Hello, Violette.
- Hello, ginoo. - Nasaan si Eugénie?
Nasa garden siya. Namimitas siya ng gulay kasama si Louis.
Ready na ba ang paliguan ko?
Isang kaldero na lang ng mainit na tubig.
Salamat.
Violette.
Salamat.
Mm.
Eugénie, ang sarap.
Sino ka, binibini?
Ito si Pauline, pamangkin ko. Inaalagaan ko siya ngayon.
Umupo ka, pagkatapos.
Salamat sir.
Ipinapayo ko sa iyo na kainin ito gamit ang isang kutsara. Ginagawa nito ang lahat ng pagkakaiba.
Violette, kung tapos ka na, pwede ka bang pumunta dito?
- Tapos na ako. - Maaari kang pumalit. Salamat.
Ang loin ng veal, pakiusap.
Lahat tama.
Salamat.
Kapag tapos ka na, maaari mong makuha ang ulang.
Ang tubig ay kumukulo.
Tingnan, idagdag namin ang isda.
Gusto mo akong tulungan?
Mabuti yan.
Ipagpatuloy mo.
Ilagay mo yan dyan.
Ihahanda ko ang quenelles.
Maaari ko bang makuha ang cream?
Salamat.
Oras na para kunin ang veal, pakiusap.
Ang mga gulay, Violette.
Salamat.
Ang suklay ng tandang.
Violette, paki-sala ang mantikilya.
Opo, ginoo.
Salamat.
Pauline, halika dito.
Amoy ito.
- Mabango? - Oo.
Tikman mo.
Tandaan ang lasa.
Magkukumpara ka kapag nalinaw na.
Nakikilala mo ba ang sarsa na ito?
Hindi.
Maaari mo bang pangalanan ang mga sangkap?
Maikling buto-buto.
Pinausukang bacon.
Mga pulang kampanilya.
Mga kabute.
haras.
Mga kamatis.
Mga dalandan.
alak.
Oo, nasusunog.
Parsley. Thyme.
dahon ng bay.
kumin.
Juniper berry.
Clove.
Ituloy mo.
Iyon lang, sa tingin ko.
Mayroon ding paprika at cognac.
At upang mapahina ang kaasiman ng alak, nagdaragdag kami ng currant jelly.
Ayan tuloy.
Isang Bourguignotte sauce.
Bravo.
Nakakamangha na babae.
Oo.
Dito, Violette.
Ang alak, pakiusap.
Mag-ingat.
Isawsaw mo ang sandok.
Tapos bumuhos ka...
...ang stock sa puti ng itlog...
...upang salain ang scum.
Iyan ay kung paano ka makakakuha ng isang maganda, malinaw na sabaw.
Sige lang.
lasa.
Iba na ba, ngayong nilinaw na?
Oo. Hindi ito kasing lakas.
Kung ano ang nawala sa lasa ay nakukuha mo sa kulay.
Dati, mas malakas at mas magaspang ang lasa.
Ngayon ito ay mas banayad.
Sabi ko maghintay pa tayo sa kanya.
Tutal, maganda ang ginawa ni Rabaz ngayon
sa pamamagitan ng pagtulong sa isang batang ina na manganak.
- Ano ang masasabi mo, Magot? - Mm.
At ikaw, Beaubois?
Sumasang-ayon ako sa iyo, Grimaud.
Ang tao ay ang tanging hayop na umiinom ng walang uhaw.
Ang alak ay ang intelektwal na bahagi ng isang pagkain.
Karne at gulay, ang materyal na bahagi.
Mas masahol pa sa gutom ang hindi mo alam kung kailan ka kakain.
Narito si Rabaz.
Paumanhin, mahal kong mga kaibigan, kailangan kong umuwi at magpalit.
Isang magandang batang babae ang ipinanganak ngayon.
Halos hindi namin mapigilan ang pagtikim ng consommé.
Pagkatapos ng kanyang malaking pagsisikap, ang bagong panganak ay sakim na itinapon ang sarili
sa dibdib ng kanyang ina para sa kanyang unang pagkain.
Napukaw nito ang aking gana.
Napakaamo nitong consommé.
Dito.
Oh.
Anong perpektong ekspresyon.
Puligny-Montrachet, kaibigan ko.
Salamat.
Masama ka ba, Eugénie?
Ako... ok lang ako, ako...
ayos lang ako.
Utang namin kay Antonin Carême ang vol-au-vent.
Sinasabi nila na naimbento niya ito sa pamamagitan ng pag-agaw ng isang sira na puff pastry mula sa oven.
Naniniwala ka ba sa kwentong iyon?
Hindi kami mga historian.
Ngunit gusto namin ang isang magandang kuwento, kahit na hindi totoo.
Anong pambihirang kapalaran.
Ang bata ay inabandona sa kalye sa edad na walo.
Mula sa kanyang kamatayan, ang mga hari ay pinatalsik sa trono,
ngunit si Carême, ang henyong hari ng gastronomy,
nakatayo pa rin.
Walang karibal na kaluwalhatian ang naglagay ng anino sa kanya.
Kapag naiisip ko si Carême, nakikita ko ang isang mahinang bata na may dalang bundle,
inabandona sa Paris sa kasagsagan ng Rebolusyon.
Umiiyak, narinig niyang sinabi sa kanya ng kanyang ama
hindi na umuwi, dahil kulang ang pagkain
para sa kanya at sa kanyang 14 na kapatid.
Ito ay hindi kapani-paniwala, hindi na niya nakita ang kanyang pamilya,
kahit na hindi na siya umalis sa Paris pagkatapos noon.
Teka, dahan-dahan lang.
Sisimulan ko ulit.
Maganda ba ang vol-au-vent ?
- Ito ang pinakamagandang kinain ko. - Ah.
Tapusin mo na ang pagkain mo.
Mm.
Gusto mo ba?
Oo.
Ang laman ng isda ay napaka banayad.
Hm.
Clos-Vougeot!
Magaling, Rabaz.
Mahusay.
Magandang matandang Rabaz.
Mm.
Nilikha ng Diyos ang tubig, ngunit nilikha ng tao ang alak.
Mm! Ito ay hindi kapani-paniwala.
Mayroon akong magandang kuwento tungkol sa Clos-Vougeot para sa iyo.
Noong 1364, si Pope Urban V
gustong umalis sa Avignon at bumalik sa Roma kasama ang kanyang Korte.
At... Diyos ko.
Sumasang-ayon ako, Grimaud, dapat itigil ang lahat ng pag-uusap
kapag lumitaw ang isang truffled turkey.
Ngunit ito ay veal loin lamang na may nilagang lettuce.
Napakahusay. Sinabi sa amin ni Petrarch na ang mga kardinal
walang pagnanais na iwan si Avignon.
Naisip nila ang isang kahabag-habag na buhay na malayo sa kanilang mga alak na Burgundy.
Napakalaki ng paglaban
nagbanta ang papa na itiwalag ang Abbot ng Cîteaux Abbey,
Jean de Bussières,
hindi ba siya dapat tumigil sa pagbibigay sa Avignon ng Clos-Vougeot.
Sa pagkamatay ni Urban V,
ang kanyang kahalili, si Pope Gregory XI,
agad na pinawalang-bisa ang banta ng excommunication
upang ang kanyang hukuman ay masiyahan muli sa Clos-Vougeot.
Mmm.
Violette.
Dito.
Palaging kahanga-hanga.
Kahanga-hanga.
May ice cream sa loob.
Ito ay isang himala.
Hindi, hindi isang himala,
isang siyentipikong reaksyon lamang.
Ang pinalo na mga puti ng itlog ay gumagawa ng isang mahusay na insulator.
- Talaga? - Ang ice cream ay nananatiling frozen.
Talaga? hindi ko alam yun.
Natuklasan ng isang Amerikanong pisiko ang hindi pangkaraniwang bagay na ito,
na nagbigay ng ideya kay Balzac na lumikha ng dessert.
Nakita ko.
Balzac, ang punong chef sa Grand Hotel.
- Ay, oo. - Siya ang lumikha...
- Talagang. - Ano nga ulit ang tawag dito?
Inihurnong Alaska.
OK.
Kaya, sa huli, ito ay isang pang-agham na dessert.
Medyo.
Ano ang tawag doon?
Inihurnong Alaska.
Bakit Alaska?
hindi ko alam.
Eugénie!
Salamat.
- Ito ay lubos na katangi-tangi. - Salamat.
Miss ka na namin sa dining room.
Oo, bakit hindi ka na kumakain sa amin?
Dodin, wala ka bang magagawa para sumama sa amin si Eugénie?
Bahala na si Eugénie.
Hindi lang pwede.
Bakit hindi? Ito ay dapat na.
Ang iyong presensya ay lubos na pinahahalagahan.
Upang gawin... Upang gawin ang mga bagay nang tama, kailangan kong narito.
Sa kusina.
ako lang...
Nakikipag-usap ako sa iyo sa silid-kainan sa pamamagitan ng iyong kinakain.
Ano pa ang masasabi ko?
At walang kinakain ka na hindi ko rin kinakain.
Ang turbot, halimbawa.
Natikman ko ito bago ka nang ihatid kaninang umaga. ako...
ako...
Nalanghap ko ang amoy nito,
Pinihit ko ito, hinaplos sa bawat sandali na nasa kusinang ito.
Alam ko sa puso ang kulay nito,
texture at pantay na lasa.
Nang hindi nakagat.
Kaya, ang turbot na ito ay hindi nagbigay sa iyo ng higit sa natanggap ko.
Ngayon, mga ginoo, pumunta sa salon.
Si Violette ay maghahain ng mga likor.
Isa kang artista. Salamat.
Violette.
Sabi nila artista ka. Totoo ba?
Kalokohan ang usapan nila.
Nagsasabi sila ng totoo.
Siya ... ay isang artista.
Sino siya?
Antonin Carême.
Bakit iba ang kanilang mga sumbrero?
Ang sumbrero ng chef noong araw ni Carême
pukaw ng isang lalaki na bumangon sa kama.
Kita mo? Kaya naman binago niya ito.
Naglagay siya ng isang cardboard disc sa loob.
Ang drawing niyang ito ay nagpapakita kung paano ito isusuot, nakatagilid sa isang tabi.
Ano ito?
Gaano ka na katagal nagluto sa manor?
Oh, well...
Nandito ako...sa loob ng maraming taon.
- Tinuruan ka ni Mr Dodin magluto? - Hindi.
Nagluto ako ng matagal bago ko siya nakilala.
Tapos sino nagturo sayo?
Ang aking mga magulang. Ang aking ama ay isang pastry chef sa Paris.
Isang sikat din.
Ngunit ito ay higit sa lahat ay ang aking ina.
Hindi siya masyadong matiyaga.
Nasaan na sila ngayon?
Matagal na silang namatay.
Ano ang naramdaman mo sa iyong unang kagat ng Baked Alaska?
- Muntikan na akong umiyak. - Bakit?
hindi ko alam.
Naranasan mo na bang umiyak kapag may kinakain ka?
Hindi.
Ano sa tingin mo ang nangyari?
hindi ko alam.
Pakinggan mo ito.
Auguste Escoffier at isang tiyak na César Ritz
ay magbubukas ng tinatawag na palasyo sa Monte Carlo.
Ang unang hotel sa uri nito
upang mag-alok ng haute cuisine ng mga kliyente nito.
Pero hindi ba mawawalan ng kaluluwa si Escoffier sa ganoon kalaking lugar?
Sa kabaligtaran.
Ito ay perpekto para sa isang lalaki tulad ng Escoffier.
Nakatira kami sa pamana ng Carême.
Sa Escoffier, nangangarap tayo ng hinaharap.
To think 38 years old pa lang siya.
13 taon lang
pinaghiwalay ang pagkamatay ni Antonin Carême at ang pagsilang ni Escoffier.
Mga ginoo.
Sir.
Ang aking panginoon na Prinsipe ng Eurasia
nagpadala sa akin para imbitahan kang kumain sa table niya kasama ang suite mo.
Excuse me, pero kanino ka nagsasalita?
May limang lalaki sa kwartong ito.
Nais kong makipag-usap kay Mr Dodin,
ang Napoleon ng culinary arts.
- Paano mo nalaman na ako ito? - Hindi ikaw?
Oo.
Please, ituloy mo.
Patawarin mo ako.
Ayon nga sa sinasabi ko,
aking panginoon, ang Prinsipe ng Eurasia, na naglalakbay,
iniimbitahan kang kumain sa kanyang mesa kasama ang iyong suite.
Para sa okasyon, ipinatawag ng Kanyang Kamahalan ang kanyang master chef.
Tutulungan niya ang chef na espesyal na kinuha ng hotel sa kanyang kahilingan
para pagsilbihan ka.
Hinding-hindi niya tatanggapin.
Pakisabi...
...Kamahalan...
...na tanggapin ko ang kanyang imbitasyon.
Salamat sa kanya nang buong puso.
Itong apat na ginoo ang suite ko.
Nagpapasalamat ako sa iyo sa ngalan ng prinsipe.
Isang opisyal na imbitasyon ang ipapadala bukas.
Mga ginoo, binabati ko kayo ng isang magandang gabi.
Ang Napoleon...
Sigurado kaming tatanggi ka.
Mm.
Hindi ako makatanggi.
Ilang araw na ang nakalipas, nakiusap akong tanggapin ito.
Ano ang tingin mo kay Pauline? May something yung girl.
I agree, halatang may regalo siya sa culinary arts.
Nang matikman niya ang Baked Alaska,
Akala ko iiyak siya.
Ang isa ay maaaring magkaroon ng perpektong pitch sa edad na tatlo,
sa edad na lima ay nag-decipher ng isang puntos
nakita sa unang pagkakataon, tulad ng Mozart.
Hindi maaaring maging gourmet ang isa bago mag-40.
Nakakalungkot na hindi bumuo ng isang regalo na maaaring tamasahin ng ating mga kapwa gourmets.
Hm?
Nakikita kong mahalaga ito sa iyo.
At hindi sa iyo?
Tila mas mababa kaysa para sa iyo.
Bukas, iuuwi ko si Pauline at kakausapin ang kanyang mga magulang.
Hm.
Salamat.
Pero kung gusto mo, gusto kong makausap ang mga magulang niya.
Sa gusto mo.
Nakikita ko siyang nag-imbento ng kakaibang ulam ilang taon mula ngayon.
Oh. Ang pagtuklas ng bagong ulam...
...nagdudulot ng higit na kagalakan sa sangkatauhan kaysa sa pagtuklas ng isang bagong bituin.
Eugénie.
Maaari ba akong kumatok sa iyong pinto ngayong gabi?
Kailan ka pa nagtatanong kanina?
kumatok.
Makikita mo kung bukas ito o hindi.
Kung tatanungin ko, ito ay upang matiyak na hindi ito naka-lock.
Makikita mo.
tanong ko ulit sayo.
- Pakasalan mo ako. - Mm!
Ilang beses mo ba akong tatanungin?
Kapag may asawa na ako, nagdududa ako na may karapatan akong i-lock ang pinto ko.
Mas maraming oras kaming magkasama kaysa sa maraming asawa.
Pinag-aaralan namin ang mga teksto at mga recipe, ginagawa at kinakain ang mga ito.
At ang talino mo ay nagpapatawa sa akin.
Kaya sabihin sa akin...
...di ba tayo masaya ng ganito?
Mm.
Maraming pagpapatawa laban sa kasal.
Baka gusto mo ang isang ito.
Ang kasal ay isang hapunan na nagsisimula sa dessert.
Ah!
Gaano kakila-kilabot.
Ang unang mag-asawa, sina Adan at Eba, ay nagsimula sa dessert.
Mm.
Totoo, nagsimula ang lahat sa isang bagay na kanilang kinain.
Kaya, ang sagot ay hindi.
Sa susunod na Biyernes, gusto kong pumunta sa iyong bukid upang bumili ng ilang mga guya.
Oo naman.
Biyernes mayroon kang lingguhang pagpupulong sa iyong bangkero.
Bilang iyong notaryo, sasamantalahin ko ang pagkakataong ibigay sa kanya
ilang mga gawa upang ilagay sa kanyang ligtas.
Napakahusay.
Para sa mga guya, sasabihin ko kay Antonin. Makikilala ka niya sa panulat.
Gusto ko rin silang makita.
Maliban kung may dumating, pupunta rin ako.
Ah!
Hello, syota.
- Kamusta. - Kamusta.
- OK ka lang? - Oo.
- Hello, kumusta ka? - Salamat sa pag-uwi sa kanya.
- Oh, ito ay aking kasiyahan. - Napakabait.
Kamusta. Kamusta.
- Kamusta ka? - Napakahusay.
Anim lang?
Mayroon lang akong isang maliit na kawali. Iluluto namin sila ng mga batch.
Mga Ortolan. Binibili sila ni Eugénie sa palengke.
Ngunit hindi sila kasinghusay dito.
Binubusog sila ni Augustin ng buto ng dawa
hanggang sa sila ay malambot na maliliit na bola.
Pinulot niya ang mga ito nang hindi nabubulok. At voilà.
Malapit na silang matapos.
Sa pahintulot mo, gusto kong sanayin si Pauline.
Pumayag si Mr Dodin. Siya ay may mga katangian upang maging isang pambihirang kusinero.
- Pambihira. - Ito ay isang malaking karangalan.
- Bata pa siya. - Ito ang pinakamagandang edad para matuto.
Sinabi sa akin ni Pauline ang tungkol sa iyong tagpi ng gulay.
Ito ay isang kamangha-mangha.
Maglaan ng oras para mag-isip. Palaging bukas ang pinto ng kusina ko.
- Halika! - Ano yan?
Isang tansong antenna na nakoronahan ng zinc.
Itinanim namin ang mga ito sa kabuuan.
Oh.
Nakalagay sila ng 20 talampakan ang pagitan.
Sobrang nakakagulat.
Para saan sila?
Lumilikha sila ng isang electric current sa lupa.
Ginagawa nitong mas malusog at mas matatag ang mga halaman,
at mas maganda ang ating pananim.
- Talaga? - Oo.
Ang unang taon ay nag-eksperimento kami sa kalahati ng hardin.
Ang kalahati ay walang antenna.
Kapansin-pansin ang pagkakaiba.
Ah...
Salamat.
Salamat, Augustin.
Salamat.
- Mm. - Ooh.
- Oh. - Ooh.
- Augustin. - Salamat.
- Salamat at sa susunod na round. - Magsisimula na ako.
Nakita mo na ba si Eugénie?
Nasa kwarto na siya simula ng iuwi niya si Pauline.
- Oh. Nandyan ka lang pala. - Ayos ka lang ba?
Oo.
Narinig kong pumasok ka.
Ihahanda ko na sana ang hapunan mo.
Pero...
Kumusta ang mga ortolans?
Sinabi ni Violette na nanatili ka sa iyong silid.
Ito ay wala.
Paano ang mga magulang ni Pauline?
Naging maayos naman.
Pumayag sila sa apprenticeship niya?
Hindi. Um...
Hindi sila sumang-ayon o hindi sumang-ayon.
- Gusto nilang mag-isip. - Oh.
Eugénie, nag-aalala ako.
Hindi ba mas matalino para sa Dr Rabaz na pumunta upang suriin ka?
Hindi, mag-aaksaya siya ng oras.
Guro, na walang inilaan na pagpapanggap,
babasahin ng aking punong chef ang katamtamang pagkain na may karangalan siyang ihain.
Ang pakikinig sa isang menu ay palaging isang kasiyahan.
Nakikita ng isa ang pagtatayo ng pagkain
at ang layunin ng chef.
Pakibasa.
Ang menu ay binubuo ng tatlong serbisyo.
Para sa una, ang mga sopas ay pigeon bisque,
pugo sa coulis à la reine, hipon.
Panghuli, palaman na talampakan.
Para sa ulam sa gitna, isang taong gulang na baboy-ramo
na may, sa magkabilang dulo, isang royal pâté at isang pheasant pie
na may mga truffle sa tag-init.
Hors doeuvres:
dumura ng mga partridge na may mga damo at kakanyahan ng ham,
poupetin ng turtledoves, at stuffed pike.
Ang mga pangunahing entrées:
dalawang pinalamanan na manok sa cream at mga batang kuneho à la Saingaraz.
Ang mga alak para sa unang kursong ito.
Pagkatapos ng sopas: tuyong sherry.
Para sa puting alak:
Carbonnieux, Langon, Meursault at Pouilly.
Para sa pula: Chainette, Thorins at Saint Estèphe.
Habang inilalagay ang pangalawang serbisyo,
Ihain ang Cyprus Malvoisie at Madeira.
Ang pangalawang kurso ay magkakaroon ng dalawang entrées
bago ang apat na inihaw na pagkain:
lottes à la vestale mula sa Lawa ng Geneva
at torrent trout à la chartreuse .
Ang mga litson ay magiging turkey, à la daube
buto-buto ng beef hollandaise,
dibdib ng veal au pontife
na may mga sweetbread sa katulad na paraan
at quenelles mula sa parehong hiwa.
Panghuli, hiniwa ng manipis na pinalamanan na binti ng karne ng tupa.
Magkakaroon ng tatlong sarsa:
piquante , sarsa ng kawawang tao at asul na langit.
At tatlong salad: mga damo, dalandan at olibo.
Ang mga side dishes na samahan ng mga inihaw at salad...
Ang pagiging bukas-palad ng prinsipe ay nauwi sa isang pagsubok.
Tumagal ng mahigit walong oras ang pagkain.
Naniniwala ang prinsipe na ang isang gourmet ay hindi dapat matakot sa menu,
kahit na ang pagkain ay tumagal ng isang araw at isang gabi.
Sa pagsisimula ng ikatlong serbisyo,
Ang akala ko ay mabibigo ako ng tiyan ko.
Ngunit natapos ang aking kakulangan sa ginhawa
at nakakagulat akong dinala hanggang sa wakas.
Ano ang naisip ni Dodin?
Hindi ako nagkaroon ng pagkakataon na makausap siya.
Sa madaling sabi, nakita ni Dodin ang pagkain ng prinsipe
bilang isang makapal na hanay ng konstruksyon.
Sagana at mayaman, ngunit walang liwanag o kalinawan.
Walang hangin, walang lohika, walang linya.
Custom, ngunit walang mga panuntunan. Isang parada, ngunit walang organisasyon.
Isang pagkain na minarkahan ng mga kapintasan sa sunod-sunod na pagkain
ng mga lasa at mga texture.
Paano ang mga dessert?
Ang mga almond pastry,
na humihingi ng gayong pansin, ay inihain pagkatapos ng mga yelo,
na nagpaparalisa at nagpapahina sa pakiramdam,
at bago ang mga keso,
may yelo din.
Hinahain sa ganitong paraan, nag-iiwan sila ng katamtamang aftertaste.
Mas tiyak, sinabi niya:
Isang aftertaste ng karaniwang creamed butter.
Iyon lang.
Mayroon bang hindi masisisi?
Ang mga alak.
Kahit na ang kanilang order ay hindi.
Ang mga tabako.
Ang mga ratafia at ang eaux-de-vie din.
Mm.
Pag-uwi niya kahapon, kumain ba siya bago magretiro?
Ayaw niyang matulog sa alaala ng pagkain ng prinsipe.
Pasimple ko siyang pinagsilbihan
isang malinaw na sopas na may nilutong itlog at mga butil ng tarragon,
dibdib ng pabo sa wine jelly at isang fricassee ng mga tip sa asparagus.
Ilang biskwit na may isang baso ng Grenache,
isang malaking draft ng honeyed lime-tea
at humiga na siya.
Anong ginagawa niya ngayon?
Nag-aaral siya.
Isang menu.
- Upang anyayahan ang prinsipe? - Oo.
Eugénie, magpapasalamat kami kung masasabi mo sa amin
kung ano ang plano niyang pagsilbihan ang prinsipe sa sandaling malaman mo.
Gusto mo ba?
Oo naman.
Tulungan mo sarili mo.
- Mm. - Hm?
Hello, Augustin.
Hello, Eugénie.
Ito ay magiging isang pot-au-feu.
Sigurado ka ba?
- Isang pot-au-feu? - Oo.
Ihahain niya sa prinsipe ang pinakuluang karne ng baka at mga gulay.
Ayan yun.
Pumili ng isang hiwa ng sariwang karne ng baka,
dumugo nang kaunti hanggat maaari.
Ito ay dapat na isang makapal na hiwa.
Ang rump ay isang mahusay na pagpipilian
dahil sa balanse nito ng walang taba na karne at taba.
Hindi hinuhugasan ang karne, para mapanatili ang katas nito.
Matapos tanggalin ang mga buto,
ang karne ay nakatali upang hindi ito malaglag,
pagkatapos ay ilagay sa isang palayok na may isang pinta ng tubig bawat kalahating kilong karne.
Hindi maintindihan.
Eugénie?
Aking Mga kaibigan!
Aking Mga kaibigan. Nakita mo na ba si Eugénie?
Kanina pa siya nandito, pero umalis siya.
Beaubois, nakita mo ba siya noong sinamahan mo ang aming bangkero?
Hindi.
Rabaz!
Eugénie, anong meron?
- Ayos ka lang ba? - Oo.
nakatulog ako.
- Huwag gumalaw. Wag kang gumalaw. - Huh?
Ano ang mali?
- Anong nangyari? - Ayos lang ako.
- Eugénie? - Hindi ko alam.
Nakatulog yata ako.
- Nakatulog? - Oo.
Oh. Nandito na ang lahat.
Oo, sumama ka sa amin.
Mag-ingat.
Tutulungan kita.
Sumandal ka sa akin.
Walang seryoso.
Ngunit hindi ka nagmana ng mabuting kalusugan sa iyong mga ninuno.
Dadalhan kita ng gamot mamaya.
- Anong pakiramdam mo? - Perpektong maayos.
Hindi mo ako ipapahiga sa kama.
Kailangan mo ng pahinga.
Maging makatwiran at manatili sa kama.
Ako ay kilala na may isang tiyak na kakayahan sa aking larangan,
at ako ay isang kaibigan.
Maniwala ka sa akin, gusto mo?
OK.
Salamat.
Magpahinga ka.
Ilalabas ko ang mabuting doktor at babalik ako kaagad.
Ang sarap ng sabaw mo.
Baka magkaroon ako ng lasa sa paghihintay.
Kahit anong oras mo gusto.
Ikinagagalak ko.
Mayroon kang mas mahusay na mga bagay na dapat gawin. Pwede naman akong ipagluto ni Violette.
Violette.
Mm.
Halos hindi na siya makapagpakulo ng tubig.
Sa kabila ng iyong ngiti, parang...
...seryoso.
Kahit libingan.
- Ako ba? - Mm.
Nawala na ang talinong mahal na mahal ko.
Ano ang mali?
kapag ako...
Nung nahanap kita sa garden...
...Akala ko...
...Akala ko gagawin ko...
... mamatay ang sarili ko.
Pakiramdam ko ay puno ng buhay.
Masayang masaya ako.
At nagpapasalamat.
Gusto ko pa ng sabaw mo
maliban kung labag ito sa mga rekomendasyon ng mabuting doktor.
Syempre.
Maaari kang magpadala ng imbitasyon sa prinsipe kung kailan mo gusto.
Mabuti na lang at handa na ako.
Maliban kung ikaw ay hindi?
Uh...
Mayroon akong isang mas mahusay na ideya.
Violette.
Salamat.
Tandaan...
...noong nakaraang taon, bumili ako ng tatlong bote sa isang auction sa London.
Isang 1837 Krug Clos dAmbonnay champagne.
Ito ay gumugol ng 50 taon sa ilalim ng karagatan
nang masira ang bangkang nagdadala ng 2,000 bote sa Amerika.
Nandito pa rin ang lahat.
Salamat.
Pwede ba kitang panoorin kumain?
Kung gusto mo.
Mm.
Isang makatang Tsino noong ika-11 siglo
sinunod ang isang tuntunin sa buong buhay niya.
Nagtrabaho siya ng isang taon,
pagkatapos ay inilaan ang buong susunod na taon sa kanyang asawa.
Dapat akong sumunod sa kanyang halimbawa.
Sa sinabi mo lang...
... maraming salita ang nagdudulot ng problema.
Halimbawa, hindi ka makata o Chinese.
Hindi ako makata.
Ang Napoleon ng gastronomy,
ang prinsipe, ang hari...
At marami pang ibang pangalan, ngunit hindi makata.
Sabihin nating...hindi pa.
Mm.
At naroon ang salitang asawa.
ginagawa ko yun.
Babalik ako.
Ang mga ngipin...
Oo, ang ngipin...
...hatiin ang pagkain.
Susunod, ang mga glandula ng lahat ng species...
...basahin ito sa loob ng bibig.
Hinahalo ng dila ang pagkain sa pamamagitan ng paggalaw nito...
...pagkatapos ay idiniin ito sa palad...
...para ilabas ang katas
at tikman ang lasa.
Ang pagkain ay dinadala sa gitna ng bibig,
pagkatapos nito...ang dila ay nakapatong sa ibabang panga.
Tumataas ito sa gitna,
bumubuo ng slope sa base nito,
na kumukuha ng pagkain sa likod ng bibig.
Doon, ang pharynx ang pumalit at magkakakontrata.
Dinadala nito ang pagkain sa esophagus,
na ang peristaltic na paggalaw ay nagdadala nito sa tiyan.
Ngunit sa iyo, Eugénie,
aktibidad na ito...
...ay talagang maganda.
Kahanga-hanga.
Maging maingat sa pagpapakita ng plato
kaharap si Eugénie, ganito.
Opo, ginoo.
Pwede ka nang pumunta.
Mag-ingat, ang plato ay dapat na nakaharap sa isang tiyak na paraan.
Oo alam ko.
Kaibigan!
Mahal na mga kaibigan!
Kami ni Eugénie
ay nagpasya na magpakasal sa aming mga taon ng taglagas.
Hindi taglagas!
Huwag kang maglakas-loob na magprotesta kay Pauline!
Tiyakin mo sa akin, wala kang alam tungkol sa taglagas, Pauline?
Nasa taglagas na tayo at sinasabi ko ito nang walang kalungkutan.
At ikakasal tayo sa taglagas.
Ang taglagas, ng ginto at ulan, ay isang matalinong panahon ng mabuting payo.
Ito rin ay isang magandang panahon para sa gastronomy.
Ang isang rosas ng taglagas ay mas katangi-tangi kaysa sa iba.
Aw.
Sa taglagas,
ang mga pag-aani ng ubas ay nagdudulot ng malamig na hangin, laro at kasiyahan.
Mayroon kang mga kastanyas, artichokes, berdeng ubas at peras.
At kahit na umalis ang mga pugo, warbler at corncrakes,
dumating ang kalapati, manok at pato...
...mula sa kabilang dulo ng mundo upang pukawin ang ating gana.
Samantala, ang dagat ay bumabawi sa takot
dulot ng init ng tag-init.
Sa Normandy, ang mga mansanas ay inaani gamit ang mga stick
para pagandahin at pag-iba-iba ang ating matatamis na kurso.
Sa taglagas, kumakain ang isa sa pamamagitan ng liwanag ng kandila,
mas mabuti at mas mahaba, na may higit na kasiyahan at kagalakan.
Totoo yan!
Ang mga itik at ligaw na gansa ay naglalakbay mula Hilaga hanggang Timog.
Ang taglagas ay ang paglipat mula sa matipid na kagalakan ng tag-init
sa matatag na kasiyahan ng taglamig.
Eugénie, magpakasal tayo sa taglagas...
...at salubungin ang mga kasiyahan ng taglamig nang magkasama.
Bravo!
Ang mga bisita ay nasiyahan, sa palagay ko.
Kami ay masuwerte na magkaroon ng gayong kasiya-siyang mga kaibigan.
Kaya, sabi mo nasa taglagas na tayo.
Magsalita ka para sa iyong sarili.
Nasa summer na ako ng buhay ko.
At pag-alis ko, summer pa naman.
Mahal ko ang tag-araw.
hindi ba?
Gusto ko lahat ng season.
Ang unang malamig na patak ng ulan, ang unang mga snowflake,
ang unang chimney ay nagniningas, ang mga unang buds.
Ang mga unang bagay na bumabalik bawat taon ay nagpapasaya sa akin.
Ngunit ang araw ng tag-init...
Gustung-gusto ko ang nasusunog na sensasyon.
Kailangan ko ang sensasyong iyon
sa loob ng katawan ko.
Tulad ng mga baga na hinahawakan ko araw-araw.
Naiintindihan ko.
Pasok ka.
Ito na rin ang kwarto mo.
Kaya...
Dito na tayo.
Ang menu para sa His Royal Highness the Crown Prince of Eurasia.
Dainties bago ang sopas.
Ang sopas ni Eugénie Chatagne.
Mm.
Brillat-Savarins fritters.
Ang pot-au-feu ni Dodin.
Soubise purée.
Panghimagas.
Mga puting alak sa mga dalisdis ng Dézaley at Château-Grillet.
Mga pulang alak ng Châteauneuf-du-Pape, Séguret at Chambolle.
doon.
- At iyon lang? - Oo.
Mm...
ito ay...
Ito ay... Paano ko ito ilalagay?
Nag-aalangan ako sa pagitan ng mga salita
mapanganib
at matapang.
Piliin ang matapang.
Ang gayong kaunting menu ay halos hindi bubuo
ang unang kurso ng mga ordinaryong pagkain ng prinsipe.
At...
...nandiyan ang pot-au-feu.
Alam ko kung ano ang iniisip mo.
Ang tatlong bulgar na salitang ito ay nakakahiya at mabango ng mantika.
Ngunit pinakuluang karne ng baka at gulay
napaka French.
Ito ay nakaligtas sa mga siglo at nagpalusog sa maraming pamilya.
Kaya, tinatanggap ko ang hamon
upang humanga sa prinsipe gamit ang sarili kong pot-au-feu.
Sa tulong mo, siyempre.
Salamat.
Hm.
Hindi ito nakakatakot sa akin.
At ikaw?
Nararamdaman mo ba na nanginginig ako?
- Oo. - Bakit ako matatakot?
Eugénie?
Kunin mo ako sa iyong mga bisig.
Eugénie?
Ano ang mali? Violette!
Sumasang-ayon ka, mahal na kasamahan,
na ang gamot ay hindi isang eksaktong agham.
Halika ngayon, ito ay walang katotohanan.
Hindi ka nandito para tukuyin ang gamot!
Gayunpaman, ito ay kapaki-pakinabang.
Ipinapaliwanag nito kung bakit hindi natin alam ang ilang bagay
sa aktwal na estado ng ating agham.
Kaya, hindi mo alam kung ano ang mali kay Eugénie? Wala kang alam!
Hindi, hindi namin alam.
Hindi natin alam kung seryoso ba ito o hindi.
o kung paano ito maaaring umunlad.
Ito ay lubos na posible na hindi ito mag-evolve sa lahat.
Ang kanyang mga mahihinang spells ay maaaring mawala tulad ng mga ito.
Sana nga.
Oo, umaasa tayo.
- Anong pakiramdam mo? - Ayos.
Eugénie, pasensya na pero hindi ka maayos.
Ilang oras lang ang nakalipas, nahimatay ka sa aking mga bisig.
Nag-aalala ako. Naiintindihan mo ba?
Im sorry natakot kita.
Pero...makalipas lang ang isang oras, maayos na ang pakiramdam ko.
Salamat sa pagpunta mo dito
para bigyan ng pangalawang opinyon ang kaibigan nating si Dr Rabaz.
Magkasundo kayong dalawa na ayos lang ako.
Mas nakakahiya pa sa akin.
Alam ko nang dumating ka,
makakahanap ka ng malusog na babae.
- Rabaz, magsabi ka. - Ano pa ang masasabi ko?
Ito ang pinakamagandang sandali ng araw.
Salamat.
Alam kong nabalisa ako nang hindi makatwiran.
Ngayon na...
...Im reassured na magaling ka.
Ilang gabi ko alam mo,
dahil ibinabahagi mo sila sa akin.
Ngunit sa ibang mga gabi...
Gusto mo bang malaman ang tungkol sa kanila?
Higit sa anuman.
Ang mga gabi kung kailan nananatiling bukas ang pintuan ko para sa iyo
ay marami.
Hindi kasing dami ng gusto ko.
Ang dami rin kapag naka-lock.
Masyadong marami.
Marami ring gabi kung kailan...
...nakahiga sa aking kama, naiisip kita
naglalakad mula sa kwarto mo papunta sa kwarto ko.
- Walang ingay. - Ang aking puso sa bawat oras.
Dalawang beses na nangyari ang hindi pangkaraniwang bagay.
Ano iyon?
Naimagine ko na tahimik kang lumabas ng kwarto mo.
Nakita kitang umakyat sa hagdan,
lumiko sa kanan at pumunta sa hallway.
Pagkatapos ay kinuha mo ang hagdan ng serbisyo hanggang sa aking sahig.
Ilang hakbang pa at narating mo na ang pintuan ko.
Sa wakas, ipinatong mo ang iyong kamay sa hawakan.
Dalawang beses.
Dalawang beses lang...sa lahat ng mga taon na ito,
sa sandaling naisip kong bubuksan mo ang aking pinto...
...nagbukas talaga.
Violette?
Violette.
Siya si Eugénie.
Pwede mo bang puntahan?
ayaw mong kumain?
Maaari kitang gawing simple.
Salamat, maayos naman ako.
Dalawang araw ka nang hindi kumakain. Hindi ito makatwiran.
Maaari mo bang hilingin kay Louis na tanggalin ang mga bagay na ito?
Hindi na kita kailangan.
Nagkaroon ako ng kakaibang panaginip kanina.
Pinangarap kong ako ang unang lutuin ng sangkatauhan.
Kapag sinabi mong una, ang ibig mo bang sabihin ay pinakamahusay?
O ang unang lalaking lutuin?
Sinabi ko kay Eugénie ang aking panaginip, tulad ng sinabi ko sa iyo.
Pero na-realize ko na ngayon...
...dapat hindi niya talaga naintindihan ang gusto kong sabihin.
Ang tanga, dapat mas...
Dapat ako ay nagbigay pansin, siniguro na walang hindi pagkakaunawaan.
Sigurado akong alam na niya ang gusto mong sabihin.
Upang gumawa ng mga pinggan tulad ng lumitaw sa iyong isip,
Kailangan ni Eugénie ng kakaibang intuwisyon
at isang perpektong pang-unawa sa kung sino ka.
Ibigay natin kay Dodin ang ating mga mungkahi.
Makikita natin.
Oo.
Hindi pwedeng wala lang tayo.
May tiwala ako sa listahang ito ng mga nagluluto.
May pananampalataya ba si Dodin?
Isang bagay na hindi sapat na sinabi namin...
... Si Eugénie ay isang napakagandang babae.
- Hm. - Hm.
Ang tanong ay,
sinong kakausap kay Dodin?
Hindi ako, sa anumang kaso.
Baka may idea ako.
Alam namin kung ano ang kinakain ni Dodin sa almusal.
Eugénie?
Ano yan?
Ano ang nangyayari?
Violette?
Sino ka?
Sino ang nagsabi na maaari mong isuot ang apron na iyon?
Sir.
Tanggalin mo agad.
Hubarin!
Pumunta ka.
Go!
Go, sabi ko!
Bakit mo...?
Ano ang nangyari sa iyo, Violette?
Humihingi kami ng paumanhin.
Ito ay aking ideya. Ito ay hangal.
Huwag ka nang magsalita pa.
Gumawa kami ng listahan ng mga nagluluto.
Hindi!
Sir.
Mga ginoo.
Ginang. Sir.
Patawarin mo kami sa aming pagdating nang hindi ipinaalam.
Walang masamang ginawa, maam.
Please, umupo ka na.
Paano si Pauline?
Actually, kaya ka namin pinuntahan.
Shes very unhappy.
Simula ng mamatay si Eugénie...
...tinatanong niya kung pwede pa ba siyang maging apprentice?
Kung walang qualified cook...
...imposible.
Naiintindihan namin at naipaliwanag na namin ang sitwasyon, pero...
...parang ayaw niyang kalimutan ang proposal mo.
Lampas na sa akin.
Napakahusay, naiintindihan namin.
Salamat sa pakikinig sa amin.
Pauline...
Sa kabila ng kanyang murang edad,
Si Pauline ay pinagkalooban ng isang paghahangad na nakapagtataka sa atin.
Ito ay hindi isang kapritso, sa halip ay totoong determinasyon.
Patawarin mo ako sa pagtatanong sayo nito...
Handa ka bang ipaliwanag sa kanya nang personal ang iyong mga dahilan?
Syempre.
kakausapin ko siya.
Salamat.
Maraming salamat. Mga ginoo.
Mr Dodin.
Narito ang listahan ng mga kandidato...
...na iginuhit namin nang magkasama.
Fillet ang iyong talampakan, alisin ang balat
at gupitin ang mga fillet sa pantay na laki ng mga piraso.
Putulin ang mga ito.
Samantala, matunaw ang mantikilya sa isang malaking kawali.
Budburan ng asin ang mga fillet.
Baste ang mga ito ng kaunting tinunaw na mantikilya.
Kapag oras na, ilagay ang mga ito sa kalan.
Kapag ang isang panig ay matatag, baligtarin ang mga ito.
Kapag luto na, tuyo ang mga ito at ilagay sa isang singsing sa isang ulam.
Ibuhos ang maître dhôtel sauce sa ibabaw ng mga fillet
kung saan nagdagdag ka ng pinababang velouté
at dagdag na lemon.
Napakahusay, ginoo.
Salamat miss, pwede ka nang umalis.
Napakahusay, ginoo.
Dito, tikman.
Salamat.
Perpektong luto.
- Ang iyong veal fricandeau . - Salamat.
Napakakomplikadong sopas na ito
ay may kakaibang makalumang alindog.
Ito ay dapat magkaroon ng isang lasa,
ngunit ang bawat bahagi ng lasa na ito
dapat panatilihin ang sarili nitong personal at natural na kalidad.
Sa malawak na pagsasalita, ito ay dapat na nagpapaalala sa pag-unlad ng isang sonata,
kung saan ang bawat tema ay nagpapanatili ng sarili nitong buhay at indibidwal na lasa
sa loob ng pinaghalong kapangyarihan at pagkakaisa ng kabuuan.
Narito ang recipe. Mangyaring basahin itong mabuti.
Magagawa ba ni Eugénie ang sopas na ito?
Oo naman. Napakahusay, sa katunayan.
Ipinangalan ito sa kanya.
Paumanhin, hindi ako marunong gumawa ng sopas na ito.
Pero kung sa tingin mo matututo ako sayo...
...mangyaring ipaalam sa akin.
Paalam, ginoo.
Kumusta ang mga sibuyas? Ipakita mo saakin.
Maaari mong alisin ang mga ito sa kalan.
Simulan ang paggisa ng mga mushroom.
Asin at paminta.
Ngayon magdagdag ng bacon at mantikilya.
Papunta na ako.
Ang pastry dough ay ginagawang hindi tinatagusan ng hangin ang palayok
at pinipigilan ang mga aroma mula sa pagtakas.
Kapag ang kuwarta ay luto, ang palayok ay selyado.
Pagkatapos ay inilabas namin ito sa oven
at lutuin ito ng malumanay sa mahinang apoy.
Pauline, gising na.
Gagawa tayo ng pot-au-feu.
Pauline, gising na.
Ilagay ito sa kalan.
Mabuti yan.
Tulungan mo ako.
Tikman ang utak.
Well? Gusto mo ito?
Hindi, ayaw mo.
Normal lang, masyado ka pang bata.
utak ng buto...
...napakakomplikado.
Kailangan ng kultura at magandang memorya para mahubog ang panlasa ng isang tao.
Ito ang dapat lasa ng utak.
Tandaan mo.
- Opo, ginoo. - Mabuti.
doon.
Skimming na kutsara.
Salamat.
Basain mo lang ang labi mo.
buti naman.
Pinapasarap pa nito ang lasa ng karne.
Chambolle Musigny.
Mayroon itong lahat. Klase, kakisigan, kalinisan.
Isang mahabang pagtatapos.
At isang pambihirang palumpon.
Ito ang tuktok ng Burgundys.
Ang epitome ng biyaya.
At ang paboritong alak ni Eugénie.
Napakasarap ng mga pagkaing ginawa namin.
Ngunit ito ay tulad ng isang balangkas o isang sketch.
Dalawampung taon.
Nagtrabaho kami nang magkasama nang higit sa 20 taon.
Nagluluto kami araw-araw.
Nagbasa ako ng isang recipe at gumawa siya ng mahika sa kalan.
Namimiss ko siya.
Nung kinausap niya ako...
...Pinagmasdan ko ang kanyang bibig at ang kanyang mga mata na kasing tindi ng aking pakikinig.
Pero ngayon...
...tapos na.
Naiisip ko siya bawat segundo.
Patawarin mo ako sa pagsabog.
Mas mabuti pang bumalik ako mamaya.
Grimaud!
Sa totoo lang, hindi ito makapaghintay.
Tapos pumasok ka.
Nag-lunch ako sa bahay ng isang kakilala ko.
Pagkatapos ng consommé ng sturgeon bone marrow...
Nakakasilaw!
Lumitaw ang ulam na ito.
dali dali akong pumunta dito...
...para matikman mo ito.
Mm. Sea bream.
Perpektong luto,
isang mahabang panahon sa mababang init upang igalang ang isda.
Mga sweetbread na ginisa sa mantikilya...
Sa foie gras?
Hindi ko pa nakita iyon.
Hindi ko sila kailanman pinagsama.
Morel mushroom...
...ay ang tagsibol.
Simmered sa kaunting cream na may...
...isang pahiwatig ng kape na masarap.
Ang timpla ng mga sweetbread at celeriac ay naka-mute, napapailalim,
hindi pasabog at napakababalot.
Ang pipino,
sadyang iniwan na hilaw para sa tono nito...
...at ang lemons note ng acidity ay nagdudulot ng pagiging bago sa konstruksiyon na ito.
Sa isda, ibang kwento.
Ang mga sweetbread ay nagsisilbing pampalasa para sa isda,
na nagpapanatili ng likas na sarap nito
na may mga perpektong lutong gulay na ito.
Isang magandang pagtatagpo ng lupa at dagat
na pumupuri sa kagandahan ng lupain.
Grimaud, ito ay kahanga-hanga.
Ang kanyang pangalan ay Adèle Pidou.
puntahan natin siya.
- Nahanap na ba natin siya? - Naniniwala ako.
Pauline, anong ginagawa mo? Kami ay naghihintay para sa iyo.
Ang mga bisita ay nasiyahan, sa palagay ko.
Oo.
Kami ay masuwerte na magkaroon ng gayong kasiya-siyang mga kaibigan.
Kaya, sabi mo nasa taglagas na tayo.
Magsalita ka para sa iyong sarili. Nasa summer na ako ng buhay ko.
At pag-alis ko, summer pa naman.
Mahal ko ang tag-araw.
- Hindi ba? - Gusto ko lahat ng season.
Ang mga unang patak ng ulan,
ang unang mga snowflake,
ang unang sunog ng tsimenea,
ang mga unang buds.
Ang mga unang bagay na bumabalik bawat taon ay nagpapasaya sa akin.
Ngunit ang araw ng tag-init...
Gusto ko ang nasusunog na sensasyon sa aking katawan.
Tulad ng mga baga na hinahawakan ko araw-araw.
Naiintindihan ko.
Mahigit 20 taon na kaming nakatira sa iisang bubong.
Paano mo napanatili ang iyong pagiging matatag at tiyaga sa akin?
Sinabi ni St. Augustin...
...kaligayahan...
...ay patuloy na hinahangad kung ano ang mayroon na tayo.
Pero ikaw, naranasan na ba kita?
Maaari ba akong magtanong sa iyo?
Napakahalaga nito para sa akin.
Ako ba ang iyong tagapagluto o...
...ako ba ang asawa mo?
Ang aking tagapagluto.
Salamat.
Downloaded from subtitlesnest.com