleka ode mnie, bo wyrwę mu wątrobę i zjem ją z korniszonem.
Uroczy.
Powinieneś wiedzieć, że rozgłosiłem moją imprezę.
Czekają, aż ogłosimy próbę pokoju.
Oboje przedstawimy sprawę królowej.
Tak, gdzie jest królowa? Czekamy godzinę.
- Lokaj: Lady Sarah Marlborough. - Jestem tutaj.
HARLEY: Czy mogę ci przypomnieć, że nie jesteś królową?
Nie, wysłała mnie, abym przemawiał w jej imieniu. Ona jest chora.
PREMIERA: Co ona mówi?
Ten Harley to kretyn i palant
i pachnie jak vajuju 96-letniej francuskiej dziwki.
Oh?
Cóż, naprawdę wątpię, że cytujesz.
Postanowiła kontynuować wojnę.
Czuje kolejne zwycięstwo
zapewni nam silniejszą pozycję w kwestii traktatu.
Jej listy.
HARLEY: A jak za to zapłacimy?
Podatek gruntowy ma zostać podwojony.
To szaleństwo.
Wojna, w której będziecie walczyć, będzie toczyć się na naszej wsi.
Polega na tobie i twojej miłości do Anglii, że utrzymacie razem torysów.
- Są granice. - SARAH: Miłość do swojego kraju?
Dla mnie nie ma w tym żadnej granicy.
To nasz ostatni grosz, by chronić Anglię, jeśli będziemy musieli.
HARLEY: I nasz ostatni człowiek też?
Spójrz, piętrzą się trupy, podobnie jak urazy.
- Albo to cię nie dotyczy? - SARAH: Opłakuję ich wszystkich.
W moim sercu blizna dla każdego, a wraz z nimi wysyłam moją ukochaną, z obnażoną piersią.
Więc nie pouczaj mnie o kosztach.
HARLEY: Traktat uratuje pieniądze i życie. Zwycięstwo wszystkich Anglików.
PREMIER: Idziemy do nich po jednym zwycięstwie, wiedzą, że się boimy.
Zakopujemy ich więcej, wiedzą, że je mamy.
Królowa podjęła decyzję, Harley.
Nie zgadzam się.
Bardzo. Chciałbym spotkać się z królową, podczas której przedstawię swoją sprawę.
Powiedz mi to. Uwielbiam komedię. Czy jest ciasto?
HARLEY: To obrzydliwe wypaczenie systemu.
Nie ma dla ciebie w tym miejsca.
Twój tusz do rzęs działa.
Jeśli chcesz się naprawić,
możemy kontynuować to później.
[chrząknięcie]
SARAH: Będziesz musiał zapłacić za naprawę tego.
Mamy wojnę do sfinansowania. Liczy się każdy grosz.
Premier: No dalej, stara fasolo. Jeszcze jedno zwycięstwo.
[KACZKA kwacze]
PREMIER: Czy trzeba to wcierać?
Godność człowieka jest jedyną rzeczą, która powstrzymuje go od wpadnięcia w amok.
Czasem kobieta lubi się zabawić.
PREMIER: Musimy być ostrożni, Sarah.
To przydatny sojusznik, ale niebezpieczny wróg.
SARAH: Pożycz, co chcesz.
Dziękuję.
I dziękuję za tę pracę.
Mam coś dla słabych.
Lokaj: Lord Marlborough.
MARLBOROUGH: Już czas.
SARAH: Musisz być bezpieczny.
Nie możesz być głupi i odważny.
Bądź mądry i bezpieczny, błagam.
Będę.
SARAH: Zostań ze mną dziś wieczorem.
MARLBOROUGH: Muszę spać z moimi ludźmi. To jest jedyne słuszne.
Śniło mi się, że to
bardzo mały Francuz pokryty krwią...
nosił głowę Marlborougha, karmiąc ją Brie.
To świetny żołnierz.
Będzie z nim w porządku.
- Zwyciężymy. - Oczywiście, że tak, pani Freeman. [chichocze]
[KASZLE]
ABIGAIL: Przepraszam, Wasza Wysokość.
Chyba przeziębiłem się, zbierając zioła na twoją nogę.
- ANNE: To byłeś ty? - Abigail.
Nakręćmy coś.
- [STRZAŁ] - [KRAKANIE PTAKÓW]
ABIGAIL: To naprawdę smutne. Są takie ładne.
Rzucić.
SARAH: Naprawdę wyrządzasz szkody niebu.
Czy mogę cię o coś zapytać?
Pod warunkiem, że będziesz świadomy, że mam broń.
Walczyłaś ciężko w tej wojnie, a twój mąż jest na jej froncie.
Jego życie jest zagrożone.
- Jak możesz to robić? - SARAH: To prawda.
Jeśli tego nie zrobimy, zbiorą siły i będą tutaj
krojąc nas wszystkich na kawałki w ciągu roku.
Jesteś miłego usposobienia i doznałeś ciosów,
więc pragnij przede wszystkim bezpieczeństwa i przychylności.
Jeśli umrze?
SARAH: Czy nie poświęciłeś swojej cipy grubemu Niemcowi, żeby uratować ojca?
- Tak. - SARAH: Zawsze jest cena do zapłacenia.
Jestem gotowy to zapłacić.
- Rzucić. - [trzepotanie skrzydłami]
[POSTRZAŁOWY]
SARAH: Po prostu zrelaksuj się i celuj.
Kiedy pojawi się przed twoim okiem, pociągnij za spust.
Rzucić.
SARAH: Idealnie.
Jeszcze zrobię z ciebie zabójcę.
MASHAM: Śledzisz mnie?
Zapytałem, czy podążasz za mną?
Wygląda na to, że mnie śledzisz, proszę pana,
jak jestem przed tobą.
To ciebie widziałem na koniu tamtego ranka.
Jestem sługą. Skąd wezmę konia?
Być może śniłeś o mnie?
Być może to byłeś ty,
i powinienem cię rozebrać i wychłostać.
Czekam.
Pojedziemy tym, prawda?
Ona naprawdę rozgrzewa moją krew.
To nowa dziewczyna Lady Marlborough.
Rzeczywiście.
Ciekawy.
[STOPY]
HARLEY: Przepraszam. Przenosić. Przepraszam.
- Wasza Wysokość. Jak miło cię widzieć. - [ODTWARZANIE MUZYKI ŚWIĄTECZNEJ]
Wygląda na to, że przeznaczyłeś jeszcze więcej pieniędzy
w otchłań, to zadanie tego głupca.
Och, tak. Wygramy. Sarah jest pewna, że wygramy.
To podatek od właścicieli ziemskich. Nie masz pojęcia o burzy wściekłości
rozpuściłeś się na wsi.
- Naprawdę? Czy są źli? - Najdroższa królowo.
ANNE: Jak podobają Ci się moje pończochy?
SARAH: Świątecznie.
Bardzo. Właśnie wyjaśniałem królowej
pomyłka z tym podatkiem. Wojna także.
Powinniśmy prosić o pokój.
Och, Harley, jesteś takim nudziarzem.
To dotyczy parlamentu.
Piłka służy do tańca
i jedzenie tych chrupek z chrzanem i dziczyzną.
Czy próbowałeś ich?
W tej chwili mam trudności z przełykaniem. Wasza Wysokość...
Chciałbym teraz cieszyć się muzyką.
O tak. Uwielbiam tą muzykę. Muszę tańczyć.
[MUZYKA KONTYNUUJE]
Przestań!
- Przestań! Zatrzymywać się! - [MUZYKA ZATRZYMUJE się]
- Co się stało? - Chciałbym już wrócić do swojego pokoju.
Zatrzymywać się. Panie Harley.
Zgadzam się, że posunąłem się za daleko z podatkiem wojennym.
- SARAH: Co? - Zostanie tak jak było.
Jesteśmy twoimi sługami, moja królowo.
Anna.
Przepraszam.
Jest w porządku.
Czy pójdziemy szybko?
- [ANNE POZDRAWIAM] - [SARA HICHNIE]
[ANNE wiwatuje, z daleka]
- [WISŁ ZBLIŻA SIĘ] - [DRZWI trzaskają OTWARTE]
[ANNE I SARA ŚMIEJĄ SIĘ]
[OBIE chichoczą]
[ANNA dyszy]
Pieprz mnie.
- [CAŁOWANIE] - [DYSZANIE]
Abigail, prawda?
Tak jest.
Widzę, że ukradłeś książkę.
Za to można kogoś rozebrać i wychłostać.
Pożyczyła mi go moja pani.
Pójdziemy ją zapytać?
- Nie. - [Stłumiony śmiech]
NIE.
Przyjdź i zaczerpnij ze mną nocnego powietrza.
Więc kiedyś byłaś damą, a teraz jesteś niczym.
Trochę resztek ze zmywarki.
Jakie to smutne.
Cóż, w głębi serca nadal jestem tą samą damą, którą byłam.
Bez wątpienia. Ważne jest, aby zawierać nowe przyjaźnie, prawda?
Tak.
Jeśli to właśnie się tutaj dzieje,
a nie zawoalowane groźby pod pozorem uprzejmości.
Mam rozumieć, że jesteś mądry?
Chcesz czegoś.
Żeby mnie pieprzyć?
Zostawię to mojemu przyjacielowi Mashamowi,
który jest przez ciebie całkowicie uderzony.
Więc opowiedz mi o Lady Marlborough,
Godolfin, królowa.
Coś się dzieje?
Kocham plotki.
Wiem, że to porażka.
ABIGAIL: [wzdycha] Lady Marlborough była dla mnie dobra.
Uratowała mnie.
Nie naruszę jej zaufania.
Oczywiście. Jesteś za.
Ale przysługa to wiatr, który cały czas zmienia kierunek.
I za chwilę znowu sypiasz z bandą parszywych dziwek
Zastanawiam się, czyj palec jest w twojej dupie.
W sądzie nie można mieć zbyt wielu przyjaciół.
Potrzebuję przyjaciółki, Abigail.
Jeden ze ślicznymi uszami i szerokimi oczami.
Często jestem oszołomiony zniekształconą sytuacją na dworze.
Jako lider opozycji nie powinienem nim być.
Chciałbym jedynie poznać jakieś plany
Być może jej lordowska mość, Godolphin lub królowa.
Nie zdradzę zaufania mojej kochanki.
O popatrz. Strzyżyk. Jak słodko.
[chrząknięcie]
Wszystko w porządku?
[dysza]
Tak czy inaczej, przemyśl to.
Nie ma presji.
SARAH: Będziesz musiał powiedzieć Harleyowi, że zmieniłeś zdanie w sprawie podatku.
ANNE: Czy ludzie naprawdę są źli z powodu podatku gruntowego?
SARAH: Będą bardziej wściekli, kiedy Francuzi będą uprawiać seks z ich żonami
i obsadzali swoje pola czosnkiem.
ANNE: Jednak torysów nie można lekceważyć.
I więcej martwych, jeśli to zrobimy.
SARAH: Strata mężczyzn jest bolesna,
ale nie możemy być w tym połowicznym
albo zobaczą naszą słabość i zabiorą nas
i stracimy tysiące kolejnych.
Żadnego dla królowej.
Co?
Nie możesz mieć gorącej czekolady.
Twój żołądek, cukier go rozpala.
- Abigail, podaj mi ten kubek. - SARAH: Nie.
Przepraszam, nie wiem co robić.
SARAH: Dobra, daj jej to.
Następnie możesz zdobyć wiadro i mop na następstwa.
Zabierz mnie z powrotem.
[ODTWARZANIE MUZYKI KLASYCZNEJ]
Ogłosicie podatek w parlamencie. Ustalę datę.
[MUZYKA ZGADZA]
ABIGAIL: Muszę ci coś powiedzieć.
SARAH: No dalej.
Pan Harley przyszedł do mnie
i poprosiłeś mnie, żebym zdradził twoje zaufanie
o tym, co się dzieje między tobą, królową i Godolphinem.
Widzę.
I co zrobisz?
Nie zamierzam, to oczywiste.
Nie oczywiście.
Możesz mi opowiedzieć o jego podejściu, aby wzbudzić moje zaufanie
i nadal pracuję po obu stronach ulicy.
Jestem osobą honorową, nawet jeśli moje stanowisko takie nie jest.
Nawet gdybym był ostatnim, który pozostał w tym nędznym miejscu,
Pozostałabym damą.
[ŚMIECH]
Jesteś ładna, kiedy jesteś oburzona.
Więc moje sekrety są u ciebie bezpieczne?
Wszyscy.
Dobry.
Nawet twój największy sekret.
Abigail.
[GAPS]
Jeśli zapomnisz załadować pellet,
pistolet strzela, wydaje dźwięk, ale nie strzela.
To świetny żart. Czy sie zgadzasz?
Tak.
Być może pewnego dnia pomyślimy o zastosowaniu tego.
Czasami trudno jest zapamiętać, czy załadowałeś pellet, czy nie.
Boję się zamieszania i wypadków.
Jestem pewien, że ludzie będą ostrożni.
[KNEBLOWANIE]
[ODDYCHA GŁĘBOKO]
SARAH: Wołowina, 12 gwinei.
Krem.
Pani Meg, rachunek za śmietankę jest oburzający.
Czy kąpiesz się w tym, aby pomóc swoim hemoroidom?
Nie, Wasza Wysokość.
HARLEY: Czy mogę sprawdzić?
Oczywiście.
Jak zawsze idealnie, lady Marlborough.
STRONA: [szepcze] Królowa. To raczej pilne.
Podpiszemy się?
Oczywiście.
[ODTWARZANIE MUZYKI KLASYCZNEJ]
Celuj w płyty chodnikowe.
Trawnik może zamortyzować upadek.
Nie obchodzi cię to.
Pani Morley.
- Proszę! - NIE!
[PŁACZE]
[MUZYKA ZGADZA]
ANNA: Zostań na chwilę.
NIE! Wziąć dzień wolnego. Rozkazuję to.
Ktoś musi wszystkim kierować.
Nie jestem jedzeniem.
Nie można po prostu jeść i jeść.
ANNE: A jednak jesteś smaczny i słony.
[KRZYCZY] Gdybym cię usmażył, przygotowałbyś wspaniały posiłek.
Bardzo dobrze.
Przyjdę do ciebie dziś po południu,
i możemy grać w wista.
[STOPY]
[ODTWARZANIE MUZYKI KLASYCZNEJ]
GODOLPHIN: Opozycja nas o to pyta
- być połowicznym w tej wojnie! - [Głośna, niewyraźna rozmowa]
- Nie będziemy! - MĘŻCZYZNA: Słuchaj, słuchaj!
Musimy nosić nasze smutki,
bo Anglia jest warta wszystkiego,
i cierpieć musimy dla niej!
Panie Harley,
kontroluj swoją motłoch!
Dlatego ogłaszam dzisiaj
- że u Jej Królewskiej Mości... - [MUZYKA CICHNIE]
Najwyższy czas, pani Freeman. Ta pieprzona noga.
To tak jakby zaatakował mnie potwór. Przetnij to dla mnie, dobrze?
ABIGAIL: Nie sądzę, Wasza Wysokość.
Dlaczego tu jesteś?
Przysłała mnie Lady Marlborough, ponieważ jestem znakomitym graczem w wista
i została nieuchronnie zatrzymana ze względu na sprawy państwowe,
ale będę tu pośpiesznie.
To mój stan.
Jestem sprawą państwa.
Czy ona naprawdę przysłała mi swoją służącą?
ABIGAIL: Wasza Wysokość, nie zawsze byłam służącą.
Jestem wykształcony, mówię po łacinie, po francusku.
Moja rodzina przeżywała trudne chwile.
- Ja też jestem jej kuzynem. - To wszystko jest bardzo fascynujące.
Mimo to odejdziesz i powiesz jej, żeby przyszła.
Są wspaniałe.
To moje dzieci. Wypuść ich, proszę.
Ile tu tego jest?
ANNA: Siedemnaście.
Dziś jest dzień Hildebranda.
Który to jest?
Ten tam. Nieśmiały, ale uparty.
ABIGAIL: Mogę?
ANNE: On cię lubi.
Straciłam około 17 dzieci.
Niektórzy urodzili się jako krew,
niektórzy bez tchu...
a niektórzy byli ze mną przez bardzo krótki czas.
O moja droga.
Dziś dzień Hildebranda.
Dzień, w którym go straciłaś.
Tak.
Z każdym, kto umiera, cząstka ciebie idzie z nim.
Chciałbyś do mnie dołączyć?
ANNA: Och. Cudowne ciasto.
Mniam.
ABIGAIL: Podoba ci się?
- ANNE: Przepyszne. - ABIGAIL: Podoba ci się.
ANNE: Cześć, Sussy.
Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin.
Pospiesz się. Jest też coś dla ciebie.
Nie jedz stopy mamusi.
[PUKANIE DO DRZWI]
Co za strój.
Dziękuję.
Pomyślałem, że to może być za dużo.
Przyszedłeś mnie uwieść lub zgwałcić?
MASHAM: Jestem dżentelmenem.
Zatem gwałt.
NIE.
Nie, jesteś...
Zaintrygowałeś mnie.
A ty mnie.
Intryguje mnie, jak wyglądasz pod tym wszystkim.
Jesteś przystojny.
Nic dziwnego, że to ukrywasz.
Kim jesteś?
Żadnej zwykłej pokojówki.
Można powiedzieć, że upadłem daleko.
Można powiedzieć, że mam zamiar cię złapać.
Oj!
Mógłbym na to pozwolić.
A teraz dobranoc, proszę pana.
Postęp?
Uch... Ona, uch...
- Ugryzła mnie. - Oh.
Ta peruka jest śmieszna.
Mężczyzna musi wyglądać ładnie.
Nie jestem do końca pewien, czy ona to aprobuje.
Spróbuj jeszcze raz na swój sposób, staruszku.
[ODTWARZANIE MUZYKI KLASYCZNEJ]
[MUZYKA KONTYNUUJE]
[MUZYKA ZGADZA]
SARAH: Przepraszam za wysłanie Abigail w moje miejsce.
ANNE: Była całkowicie kochana.
Hildebrand naprawdę ją polubił.
Czy to jest królik?
Aniu, jesteś zbyt wrażliwa.
A w niektóre dni jesteś zbyt podły i obojętny.
Jednak czasami jestem całkiem urocza. Pomyślmy o nich.
Anna.
Jesteś takim dzieckiem.
ABIGAIL: Myślę, że wszystkie gwałty były najtrudniejsze.
Sprawił, że poczułem się na ich łasce.
Że jestem nikim.
Nie jesteś niczym. Jesteś kochaną osobą.
Dziękuję.
Jesteś taka piękna.
Przestań. Drwisz ze mnie.
Ja nie.
Gdybym była mężczyzną, zgwałciłabym Cię.
- Zachwycający. - Wystarczająco.
Przepraszam. Przepraszam.
[ODTWARZANIE MUZYKI, ODLEGŁE]
O popatrz.
[DZIECI GRAJĄCE MUZYKĘ]
Niech przestaną.
Co?
Zatrzymywać się!
Wystarczająco!
Zatrzymywać się!
Przepadnij!
Rozkazuję to!
Wyjechać!
Nie chcę tego słyszeć!
- ABIGAIL: Wasza Wysokość? - Teraz muszę odpocząć.
- Czy ja... - Zostaw mnie!
[ODTWARZANIE MUZYKI KLASYCZNEJ]
[MUZYKA KONTYNUUJE]
Daj mi to.
- [BABY COOS] - [ANNE się śmieje]
Dziękuję, Wasza Wysokość.
[DZIECKO PŁACZE]
Gdzie ja jestem?
STRONA: Wasza Wysokość, jesteś w zachodnim korytarzu.
Nie mów tak do mnie!
[PŁACZE]
ABIGAIL: Wasza Wysokość.
- Głupia dziewczyna! Gdzie byłeś? - ABIGAIL: Przepraszam.
Zabierz mnie z powrotem.
[MUZYKA KONTYNUUJE]
[SZLOCHANIE]
[MUZYKA ZGADZA]
ABIGAIL: Może powinniśmy zatańczyć.
Drwisz ze mnie.
Nie. Po prostu wierzę, że możesz.
Żeby było wesoło.
Bardzo chciałbym z tobą zatańczyć.
[GRUCHAJĄCE GOŁĘBIE]
OBAJ: Z powrotem.
Razem. I kliknij.
[ODBIERANIE PISTOLETU]
- SARAH: Rzuć. - [trzepotanie skrzydłami]
- [STRZAŁ] - Tył, przód, tył.
[KURTY PISTOLETU]
SARAH: Rzuć.
[POSTRZAŁOWY]
Precz z jej głową i precz z jej głową.
[OBIE ŚMIEJĄ SIĘ]
[GRUCHAJĄCE GOŁĘBIE]
- [KUTY PISTOLETU] - SARAH: Rzuć.
ABIGAIL: Kręć, kręć, kręć, kręć.
[ANNA się śmieje]
[POSTRZAŁOWY]
[trzepotanie skrzydeł]
- [KUPY PISTOLETU] - [trzepotanie skrzydłami]
[POSTRZAŁOWY]
SARAH: Jest 12-11.
Fotografujesz wyjątkowo dobrze, Abigail.
ABIGAIL: Dobrze mnie nauczyłeś.
Mam nadzieję, że czas spędzony z królową nie był dla ciebie zbyt nudny.
Och, wcale. A jeśli daje ci to spokój, jestem szczęśliwy.
- Dobrze spałaś? - Jak zastrzelony borsuk.
Doskonały.
Królowa jest...
niezwykła osoba...
nawet jeśli nie jest to od razu widoczne.
Prześladuje ją tragedia.
Wydaje się całkiem urocza.
SARAH: Nie będę cię już więcej obciążać.
- Jestem całkiem szczęśliwy, że... - Wiem, że jesteś.
Będzie zła, jeśli wkrótce się nie pojawię.
Weź swój strzał.
Rzucić.
ABIGAIL: Trzynaście.
SARAH: Królowa?
Będę tam bezpośrednio.
Królowa... prosiła o nią.
Posłałem po homary. Pomyślałem, że moglibyśmy się z nimi ścigać, a potem zjeść.
- Oh cześć. - Oh cześć.
Mam nadzieję, że masz trzy.
Myślę, że posłałeś po Abigail, żeby wzbudzić we mnie zazdrość.
Być może.
[GAPS]
Będą z homarami.
Jesteś przestraszony?
[DRZWI OTWARTE]
Och, myślę, że fosa to zły pomysł.
To po prostu... To jest zbyt staromodne.
Twoje homary, proszę pani. Gdzie mam je umieścić?
Uch... tutaj.
[WYKRZYKA]
Cześć. Zapamiętaj mnie?
ABIGAIL: Panie Harley.
Zawsze wytrącasz mnie z równowagi.
HARLEY: Więc co się dzieje?
Królowa i Lady Marlborough mają ścigać się z homarami, a następnie je zjeść.
Chcesz zostać uderzony?
Królowa ogłosi podwojenie
podatku od właścicieli ziemskich do parlamentu.
Czy żartujesz?
Myślę jednak, że nie jest tego pewna.
Ale tę pewność zapewnia Lady Marlborough.
Tak.
I?
To wszystko.
Dlaczego mam wrażenie, że to nie wszystko?
Staram się z całych sił.
Ja jestem.
W porządku, wyłącz łzy. Dziękuję. Mieć przyjemny wieczór.
Czy mogę chwilę porozmawiać, z przyjemnością Jej Królewskiej Mości?
Pozwólcie, że nawołuję Izbę do głośnego hurra na cześć Jej Królewskiej Mości
w swojej błyskotliwej decyzji o niepodnoszeniu podatku gruntowego.
- TŁUM: Hurra! - HARLEY: Za podwojenie
podatku byłoby katastrofą,
i pola spłynęłyby krwią
gdy wieś powstała przeciwko naszym miejskim przyjaciołom,
aby dodać do stosu trupów naszych synów już na polu tej wojny.
Jeszcze raz naszej królowej za jej głęboką mądrość
wiedząc, gdzie wyznaczyć granicę, aby utrzymać nasz kraj razem.
Bo nie ma sensu wygrywać wojny za granicą
jeśli mamy zacząć w domu.
- TŁUM: Słuchajcie, słuchajcie! - TŁUM: Hurra!
HARLEY: Przepraszam za przerwę, Wasza Wysokość.
Podłoga jest oczywiście twoja.
Z niecierpliwością czekamy na to, co masz do powiedzenia.
[NIEWyraźna rozmowa]
[DŹWIĘK IMITACJI ZWIERZĄT]
[KLIKNIĘCIE]
- [KRZYCZE] - [KRZYCZE]
Mężczyźni nie powinni podkradać się do kobiet.
Wyglądasz na przestraszonego.
MASHAM: Jestem ranny.
[ABIGAIL krzyczy]
- [MASHAM chrząka] - [ABIGAIL krzyczy]
ABIGAIL: Czekaj, czekaj!
Najpierw pocałuj mnie porządnie.
- [MASHAM chrząka] - [ABIGAIL chichocze]
Właśnie teraz zdecydowałem się poślubić ciebie, Masham.
Nie mogę poślubić służącej.
Jednak mogę się cieszyć jednym.
Wiem, że poślubienie mnie zniszczyłoby cię.
Naprawię dla nas wszystko.
Nie sądzisz, że pasujemy do siebie?
Myślę, że bardzo dobry mecz.
[MASHAM KRZYCZY]
Wyglądałem jak głupiec.
Wszyscy się gapili, prawda?
Mogę powiedzieć, nawet jeśli nie widzę,
i usłyszałem słowo „gruby”. Tłuszcz.
- I brzydkie. - Ania.
Nikt oprócz mnie nie odważyłby się tego zrobić, a ja nie.
Poczułem do ciebie. On cię wrobił. To nasza wina.
Nie wiedziałem co jeszcze zrobić. Nie mogłem przez to przejść.
Wszystko w porządku, Aniu. W porządku.
Był na nas gotowy.
Pewnie po prostu domyślił się
że nad nią pracowałeś.
Drobna usterka.
Zresetujemy datę.
ANNA: Co robisz?
Och, Wasza Wysokość.
Lady Marlborough prosiła, żebym na ciebie zaczekał, a ja...
Łóżko wyglądało tak pięknie, że byłem oszołomiony...
z głupotą. Przepraszam.
Cóż, możesz już wyjść.
Jeszcze raz przepraszam, Wasza Wysokość.
Co się stało z twoją sukienką?
Wilki.
Jej nogi.
ANNE: Pomasuj moje nogi.
Czy to bardzo boli?
Są agonią.
[Jęczy przyjemnie]
Och, ten ból.
Marlborough napisał.
Jest na swoim miejscu.
Bitwa rozpocznie się w każdej chwili.
On zwycięży.
Oczywiście.
Myślę, że tej nocy nie będziesz spać.
Mogę zostać i posiedzieć z tobą.
Wszystko ze mną w porządku.
Dzień dobry, lady Marlborough.
SARAH: Widziałeś ten tomik poezji tego kolegi z Dryden?
Nie mam.
SARAH: Nie.
NIE.
Nie rozumiem.
Czy wziąłeś to? Moja książka.
- ABIGAIL: Nie. - Uważam, że jesteś niezłym kłamcą
że źle oceniłem.
Nie chciałem, żeby tak się stało.
Królowa, ona jest potężna.
SARAH: Zostałeś zwolniony z mojej służby.
Wróć do pani Meg i powiedz jej, żeby znalazła ci stanowisko w zmywalni.
A jeśli zapyta dlaczego, powiedz jej: „Ponieważ jestem nielojalną małą suką”.
Tak, Wasza Wysokość.
To był zaszczyt i przywilej...
Jeśli nie pójdziesz,
Zacznę cię kopać i nie przestanę.
[dysza]
[Stłumiony płacz]
[PŁACZ KONTYNUUJE]
[wąchanie]
- Zbliżyłeś się do Abigail. - Była kochana. Tak.
To wielka szkoda, ale musiałem ją zwolnić za kradzież.
Ona jest kłamcą i złodziejką.
Twój język wydaje się nietypowo nieruchomy.
Słyszałem cię.
Ona jest moją służącą. Nie jest zwolniona.
Uczyniłem ją moją służącą w sypialni.
Nie słyszałeś, co powiedziałem?
Tak, uważacie ją za kłamcę i złodziejkę.
- Tak. - Oczywiście, że nie.
Odprawisz ją.
Nie chcę.
Podoba mi się, kiedy wkłada we mnie język.
[ODTWARZANIE MUZYKI KLASYCZNEJ]
[MUZYKA ZGADZA]
To takie dziwne uczucie być w tym.
To dobrze dla ciebie. Lekarz mówi, że to wypłucze toksyny.
A co jeśli zasnę i zapadnę się pod ziemię?
Wyobraź sobie, że to gorąca czekolada.
- Ach, więc umrę szczęśliwy. - [ABIGAIL chichocze]
[DRZWI OTWARTE]
[DRZWI ZAMYKAJĄ SIĘ]
SARAH: Kiedy wyszedłeś, pomyślałam: „Co za wspaniały pomysł, żeby zabrać się do błota”.
Aby pozbyć się wszelkich trucizn, jakie się ze sobą nosi.
[PRZELEWANIE BŁOTA]
SARAH: Abigail, czy mogłabyś przynieść mi coś do orzeźwienia?
Oczywiście, że chciałbym, ale...
Muszę być u boku królowej i przez cały czas jej rozkazywać.
To moja rola.
Taka lojalność.
Jakże rozkoszne jest, gdy ktoś próbuje kultywować
nowa cecha charakteru.
- Nie drap jej. - [SARA szydzi]
Pan Freeman.
Panie Morley.
Och, jaki jesteś przystojny.
ANNE: Jaki pan przystojny, panie Freeman.
SARAH: Och... Ale ja...
Zapomniałem okularów.
[ANNE I SARA ŚMIEJĄ SIĘ]
[chichocze]
Wrócisz na ulicę.
SARAH: Czy pamiętasz, jak byliśmy młodzi,
i nie pozwolono nam wyjść na śnieg,
i otworzyliśmy wszystkie okna w sali balowej
i siedziałeś tam, gdy nadleciały śnieżyce?
A kiedy przyszła twoja guwernantka,
lepiliśmy bałwana i nasze ręce były niebieskie.
- ANNE: Och, to była świetna zabawa. - ABIGAIL: Brzmi cudownie.
SARAH: Tyle rzeczy zrobiliśmy razem.
ABIGAIL: Uwielbiam historię starożytną.
Przepraszam, Abigail, powiedziałaś coś?
Och, śpiewałem.
Nie mogę wyrzucić melodii z głowy.
SARAH: Cóż, jest na to mnóstwo miejsca.
[ABIGAIL chichocze]
Lady Marlborough, jesteś naprawdę dowcipna.
Och, Abigail, jesteś kochana.
Myślę, że przejdę na emeryturę na wieczór.
Czy mam przygotować ci łóżko, królowo Anno?
A może ty i ja pójdziemy do waszych apartamentów na trochę sherry?
ANNA: Och!
Sherry brzmi jak bilet.
- Dobranoc, Abigail. - Tak, dobranoc, droga Abigail.
Cieszysz się tym wszystkim, prawda?
Być kochanym? Oczywiście.
Widzieć, jak próbujesz mnie zdobyć.
Dlaczego, czego nie kochać, moja droga?
Powstrzymasz to śmieszne zauroczenie.
Przedstawiłeś swoje zdanie.
Być może nie wyraziłem się.
ABIGAIL: Być może z powodu mojej przeszłości,
być może wadą rozwojową mojego serca.
Winię oczywiście mojego ojca. Cipa.
Muszę przejąć kontrolę nad swoją sytuacją.
Będę musiał postępować w sposób odpowiadający granicom mojej moralności.
A kiedy skończę na ulicy, sprzedając dupę syfilitycznym żołnierzom,
niezachwiana moralność będzie pieprzonym bzdurą, która będzie ze mnie codziennie drwić.
Nie do końca nadążam.
Cii.
Przepraszam. Ale rób „ćśś”, kiedy myślę.
Twoje włosy są takie lśniące.
To coś, co komentują ludzie w sądzie.
- Naprawdę? - Mhm.
Zawsze myślałem o tym raczej jako o gnieździe.
Zupełnie nie.
Lokaj: Lady Marlborough.
Zrobię ci herbatę.
Cóż za piękny pomysł. Dziękuję, Abigail.
- ABIGAIL: Oczywiście. - ANNE: Poklep dzieci na powitanie.
Oczywiście.
W przyszłym tygodniu wygłosi pan to przemówienie w parlamencie na temat podwyżki podatków.
ANNE: Śniła mi się postać z jednym okiem na poboczu.
SARAH: Jaki człowiek?
Jechaliśmy przez miasto.
Spojrzał na mnie w taki sposób, że krew mi się zamroziła.
- Taki miły. - ANNE: Abigail, myślisz, że ludzie są źli?
Anna, ona nie wie.
Powinniśmy zapytać ludzi. Sprowadź kilku ludzi z wiosek i zapytaj ich.
SARAH: Nie tak się załatwia sprawy państwowe.
Ludzie są prowadzeni. Nie prowadzą.
Czy pozostawiłbyś Marlborough odsłoniętym? Potrzebuje kolejnego batalionu
gotowy do niego dołączyć, a to oznacza pieniądze.
Nie krzycz na mnie. Jestem królową.
Więc choć raz zachowuj się jak on.
[ODTWARZANIE MUZYKI KLASYCZNEJ]
Czy królowa dzisiaj nie jeździ?
Nie mów do mnie.
[MUZYKA KONTYNUUJE]
[GAGI]
[KASZLE]
[MUZYKA ZGADZA]
[Niewyraźna rozmowa, śmiech]
Myślałem o warunkach naszej przyjaźni.
Myślałam, że to miłość bezwarunkowa.
Zapewnię ci audiencję u królowej, jeśli poprosisz ją o przysługę.
- Dziewka. Ty... - Harley, nie potrzebujesz mnie jako wroga.
Jak się okazuje, jestem zdolna do wielu nieprzyjemności.
- Podobnie jak ja. - ABIGAIL: Jesteś taki męczący, będąc takim.
Królowa nabrała dla mnie blasku,
i w związku z tobą wleję jej truciznę do ucha
dopóki nie oszaleje z nienawiści do ciebie.
Albo moglibyśmy mieć wzajemnie korzystną przyjaźń.
Liczba trzech. Tak lub nie?
Cóż, jeśli jesteś tak blisko królowej,
dlaczego po prostu sam nie poprosisz o tę przysługę?
Nie chcę, żeby kiedykolwiek myślała
Chcę od niej czegokolwiek.
- Czy doradzałeś jej w naszej sprawie? - NIE.
HARLEY: Przyszłość kraju wisi na włosku.
Mhm. Moja sprawa jest tym, o czym chcę rozmawiać.
Nie obchodzi cię to?
Myślałem, że jesteś po naszej stronie.
Jestem po swojej stronie.
Zawsze.
Czasami jest to dla ciebie szczęśliwy zbieg okoliczności.
Jak teraz. Będziesz miał szansę ocalić kraj.
[BECZENIE]
[POCHRZĄKIWANIE]
HARLEY: Co za ogromne szczęście, że znalazłem cię w ogrodzie.
ANNE: Zaczerpnęliśmy powietrza.
Nie lubisz wojny, wiem o tym.
Nie, ja nie, ale musimy walczyć o to, o co walczymy.
Wygląda na to, że Godolphin i Lady Marlborough cię otoczyli
więc nie usłyszysz od swojej lojalnej opozycji.
Zostałem odpowiednio poinformowany.
Gdyby to było osobiście, uwierzyłbym.
- ANNE: Często choruję. - HARLEY: Prawda.
Niestety prawda.
Wojna z Francuzami wykrwawi nas do sucha, nawet jeśli wygramy.
Mamy teraz najmocniejszą pozycję.
Jeśli Marlborough przegra następną bitwę,
moglibyśmy wszystko stracić.
Ludzie nienawidzą wojny, zdajesz sobie sprawę,
zaczynają cię nienawidzić.
Lady Marlborough nie mówiła panu o zamieszkach w Leeds?
Nie ona nie ma.
- Jedyne o co cię proszę to to abyś zbadał swoje serce. - Oczywiście.
Nie serce Lady Marlborough, tylko twoje.
Muszę z tobą porozmawiać także o twojej pokojówce.
- Abigail? - Wydaje mi się, że tak ma na imię.
Wygląda na to, że pułkownik Masham się w niej zakochał. Pragnie wyjść za mąż.
ANNE: Ona jest tylko pokojówką.
HARLEY: To nieregularne i niewytłumaczalne,
ale ponieważ jestem sentymentalny, jestem poruszony, aby pomóc, jeśli to możliwe.
Co masz na myśli mówiąc, że jej nie widziano?
MASHAM: Wzięła konia, Wasza Wysokość. To nie wróciło i ona też nie.
GODOLPHIN: Wyślę jeźdźców.
NIE.
Myślę, że chce mnie zdenerwować. Nie wysyłaj jeźdźców.
GODOLPHIN: Ale na wypadek, gdyby upadła.
Jest na to zbyt dobrym jeźdźcem.
Wiem, czym ona jest. Nie szukaj jej.
[Sękanie i jęki]
Gdzie ja jestem?
Jesteś w niebie.
To jest Bóg. Spotkasz go później.
- Muszę iść. - Nie sądzę, żeby to się miało miejsce.
KOBIETA: Połóż się.
[WDYCHA GŁOŚNIE]
KOBIETA: Zatrzymaj infekcję.
ANNE: Sprowadź lady Marlborough.
Teraz! Zabierz mnie do niej!
Znajdź ją.
Znajdź ją!
ANNE: Tam są wilki, prawda?
GODOLPHIN: Nie, Wasza Wysokość. Nie sądzę.
Może wyjechała do Blenheim, swojego pałacu?
Nie ma jeszcze pałacu. To jest las.
Dla pewności powinniśmy sprawdzić drzewa.
- ANNE: Panie Harley! - Przepraszam.
Mam nadzieję, że ją znajdziemy i że nie leży martwa w rowie.
Jednakże działalność państwa nie może się zatrzymać.
Wasza Wysokość, od dwóch tygodni nie było żadnej wiadomości z frontu.
Nie ma wątpliwości, że Marlborough ma kłopoty.
Musimy natychmiast wysłać oddział, aby mu pomóc.
Kosztujące fortunę, zbudowane na twojej paranoi i wchodzące w Bóg wie co.
Musimy poczekać.
Pomyślę o tym przez jakiś czas.
GODOLPHIN: To nie może czekać.
Musimy działać teraz.
Czy to trochę jak spóźnienie się na imprezę?
Jeśli impreza idzie dobrze, nie potrzebowali cię i nie podobało im się wtargnięcie.
Ale jeśli będzie źle, nie da się tego uratować,
i masz tendencję do żałowania, że kiedykolwiek założyłaś dla tego swoją ładną suknię.
GODOLPHIN: To nie jest impreza.
ABIGAIL: Przepraszam, premierze, to przelotna myśl.
Myślę, że to jest jak impreza.
- Doskonała analogia. - ANNA: Poczekamy.
Upewnij się, że mają na sobie najlepsze sukienki, aby były gotowe w każdej chwili.
Przesuń dywizję na wybrzeże i miej łódź w pogotowiu.
Abigail.
Martwię się, że coś ją spotkało.
Jest noc. Tam sam.
ABIGAIL: Jest silna.
- I nic jej nie będzie. - Tak.
Uratowała mnie przez całe życie.
Bez niej jestem nikim.
To nie jest prawda.
- Jesteś królową. - Jestem zmęczony.
To boli. Wszystko boli.
Wszyscy mnie opuszczają.
Umiera.
Wreszcie ona.
Jeśli nie umrze, poderżnę jej gardło.
Może robi to, żeby mnie skrzywdzić,
spraw, żebym się rozpuścił i rozproszył. Nie będę.
Ona będzie w porządku. Znajdą ją.
ANNA: Nie obchodzi mnie to.
Jesteś piękną osobą.
Lśnisz pięknem.
Pobierzemy się z tobą.
- Co? - Pułkownik Masham pragnie się z tobą ożenić.
- Robi? - Tak, całkiem go schwytałeś.
To absurd.
Nie mam nic do zaoferowania.
Jestem sługą bez grosza.
Byłoby to dla niego samobójstwem w karierze.
Twoja pierwsza myśl jest o nim? Och, jesteś kochany.
Dbam o niego.
Nie w sposób, w jaki troszczę się o ciebie,
ale wystarczy, żeby wyjść za mąż.
Nie będę kłamać, chciałabym znów być damą.
Tak, tak, to prawda. Podczas gdy jej nie ma.
Jeśli zaczekamy, wróci, będzie krzyczeć i tupać.
Ale musisz to mieć. To mój prezent dla ciebie i żądam, żebyś go przyjął.
Oczywiście. Gdy...
Teraz.
[ODTWARZANIE MUZYKI KLASYCZNEJ]
Ja, Abigail Hill, biorę ciebie, Samuela Mashama, za mojego prawowitego męża.
MASHAM: Ja, Samuel Masham, biorę ciebie, Abigail Hill, za moją prawowitą żonę.
[KLASKANIE]
Jest to najbardziej hojne. Jestem przytłoczony.
- Czy powinniśmy powiedzieć „długi hazardowe”, panie Harley? - Doskonały.
ANNE: Aha, i masz wynająć apartamenty we wschodnim skrzydle.
- MASHAM: Dziękuję, Wasza Wysokość. - ABIGAIL: Dziękuję.
ANNE: Och, czasami fajnie jest być królową.
HARLEY: Hmm. Można sobie tylko wyobrazić.
[MUZYKA KONTYNUUJE]
MASHAM: Patrzysz w złą stronę.
Gdzie mogła pójść? Wysłałeś jeźdźców, żeby jej szukali?
Mówiłem ci wcześniej.
Przez kilka dni będzie chora,
ale już prawie wyzdrowiała.
Prawdopodobnie wróciła do Southampton.
Zrobic co? Co planować? Przygotować się?
Jestem twardy jak skała, a to nasza noc poślubna.
Leż spokojnie.
[MASHAM chrząka]
Teraz, kiedy jej nie ma, martwię się bardziej niż wtedy, gdy tu była.
Bo to tak, jakby mogła uderzyć z dowolnego miejsca i o każdej porze,
i nie zobaczę, jak to nadchodzi.
[MASZAM WYDYCHA]
Muszę być spokojny.
Odeszła.
Jestem żonaty.
[MASHAM jęczy]
Ale muszę być gotowy. A jednak, jak być gotowym
gdy nie wiem, gdzie jest mój wróg?
Moje życie jest jak labirynt, z którego ciągle myślę, że się wydostałem,
tylko po to, by znaleźć kolejny zakręt tuż przede mną.
[MASHAM jęczy]
[KOŃCZY SIĘ MUZYKA]
- [RYTMICZNE Skrzypienie] - [Stłumione jęki]
Chłopcze, przynieś mi powóz.
Mae mówi, że nie.
Wychodzę. Pomóż mi.
Mae mówi, że nie.
Czy w takim razie czujesz się lepiej?
SARAH: Czy mój koń żyje, czy go zjadłeś?
Sprzedałem to.
Jednak nadal jesteś mi coś winien.
Od teraz możesz ssać do kolacji.
Wezmę 20%.
Wyglądasz elegancko. Panom to się spodoba.
- SARAH: Czy widziałeś kiedyś dziesięć złotych suwerenów? - MAE: W moich snach.
SARAH: Idź do fontanny w Hyde Parku o 9:00 rano,
a zobaczysz człowieka spacerującego z kaczką.
[chichocze]
Co się stało? Wszystko w porządku?
Ta pizda, Abigail, mnie otruła.
Maria Magdalena tutaj mnie znalazła.
Czy cię zgwałcili?
Nie, nie zrobili tego.
Ale w razie potrzeby oferowana jest praca zarobkowa.
GODOLPHIN: Abigail to zrobiła?
Tak.
Jak idzie królestwo?
♪ Muzyka ♪
♪ Muzyka na chwilę ♪
♪ Czy wszystkie twoje troski zwiodą ♪
♪ Powinni wszyscy ♪
♪ Wszystko, wszystko ♪
♪ Powinni wszyscy ♪
♪ Wszystko, wszystko ♪
♪ Czy wszystkie twoje troski zwiodą ♪
♪ Zastanawiam się ♪
♪ Jak złagodziły się twoje bóle ♪
♪ Uspokoiłem się ♪
♪ I gardzący byciem zadowolonym ♪
♪ Od ich wieczności ♪
- ♪ Wieczny ♪ - [MIĘKKA, NIEWYRAŻONA ROZMOWA]
Wokalistka: ♪ Wieczne zespoły ♪
♪ Do węży ♪
♪ Upuść, upuść ♪
[MUZYKA ZATRZYMA SIĘ]
Lady Marlborough.
O jej.
Sługa ubrany jest w strój damy.
Jakie... kapryśne.
Mój drogi przyjacielu i kuzynie,
jak dobrze widzieć, że wróciłeś z...
Piekło.
Jestem pewien, że pewnego dnia przez to przejdziesz.
ABIGAIL: Przeoczyłeś kilka rzeczy.
Moje małżeństwo.
To była prosta sprawa, ale pięknie wykonana.
[szyderstwo]
Wszyscy wyjdźcie.
Jeśli zaproponujesz mi herbatę, wybaczysz mi, jeśli jej nie przyjmę.
Zbadałem serce moje, ale mu nie zaufałem i na tym polega moja hańba.
Nie mogłem po prostu stać i pozwolić ci mnie zniszczyć.
Być może mnie tego nauczyłeś.
Ale to już koniec.
Wygrałem. Jestem bezpieczny.
Nie musimy już walczyć. Czy to nie wspaniałe?
Jeśli mi tylko wybaczysz, będziemy razem szczęśliwi.
[ABIGAIL chrząka]
Oczywiście nadal masz trochę złości do odpokutowania.
Pozwolę sobie na to raz.
SARAH: Gratuluję szczęścia małżeńskiego.
[Śmiech]
ANNA: Twoja twarz.
Czy wyglądam aż tak źle? Gdybym była mężczyzną, byłoby to całkiem odważne,
taką bliznę.
Gdzie byłaś, Saro? Dlaczego tak odszedłeś?
SARAH: Pojechałam konno.
Zaatakowali mnie jacyś bandyci.
Walka z nimi zajęła mi trochę czasu.
Och, twoja biedna twarz.
SARAH: Powinnaś je zobaczyć.
I ufam, że dobrze się tobą zajęto.
Słyszałem, że w końcu wysłano kilku ludzi, żeby mnie odnaleźli.
Martwiłem się o ciebie. Myślałem, że ty...
Nie zrobiłeś tego, żeby mnie skrzywdzić?
Nie gram z tobą w żadne gierki.
ANNE: Nie, wiem, wiem.
Spójrz na mnie.
Powiem to raz i wyraźnie, mój najdroższy.
Musisz odesłać Abigail.
Z głębi serca, pani Morley, zrób to.
Nie chcę.
SARAH: Ona jest żmiją.
[STOPY]
Jesteś zazdrosny.
- Zrobisz, co mówię. - [PUKANIE]
- FOOTMAN: Premier i pan Harley. - SARAH: Co jest?
HARLEY: Bardzo przepraszam, Wasza Wysokość, ale wiadomość z przodu.
- SARAH: Co się stało? - Marlborough jest gotowe. Ma ich oskrzydlonych.
Potrzebuje garnizonu, aby zaatakować wybrzeże.
Niech idą teraz na imprezę.
Oczywiście, Wasza Wysokość.
SARAH: Jaka impreza?
To się wydarzyło, kiedy cię nie było.
Dziękuję, panowie. Informuj mnie o postępach.
Miło widzieć cię w domu i tak dobrze wyglądającą, lady Marlborough.
Bardzo dobrze sobie poradziłeś z podziałami.
- ANNE: Tak, wiem, że tak. - Jednakże dwa nowe stanowiska w rządzie,
muszą pozostać z wigami.
Jestem królową. Nie próbuj robić tego, co robisz.
Nie próbuj sobie z tym poradzić, bo nie możesz.
Wiem, że Harley siedział ci w uchu, a Abigail w twoim łóżku.
Wystarczająco! Od teraz będziesz taki, jakiego chcę.
Czy rozumiesz?
Anna.
ANNA: Nie. Nie, nie.
Nie, twoja twarz mnie przeraża. Nie!
- [SARAH KASZLE] - Dobranoc, lady Marlborough.
Poranek.
Cóż za dziwny widok, moja droga.
Jest jednak lepiej.
[ANNA ZIEWA]
Myślę, że z wiekiem robię się coraz bardziej sentymentalny.
ANNE: Nie sądziłam, że masz zdolność do sentymentalizmu.
Ja też tak nie myślałem...
ale ostatnio wiele mnie zaskakuje.
Zacząłem przeglądać niektóre z wielu, wielu listów, które do mnie napisałeś.
„Tęsknię za twoim uściskiem.
Tęsknię za ciepłem Twojego nagiego ciała na moim.
To jest bardzo intensywne, bardzo wyraźne.
Myślałam, że któregoś dnia zgubiłam niektóre z nich. To był niezły strach.
A co jeśli, powiedzmy, ten sukinsyn, Jonathan Swift, dopadnie ich w swoje ręce?
Następnego dnia w swojej gazecie.
Byłbyś zrujnowany.
Nigdy byś tego nie zrobił.
Nie masz pojęcia, co zrobiłbym dla swojego kraju...
i dla Ciebie.
Zniszczyć mnie? Zrobiłbyś to?
Skorzystam z tych liter,
chyba że ogłosicie podwyżkę podatków,
zmień szafkę według własnego uznania,
i pozbądź się Abigail.
[ODTWARZANIE MUZYKI KLASYCZNEJ]
Nie chcesz wiedzieć, co zdecydowałem?
Chcę wiedzieć, że jesteś szczęśliwy,
i aby twój duch rozjaśnił się, gdy to się stanie.
[MUZYKA KONTYNUUJE]
[DRZWI OTWARTE]
Królowa prosi o zwrot twojego klucza.
Jeszcze dziś go zwrócisz i opuścisz kort.
Gdzie ona jest?
Dworzanin: Oddasz klucz.
Królowa nie udzieli ci audiencji.
[DRZWI ZAMYKAJĄ SIĘ]
[MUZYKA ZGADZA]
[PUKANIE DO DRZWI]
SARAH: Ania?
Oddałem swój klucz.
Pani Morley, wiem, że jest pani zła.
Przepraszam.
Przez chwilę wpadłem w szał.
Po prostu otwórz drzwi.
- Proszę, po prostu... Czy mógłbyś po prostu... - [PUKANIE]
Pani Morley, proszę otworzyć drzwi.
Spaliłem listy. Spaliłem je.
Och, rób co chcesz.
SARAH: Ale ja nie wrócę.
Czy rozumiesz?
Pójdę i zniknę.
Abigail to zrobiła.
Ona cię nie kocha.
ANNE: Bo jak ktokolwiek mógłby?
Ona niczego ode mnie nie chce, w przeciwieństwie do ciebie.
SARAH: Ona niczego od ciebie nie chce,
a jednak w jakiś sposób jest damą, która ma 2000 rocznie,
a Harley przez większość nocy siedzi ci na kolanach.
Chciałbym, żebyś kochał mnie tak jak ona.
SARAH: Chcesz, żebym cię okłamała?
Oh.
„Wyglądasz jak... a...
anioł spadł z nieba, Wasza Wysokość.”
NIE.
Czasami wyglądasz jak borsuk.
- I możesz na mnie polegać, że ci powiem. - Dlaczego?
Bo nie będę kłamać! To jest miłość!
ANNE: Mam swoje obowiązki, którymi muszę się zająć.
[STOPY]
Ja mam...
Przez ostatnie kilka miesięcy byłem niezadowolony z rządu.
[NIEWyraźna rozmowa]
Lord Godolphin stracił moje zaufanie.
Dlatego ogłaszam nowego premiera...
będzie pan Harley.
Godolfin,
Dziękuję za twoją służbę.
Natychmiast wystąpimy o pokój z Francją.
Rozmawiałam!
Wszyscy odchodzą!
[Wiwatowanie, szemranie]
Zostaw to. Lubię to.
Lustra też zostają.
O mój Boże. Naprawdę myślisz, że wygrałeś.
prawda?
Graliśmy w bardzo różne gry.
Wiem tylko, że twój powóz czeka,
a moja pokojówka jest w drodze z czymś, co nazywa się ananasem.
KIEROWCA: Iść?
Iść.
[ODTWARZANIE MUZYKI KLASYCZNEJ]
Zrób to jeszcze raz!
[DOPING]
[MUZYKA KONTYNUUJE]
- [DRZWI OTWIERAJĄ SIĘ] - [ABIGAIL chichocze]
Jestem tutaj.
Zrobisz mi nogi?
Oczywiście.
Gorące ręczniki, teraz.
Czy jesteś pijany?
Piłem wino.
Bardzo dobre wino.
Powinieneś mieć trochę. Przyniosę ci trochę. To by ci ulżyło.
NIE.
Nie rozumiem tych papierów.
źle się czuję.
Przepraszam na chwilę.
[KASZLE]
[MUZYKA ZGADZA]
Przepraszam. źle się czuję.
Połóż się. Zadzwonię do ciebie do lekarza, kochanie.
ABIGAIL: [wzdycha] Dziękuję, dziękuję.
[DŹWIĘKI DZWONKÓW]
ANNA: Doktorze.
- SARAH: Co się dzieje? - GODOLPHIN: Zawarli pokój z Francuzami,
oczywiście rezygnując z zbyt wielu rzeczy.
Oczywiście.
Marlborough wraca za tydzień.
Harley złoży wniosek o jego zastąpienie.
- Teraz, gdy pokój z Francją został zawarty... - [TŁUM WITA]
HARLEY: Powrót Marlborough do Anglii jest nieuchronny. Zastanawiam się, Wasza Wysokość,
czy to prawda, że pozostawiono go na stanowisku szefa naszych sił?
Wyrwę mu pieprzyk z twarzy. Musisz to zatrzymać, Godolphinie.
To bohater, który wywalczył dla nas pokój.
Rzeczywiście, gdyby nie to, wciągnąłby nas w krwawą wojnę
to by nas zrujnowało, więc o to chodzi.
Łatwiej byłoby pociągnąć za moje sznurki, gdybyś wrócił na dwór.
Nowa era pokoju i dobrobytu, nowy dzień,
drzwi do nowej przyszłości.
Jest mnóstwo metafor.
Jestem zmęczony. Pomyślę o tym.
Dziękuję wam wszystkim.
GODOLPHIN: Oczywiście, że wybrałeś
zachować przede mną szczegóły pańskiego zwolnienia.
Zostawię lukę w rozmowie
żebyś temu zaradził.
Nie znam kobiet i ich uczuć,
ale wiem, że pielęgnują swoje rany jak płaczące noworodki.
Godolphin, czuję przypływ pragnienia, aby zobaczyć, jak złamany jest ci nos.
Twój punkt widzenia?
Wasza Wysokość,
czy mogę poruszyć sprawę lady Marlborough?
Nie, nie możesz.
GODOLPHIN: Zerwanie w drogiej przyjaźni.
Na pewno da się to wyleczyć.
Niektóre rany się nie zamykają.
Mam wielu takich.
Po prostu spaceruje się z nimi,
a czasami można poczuć, jak wypełniają się krwią.
List. Przeprosiny, które ułatwią ci powrót.
Istnieją granice tego, co można dać.
Być może mogłaby do ciebie napisać i moglibyśmy spróbować naprawić
przynajmniej jedna rana u naszej królowej?
Nie mogę jej zatrzymać.
Uważam, że byłoby to bez sensu,
i wrzuciłbym list w ogień,
ale nie mogę jej zatrzymać.
[ODTWARZANIE MUZYKI KLASYCZNEJ]
„Ty... pizdo”.
Mój Boże,
Tęsknię za tobą.
Jesteś pewien, że to cała poczta?
ABIGAIL: Szukasz czegoś?
Nie, ja... Kawałek materiału od mojego kuzyna z Florencji.
Jestem pewien, że to nadejdzie.
„Śniło mi się, że cię dźgnąłem
w oku.
[MUZYKA KONTYNUUJE]
To nie może być wszystko.
- Tak jest, proszę pani. - Nie opieraj się na mnie!
Czy możemy poprosić o kolejny kawałek materiału?
od twojego kuzyna z Florencji?
Być może zaginął lub został zjedzony przez myszy podczas długiej podróży.
Nie, chcę tylko wiedzieć, że cała moja poczta jest tutaj.
ABIGAIL: Oczywiście. Lokaj, idź i sprawdź jeszcze raz.
Natychmiast.
Niekompetentny.
Mój najdroższy...
Pani Morley...
I...
[KOŃCZY SIĘ MUZYKA]
Jestem w rozterce...
i jesteś moim najdroższym.
Nie wiem, czy o tym mówić.
Co to jest?
- Nie jestem pewny. - Nie podoba mi się to.
Umieścisz tę niepoznawalną rzecz w moim mózgu,
i zżera mnie strasznymi możliwościami.
ABIGAIL: To nie jest straszne, droga Aniu.
To tylko pieniądze.
Pieniądze?
Znalazłem w książkach...
wydaje się, że do Marlborough napłynęły duże sumy pieniędzy,
ale nie są odzwierciedlone w wpływach z wydatków sił zbrojnych.
Co?
To zniknęło.
Czy mam poprosić o zwrot po jego powrocie?
Może po cichu?
Chcesz powiedzieć, że Sara przekazała mu pieniądze?
Wydaje się, że tak.
Jakieś 7 tys.
ANNA: Nie zrobiłaby tego.
- To jest po prostu... - Nie zrobiłaby tego.
Oczywiście, być może, pomyliłem się w księgach.
Czasami wszystkie te liczby przyprawiają o zawrót głowy i są tak samo zmienne jak ludzie.
Często sumują się przy drugiej lub trzeciej próbie.
Jest proste wyjaśnienie, którego nie widzę.
Wypędzimy to z naszych umysłów.
Czy zabierzemy dzieci na spacer po ogrodzie?
Nie, dziękuję. Muszę odpocząć.
Możesz odejść.
Pierdolić!
Pierdolić! Pierdolić! Pierdolić!
Pierdolić!
[DRZWI OTWARTE]
Muszę to odłożyć.
Przepadnij.
[DRZWI ZAMYKAJĄ SIĘ]
Marlborough jest w mieście Southampton. Potrzebujemy decyzji.
GODOLPHIN: Wasza Wysokość, jeśli mogę...
Dzisiaj było bardzo mało poczty.
HARLEY: Całkiem. Jeśli mogę, sytuacja w Marlborough?
On mnie okrada.
GODOLPHIN: Co?
Wasza Wysokość, to niedorzeczne.
Lady Abigail, tajna torebka,
czy to nie prawda, że mnie okradli?
Uszkodził nas?
Tak.
Wszystko jest tam czarno-białe.
Musi być zrujnowana,
wygnani z ukochanej Anglii.
Nie są lojalni.
Zraniliby nas, nasz kraj, królową.
- Wasza Wysokość, jeśli mogę... - Nie, nie wolno!
Zostanie oskarżony. Zostaną wypędzeni.
Rozmawiałam. Wysiadać!
Ach, poczta już jest.
Nagle poczułem się zmęczony Anglią, kochanie.
Może powinniśmy pójść gdzie indziej.
[wzdycha]
[KRÓLIK PISZE]
[ZACZYNA SIĘ MELODIA FORTEPIANU]
- [THUD] - [ANNE GRUNTS]
Annę?
Kochana Aniu?
Posadźmy cię na krześle.
Jak śmiecie tak dotykać królowej!
- ABIGAIL: Przepraszam. - Nie prosiłem, żebyś mówił.
[dysza]
Pomasuj moją nogę.
[BUDUJE MELODIA]
- Powinieneś się położyć. - Będziesz mówił, kiedy cię o to poproszą.
[dysza]
Kręci mi się w głowie.
Muszę się czegoś trzymać.
[ANNA dyszy]
[BUDUJE MELODIA]
[ZKSZTAŁCENIA MELODII]
[MELODY ZANIKA]
[GRA NA KLAWIATRZE]
Napisy autorstwa wybuchowegoskull
MĘŻCZYZNA: ♪ Rozluźnij mnie ♪
♪ Z twoich rąk ♪
♪ Pozwól mi latać ♪
♪ Do odległych krain ♪
♪ Nad zielonymi polami ♪
♪ Drzewa i góry ♪
♪ Kwiaty ♪
♪ I leśne fontanny ♪
♪ Dom wzdłuż pasów ♪
♪ Z nieba ♪
♪ Za tę ciemność ♪
♪ I samotny pokój ♪
♪ Rzuca cień ♪
♪ Pogrążony w mroku ♪
♪ A moje oczy są lustrami ♪
♪ Ze świata zewnętrznego ♪
♪ Zastanawiam się nad drogą ♪
♪ Że wiatr może odwrócić bieg ♪
♪ I te cienie się odwracają ♪
♪ Z fioletu w szary ♪
♪ Tylko dla gołębia panoramicznego ♪
♪ Marzę o otwartej przestrzeni ♪
♪ Czekam na dzień ♪
♪ Że może rozwinąć skrzydła ♪
♪ I znowu odleć ♪
♪ Odleć ♪
♪ Gołąb Skyline, leć ♪
♪ W stronę marzeń ♪
♪ Zostawiłeś So bardzo daleko w tyle ♪
♪ Odleć ♪
♪ Gołąb Skyline, leć ♪
♪ W stronę marzeń ♪
♪ Zostawiłeś So bardzo daleko w tyle ♪
♪ Pozwól mi tylko obudzić się rano ♪
♪ Do zapachu świeżo skoszonego siana ♪
♪ Śmiać się i płakać ♪
♪ Żyć i umierać ♪
♪ W blasku mojego dnia ♪
♪ Chcę usłyszeć bicie dzwonów ♪
♪ O odległych kościołach śpiewajcie ♪
♪ Ale przede wszystkim proszę, uwolnij mnie ♪
♪ Od tego bolącego metalowego pierścienia ♪
♪ I otwórz tę klatkę ♪
♪ W stronę słońca ♪
♪ Tylko dla tego gołębia panoramicznego ♪
♪ Marzę o otwartej przestrzeni ♪
♪ Czekam na dzień ♪
♪ Potrafi rozwinąć skrzydła ♪
♪ I znowu odleć ♪
♪ Odleć ♪
♪ Gołąb Skyline, leć ♪
♪ W stronę rzeczy ♪
♪ Zostawiłeś So bardzo daleko w tyle ♪
♪ Odleć ♪
♪ Gołąb Skyline, leć ♪
♪ W stronę rzeczy, które zostawiłeś ♪
♪ Bardzo ♪
♪ Jak dotąd ♪
♪ Z tyłu ♪
[DŹWIĘKI NATURY OTOCZENIA]
[DŹWIĘKI NATURY OTOCZENIA KONTYNUUJ]
Downloaded from subtitlesnest.com