MAGANDANG PANAHON.
Hindi mo ako ginising.
Ikaw ay natulog.
Hindi mo matitiis na mag-breakfast kasama ako.
Pinakuluan kita ng itlog. Kita mo? Halos hindi na kita pinagkuluan ng itlog
kung ayaw kitang makita. Um, tsaa o kape?
Ang sinumang babae ba ay mananatili nang matagal
para malaman kung ano ang nasa isip mo?
Anong gagawin mo ngayong gabi?
nakikita ko ang aking anak na babae.
Ang iyong anak na babae? Napakatahimik mo tungkol sa kanya.
Mayroon ba ako?
Well, isang taon na siyang nasa abroad.
sabi mo tsaa?
pupunta ako.
Magsaya kasama ang iyong anak na babae.
Mga tiket, mangyaring.
Mga tiket. pasensya na po.
Mga tiket.
Mga tiket, mangyaring.
Oh!
Hey. Hoy ikaw!
Ang iyong mga paa. Ang iyong mga paa.
Hoy, bata.
pataas.
ayos lang.
doon. Saan ka nakatira?
Hanggang dito lang. Magiging maayos na ako ngayon. Salamat.
Paalam.
Ingatan mo sarili mo.
Nag-aalala ako sa kanya. Grabe ang itsura niya.
Ang sabi ng bata ay hindi niya kailangan ng doktor.
- Siya ay. - Hindi ko kailangan ng doktor.
- Mabuti, kung gayon. - Peter.
Hindi kami magtatalo tungkol dito.
Ipaalala mo sa akin. Ilang taon ka na ngayon?
Michaels 15.
[doktor] Ito ay iskarlata na lagnat.
Makahiga siya sa kama ng ilang buwan, hindi bababa sa.
Kumpletong paghihiwalay.
Emily, lumayo ka. Nakakahawa siya.
Emily!
Kumusta ang pakiramdam mo?
Mas mabuti.
sinadya kong sabihin sayo...
...noong araw na nagkasakit ako, tinulungan ako ng isang babae.
Tinulungan ka niya?
Oo. Hinatid niya ako sa bahay.
Nasa iyo ba ang kanyang address?
- [Michael] Hello? - [babae] Oo?
Dinalhan kita ng mga bulaklak na ito para magpasalamat.
Ilagay ang mga ito doon sa lababo.
Mas maaga sana ako, tatlong buwan na akong nakahiga.
- Mas maganda ka na ngayon? - Oo. Salamat.
- Palagi ka bang mahina? - Oh hindi. Hindi pa ako nagkasakit noon.
Ito ay hindi kapani-paniwalang boring. Walang magawa.
Hindi man lang ako mapakali sa pagbabasa.
Well, salamat ulit.
Teka.
Sasamahan kita sa paglalakad. Kailangan kong pumasok sa trabaho.
Maghintay ka sa hall habang ako ay nagpalit.
May dalawa pang balde sa ibaba.
Maaari mong punan ang mga ito at dalhin ang mga ito.
Mukha kang katawa-tawa. Tingnan mo, bata.
Hindi ka makakauwi ng ganyan.
Maghubad ka. Paliliguan kita.
Palagi ka bang naliligo sa iyong pantalon?
ayos lang. hindi ako titingin.
Kukuha ako ng tuwalya.
Kaya pala bumalik ka.
Napaka ganda mo.
Ano ang pinagsasabi mo?
Tumingin ka sa akin, bata.
Mm! Mm!
Dahan-dahan.
Dahan-dahan...
Shh.
Naabala mo ang iyong ina.
Ilang beses pa ba? Sabi ko na nga ba sorry.
- Tinakot mo siya. - Naligaw ako, yun lang.
Kaya lang na-late ako. Maaari ba akong makakuha ng higit pa?
Paanong may maliligaw sa sariling bayan?
I meant to head for the castle, I ended up at the field.
- Salungat na direksyon. - Wala kang pakialam.
- Siya ay nagsisinungaling. - Hindi siya nagsisinungaling.
Hindi nagsisinungaling si Michael.
Napagpasyahan kong bumalik sa paaralan bukas.
- Sinabi ng doktor na kailangan mo ng tatlong linggo. - Well, pupunta ako.
Peter?
- Hoy! - Ooh!
Ganito?
Tama iyan.
Hindi, hindi ganoon kabilis.
Ah!
ayos lang.
Gawin mo ulit.
Mm...
Oh!
Ano ang iyong pangalan?
- Ano? - Ang pangalan mo.
- Bakit gusto mong malaman? - Tatlong beses na akong nakapunta dito.
Gusto kong malaman ang iyong pangalan. Anong masama dun?
Wala lang, bata.
Wala namang masama dun.
- Ito ay Hanna. - Mukha kang kahina-hinala.
- Ano ang sa iyo, bata? - Michael.
Michael. Hmm.
Kaya kasama ko si Michael.
Hanna.
Ang paniwala ng lihim ay sentro sa Kanluraning panitikan.
Maaari mong sabihin ang buong ideya ng karakter
ay tinukoy ng mga tao
may hawak na tiyak na impormasyon,
na, sa ibat ibang kadahilanan,
minsan masama, minsan marangal,
determinado silang huwag ibunyag.
Hindi mo sinasabi sa akin kung ano ang iyong pinag-aralan.
Nag-aaral?
Sa paaralan.
- Natututo ka ba ng mga wika? - Oo.
- Anong mga wika? - Latin.
Magsabi ng isang bagay sa Latin.
Si Horace pala.
Ito ay kahanga-hanga.
Gusto mo ba ng Greek?
Ang ganda.
Paano mo masasabi?
Paano mo malalaman, kung hindi mo alam kung ano ang ibig sabihin nito?
Ano ang pinag-aaralan mo sa German?
Nag-aaral ako ng dula.
Sa pamamagitan ng isang manunulat na tinatawag na Gotthold Ephraim Lessing. Narinig mo siya?
Ang dula ay tinatawag na Emilia Galotti. Mababasa mo ito.
Mas gusto kitang pakinggan.
Lahat tama.
Unang Aksyon. Unang Eksena.
isa sa mga silid ng prinsipe.
Ang prinsipe...
Hindi ako masyadong magaling.
Ipagpatuloy mo.
“Reklamo, walang iba kundi reklamo.
For goodness sake, may natitira pa ba kundi trabaho?
Isipin mo na lang na naiingit talaga ang mga tao sa atin.
Ang galing mo naman diba?
Magaling sa ano?
Nagbabasa.
Anong nakakatawa?
Hindi ko akalain na magaling ako sa kahit ano.
Whoo!
Anong ginagawa mo? Ano ito?
Bakit parang hindi mo ako kilala?
Hindi mo ako gustong kilalanin! Makikita mong nasa unang karwahe ako!
- Kaya bakit ka umupo sa pangalawa? - Ano sa tingin mo ang ginagawa ko?
- Bakit mo naisip na nandoon ako? - Paano ko malalaman?
Ngayon, nagtatrabaho na ako. Kailangan ko ng maligo.
At gusto kong mapag-isa.
Please umalis ka na?!
I... hindi ko sinasadyang magalit ka.
Wala kang kapangyarihan para magalit ako.
Hindi ka mahalaga para magalit ako.
Hindi ko alam kung anong sasabihin ko.
Wala pa akong kasamang babae.
Apat na linggo na tayong magkasama,
at hindi ko kayang mabuhay ng wala ka.
hindi ko kaya.
Kahit na ang pag-iisip nito ay pinapatay ako.
Umupo ako sa pangalawang karwahe dahil akala ko baka halikan mo ako.
Anak, naisip mo bang makakapag-ibigan tayo sa isang tram?
Totoo ba ang sinabi mo?
Na hindi ako mahalaga sayo?
Pinapatawad mo ba ako?
Mahal mo ba ako?
- May libro ka ba? - Oo meron ako.
Kumuha ako ng isa kaninang umaga.
- Ano ito? - The Odyssey, ni Homer.
homework ko yun.
Binabago namin ang pagkakasunud-sunod ng mga bagay.
Basahin mo muna ako anak. Tapos nagmahalan kami.
- [Michael] The Odyssey, ni Homer. - Ano ang isang odyssey?
Isang paglalakbay. Siya set out sa isang paglalakbay.
Mabuti.
Awitin mo sa akin ang lalaki, Muse Ang taong paikot-ikot
Hinihimok ng oras at muli off course Minsan siya ay plundered
- The hallowed heights of Troy - Halika dito.
inilapit niya ang kamay niya sa labi niya.
Siya ay patay na.
Nalampasan ang lahat ng tulong, o kailangan nito.
I poked into the place a ways, encountered a little open patch
kasing laki ng isang silid-tulugan, lahat ay nakasabit sa mga baging,
at natagpuan niya ang isang lalaking nakahiga doon na natutulog.
At, sa pamamagitan ng jings, ito ay ang aking lumang Jim.
Pagdating mo, inakala kong maaabutan kita
sa lupa nang hindi na kailangang sumigaw sa iyo. Ngunit nang makita ko ang bahay na iyon,
Nagsisimula akong mabagal. [laughs]
Naramdaman ni Lady Chatterley ang kanyang hubad na laman laban sa kanya
habang papasok siya sa kanya.
Ilang saglit, nasa loob pa rin siya...
Nakakadiri ito.
Saan mo nakuha ito?
- Hiniram ko ito sa isang tao sa paaralan. - Oh...
Dapat kang mahiya.
Ipagpatuloy mo.
Bilyong bilyun-bilyong asul na blistering barnacle sa isang dumadagundong na bagyo!
Ito ay tubig! Ngunit ano sa lupa ang inaasahan mo na mangyayari ito?
- Whisky. - Whiskey, sa pamamagitan ng kulog, whisky!
Wiskey? Halika na, kapitan, hindi ka maaaring magseryoso.
Tama na para sa araw na ito, anak.
Nagtataka ako, sa tingin mo ba ay makakapagpahinga ka?
Baka pwede tayong mag-trip.
- Anong klaseng trip? - Isang cycling holiday.
Dalawang araw lang.
Mayroon akong guide book. Nagawa ko na ang ruta.
Tingnan mo. Ano sa tingin mo?
Sa tingin ko gusto mo ang pagpaplano, hindi ba?
Hindi ako natatakot.
Hindi ako natatakot sa kahit ano.
Mas lalo akong naghihirap, lalo akong nagmamahal.
Dadagdagan lang ng panganib ang pagmamahal ko.
Papatalasin ito. Bibigyan ito ng pampalasa.
Ako lang ang anghel na kailangan mo.
Iiwan mo ang buhay na mas maganda kaysa sa iyong pinasok.
Ibabalik ka ng langit at titingnan ka at sasabihin,
Isang bagay lang ang makakapagpakumpleto ng kaluluwa, at ang bagay na iyon ay pag-ibig.
- Kamusta. - Kamusta.
- [babae] Excuse me. - Kamusta.
Alam mo ba kung ano ang gusto mo?
- Um... - Ano ang dala mo?
- Umorder ka. Kukunin ko ang mayroon ka. - OK.
Um...
Dalawang frankfurter, dalawang salad ng patatas at dalawang beer, mangyaring.
- Salamat. - Salamat.
- Sana naging masaya ang nanay mo. - Salamat.
Sarap na sarap siya sa pagkain niya.
Halika na.
Dito, hayaan mong ipakita ko sa iyo kung saan tayo pupunta.
OK lang anak.
ayoko malaman.
- Anong ginagawa mo? - Nagsusulat ako ng tula. Tungkol sa iyo.
- Naririnig ko ba? - Hindi ito handa.
Babasahin ko ito sa iyo balang araw.
- Umaga, Hendrick. - Magandang umaga, Ginoong Berg.
- Nasa korte ka 306. - Salamat.
- Okay ka lang, Michael? - Ayos lang ako.
- Magmadali. Alam mo kung ano siya. - [Michael] See you later!
Good luck.
Mangyaring tumayo.
Mangyaring maupo.
Ang nasasakdal, pakiusap.
Darating na sila.
- Kamusta. - Kamusta.
- Ano ang kanyang sinabi? - [guro] Magandang umaga, mga kababaihan.
Maligayang pagdating sa iyong mga bagong kapwa mag-aaral. Tratuhin sila nang may paggalang.
- Umupo. - Kamusta.
- Ang pangalan ko ay Sophie. - Ako si Michael.
Ang Odyssey.
Kunin ang aming mga libro.
Naniniwala ang lahat na ang paksa ni Homer ay pag-uwi.
Sa katunayan, ang The Odyssey ay isang libro tungkol sa isang paglalakbay.
Ang tahanan ay isang lugar na pinapangarap mo.
Berg, I dont mean to distract you, but were meant to study Homer, not Sophie.
- Ito ay kahanga-hanga, hindi ba? - Kahanga-hanga.
Ito ay magiging isang magandang tag-araw.
- Bakit ka umaalis ng maaga? - Lagi siyang umaalis ng maaga.
- Mayroon ka bang mapupuntahan? - Kita tayo bukas.
Paumanhin, nahuli ako.
Na-hold up ako sa school.
May bago akong libro.
Ang Babaing may Maliit na Aso.
Ni Anton Chekhov.
Ang usapan ay isang bagong mukha ang lumitaw sa promenade,
isang babaeng may maliit na aso.
Schmitz, sandali, pakiusap.
Binasa ko ang mga ulat tungkol sa iyo. Bawat isa. Napakahusay na gawain.
Magtatrabaho ka sa opisina.
Na-promote ka. Binabati kita.
- [boy] Yee-haw! - Ah! [tumawa]
Umalis na tayo dito!
Halika na! Michael, alis na kami. Tara na!
Halika, Michael!
Ito ay sinadya upang maging isang sorpresa para sa iyong kaarawan.
- [boy] Halika! - [boy 2] Ano ang problema?
- Ako ay humihingi ng paumanhin. Talaga. - [Sophie] Akala namin magugustuhan mo.
May beer kami! Magsasayaw tayo!
Nangako ako sa isang tao.
Michael, pakiusap!
Dito at doon ang repleksyon ng mga bituin at mga ilaw,
sa bangko ay nanginginig at nanginginig.
- [Hanna] Oh, bata, bata. - Ano?
- Tumigil ka. - Ano ang mali ngayon?
Walang mali.
Ito ay wala.
Alam mo, hindi ka nagtatanong.
Hindi ka na nag-abala pang tanungin kung kamusta ako!
Hindi mo sinasabi.
Nagkataon lang na birthday ko.
Birthday ko, yun lang!
Hindi mo man lang tinanong kung kailan.
- Kung gusto mo ng away, bata... - Ayoko ng away!
- Anong problema mo?! - Anong negosyo mo?!
Ito ay palaging nasa iyong mga tuntunin. Lahat.
Ginagawa namin ang gusto mo. Laging yan ang gusto mo.
- Ang aking mga kaibigan ay nagbibigay sa akin ng isang party. - Bakit ka nandito?
Bumalik ka na sa party mo. Yan ba ang gusto mo?
Mm! Mm!
Laging ako ang dapat humingi ng tawad.
Hindi mo kailangang humingi ng tawad. Walang dapat humingi ng tawad.
Digmaan at Kapayapaan, bata.
Ngayon, dapat kang bumalik sa iyong mga kaibigan.
ayos ka lang ba?
Siya yun.
Mabuti.
Kunin mo ang bata ng makakain.
Sa tingin ko alam naming lahat na babalik ka sa amin sa huli.
Ginoong Berg? 8:00 na.
Ang iyong anak na babae.
Salamat.
Julia.
- Hindi kita pinaghintay? - Maaga ako.
Maligayang pagbabalik. [tumawa]
Kaya paano ka magpapasya?
hindi ko alam.
Masaya akong bumalik sa Berlin, kumbaga.
- Nakita mo na ba ang iyong ina? - Mm-hmm.
Gusto kong lumayo. Iyon lang.
Paris iyon, ngunit maaaring nasaan man.
Malayo sa magulang mo?
Alam kong nahihirapan ako.
Hindi ako palaging open sayo.
Hindi ako open sa kahit kanino.
Alam kong malayo ka.
Alam mo... I always assumed it was my fault.
Julia.
Gaano ka maaaring maging mali?
- [Julia] Magkita tayo sa lalong madaling panahon. - [Michael] See you soon.
- [Julia] Magandang gabi, Tatay. - [Michael] Magandang gabi.
Iyong para sa espesyal na grupo ng seminar,
mangyaring manatili sa silid na ito.
Darating na si Professor Rohl saglit.
Well, mukhang maliit lang ang grupo namin.
Isang maliit na grupo at isang piling isa.
Maliwanag, ito ay magiging isang natatanging seminar.
Magsisimula tayo sa isang listahan ng pagbabasa, mga ginoo.
Karl Jaspers...
- At mga babae. - ...Ang Tanong ng Pagkakasala ng Aleman.
Kayat narito ka.
Oo.
Pasok ka.
- Sineseryoso mo ang trabaho. - Hindi ko alam.
Isa kang seryosong bata.
Ganyan ako pinalaki.
ikaw naman? Seryoso ka?
Sigurado ka bang gusto mong magtrabaho ngayong gabi?
Oo.
Pero hindi ako magtatrabaho gabi-gabi.
Kita tayo bukas.
- Oo. Eksakto - Tama iyan.
Kailangan mo ng kamay.
- Bakit lahat ng pulis? - Nag-aalala sila tungkol sa mga demonstrador.
- Para o laban kay? - Pareho.
Wow. Ito ay isang sirko.
Magsitayo ang lahat.
Ang lahat ng mga photographer ay hinihiling na umalis.
Ang korte na ito ay nasa sesyon na ngayon. Mangyaring maupo.
Ang una kong gagawin ay marinig ang mga galaw
mula sa bawat abogado ng mga nasasakdal.
Pinagtatalunan nila na walang dahilan para panatilihin ang mga nasasakdal sa bilangguan
hanggang sa resulta ng nalalapit na pagsubok.
- Kukunin ko ang mga kasong ito isa-isa. - Gusto mo ng panulat?
- Mayroon akong panulat. - [hukom] Hanna Schmitz.
- Ang iyong pangalan ay Hanna Schmitz? - [Hanna] Oo.
Pwede ka bang magsalita ng mas malakas please?
- [Hanna] Ang pangalan ko ay Hanna Schmitz. - [hukom] Salamat.
- Ipinanganak ka noong Oktubre 21, 1922? - [Hanna] Oo.
Sa Hermannstadt.
- At 43 taong gulang ka na ngayon? - [Hanna] Oo.
- [hukom] Sumali ka sa SS noong 1943? - Oo.
Ano ang iyong dahilan para sumali?
Nagtatrabaho ka sa pabrika ng Siemens noong panahong iyon?
Oo.
Inalok ka kamakailan ng promosyon.
Bakit mas pinili mong sumali sa SS?
- Pagtutol. - [judge] Uulitin ko ang aking tanong.
Sinusubukan kong tiyakin
kung malayang sumali siya sa SS, hmm?
Ng kanyang sariling malayang kalooban.
- Balita ko may mga trabaho. - [hukom] Sige.
Nagtatrabaho ako sa Siemens
nang marinig kong nagre-recruit ang SS.
Alam mo ba ang uri ng trabaho na inaasahan mong gawin?
Naghanap sila ng mga bantay.
- Nag-apply ako ng trabaho. - [judge] Una kang nagtrabaho sa Auschwitz?
- [Hanna] Oo. - [hukom] Hanggang 1944.
Pagkatapos ay inilipat ka sa isang mas maliit na kampo malapit sa Kraków?
- [Hanna] Oo. - Okay ka lang ba?
- [hukom] Nakatulong ka sa paglipat ng mga bilanggo... - Ayos lang ako.
...kanluran sa taglamig ng 1944 sa tinatawag na death march?
- Kaya, ano ang naisip mo? - Hindi ko alam.
Hindi ito ang inaasahan ko.
Hindi ba? Sa anong paraan? Ano ang inaasahan mo?
Akala ko exciting.
Nakatutuwa? Bakit?
Bakit mo naisip na exciting ito?
Dahil ito ay hustisya.
Iniisip ng mga lipunan na sila ay kumikilos sa pamamagitan ng tinatawag na moralidad,
ngunit hindi nila ginagawa.
Gumaganap sila sa pamamagitan ng tinatawag na batas.
Wala kang kasalanan sa anumang bagay sa pamamagitan lamang ng pagtatrabaho sa Auschwitz.
Walong libong tao ang nagtrabaho sa Auschwitz.
Tiyak na 19 ang nahatulan, at anim lamang para sa pagpatay.
Upang patunayan ang pagpatay, kailangan mong patunayan ang layunin.
Yan ang batas.
Ang tanong ay hindi kailanman mali,
ngunit ito ba ay legal.
At hindi ayon sa ating mga batas, hindi.
- Ayon sa mga batas noong panahong iyon. - Pero hindi ba...
- [Rohl] Ano? - ...makitid?
Ay, oo. Ang batas ay makitid.
Sa kabilang kamay,
Pinaghihinalaan ko ang mga taong pumatay ng ibang tao
may posibilidad na magkaroon ng kamalayan na ito ay mali.
Miss Schmitz, pamilyar ka sa librong ito?
- Oo. - Mga bahagi nito
nabasa na sa korte.
Ito ay sa pamamagitan ng isang nakaligtas,
isang bilanggo na nakaligtas.
Ilana Mather.
Nasa kampo siya noong bata pa siya, hindi ba?
- Kasama niya ang kanyang ina. - [Hanna] Oo.
Sa aklat, inilalarawan niya ang isang proseso ng pagpili.
Sa pagtatapos ng buwang paggawa, bawat buwan,
animnapung preso ang napili.
Pinili upang ipadala mula sa satellite camp pabalik sa Auschwitz.
Tama naman, di ba?
Oo, tama iyan.
At, sa ngayon, ang bawat isa sa iyong kapwa nasasakdal
ay partikular na itinanggi ang pagiging bahagi ng prosesong iyon.
Ngayon, tatanungin kita.
Naging bahagi ka ba nito?
Oo.
Kaya nakatulong ka sa pagpili?
- Oo. - [judge] Inaamin mo yan?
Edi sabihin mo sa akin,
paano nangyari ang pagpili na iyon?
May anim na bantay,
kaya nagpasya kaming pumili ng tig-sampung tao.
Ganyan kami every month.
Pumili kaming lahat ng sampu.
Ang iyong mga kapwa nasasakdal ay nakibahagi sa proseso?
Lahat kami ginawa.
Kahit na tinanggihan nila ito?
Ang pagsasabi ng tayo, tayo lahat ay mas madali kaysa sa pagsasabi ng Ako, Ako lang,
hindi ba, Miss Schmitz?
hindi mo ba namalayan
na ipinadala mo ang mga babaeng ito sa kanilang kamatayan?
Ngunit sila ay mga bagong dating, ang mga bagong babae ay dumarating sa lahat ng oras.
Kaya... ang mga luma ay kailangang magbigay ng puwang para sa mga bago.
- Hindi ako sigurado na naiintindihan mo... - Hindi namin kayang panatilihin ang lahat.
- Walang silid. - [hukom] Hindi.
Pero ang sinasabi ko...
Hayaan akong mag-rephrase.
Upang magkaroon ng puwang, pumipili ka ng mga babae at sinasabing,
Ikaw, ikaw at ikaw ay kailangang ibalik para patayin.
Well, ano ang gagawin mo?
Hindi ba dapat ako nag-sign up sa Siemens?
Ms. Mather, handa na sila para sa iyo ngayon.
Go, go. Go, go, go.
- Nasaan si Michael? - Hindi ko alam.
Sa iyong aklat, inilalarawan mo ang proseso ng pagpili.
Oo.
Pinatrabaho ka at pagkatapos, nang wala ka nang gamit sa kanila,
pagkatapos ay pinabalik ka nila sa Auschwitz para patayin.
Mayroon bang mga tao dito na gumawa ng pagpili na iyon?
Oo.
Kailangan kong kilalanin mo sila. Maaari mo bang ituro ang mga ito?
kanya.
At siya.
kanya.
At siya.
kanya.
At siya.
Salamat. Mangyaring magpatuloy.
Bawat isa sa mga guwardiya ay pipili ng isang tiyak na bilang ng mga babae.
Iba ang pinili ni Hanna Schmitz.
Sa anong paraan naiiba?
May mga paborito siya.
Mga babae, karamihan ay bata pa.
Lahat kami ay nagpuna dito.
Binigyan niya sila ng pagkain at lugar para matulog.
Kinagabihan, hiniling niya sa kanila na sumama sa kanya.
At naisip naming lahat...
Well, maaari mong isipin kung ano ang naisip namin.
At pagkatapos ay nalaman namin na pinapabasa niya nang malakas sa kanya ang mga babaeng ito.
Binabasa nila siya.
Noong una, akala namin ang guard na ito, ang guard na ito ay...
...mas sensitive, mas tao siya, mas mabait.
Kadalasan, pinili niya ang mahihina, ang may sakit.
Pinili niya sila. Halos pinoprotektahan niya ang mga ito.
Ngunit pagkatapos ay ipinadala niya ang mga ito.
Mas mabait ba yan?
Gusto kong magpatuloy ngayon sa martsa.
Sa pagkakaintindi ko, ikaw at ang iyong anak na babae ay nagmartsa nang maraming buwan.
Noong taglamig ng 1944, isinara ang aming kampo.
Sinabihan kami na kailangan naming mag-move on. Ngunit ang plano ay patuloy na nagbabago araw-araw.
Ang mga babae ay namamatay sa paligid namin sa niyebe.
Kalahati sa amin ang namatay sa martsa. Sabi ng anak ko sa libro,
Les a death march, more a death gallop.
Mangyaring sabihin sa amin ang tungkol sa gabi sa simbahan.
Noong gabing iyon, akala namin ay maswerte kami dahil may bubong kami.
Ipagpatuloy mo.
Nakarating kami sa isang village.
Gaya ng nakasanayan, kinuha ng mga guwardiya ang pinakamagandang quarters. Kinuha nila ang bahay ng pari.
Pero pinatulog nila kami sa isang simbahan.
Nagkaroon ng bombing raid sa kalagitnaan ng gabi.
Tinamaan ang simbahan.
Noong una, apoy lang ang naririnig namin. Ito ay nasa tore.
Pagkatapos ay nakakita kami ng nasusunog na mga sinag...
...at nagsimula silang bumagsak sa sahig.
Nagmamadali ang lahat...
... nagmamadaling pumunta sa mga pintuan.
Ngunit ang mga pinto ay naka-lock sa labas.
Nasunog ang simbahan? Walang dumating para buksan ang pinto?
tama ba yun?
walang tao.
Kahit na nasusunog na kayong lahat?
Ilang tao ang napatay?
Lahat ay pinatay.
Pero nakaligtas ka?
Salamat.
Gusto kong magpasalamat sa iyong pagpunta sa bansang ito
ngayon para magpatotoo.
hindi ko alam. Hindi ko na alam kung anong ginagawa namin dito.
hindi ba?
Sinasabi mo sa amin na mag-isip tulad ng mga abogado,
pero may something... nakakadiri dito.
- Paano kaya? - Hindi ito nangyari sa mga Aleman.
Nangyari ito sa mga Hudyo.
- Ano ang sinusubukan nating gawin? - Sinusubukan naming maunawaan.
Ikinulong ng anim na babae ang 300 Hudyo sa isang simbahan at hinayaan silang masunog.
Ano ang dapat maunawaan?
Sabihin mo sa akin! Nagtatanong ako! Ano ang dapat maunawaan?
Nagsimula akong maniwala sa pagsubok na ito. Akala ko ito ay mahusay.
Now, I think its... its just a diversion.
Oo? Diversion mula sa ano?
Pumili ka ng anim na babae, inilagay mo sila sa pagsubok,
sasabihin mo, Sila ang masasama, sila ang may kasalanan.
Ang isa sa mga biktima ay nagkataong nagsulat ng isang libro.
Iyon ang dahilan kung bakit sila ay nasa paglilitis at walang iba!
Alam mo ba kung gaano karaming mga kampo ang mayroon sa Europa?
Ang mga tao ay nagpatuloy tungkol sa kung gaano ang alam ng lahat?
Sino ang nakakaalam? Ano ang alam nila? Alam ng lahat!
Ang ating mga magulang, ating mga guro. Hindi iyon ang tanong!
Ang tanong ay, Paano mo hinayaang mangyari ito?
Better, Bakit hindi mo pinatay ang sarili mo nung nalaman mo?
Libo. Ilan yan. Mayroong libu-libong mga kampo.
Alam ng lahat.
Tignan mo yung babaeng yun.
- Sinong babae? - Yung babaeng lagi mong tinititigan.
Im sorry, pero ikaw.
Hindi ko alam kung sinong babae ang ibig mong sabihin.
Alam mo kung ano ang gagawin ko?
Ilagay ang baril sa aking kamay, ako mismo ang magpapabaril sa kanya.
Abutin silang lahat!
Bakit hindi mo binuksan ang mga pinto?
Tinanong ko na kayong lahat, at wala akong nakuhang sagot.
Dalawa sa mga biktima ang nasa korte na ito. Deserve nila ang sagot.
Ito ang ulat ng SS. May mga kopya kayong lahat.
Ang ulat na isinulat, inaprubahan at nilagdaan ninyong lahat
kaagad pagkatapos ng kaganapan. Sa nakasulat na ulat,
sinasabi ninyong lahat na hindi ninyo alam ang tungkol sa sunog hanggang matapos itong mangyari.
Pero hindi naman yun totoo diba?
Well?
Hindi totoo.
- Hindi ko alam kung ano ang itatanong mo. - Ang unang bagay na tinatanong ko
- bakit hindi mo binuksan ang mga pinto? - Malinaw.
Para sa maliwanag na dahilan.
- Hindi namin kaya. - Bakit hindi mo magawa?
Naging bantay kami.
Ang trabaho namin ay bantayan ang mga bilanggo.
Hindi namin sila hinayaan na makatakas.
Nakita ko. At kung nakatakas sila, masisisi ka,
kakasuhan ka, baka mapatay ka pa?
- [Hanna] Hindi! - Well, kung gayon?
Kung binuksan namin ang mga pinto, magkakaroon ng kaguluhan.
Paano namin naibalik ang kaayusan?
Napakabilis ng nangyari. Umuulan ng niyebe. Ang mga bomba.
Ang apoy... Nagkaroon ng apoy sa buong nayon.
Pagkatapos ay nagsimula ang hiyawan, at lumala nang lumala.
Kung lahat sila ay nagmamadaling lumabas, hindi natin sila hahayaang makatakas.
Hindi namin kaya. Kami ay responsable para sa kanila!
Kaya alam mo kung ano ang nangyayari? Alam mo ba? Nakapili ka.
Hinayaan mo silang mamatay,
kaysa sa panganib na hayaan silang makatakas.
Ang ibang mga nasasakdal ay gumawa ng paratang laban sa iyo.
Narinig mo na ba ang paratang na ito?
Sabi nila ikaw ang namumuno.
Hindi ito totoo. Ako ay... isa lang ako sa mga bantay.
- Siya ang namamahala. - [babae] Siya noon!
- Syempre siya. - Isinulat mo ba ang ulat?
Hindi. Hindi. Napag-usapan naming lahat kung ano ang sasabihin. Sabay-sabay kaming sumulat nito.
Sinulat niya ang ulat. Siya ang namamahala.
- [judge] Totoo ba yan? - Hindi.
- Oo ginawa mo! - Mahalaga ba?
- Sinulat niya ito. - [hukom] Kailangan ko ng sample
- ng iyong sulat-kamay. - Aking...
- Ang sulat-kamay ko? - Oo. Kailangan kong magtatag
- na sumulat ng ulat. - Hindi ko makita kung paano ito angkop.
- 20 taon na ang lumipas. - Kunin ang kanyang papel. Lumapit sa bench.
- Ihambing ang sulat-kamay ng 20 taon...? - [hukom] Lumapit sa bangko.
Hindi ako mapapawalang-bisa sa sarili kong hukuman.
Ako ay humihingi ng paumanhin...
Mas gusto kitang pakinggan.
Na hindi na kailangang.
Sinulat ko ang ulat.
Katahimikan, pakiusap.
Umorder!
Lumalaktaw ka sa mga seminar.
Mayroon akong isang piraso ng impormasyon.
Tungkol sa isa sa mga nasasakdal.
- Isang bagay na hindi nila inaamin. - Anong impormasyon?
Hindi mo kailangan sabihin ko sayo.
Ito ay ganap na malinaw. Mayroon kang moral na obligasyon na ibunyag ito sa korte.
Nangyayari na ang impormasyong ito ay pabor sa nasasakdal.
Makakatulong ito sa kanyang kaso.
Maaaring maapektuhan pa nito ang kinalabasan, tiyak ang paghatol.
- Kaya? - May problema.
Ang nasasakdal mismo ay determinado na panatilihing lihim ang impormasyong ito.
- [Rohl] Sandali, pakiusap. - Paumanhin.
Ano ang kanyang mga dahilan?
Dahil nahihiya siya.
Nahihiya sa ano?
- Nakausap mo na ba siya? - Syempre hindi.
Bakit syempre hindi?
hindi ko kaya.
hindi ko kaya yun.
Hindi ko siya makausap.
Hindi mahalaga ang nararamdaman natin. Ito ay lubos na hindi mahalaga.
Ang tanging tanong ay kung ano ang ginagawa namin.
Kung ang mga taong katulad mo ay hindi natututo sa nangyari sa mga katulad ko,
kung gayon ano ang kabuluhan ng anumang bagay?
Schmitz?
May bisita ka.
Tahimik, pakiusap!
Gertrud Ballow.
Andreas Michael Springer.
Michael Berg.
Walter Sherman.
Tapos na ang oras.
Papasok ka ba?
Kinuha mo ang iyong oras.
Ano ito?
Saan ka pupunta?
Ako ay humihingi ng paumanhin.
Kailangan kong matulog mag-isa.
Sandali lang ako.
- Nazi! - Nazi na kalapating mababa ang lipad!
Nazi!
Katahimikan sa court. Katahimikan sa court.
Magsitayo ang lahat.
Hinahanap ng korte na nagkasala ang mga nasasakdal
Rita Beckhart, Caroline Steinhoff,
Regina Kroit, Angela Zeva
at Andrea Lumen
ng sama-samang pagtulong at pag-uukol sa pagpatay sa 300 kaso.
Hinahanap ng korte na nagkasala ang nasasakdal
Hanna Schmitz ng pagpatay sa 300 kaso.
Ang mga hatol ng hukuman
Rita Beckhart, Caroline Steinhoff,
Regina Kroit, Angela Zeva at Andrea Lumen
sa bawat isa ay magsilbi ng kabuuang sentensiya sa bilangguan ng apat na taon at tatlong buwan.
Hanna Schmitz,
sa pagtingin sa iyong sariling mga admission at iyong espesyal na tungkulin,
nasa ibang kategorya ka.
Hinatulan ng korte ang akusado, si Schmitz, ng pagkakulong habang buhay.
Saan tayo pupunta?
Sabi ko sasabihin ko sayo pagdating natin.
- Sinabi mo sa akin na gusto mo ng mga sorpresa. - Gusto ko ng mga sorpresa.
Siya ay lumaki, hindi ba?
hindi ko alam. Matagal ko na siyang nakita, Michael. Paano ko sasabihin?
Kasalanan ko to. Hindi kami dapat dumating nang hindi ipinaalam.
Sa sarili niyang bahay titira si Daddy.
Ina, natatakot ako na may masamang balita ako.
Alam ni Julia. Sinabi na namin sa kanya.
Kami ni Gertrud, we are getting a divorce.
Hindi ka pumunta para sa libing ng iyong ama, ngunit pumunta ka para dito?
Hindi madali para sa akin na bisitahin ang bayang ito.
- Talaga bang hindi ka nasisiyahan? - Hindi iyon ang sinasabi ko.
- Hindi ito ang ibig kong sabihin. - Well, kung gayon?
Hindi ka dapat mag-alala kay Gertrud. Ako na ang magbabantay sa kanya.
Isa na siyang state prosecutor, kaya mas malaki ang kinikita niya kaysa sa akin.
Michael...
...Hindi ako nag-aalala kay Gertrud.
Nag aalala ako sayo.
Kantahan mo ako ng Tao, Muse
Ang tao ng mga twists at liko Driven paulit-ulit na off course
Minsang ninakawan niya ang banal na kaitaasan ng Troy
[guard] 215, mail.
217, mail.
220, mail.
1219. 66215.
Numero?
Buksan mo.
Pagsubok, pagsubok. Isa dalawa tatlo. Pagsubok, pagsubok.
Ang Odyssey ni Homer.
Kantahan mo ako ng Tao, Muse
Ang lalaking paikot-ikot
Hinihimok ng paulit-ulit na wala sa kurso
Minsang nasamsam niya ang banal na kaitaasan ng Troy...
...sa bahay ng kamatayan. Ngunit kumapit sila nang mahigpit sa lugar,
umaasa na baka dumating pa ang iba.
Mga kakulay ng mga sikat na bayani, mga lalaking namatay noong unang panahon
at mga multo na mas matandang edad, gusto kong makita.
Halika, takpan mo ang iyong espada, sabay na tayong matulog.
I-mount ang aking kama at ihalo sa mahiwagang gawain ng pag-ibig.
Magbubuo tayo ng malalim na tiwala sa pagitan natin.
Hindi para sa buong mundo, hindi hanggat hindi ka pumayag na manumpa, diyosa,
Isang nakabubulag na panunumpa na hinding hindi ka gagawa ng bagong intriga para saktan ako.
Agad-agad, nagsimula siyang manumpa ng sumpa na hinihiling ko.
Kahit kailan, hinding-hindi niya ako sasaktan.
At nang matapos siya, sa wakas,
Inilagay ko ang napakagandang kama ni Circes.
Nang ang batang Dawn, sa kanyang mga daliring rosas-pula ay kuminang muli,
muli nilang pinagtagpo ang kanilang pares,
at lumabas sa mga tarangkahan at umaalingawngaw na colonnade,
hinampas nila ang koponan upang tumakbo at sila ay lumipad,
walang pinipigilan, at ang mga prinsipe ay nakarating sa mga trigo...
...yung mga puro kabayong lalaki...
...paglubog ng araw...
...ang aking simula.
Truly, and I have to confess, nagseselos ako.
Totoo, hanggang ngayon...
Perfectly astonishing. Palagi kong sinasabi na lahat ng ito ay pandaraya,
ngunit natulog siya sa ilalim ng aking mga mata.
inangat niya ang isang malaking dyaryo mula sa mesa
at nagsimulang itapak ang kanyang mga paa at yumayabong ang pahayagan
para ihatid si Gregor pabalik sa kanyang kwarto. Zhivago... kahit isang cake,
sa halip ay isang Baba au Rhum na kilala bilang isang Zhivago bun.
Sa isang pagkakataon kailangan mo lang sabihin sa iyong sleigh driver sa Moscow,
Ni Zhivago. At sa halip na parang sinabi mo...
The Lady with the Little Dog ni Anton Chekhov.
Ang usapan ay isang bagong mukha ang lumitaw sa promenade,
isang babaeng may maliit na aso.
Si Dmitri Dmitritch Gurov ay gumugol na ng dalawang linggo sa Yalta,
kaya nainis siya dito at laging naghahanap ng mga sariwang mukha.
Nakaupo sa pavilion sa Vernet,
nakita niya ang isang dalagang naglalakad sa tabing dagat.
Isang dalagang may katamtamang taas ang buhok na maputi, nakasuot ng beret...
Gusto kong maglabas ng libro.
Aling libro?
Mayroon ka bang The Lady with the Little Dog?
Ano ang iyong pangalan?
Hanna Schmitz.
Ang Babae na may Maliit na Aso.
... Aso.
Isa dalawa tatlo apat Lima Anim.
Ang Babaing may Maliit na Aso.
Ang...
Ang.
Ang. Ang. Ang.
Ang.
- Walang sulat? - Walang sulat. Tanda.
- [babae sa telepono] Ikaw si Michael Berg? - Oo.
Salamat sa pagtawag mo sa akin. Nakuha mo ang sulat ko?
meron ako dito.
Gaya ng sinasabi ko, malapit nang ipalabas si Hanna Schmitz.
Mahigit 20 taon nang nakakulong si Hanna.
Wala siyang pamilya.
Wala siyang kaibigan.
Ikaw lang ang contact niya.
At sinabi ko na huwag mo siyang bisitahin.
Hindi, hindi.
Paglabas niya, kailangan niya ng trabaho.
Kakailanganin niya ng tirahan.
Hindi mo maiisip kung gaano katakot ang modernong mundo para sa kanya.
Mm-hmm.
Wala akong ibang matanong.
Kung wala kang pananagutan sa kanya,
tapos wala namang future si Hanna.
Ang bait mo.
Salamat sa pagpapaalam sa akin.
- Ikaw si Michael Berg? - Oo.
Ako si Louisa Brenner. Magandang umaga.
- Kamusta ka? - Inaasahan ka namin kanina.
I should warn you, matagal-tagal na pinigilan ni Hanna ang sarili.
Napaka purposeful niya. Nitong mga nakaraang taon, iba siya.
Pinabayaan niya ang sarili niya.
Ihahatid na kita sa canteen.
Kakatapos lang ng lunch nila.
Ikaapat na talahanayan.
Lumaki ka na, anak.
Mayroon akong kaibigan na isang sastre.
Bibigyan ka niya ng trabaho.
At nahanap na kita sa isang matitirahan. Ito ay isang magandang lugar.
Medyo maliit, ngunit ito ay maganda.
- Magugustuhan mo. - Salamat.
Mayroong ibat ibang mga programang panlipunan, mga bagay na pangkultura na maaari kong i-sign up para sa iyo.
At ang pampublikong aklatan ay napakalapit.
Marami ka bang nabasa?
Mas gusto kong basahin.
Tapos na yan ngayon di ba?
nagpakasal ka na ba?
Ginawa ko. Oo ginawa ko.
Mayroon kaming isang anak na babae.
Hindi ko siya nakikita gaya ng gusto ko.
Mas marami pa akong gustong makita sa kanya.
Hindi nagtagal ang kasal.
Ginugol mo ba ang oras sa pag-iisip tungkol sa nakaraan?
- Ibig mong sabihin kasama ka? - Hindi.
Hindi, hindi ko sinasadya sa akin.
Bago ang paglilitis, hindi ko na inisip ang nakaraan.
Hindi ko kinailangan.
ngayon?
Ano ang nararamdaman mo ngayon?
Hindi mahalaga kung ano ang nararamdaman ko.
Hindi mahalaga kung ano ang iniisip ko.
Ang mga patay ay patay pa rin.
Hindi ako sigurado kung ano ang natutunan mo.
Well, natuto na ako, anak.
Natuto akong magbasa.
Sunduin kita next week, okay?
Mukhang magandang plano iyon.
Maaari nating gawin ito nang tahimik, o maaari tayong gumawa ng kaguluhan.
Tahimik.
OK. Tahimik.
Tahimik.
- Mag-ingat ka, anak. - Ikaw rin. Hanggang sa susunod na linggo.
Naparito ako para kolektahin si Hanna Schmitz.
Pakiusap. Mangyaring, maupo ka.
Hindi siya nag-impake.
Hindi niya sinasadyang umalis.
Ang usapan ay bagong mukha
ay lumitaw sa promenade,
isang babaeng may maliit na aso.
Nag-iwan siya ng message sa akin.
Isang uri ng kalooban.
Babasahin ko ang tungkol sa iyo.
May pera sa lumang lata ng tsaa.
Ibigay mo kay Michael Berg.
Dapat niyang ipadala ito, kasama ang 7,000 Marks sa bangko,
sa anak na babae na nakaligtas sa sunog.
Para sa kanya ito.
Dapat siyang magpasya kung ano ang gagawin dito.
At sabihin kay Michael nag-hello ako.
- Ms. Mather? - Oo.
- Ikaw si Michael Berg. - Oo.
Inaasahan kita.
- Pakiusap. - Salamat.
Kaya dapat mong sabihin sa akin, kung ano mismo ang nagdadala sa iyo sa Estados Unidos?
Nandito na ako kanina. Nasa isang conference ako sa Boston.
- Ikaw ay isang abogado? - Oo.
Naintriga ako sa iyong liham, ngunit hindi ko masasabing lubos kong naunawaan ito.
- Dumalo ka sa pagsubok? - Oo. Halos 20 taon na ang nakalipas.
Naging law student ako. Naaalala kita. Tandang-tanda ko ang nanay mo.
Namatay ang aking ina sa Israel ilang taon na ang nakalilipas.
Ako... pasensya na.
Sige na please.
Marahil narinig mo.
Kamakailan ay namatay si Hanna Schmitz. Pinatay niya ang sarili niya.
Kaibigan mo siya?
Isang uri ng kaibigan.
Ito ay kasing simple nito.
Si Hanna ay hindi marunong bumasa at sumulat sa malaking bahagi ng kanyang buhay.
Explaination ba yun sa ugali niya?
- Hindi. - O isang dahilan?
Hindi hindi.
Tinuruan niya ang kanyang sarili na magbasa noong siya ay nasa bilangguan.
Pinadalhan ko siya ng mga tape.
Noon pa man ay gusto niya... na binabasa.
Bakit hindi mo simulan sa pagiging tapat sa akin?
At least magsimula sa ganoong paraan.
Ano ang katangian ng iyong pagkakaibigan?
Bata pa lang ako, nakipagrelasyon ako kay Hanna.
Hindi ako sigurado na matutulungan kita, Mr. Berg.
At...
...kahit kaya ko, hindi ako papayag.
I was almost 16 when I took up with her.
Isang summer lang ang itinagal ng affair. Pero...
Pero ano?
Nakita ko.
At kinilala ba ni Hanna Schmitz ang epekto niya sa iyong buhay?
Mas masahol pa ang ginawa niya sa ibang tao.
Hindi ko sinabi kahit kanino.
Ang mga tao ay nagtatanong sa lahat ng oras kung ano ang natutunan ko sa mga kampo.
Ngunit ang mga kampo ay hindi therapy.
Ano sa palagay mo ang mga lugar na ito, mga unibersidad?
Hindi kami pumunta doon para matuto.
Ang isa ay nagiging napakalinaw tungkol sa mga bagay na ito.
Ano ang hinihiling mo? Patawad para sa kanya?
O gusto mo lang bang maging mas mabuti ang iyong sarili?
Ang payo ko? Pumunta sa teatro kung gusto mo ng catharsis. Pakiusap.
Pumunta sa panitikan.
Huwag pumunta sa mga kampo.
Walang lumalabas sa mga kampo.
Wala.
Ang gusto niya...
Ang gusto niya ay iwan sa iyo ang kanyang pera.
- Mayroon akong kasama. - Upang gawin kung ano?
Sa tingin mo ay angkop.
Dito.
Noong bata pa ako, mayroon akong lata ng tsaa para sa aking mga kayamanan.
Hindi naman ganito. Ito ay may letrang Cyrillic.
Dinala ko ito sa kampo, ngunit ito ay ninakaw.
- Ano ang nasa loob nito? - Mga bagay na sentimental.
Isang piraso ng buhok mula sa aming aso. Ilang mga tiket sa opera
dinala ako ng aking ama. Hindi ito ninakaw para sa nilalaman nito.
Ito ay ang lata mismo
iyon ay mahalaga,
kung ano ang maaari mong gawin dito.
Wala akong magagawa sa perang ito.
Ibinibigay ko ito sa anumang nauugnay sa pagpuksa sa mga Hudyo,
tapos para sakin parang...
...tulad ng pagpapatawad, at iyon ay isang bagay na hindi ko gusto
- o sa isang posisyon upang magbigay. - Akala ko siguro
isang organisasyon upang hikayatin ang literacy.
Mabuti. Mabuti.
Alam mo ba kung may organisasyong Hudyo?
Magtataka ako kung wala.
Mayroong isang organisasyong Hudyo para sa lahat.
Hindi na ang kamangmangan ay isang napaka-Hudyo na problema.
Bakit hindi mo alamin? Ipadala sa kanila ang pera.
Gagawin ko ba ito sa pangalan ni Hanna?
Sa tingin mo ay angkop.
Itatago ko ang lata.
Salamat.
- Saan tayo pupunta? - Akala ko mahilig ka sa mga sorpresa.
Oo. Gusto ko ng mga sorpresa.
Hanna Schmitz.
Sino ang babaeng yon?
Yan ang gusto kong sabihin sayo.
Kaya nga kami nandito.
Kaya sabihin sa akin.
15 ako noon.
Pauwi na ako galing school.
Nakaramdam ako ng sakit.
At tinulungan ako ng isang babae.
Downloaded from subtitlesnest.com