BAW SIĘ DOBRZE.
Nie obudziłeś mnie.
Spałeś.
Nie możesz znieść zjedzenia ze mną śniadania.
Ugotowałem ci jajko. Widzieć? Prawie nie ugotowałbym ci jajka
gdybym nie chciał cię widzieć. Hmm, herbata czy kawa?
Czy jakakolwiek kobieta kiedykolwiek zostaje wystarczająco długo
żeby dowiedzieć się, co do cholery dzieje się w twojej głowie?
Co robisz dzisiaj wieczorem?
Spotykam się z córką.
Twoja córka? Bardzo milczyłeś na jej temat.
Czy mam?
Cóż, ona jest za granicą od roku.
Powiedziałeś herbata?
Idę.
Baw się dobrze z córką.
Bilety proszę.
Bilety. Przepraszam.
Bilety.
Bilety proszę.
Oh!
Hej. Hej ty!
Twoje stopy. Twoje stopy.
Cześć dzieciaku.
W górę.
W porządku.
Tam. Gdzie mieszkasz?
To tylko tutaj. Teraz będzie mi dobrze. Dziękuję.
Do widzenia.
Dbać o siebie.
Martwię się o niego. Wygląda okropnie.
Chłopiec twierdzi, że nie potrzebuje lekarza.
- Tak. - Nie potrzebuję lekarza.
- Dobrze więc. - Piotr.
Nie będziemy się o to kłócić.
Przypomnij mi. Ile masz teraz lat?
Michała 15.
[lekarz] To szkarlatyna.
Przynajmniej przez kilka miesięcy będzie w łóżku.
Całkowita izolacja.
Emily, trzymaj się z daleka. Jest zaraźliwy.
Emilia!
Jak się czujesz?
Lepsza.
Chciałem ci powiedzieć...
...w dniu, w którym zachorowałem, pomogła mi kobieta.
Pomogła ci?
Tak. Przywiozła mnie do domu.
Masz jej adres?
- [Michał] Halo? - [kobieta] Tak?
Przyniosłem ci te kwiaty, żeby ci podziękować.
Połóż je tam, w zlewie.
Przyszedłbym wcześniej, leżę w łóżku od trzech miesięcy.
- Już ci lepiej? - Tak. Dziękuję.
- Zawsze byłeś słaby? - O nie. Nigdy wcześniej nie chorowałem.
To niesamowicie nudne. Nie ma nic do zrobienia.
Nawet nie chciało mi się czytać.
Dziękuję jeszcze raz.
Czekać.
Pójdę z tobą. Muszę iść do pracy.
Poczekaj w korytarzu, aż się przebiorę.
Na dole są jeszcze dwa wiadra.
Możesz je wypełnić i przywołać.
Wyglądasz śmiesznie. Spójrz na siebie, dzieciaku.
Nie możesz tak wracać do domu.
Rozbieraj się. Przygotuję ci kąpiel.
Czy zawsze kąpiesz się w spodniach?
W porządku. Nie będę patrzeć.
Przyniosę ci ręcznik.
Dlatego wróciłeś.
Jesteś taka piękna.
O czym mówisz?
Spójrz na mnie, dzieciaku.
Mhm! Mhm!
Powoli.
Powoli...
Cii.
Sprawiłeś przykrość swojej matce.
Ile razy jeszcze? Powiedziałem, że mi przykro.
- Przestraszyłeś ją. - Zgubiłem się, to wszystko.
Dlatego się spóźniłem. Czy mogę mieć trochę więcej?
Jak można zgubić się we własnym rodzinnym mieście?
Miałem już iść do zamku, trafiłem na pole.
- Przeciwne kierunki. - Nie twój interes.
- On kłamie. - On nie kłamie.
Michał nigdy nie kłamie.
Zdecydowałem, że chcę jutro wrócić do szkoły.
- Lekarz mówi, że potrzebujesz trzech tygodni. - No cóż, idę.
Piotr?
- Hej! - Och!
Lubię to?
Zgadza się.
Nie, nie tak szybko.
Ach!
W porządku.
Zrób to jeszcze raz.
Mhm...
Oh!
Jak masz na imię?
- Co? - Twoje imię.
- Dlaczego chcesz wiedzieć? - Byłem tu trzy razy.
Chcę poznać twoje imię. Co z tym jest nie tak?
Nic, dzieciaku.
Nie ma w tym nic złego.
- To Hanna. - Wyglądasz bardzo podejrzanie.
- Jaki jest twój, dzieciaku? - Michael.
Michael. Hmm.
Więc jestem z Michaelem.
Hanna.
Pojęcie tajemnicy ma kluczowe znaczenie w literaturze zachodniej.
Można powiedzieć całe pojęcie charakteru
jest definiowany przez ludzi
przechowywania określonych informacji,
które z różnych powodów
czasem przewrotny, czasem szlachetny,
są zdecydowani nie ujawniać.
Nigdy mi nie mówisz, czego się uczyłeś.
Uczenie się?
W szkole.
- Czy uczysz się języków? - Tak.
- Jakie języki? - łacina.
Powiedz coś po łacinie.
To Horacy.
To jest wspaniałe.
Chcesz trochę greki?
To jest piękne.
Jak możesz powiedzieć?
Skąd wiesz, skoro nie masz pojęcia, co to znaczy?
Czego uczysz się po niemiecku?
Studiuję sztukę.
Autor: pisarz Gotthold Ephraim Lessing. Słyszałeś o nim?
Sztuka nazywa się Emilia Galotti. Możesz to przeczytać.
Wolę cię słuchać.
W porządku.
„Akt pierwszy. Scena pierwsza.
jedna z komnat książęcych.
Książę...
Nie jestem za dobry.
Kontynuować.
„Skargi, tylko skargi.
Na litość boską, czy pozostaje Ci coś innego niż praca?
Wyobraź sobie, że ludzie naprawdę nam zazdroszczą”.
Jesteś w tym dobry, prawda?
Dobry w czym?
Czytanie.
Co jest zabawne?
Nie sądziłam, że jestem w czymkolwiek dobra.
Whoo!
Co robisz? Co to jest?
Dlaczego zachowywałeś się tak, jakbyś mnie nie znał?
Nie chciałeś mnie poznać! Było widać, że jestem w pierwszym wagonie!
- Więc dlaczego usiadłeś na drugim? - Myślałeś, że co robię?
- Dlaczego myślałeś, że tam byłem? - Skąd mam wiedzieć?
Teraz pracowałem. Potrzebuję kąpieli.
A ja chciałbym pobyć sam.
Czy mógłbyś wyjść?!
Ja... nie chciałem cię zdenerwować.
Nie masz siły, żeby mnie zdenerwować.
Nie jesteś na tyle ważny, żeby mnie zdenerwować.
Nie wiem co powiedzieć.
Nigdy wcześniej nie byłem z kobietą.
Jesteśmy razem cztery tygodnie,
i nie mogę żyć bez ciebie.
Nie mogę.
Nawet myśl o tym mnie zabija.
Siedziałem w drugim wagonie, bo myślałem, że mnie pocałujesz.
Chłopcze, myślałeś, że moglibyśmy się kochać w tramwaju?
Czy to prawda co powiedziałeś?
Że nie mam dla ciebie znaczenia?
Wybaczasz mi?
Kochasz mnie?
- Czy masz książkę? - Tak, mam.
Zabrałem jednego ze sobą dziś rano.
- Co to jest? - Odyseja Homera.
To moja praca domowa.
Zmieniamy kolejność wykonywania czynności.
Najpierw mi przeczytaj, dzieciaku. Potem się kochamy.
- [Michael] Odyseja Homera. - Co to jest odyseja?
Podróż. Wyrusza w podróż.
Dobry.
„Śpiewajcie mi o człowieku, Muse, człowieku pełnym zwrotów akcji
Raz po raz zbaczał z kursu. Kiedyś splądrował
- Święte wzgórza Troi - Chodź tutaj.
„Przycisnął jej dłoń do swoich ust.
Była martwa.
Nie ma już żadnej pomocy ani jej potrzeby.
„Wszedłem w to miejsce na różne sposoby i napotkałem małą otwartą plamę
tak duży jak sypialnia, cały obrośnięty winoroślą,
i zastał śpiącego mężczyznę.
I, na litość boską, to był mój stary Jim.
– Kiedy wylądowałeś, myślałem, że cię dogonię
na lądzie, bez konieczności krzyczenia na ciebie. Ale kiedy widzę ten dom,
Zaczynam zwalniać.” [śmiech]
„Lady Chatterley poczuła na sobie jego nagie ciało
jak w nią wszedł.
Przez chwilę nadal był w niej…”
To jest obrzydliwe.
Skąd to masz?
- Pożyczyłem to od kogoś ze szkoły. - Oh...
Powinieneś się wstydzić.
Kontynuować.
„Miliardy żółtoniebieskich, pęcherzowych pąkli podczas grzmiącego tajfunu!
To woda! „Ale czego się spodziewałeś, do cholery?”
- Whisky. - „Whisky, na grzmot, whisky!”
Whisky? No, kapitanie, nie możesz mówić poważnie.
Wystarczy na dziś, dzieciaku.
Zastanawiałem się, czy myślisz, że mógłbyś wziąć trochę wolnego?
Może moglibyśmy pojechać na wycieczkę.
- Jakiego rodzaju podróż? - Wakacje na rowerze.
Tylko dwa dni.
Mam przewodnik. Opracowałem trasę.
Patrzeć. Co myślisz?
Myślę, że lubisz planować, prawda?
„Nie boję się.
Nie boję się niczego.
Im bardziej cierpię, tym bardziej kocham.
Niebezpieczeństwo tylko zwiększy moją miłość.
Wyostrzy to. Doda mu pikanterii.
Będę jedynym aniołem, jakiego potrzebujesz.
Opuścisz życie jeszcze piękniejsze, niż do niego wszedłeś.
Niebiosa zabiorą cię z powrotem, spojrzą na ciebie i powiedzą:
„Tylko jedna rzecz może uczynić duszę pełną, a tą rzeczą jest miłość.”
- Cześć. - Cześć.
- [kobieta] Przepraszam. - Cześć.
Czy wiesz, czego byś chciał?
- Um... - Co popijasz?
- Twoje zamówienie. Wezmę to, co ty. - OK.
Hmm...
Poproszę dwie frankfurterki, dwie sałatki ziemniaczane i dwa piwa.
- Dziękuję. - Dziękuję.
- Mam nadzieję, że twoja mama była szczęśliwa. - Dziękuję.
Bardzo podobał jej się jej posiłek.
Pospiesz się.
Pozwól, że pokażę ci, dokąd zmierzamy.
Wszystko w porządku, dzieciaku.
Nie chcę wiedzieć.
- Co robisz? - Piszę wiersz. O Tobie.
- Czy mogę to usłyszeć? - Nie jest gotowe.
Przeczytam ci to pewnego dnia.
- Dzień dobry, Hendricku. - Dzień dobry, panie Berg.
- Jesteś w sądzie 306. - Dziękuję.
- Wszystko w porządku, Michael? - Nic mi nie jest.
- Spieszyć się. Wiesz jaka ona jest. - [Michael] Do zobaczenia później!
Powodzenia.
Proszę wstać.
Proszę usiąść.
Proszę oskarżonego.
Nadchodzą.
- Cześć. - Cześć.
- Co ona powiedziała? - [nauczyciel] Dzień dobry, drogie panie.
Powitaj swoich nowych kolegów-uczniów. Traktuj ich z uprzejmością.
- Usiądź. - Cześć.
- Mam na imię Sophie. - Jestem Michael.
Odyseja.
Zabierz nasze książki.
Wszyscy wierzą, że tematem Homera jest powrót do domu.
Tak naprawdę „Odyseja” jest książką o podróży.
Dom to miejsce o jakim marzysz.
Berg, nie chcę cię rozpraszać, ale naszym zadaniem jest studiowanie Homera, a nie Sophie.
- To cudowne, prawda? - Wspaniały.
To będzie wspaniałe lato.
- Dlaczego wychodzisz wcześniej? - Zawsze wychodzi wcześniej.
- Masz dokąd pójść? - Do zobaczenia jutro.
Przepraszam za spóźnienie.
Przytrzymali mnie w szkole.
Mam nową książkę.
Pani z małym pieskiem.
Antona Czechowa.
„Rozmawiano, że na promenadzie pojawiła się nowa twarz,
pani z małym pieskiem.”
Schmitz, proszę na chwilę.
Czytałem raporty na twój temat. Każdy jeden. Wspaniała robota.
Będziesz pracować w biurze.
Awansowałeś. Gratulacje.
- [chłopiec] Taaa! - Ach! [śmiech]
Chodźmy stąd!
Pospiesz się! Michał, wychodzimy. Chodźmy!
Chodź, Michał!
To ma być niespodzianka na twoje urodziny.
- [chłopiec] Chodź! - [chłopiec 2] O co chodzi?
- Przepraszam. Naprawdę. - [Sophie] Pomyśleliśmy, że ci się spodoba.
Mamy piwo! Będziemy tańczyć!
Obiecałem komuś.
Michał, proszę!
„Tu i tam odbicie gwiazd i świateł,
na brzegu drżał i drżał.”
- [Hanna] Och, dzieciaku, dzieciaku. - Co?
- Zatrzymywać się. - Co jest teraz nie tak?
Nic złego.
To nic.
Wiesz, nigdy nie pytasz.
Nigdy nie zadałeś sobie trudu, żeby zapytać, jak się mam!
Nigdy nie mówisz.
Tak się składa, że są moje urodziny.
To moje urodziny, to wszystko!
Nawet nie zapytałeś, kiedy to jest.
- Jeśli chcesz bójki, dzieciaku... - Nie chcę bójki!
- Co jest z tobą nie tak?! - Co to za twoja sprawa?!
To zawsze na Twoich warunkach. Wszystko.
Robimy co chcesz. Zawsze jest to, czego chcesz.
- Moi przyjaciele urządzili mi imprezę. - Dlaczego tu jesteś?
Wracaj na swoją imprezę. Czy tego właśnie chcesz?
Mhm! Mhm!
To zawsze ja muszę przepraszać.
Nie musisz przepraszać. Nikt nie musi przepraszać.
Wojna i pokój, chłopcze.
Teraz musisz wrócić do znajomych.
Wszystko w porządku?
To on.
Dobry.
Daj chłopcu coś do jedzenia.
Myślę, że wszyscy wiedzieliśmy, że w końcu do nas wrócisz.
Panie Bergu? Jest 8:00.
Twoja córka.
Dziękuję.
Julia.
- Nie kazałem ci czekać? - Byłem wcześnie.
Witamy spowrotem. [śmiech]
Jak więc podejmiesz decyzję?
Nie wiem.
Chyba jestem szczęśliwy z powrotem w Berlinie.
- Widziałeś swoją matkę? - Mhm.
Chciałem uciec. To wszystko.
To był Paryż, ale mogło być gdziekolwiek.
Z dala od rodziców?
Mam świadomość, że byłem trudny.
Nie zawsze byłem wobec ciebie otwarty.
Nie jestem z nikim otwarty.
Wiedziałem, że jesteś daleko.
Wiesz... Zawsze zakładałem, że to moja wina.
Julia.
Jak bardzo możesz się mylić?
- [Julia] Do zobaczenia wkrótce. - [Michael] Do zobaczenia wkrótce.
- [Julia] Dobranoc, tato. - [Michael] Dobranoc.
Ci z Was, którzy należą do specjalnej grupy seminaryjnej,
proszę zostań w tym pokoju.
Profesor Rohl będzie tu za chwilę.
Cóż, wygląda na to, że jesteśmy dość małą grupą.
Mała grupa i wybrana.
Bez wątpienia będzie to seminarium wyjątkowe.
Zaczniemy od listy lektur, panowie.
Karol Jaspers...
- I panie. - ...Kwestia niemieckiej winy.
Więc to tu jesteś.
Tak.
Wejdź.
- Traktujesz pracę poważnie. - Nie wiem.
Jesteś raczej poważnym chłopcem.
Tak zostałem wychowany.
Co z tobą? Mówisz poważnie?
Jesteś pewien, że chcesz dzisiaj pracować?
Tak.
Ale nie będę pracować każdej nocy.
Do zobaczenia jutro.
- Tak. Dokładnie – zgadza się.
Potrzebujesz ręki.
- Dlaczego cała policja? - Martwią się o demonstrantów.
- Za lub przeciw? - Obydwa.
Wow. To cyrk.
Wszyscy wstają.
Wszyscy fotografowie proszeni są teraz o opuszczenie obiektu.
Sąd ten jest obecnie na rozprawie. Proszę usiąść.
Pierwszą rzeczą, którą zrobię, to usłyszę ruchy
od prawników każdego z oskarżonych.
Twierdzą, że nie ma powodu trzymać oskarżonych w więzieniu
do czasu rozstrzygnięcia zbliżającego się procesu.
- Zajmę się tymi sprawami jedną po drugiej. - Chcesz długopis?
- Mam długopis. - [sędzia] Hanna Schmitz.
- Nazywasz się Hanna Schmitz? - [Hanna] Tak.
Czy możesz mówić głośniej?
- [Hanna] Nazywam się Hanna Schmitz. - [sędzia] Dziękuję.
- Urodziłeś się 21 października 1922 roku? - [Hanna] Tak.
W Hermannstadt.
- I masz teraz 43 lata? - [Hanna] Tak.
- [sędzia] Wstąpiłeś do SS w 1943 roku? - Tak.
Jaki był powód Twojego dołączenia?
Pracowałeś wtedy w fabryce Siemensa?
Tak.
Niedawno zaproponowano ci awans.
Dlaczego wolałeś wstąpić do SS?
- Sprzeciw. - [sędzia] Powtórzę pytanie.
Próbuję to ustalić
gdyby swobodnie wstąpiła do SS, co?
Z własnej woli.
- Słyszałem, że są oferty pracy. - [sędzia] No dalej.
Pracowałem w Siemensie
kiedy usłyszałem, że SS prowadzi rekrutację.
Czy wiedziałeś, jakiego rodzaju pracy będziesz oczekiwał?
Szukali strażników.
- Aplikowałem o pracę. - [sędzia] Najpierw pracowałeś w Auschwitz?
- [Hanna] Tak. - [sędzia] Do 1944 r.
Potem przeniesiono Cię do mniejszego obozu pod Krakowem?
- [Hanna] Tak. - Nic ci nie jest?
- [sędzia] Pomogłeś przenieść więźniów... - Nic mi nie jest.
...na zachód zimą 1944 r. w tzw. marszach śmierci?
- Więc co pomyślałeś? - Nie wiem.
To nie było to, czego się spodziewałem.
Czyż nie? W jaki sposób? Czego się spodziewałeś?
Pomyślałem, że to ekscytujące.
Ekscytujący? Dlaczego?
Dlaczego uznałeś to za ekscytujące?
Bo to jest sprawiedliwość.
Społeczeństwa myślą, że działają według czegoś, co nazywa się moralnością,
ale tak nie jest.
Działają według czegoś, co nazywa się prawem.
Nie jesteś niczemu winny samą pracą w Auschwitz.
W Auschwitz pracowało osiem tysięcy osób.
Dokładnie 19 zostało skazanych, a tylko sześciu za morderstwo.
Aby udowodnić morderstwo, trzeba udowodnić zamiar.
Takie jest prawo.
Pytanie brzmi: czy nigdy nie było źle,
ale czy było to legalne.
I nie według naszych praw, nie.
- Według ówczesnego prawa. - Ale czy to nie jest...
- [Rohl] Co? - ...wąski?
O tak. Prawo jest wąskie.
Z drugiej strony,
Podejrzewam ludzi, którzy zabijają innych ludzi
zazwyczaj mają świadomość, że to coś złego.
Panno Schmitz, zna pani tę książkę?
- Tak. - Części
zostały już odczytane w sądzie.
To przez ocalałego,
więźnia, który przeżył.
Ilana Mather.
Była w obozie, kiedy była dzieckiem, prawda?
- Była z matką. - [Hanna] Tak.
W książce opisuje proces selekcji.
Pod koniec miesięcznego porodu, każdego miesiąca,
wybrano sześćdziesięciu więźniów.
Wybrany do wysłania z obozu podrzędnego z powrotem do Auschwitz.
Zgadza się, prawda?
Tak to prawda.
I jak dotąd, każdy z pańskich współoskarżonych
wyraźnie zaprzeczyła, jakoby brała udział w tym procesie.
Teraz cię o to zapytam.
Czy byłeś tego częścią?
Tak.
Więc pomogłeś dokonać wyboru?
- Tak. - [sędzia] Przyznajesz to?
Potem mi powiedz,
jak doszło do tego wyboru?
Było sześciu strażników,
więc zdecydowaliśmy, że wybierzemy po dziesięć osób.
Tak robiliśmy to co miesiąc.
Wszyscy wybralibyśmy dziesięć.
Twoi współoskarżeni brali udział w procesie?
Wszyscy to zrobiliśmy.
Mimo że temu zaprzeczyli?
Powiedzenie „my”, „my wszyscy” jest łatwiejsze niż powiedzenie „ja”, „ja sam”,
prawda, panno Schmitz?
Czy nie zdawałeś sobie sprawy
że wysyłałeś te kobiety na śmierć?
Ale to były nowe osoby, ciągle przybywały nowe kobiety.
Zatem... stare musiały zrobić miejsce nowym.
- Nie jestem pewien, czy rozumiesz... - Nie mogliśmy zatrzymać wszystkich.
- Nie było miejsca. - [sędzia] Nie.
Ale to co mówię...
Pozwólcie, że przeformułuję.
Aby zrobić miejsce, wybierałeś kobiety i mówiłeś:
„Ty, ty i ty musicie zostać odesłani na śmierć”.
Cóż byś zrobił?
Czy powinienem nigdy nie rejestrować się w firmie Siemens?
Pani Mather, są już dla pani gotowe.
Idź idź. Idź idź idź.
- Gdzie jest Michael? - Nie wiem.
W swojej książce opisujesz proces selekcji.
Tak.
Zostałeś powołany do pracy, a potem, kiedy już nie nadawałeś się do nich,
potem wysłali cię z powrotem do Auschwitz, żebyś został zabity.
Czy są tu osoby, które dokonały takiego wyboru?
Tak.
Musisz ich zidentyfikować. Czy możesz je wskazać?
Jej.
I jej.
Jej.
I jej.
Jej.
I jej.
Dziękuję. Proszę kontynuuj.
Każdy ze strażników wybierał określoną liczbę kobiet.
Hanna Schmitz wybrała inaczej.
W jaki sposób inaczej?
Miała ulubieńców.
Dziewczyny, głównie młode.
Wszyscy to zauważyliśmy.
Dawała im jedzenie i miejsca do spania.
Wieczorem ona... poprosiła ich, żeby do niej dołączyli.
I wszyscy myśleliśmy...
Cóż, możesz sobie wyobrazić, co pomyśleliśmy.
A potem dowiedzieliśmy się, że kazała tym kobietom czytać jej na głos.
Czytali jej.
Na początku myśleliśmy, że ten strażnik, ten strażnik to...
...bardziej wrażliwa, bardziej ludzka, milsza.
Często wybierała słabych, chorych.
Wybrała je. Wydawało się, że prawie ich chroni.
Ale potem je wysłała.
Czy to milsze?
Chcę teraz przejść do marszu.
O ile rozumiem, ty i twoja córka maszerowaliście przez wiele miesięcy.
Zimą 1944 roku nasz obóz zamknięto.
Powiedziano nam, że musimy działać dalej. Ale plan zmieniał się każdego dnia.
Kobiety wokół nas umierały na śniegu.
Połowa z nas zginęła w marszu. Moja córka w książce pisze:
„Mniej marszu śmierci, więcej galopu śmierci”.
Proszę opowiedzieć nam o nocy w kościele.
Tej nocy myśleliśmy, że mieliśmy szczęście, bo mieliśmy dach nad głową.
Kontynuować.
Dotarliśmy do wioski.
Jak zawsze strażnicy zajęli najlepsze kwatery. Zajęli dom księdza.
Ale pozwolili nam spać w kościele.
W środku nocy doszło do nalotu bombowego.
Kościół został uderzony.
Na początku słyszeliśmy tylko ogień. To było w wieży.
Wtedy mogliśmy zobaczyć płonące belki...
...i zaczęli spadać na podłogę.
Wszyscy się spieszyli...
...rzucił się do drzwi.
Ale drzwi były zamknięte od zewnątrz.
Kościół się spalił? Nikt nie przyszedł otworzyć drzwi?
Czy to prawda?
Nikt.
Mimo że wszyscy spłonęliście na śmierć?
Ile osób zginęło?
Wszyscy zostali zabici.
Ale przeżyłeś?
Dziękuję.
Chcę ci podziękować za przyjazd do tego kraju
dzisiaj złożyć zeznania.
Nie wiem. Nie wiem już, co tu robimy.
prawda?
Mówisz nam, żebyśmy myśleli jak prawnicy,
ale jest w tym coś... obrzydliwego.
- Jak to? - To nie przydarzyło się Niemcom.
To przydarzyło się Żydom.
- Co próbujemy zrobić? - Próbujemy zrozumieć.
Sześć kobiet zamknęło 300 Żydów w kościele i pozwoliło im spalić.
Co tu jest do zrozumienia?
Powiedz mi! Pytam! Co tu jest do zrozumienia?
Zacząłem wierzyć w tę próbę. Myślałem, że to było świetne.
Myślę, że to... to tylko odwrócenie uwagi.
Tak? Odwrócenie uwagi od czego?
Wybierasz sześć kobiet, stawiasz je przed sądem,
powiecie: „To byli źli, to oni byli winni”.
Jedna z ofiar napisała książkę.
Dlatego właśnie oni są sądzeni i nikt inny!
Czy wiesz, ile obozów było w Europie?
Ludzie ciągle powtarzają, ile wszyscy wiedzieli?
Kto wiedział? Co oni wiedzieli? Wszyscy wiedzieli!
Nasi rodzice, nasi nauczyciele. To nie jest pytanie!
Pytanie brzmi: „Jak mogłeś do tego dopuścić?”
Lepiej: „Dlaczego się nie zabiłeś, kiedy się dowiedziałeś?”
Tysiące. To ilu. Było tysiące obozów.
Wszyscy wiedzieli.
Spójrz na tę kobietę.
- Która kobieta? - Kobieta, na którą zawsze się gapisz.
Przykro mi, ale jesteś.
Nie wiem, którą kobietę masz na myśli.
Wiesz, co bym zrobił?
Daj mi pistolet do ręki, sam bym ją zastrzelił.
Zastrzel ich wszystkich!
Dlaczego nie otworzyłeś drzwi?
Pytałem was wszystkich i nie otrzymuję odpowiedzi.
Dwie ofiary są przed sądem. Zasługują na odpowiedź.
To jest raport SS. Wszyscy macie kopie.
Raport, który został napisany, zatwierdzony i podpisany przez Was wszystkich
zaraz po zdarzeniu. W pisemnym raporcie pt.
wszyscy twierdzicie, że o pożarze nawet nie wiedzieliście, aż do chwili, gdy się wydarzył.
Ale to nieprawda, prawda?
Dobrze?
To nie prawda.
- Nie wiem, o co pytasz. - Po pierwsze, o co pytam
- Dlaczego nie otworzyłeś drzwi? - Oczywiście.
Z oczywistego powodu.
- Nie mogliśmy. - Dlaczego nie mogłeś?
Byliśmy strażnikami.
Naszym zadaniem była ochrona więźniów.
Nie mogliśmy pozwolić im uciec.
Widzę. A jeśli uciekną, będziesz obwiniany,
postawionoby ci zarzuty, a może nawet zostałbyś stracony?
- [Hanna] Nie! - No więc?
Gdybyśmy otworzyli drzwi, zapanowałby chaos.
Jak moglibyśmy przywrócić porządek?
To wydarzyło się tak szybko. Padał śnieg. Bomby.
Płomienie... Płomienie panowały w całej wiosce.
Potem zaczął się krzyk, który stawał się coraz gorszy.
Gdyby wszyscy wybiegli w pośpiechu, nie moglibyśmy pozwolić im uciec.
Nie mogliśmy. Byliśmy za nie odpowiedzialni!
Więc wiedziałeś, co się dzieje? Wiedziałeś? Dokonałeś wyboru.
Pozwoliłeś im umrzeć,
zamiast ryzykować i pozwolić im uciec.
Pozostali oskarżeni postawili przeciwko Tobie zarzuty.
Czy słyszałeś ten zarzut?
Mówią, że ty tu dowodziłeś.
To nieprawda. Byłem... byłem tylko jednym ze strażników.
- Ona tu rządziła. - [kobieta] Była!
- Oczywiście, że była. - Napisałeś raport?
Nie. Nie. Wszyscy zastanawialiśmy się, co powiedzieć. Wszyscy napisaliśmy to razem.
Napisała raport. Ona odpowiadała.
- [sędzia] Czy to prawda? - NIE.
- Tak, zrobiłeś! - Czy to ma znaczenie?
- Napisała to. - [sędzia] Potrzebuję próbki
- Twojego pisma. - Mój...
- Moje pismo? - Tak. Muszę ustalić
- kto napisał raport. - Nie wiem, czy to byłoby właściwe.
- Minęło 20 lat. - Weź jej papier. Podejdź do ławki.
- Porównaj charakter pisma sprzed 20 lat...? - [sędzia] Podejdź do ławki.
Nie dam się uchylić przed moim własnym sądem.
Przepraszam...
Wolę cię słuchać.
Nie ma potrzeby.
Napisałem raport.
Cisza Proszę.
Zamówienie!
Opuszczałeś seminaria.
Mam informację.
Dotyczy jednego z oskarżonych.
- Coś, do czego się nie przyznają. - Jaka informacja?
Nie potrzebujesz, żebym ci mówił.
To zupełnie jasne. Masz moralny obowiązek ujawnić to sądowi.
Zdarza się, że informacja ta jest korzystna dla oskarżonego.
To może pomóc jej sprawie.
Może to nawet mieć wpływ na wynik, a już na pewno na wyrok.
- Więc? - Jest pewien problem.
Sama oskarżona jest zdecydowana zachować tę informację w tajemnicy.
- [Rohl] Proszę na chwilę. - Przepraszam.
Jakie są jej powody?
Bo się wstydzi.
Wstydzić się czego?
- Rozmawiałeś z nią? - Oczywiście nie.
Dlaczego „oczywiście, że nie?”
Nie mogę.
Nie mogę tego zrobić.
Nie mogę z nią rozmawiać.
To, co czujemy, nie jest ważne. To zupełnie nieważne.
Pytanie tylko, co zrobimy.
Jeśli ludzie tacy jak ty nie wyciągną wniosków z tego, co przydarzyło się ludziom takim jak ja,
więc jaki do cholery jest sens czegokolwiek?
Schmitza?
Masz gościa.
Cisza Proszę!
Gertrudę Ballow.
Andreasa Michaela Springera.
Michaela Berga.
Waltera Shermana.
Koniec czasu.
Wchodzisz?
Nie spieszyłeś się.
Co to jest?
Gdzie idziesz?
Przepraszam.
Muszę spać sama.
Będę tylko na chwilę.
- Nazista! - Nazistowska dziwka!
Nazi!
Cisza w sądzie. Cisza w sądzie.
Wszyscy wstają.
Sąd uznaje oskarżonych za winnych
Rita Beckhart, Caroline Steinhoff,
Regina Kroit, Angela Zeva
i Andrea Lumen
wspólnego pomocnictwa w morderstwie w 300 przypadkach.
Sąd uznaje oskarżonego za winnego
Hanna Schmitz o morderstwie w 300 przypadkach.
Wyroki sądu
Rita Beckhart, Caroline Steinhoff,
Regina Kroit, Angela Zeva i Andrea Lumen
każdemu z nich odbyć łączną karę czterech lat i trzech miesięcy więzienia.
Hanna Schmitz,
z uwagi na Twoje własne przyjęcia i Twoją szczególną rolę,
jesteś w innej kategorii.
Sąd skazuje oskarżonego Schmitza na dożywocie.
Gdzie idziemy?
Powiedziałem, że powiem ci, kiedy tam dotrzemy.
- Mówiłeś, że lubisz niespodzianki. - Lubię niespodzianki.
Urosła, prawda?
Nie wiem. Minęło tyle czasu, odkąd ją widziałem, Michael. Jak mogę powiedzieć?
To moja wina. Nie powinniśmy byli przychodzić bez zapowiedzi.
Tatuś będzie mieszkał we własnym domu.
Mamo, obawiam się, że mam złe wieści.
Julia wie. Już jej powiedzieliśmy.
Gertrud i ja bierzemy rozwód.
Nie przychodzisz na pogrzeb ojca, ale przychodzisz po to?
Nie jest mi łatwo odwiedzić to miasto.
- Naprawdę byłeś taki nieszczęśliwy? - Nie to mówię.
- Nie to miałem na myśli. - No więc?
Nie możesz się martwić o Gertrudę. Mam zamiar się nią opiekować.
Ona jest już prokuratorem, więc zarabia dużo więcej niż ja.
Michael...
...Nie martwię się o Gertrudę.
Martwię się o ciebie.
„Śpiewaj mi o Człowieku, Muse
Człowiek pełen zwrotów akcji. Raz za razem zbacza z kursu
Kiedyś splądrował święte wzgórza Troi”
[strażnik] 215, poczta.
217, poczta.
220, poczta.
1219. 66215.
Numer?
Otwórz to.
Testowanie, testowanie. Raz Dwa Trzy. Testowanie, testowanie.
Odyseja Homera.
„Śpiewaj mi o Człowieku, Muse
Człowiek pełen zwrotów akcji
Raz po raz zbaczano z kursu
Kiedyś splądrował święte wzgórza Troi…”
„...do domu śmierci. Oni jednak trzymali się mocno,
mając nadzieję, że inni jeszcze przyjdą.
Odcienie sławnych bohaterów, ludzi, którzy zginęli w dawnych czasach
i duchy jeszcze starszego wieku, pragnę je zobaczyć.”
„Chodź, schowaj miecz, pójdziemy razem do łóżka.
Wejdź na moje łóżko i wmieszaj się w magiczne dzieło miłości.
Zbudujemy między sobą głębokie zaufanie.”
„Nie za cały świat, dopóki nie zgodzisz się przysiąc, bogini,
oślepiającą przysięgę, że nigdy nie ułożysz nowej intrygi, która miałaby mnie skrzywdzić.
„Od razu zaczęła składać przysięgę, której wymagałem.
Nigdy, nigdy nie zrobiłaby mi krzywdy.
A kiedy w końcu skończyła,
Wspiąłem się na wspaniałe łóżko Kirces.
„Kiedy młoda Dawn, jej różowoczerwone palce zabłysły jeszcze raz,
ponownie połączyli swoją parę,
i przez bramy i odbijającą się echem kolumnadę,
zmusili drużynę do ucieczki i polecieli,
niczego nie ukrywając, a książęta dotarli do krain pszenicy…”
„…te rasowe ogiery…
...kiedy słońce zaszło...
„...to mój początek.”
„Naprawdę i muszę przyznać, że jestem zazdrosny.
To prawda, aż do teraz…”
„Całkowicie zdumiewające. Zawsze mówiłem, że to tylko sztuczki,
ale zasnął na moich oczach.”
„Podniósł ze stołu dużą gazetę
i zaczął tupać nogami i machać gazetą
zawieźć Gregora do jego pokoju.” „Żiwago... nawet ciasto,
raczej jak Baba au Rhum, znana jako bułka Zhivago.
Kiedyś wystarczyło powiedzieć swojemu woźnicy w Moskwie:
„Żiwago”. I raczej tak, jakbyś powiedział...
„Dama z małym pieskiem” Antoniego Czechowa.
„Rozmawiano, że na promenadzie pojawiła się nowa twarz,
pani z małym pieskiem.
Dmitrij Dmitricz Gurow spędził już w Jałcie dwa tygodnie,
więc był tym znudzony i zawsze szukał nowych twarzy.”
Siedząc w pawilonie w Vernet,
zobaczył młodą kobietę spacerującą brzegiem morza.
Jasnowłosa młoda dama średniego wzrostu, w berecie…”
Chcę wyjąć książkę.
Która książka?
Czy masz Panią z małym pieskiem?
Jak masz na imię?
Hanna Schmitz.
Pani z małym psem.
...Pies.
Jeden dwa trzy cztery pięć sześć.
Pani z małym psem.
...
The.
The. The. The.
The.
- Żadnego listu? - Żadnego listu. Podpisać.
- [kobieta przez telefon] Nazywasz się Michael Berg? - Tak.
Dziękuję, że zadzwoniłeś do mnie. Dostałeś mój list?
Mam to tutaj.
Jak już mówiłem, Hanna Schmitz wkrótce będzie miała premierę.
Hanna przebywa w więzieniu od ponad 20 lat.
Ona nie ma rodziny.
Ona nie ma przyjaciół.
Jesteś jej jedynym kontaktem.
I powiedziano mi, że jej nie odwiedzasz.
Nie, nie mam.
Kiedy wyjdzie, będzie potrzebowała pracy.
Będzie potrzebowała gdzie mieszkać.
Nie możesz sobie wyobrazić, jak przerażający będzie jej wydawał się współczesny świat.
Mhm.
Nie mam kogo innego zapytać.
Jeśli nie weźmiesz za nią odpowiedzialności,
wtedy Hanna nie ma żadnej przyszłości.
To miło z twojej strony.
Dziękuję za informację.
- Ty jesteś Michael Berg? - Tak.
Jestem Louisa Brenner. Dzień dobry.
- Jak się masz? - Spodziewaliśmy się ciebie wcześniej.
Ostrzegam, Hanna długo się trzymała w napięciu.
Była bardzo celowa. W ciągu ostatnich kilku lat zmieniła się.
Pozwoliła sobie odejść.
Zabieram cię prosto do stołówki.
Właśnie skończyli lunch.
Tabela czwarta.
Dorosłeś, dzieciaku.
Mam znajomego, który jest krawcem.
Da ci pracę.
I znalazłem ci miejsce do życia. To miłe miejsce.
Dość mały, ale ładny.
- Spodoba Ci się. - Dziękuję.
Są różne programy społeczne i kulturalne, na które mogę cię zapisać.
A biblioteka publiczna jest bardzo blisko.
Dużo czytasz?
Wolę, żeby mi czytano.
To już koniec, prawda?
Ożeniłeś się?
Zrobiłem. Tak.
Mamy córkę.
Nie widuję się z nią tak często, jak bym chciał.
Chciałbym widzieć ją o wiele więcej.
Małżeństwo nie trwało.
Czy spędziłeś czas myśląc o przeszłości?
- Masz na myśli z tobą? - NIE.
Nie, nie miałem na myśli ze mną.
Przed rozprawą nigdy nie myślałem o przeszłości.
Nigdy nie musiałem.
Teraz?
Co teraz czujesz?
Nie ma znaczenia, co czuję.
Nie ma znaczenia, co myślę.
Martwi są nadal martwi.
Nie byłem pewien, czego się nauczyłeś.
Cóż, nauczyłem się, dzieciaku.
Nauczyłem się czytać.
Przyjadę po ciebie w przyszłym tygodniu, OK?
To brzmi jak dobry plan.
Możemy to zrobić po cichu albo zrobić zamieszanie.
Cicho.
OK. Cicho.
Cicho.
- Uważaj, dzieciaku. - Ty też. Do zobaczenia w przyszłym tygodniu.
Przyszedłem odebrać Hannę Schmitz.
Proszę. Proszę usiąść.
Nie spakowała się.
Nigdy nie zamierzała wyjeżdżać.
„Rozmawiano o nowej twarzy
pojawił się na promenadzie,
pani z małym pieskiem.”
Zostawiła mi wiadomość.
Coś w rodzaju woli.
Przeczytam fragment, który Cię dotyczy.
„W starej puszce po herbacie są pieniądze.
Daj to Michaelowi Bergowi.
Powinien go wysłać wraz z 7000 markami znajdującymi się w banku,
córce, która przeżyła pożar.
To dla niej.
Ona powinna zdecydować, co z tym zrobić.
I powiedz Michaelowi, że się przywitałem.
- Pani Mather? - Tak.
- Jesteś Michaelem Bergiem. - Tak.
Spodziewałem się ciebie.
- Proszę. - Dziękuję.
Więc musisz mi powiedzieć, co dokładnie sprowadza cię do Stanów Zjednoczonych?
Byłem tu już. Byłem na konferencji w Bostonie.
- Jesteś prawnikiem? - Tak.
Zaintrygował mnie Twój list, ale nie mogę powiedzieć, że go w pełni zrozumiałem.
- Byłeś obecny na rozprawie? - Tak. Prawie 20 lat temu.
Byłem studentem prawa. Pamiętam cię. Pamiętam Twoją matkę bardzo wyraźnie.
Moja matka zmarła w Izraelu dobre wiele lat temu.
Ja... przepraszam.
Proszę iść dalej.
Być może słyszałeś.
Niedawno zmarła Hanna Schmitz. Ona się zabiła.
Była twoją przyjaciółką?
Rodzaj przyjaciela.
To takie proste.
Hanna przez większą część swojego życia była analfabetką.
Czy to jest wyjaśnienie jej zachowania?
- Nie. - Albo wymówka?
Nie? Nie.
Nauczyła się czytać, gdy była w więzieniu.
Wysłałem jej taśmy.
Zawsze lubiła... gdy jej czytano.
Dlaczego nie zaczniesz od bycia ze mną szczerym?
Przynajmniej zacznij w ten sposób.
Jaki był charakter waszej przyjaźni?
Kiedy byłem młody, miałem romans z Hanną.
Nie jestem pewien, czy mogę panu pomóc, panie Berg.
I...
...nawet gdybym mógł, nie chcę.
Miałem prawie 16 lat, kiedy się z nią związałem.
Romans trwał tylko lato. Ale...
Ale co?
Widzę.
A czy Hanna Schmitz przyznała się do wpływu, jaki wywarła na Twoje życie?
Zrobiła innym ludziom znacznie gorsze rzeczy.
Nigdy nikomu nie powiedziałem.
Ludzie cały czas pytają, czego nauczyłem się na obozach.
Ale obozy nie były terapią.
Jak myślisz, co to były za miejsca, uniwersytety?
Nie pojechaliśmy tam, żeby się uczyć.
Staje się bardzo jasne, jeśli chodzi o te rzeczy.
O co prosisz? Przebaczenie dla niej?
A może po prostu chcesz poczuć się lepiej?
Moja rada? Jeśli chcesz katharsis, idź do teatru. Proszę.
Przejdź do literatury.
Nie jedź na obozy.
Z obozów nic nie wychodzi.
Nic.
Czego chciała...
Chciała zostawić ci pieniądze.
- Mam to przy sobie. - Zrobic co?
Jak uznasz za stosowne.
Tutaj.
Kiedy byłam małą dziewczynką, miałam puszkę po herbacie na moje skarby.
Niezupełnie tak. Miał cyrylicę.
Zabrałem go ze sobą do obozu, ale został skradziony.
- Co było w tym? - Sentymentalne sprawy.
Kawałek sierści naszego psa. Trochę biletów do opery
zabrał mnie mój ojciec. Nie został skradziony ze względu na zawartość.
To była sama puszka
to było cenne,
co możesz z tym zrobić.
Z tymi pieniędzmi nic nie mogę zrobić.
Daję to wszystko co wiąże się z zagładą Żydów,
wtedy wydaje mi się...
...jak rozgrzeszenie, a na to nie mam ochoty
- ani w stanie udzielić. - Myślałem, że może
organizacja promująca umiejętność czytania i pisania.
Dobry. Dobry.
Czy wiesz, czy istnieje organizacja żydowska?
Zdziwiłbym się, gdyby go nie było.
Do wszystkiego jest organizacja żydowska.
Nie żeby analfabetyzm był problemem wyłącznie żydowskim.
Dlaczego się nie dowiesz? Wyślij im pieniądze.
Mam to zrobić w imieniu Hanny?
Jak uznasz za stosowne.
Zatrzymam puszkę.
Dziękuję.
- Gdzie idziemy? - Myślałam, że lubisz niespodzianki.
Ja robię. Lubię niespodzianki.
Hanna Schmitz.
Kim ona była?
To właśnie chciałem ci powiedzieć.
Dlatego tu jesteśmy.
Więc powiedz mi.
Miałem 15 lat.
Wracałem do domu ze szkoły.
Poczułem się chory.
I kobieta mi pomogła.
Downloaded from subtitlesnest.com