Witaj, Violetto.
- Dzień dobry Panu. - Gdzie jest Eugenia?
Ona jest w ogrodzie. Zbiera warzywa z Louisem.
Czy moja kąpiel jest gotowa?
Jeszcze tylko jeden garnek gorącej wody.
Dziękuję.
Violetta.
Dziękuję.
Mhm.
Eugenio, jest pyszne.
Kim jesteś, młoda damo?
To jest Paulina, moja siostrzenica. Dziś się nią opiekuję.
W takim razie usiądź.
Dziękuję Panu.
Radzę jeść łyżeczką. To robi różnicę.
Violette, jeśli już skończyłaś, możesz tu przyjść?
- Skończyłem. - Możesz przejąć. Dziękuję.
Poproszę polędwicę cielęcą.
W porządku.
Dziękuję.
Kiedy skończysz, możesz zjeść raki.
Woda się gotuje.
Słuchaj, dodamy rybę.
Chcesz mi pomóc?
To dobrze.
Kontynuować.
Połóż to tam.
Przygotuję quenelles.
Czy mogę dostać krem?
Dziękuję.
Pora wyjąć cielęcinę, proszę.
Warzywa, Violetto.
Dziękuję.
Grzebień koguta.
Violette, proszę odcedź masło.
Tak jest.
Dziękuję.
Paulina, chodź tutaj.
Poczuj to.
- Pachnie dobrze? - Tak.
Spróbuj tego.
Zapamiętaj smak.
Porównasz, gdy już wszystko zostanie wyjaśnione.
Poznajecie ten sos?
NIE.
Czy potrafisz nazwać składniki?
Krótkie żebra.
Wędzony bekon.
Czerwona papryka.
Grzyby.
Koper włoski.
Pomidory.
Pomarańcze.
Wino.
Tak, podpalony.
Pietruszka. Tymianek.
Liść laurowy.
Kminek.
Jagoda jałowca.
Goździk.
Kontynuować.
To wszystko, myślę.
Jest też papryka i koniak.
Aby złagodzić kwasowość wina, dodajemy galaretkę porzeczkową.
Proszę bardzo.
Sos burguignotte.
Brawo.
Zdumiewająca dziewczyna.
Tak.
Tutaj, Violetto.
Wino, proszę.
Ostrożny.
Zanurzasz chochelkę.
Potem lejesz...
...bulion nad białkiem jaja...
...do filtrowania szumowin.
W ten sposób otrzymujemy ładny, klarowny bulion.
Zacząć robić.
Smak.
Czy teraz, gdy zostało to wyjaśnione, jest inaczej?
Tak. Nie jest tak silny.
To, co tracisz w smaku, zyskujesz na kolorze.
Wcześniej smak był mocniejszy i grubszy.
Teraz jest bardziej subtelnie.
Mówię, że powinniśmy na niego poczekać jeszcze trochę.
Przecież Rabaz zrobił dziś dobry uczynek
pomagając młodej matce w porodzie.
- Co powiesz, Magot? - Mhm.
A ty, Beaubois?
Zgadzam się z tobą, Grimaud.
Człowiek jest jedynym zwierzęciem, które pije bez pragnienia.
Wino to intelektualna strona posiłku.
Mięso i warzywa, strona materialna.
Gorszy od głodu jest brak wiedzy, kiedy zjesz.
Oto Rabaz.
Przepraszam, drodzy przyjaciele, musiałem iść do domu i się przebrać.
Dziś na świat przyszła śliczna dziewczynka.
Ledwo mogliśmy się powstrzymać przed spróbowaniem consommé.
Po jej wielkim wysiłku noworodek łapczywie rzucił się
przy piersi matki podczas pierwszego posiłku.
To zaostrza mój apetyt.
Ten consommé jest taki delikatny.
Tutaj.
Oh.
Cóż za doskonała ekspresja.
Puligny-Montrachet, mój przyjacielu.
Dziękuję.
Źle się czujesz, Eugenio?
Ja... wszystko w porządku, ja...
Dam sobie radę.
Jesteśmy winni Antoninowi Carême vol-au-vent.
Mówią, że wymyślił to, wyrywając z piekarnika nieudane ciasto francuskie.
Czy wierzysz w tę historię?
Nie jesteśmy historykami.
Ale lubimy dobre historie, nawet te nieprawdziwe.
Cóż za niezwykły los.
Dziecko w wieku ośmiu lat zostało porzucone na ulicy.
Od jego śmierci królowie zostali zdetronizowani,
ale Carême, genialny król gastronomii,
wciąż stoi.
Chwała żadnego rywala nie rzuciła cienia na jego.
Kiedy myślę o Carême, widzę wątłe dziecko niosące tobołek,
opuszczony w Paryżu u szczytu rewolucji.
Płacząc, słyszy, jak mówi mu ojciec
nie wracać do domu, bo nie ma dość jedzenia
dla niego i jego 14 rodzeństwa.
To niesamowite, nigdy więcej nie zobaczył swojej rodziny,
mimo że już nigdy potem nie opuścił Paryża.
Poczekaj, zrób to powoli.
Zacznę od nowa.
Czy vol-au-vent był dobry?
- To najlepsza rzecz, jaką kiedykolwiek jadłem. - Ach.
Dokończ jedzenie.
Mhm.
Czy lubisz to?
Tak.
Miąższ ryby jest bardzo delikatny.
Hm.
Clos-Vougeot!
Brawo, Rabazie.
Doskonały.
Stary, dobry Rabaz.
Mhm.
Bóg stworzył wodę, ale człowiek stworzył wino.
Mhm! To fantastyczne.
Mam dla Was fajną historię o Clos-Vougeot.
W 1364 roku papież Urban V
chciał opuścić Awinion i wraz ze swoim dworem wrócić do Rzymu.
I... O mój Boże.
Zgadzam się, Grimaud, należy uciszyć wszelkie rozmowy
kiedy pojawia się indyk z truflami.
Ale to tylko polędwica cielęca z duszoną sałatą.
Bardzo dobrze. Petrarka mówi nam, że kardynałowie
nie miał ochoty opuszczać Awinionu.
Wyobrażali sobie nędzne życie z dala od burgundzkich win.
Opór był tak duży
papież zagroził ekskomuniką opatowi opactwa Cîteaux,
Jean de Bussieres,
czy nie powinien zaprzestać zaopatrywania Awinionu w Clos-Vougeot.
Po śmierci Urbana V.
jego następca, papież Grzegorz XI,
natychmiast uchylił groźbę ekskomuniki
aby jego dwór mógł znów cieszyć się Clos-Vougeot.
Mhm.
Violetta.
Tutaj.
Zawsze imponujące.
Wspaniały.
W środku są lody.
To cud.
Nie, nie cud,
jedynie naukową reakcją.
Ubite białka jaj są doskonałym izolatorem.
- Naprawdę? - Lody pozostają zamrożone.
Naprawdę? Nie wiedziałem tego.
Zjawisko to odkrył amerykański fizyk,
co podsunęło Balzacowi pomysł na stworzenie deseru.
Widzę.
Balzac, szef kuchni w Grand Hotelu.
- O tak. - To on stworzył...
- Absolutnie. - Jak to się znowu nazywa?
Pieczona Alaska.
OK.
W końcu jest to deser naukowy.
Raczej.
Jak to się nazywa?
Pieczona Alaska.
Dlaczego Alaska?
Nie wiem.
Eugenio!
Dziękuję.
- To było absolutnie wyśmienite. - Dziękuję.
Brakuje nam Ciebie w jadalni.
Tak, dlaczego nigdy z nami nie jesz?
Dodin, nie możesz zrobić czegoś, żeby Eugénie do nas dołączyła?
To zależy od Eugenii.
To po prostu niemożliwe.
Dlaczego nie? To musi być.
Twoja obecność byłaby bardzo mile widziana.
Aby zrobić... Aby zrobić wszystko dobrze, muszę tu być.
W kuchni.
Ja tylko...
Rozmawiam z tobą w jadalni na temat tego, co jesz.
Co mogę więcej powiedzieć?
I nie ma nic, co jesz, czego ja też nie jem.
Na przykład turbot.
Spróbowałem tego przed tobą, kiedy dostarczono go dziś rano. I...
I...
Wdychałem jego zapach,
Obracałem go i głaskałem za każdym razem, gdy znajdował się w tej kuchni.
Znam na pamięć jego kolor,
teksturę, a nawet smak.
Bez przekąszenia.
Zatem ten turbot nie dał ci więcej, niż sam otrzymałem.
A teraz, panowie, do salonu.
Violette będzie serwować likiery.
Jesteś artystą. Dziękuję.
Violetta.
Mówią, że jesteś artystą. Czy to prawda?
Mówią bzdury.
Mówią prawdę.
On ...był artystą.
Kim on jest?
Antonin Carême.
Dlaczego ich kapelusze są inne?
Kapelusz szefa kuchni w dniu Carême
przywołał mężczyznę wstającego z łóżka.
Zobaczysz? Dlatego to zmienił.
Wsunął do środka kartonowy krążek.
Ten jego rysunek pokazuje, jak go nosić przechylonego na bok.
Co to jest?
Jak długo gotowałeś w rezydencji?
No cóż...
Jestem tu... od lat.
- Pan Dodin nauczył cię gotować? - NIE.
Gotowałem na długo zanim go poznałem.
W takim razie kto cię nauczył?
Moi rodzice. Mój ojciec był cukiernikiem w Paryżu.
Również sławny.
Ale to była głównie moja mama.
Nie był zbyt cierpliwy.
Gdzie oni są teraz?
Umarli dawno temu.
Co poczułeś po pierwszym kęsie Pieczonej Alaski?
- Prawie płakałem. - Dlaczego?
Nie wiem.
Czy kiedykolwiek płakałeś, gdy coś jadłeś?
NIE.
Jak myślisz co się stało?
Nie wiem.
Posłuchaj tego.
Auguste Escoffier i niejaki César Ritz
zamierzają otworzyć tzw. „pałac” w Monte Carlo.
Pierwszy hotel tego typu
oferować swoim klientom haute cuisine.
Ale czy Escoffier nie straci duszy w tak dużym miejscu?
W przeciwieństwie.
Jest idealny dla mężczyzny takiego jak Escoffier.
Żyjemy dzięki dziedzictwu Carême.
Dzięki Escoffier marzymy o przyszłości.
I pomyśleć, że ma dopiero 38 lat.
Zaledwie 13 lat
oddzielić śmierć Antonina Carême od narodzin Escoffiera.
Panowie.
Pan.
Mój pan, książę Eurazji
wysłał mnie, żebym zaprosił cię na obiad do jego stołu z twoim apartamentem.
Przepraszam, ale do kogo mówisz?
W tym pokoju jest pięciu mężczyzn.
Chciałbym zwrócić się do pana Dodina,
Napoleon sztuki kulinarnej.
- Skąd wiesz, że to ja? - To nie ty?
Tak.
Proszę, kontynuuj.
Wybacz mi.
Jak mówiłem,
mój pan, książę Eurazji, który podróżuje,
zaprasza Cię na kolację do swojego stołu z Twoim apartamentem.
Z tej okazji Jego Wysokość posłał po swojego mistrza kuchni.
Na jego prośbę będzie asystował szefowi kuchni, specjalnie wynajętemu przez hotel
by ci służyć.
Nigdy nie zaakceptuje.
Proszę powiedzieć...
...Jego Wysokość...
...że przyjmę jego zaproszenie.
Podziękuj mu gorąco.
Ci czterej panowie to mój apartament.
Dziękuję w imieniu księcia.
Oficjalne zaproszenie zostanie wysłane jutro.
Panowie życzę miłego wieczoru.
Napoleon...
Byliśmy pewni, że odmówisz.
Mhm.
Nie mogłem odmówić.
Kilka dni temu błagano mnie, żebym to zaakceptował.
Co sądzisz o Paulinie? Dziewczyna ma coś.
Zgadzam się, najwyraźniej ma dar do sztuki kulinarnej.
Kiedy spróbowała Pieczonej Alaski,
Myślałam, że będzie płakać.
Doskonały słuch można mieć już w wieku trzech lat,
w wieku pięciu lat rozszyfrować wynik
widziane po raz pierwszy, jak Mozart.
Smakoszem nie można być przed czterdziestką.
Szkoda, że nie udało się stworzyć prezentu, który sprawiłby przyjemność naszym innym smakoszom.
Hm?
Widzę, że to dla ciebie ważne.
A nie tobie?
Widocznie mniej niż u Ciebie.
Jutro zabiorę Paulinę do domu i porozmawiam z jej rodzicami.
Hm.
Dziękuję.
Ale jeśli pozwolisz, chciałbym porozmawiać z jej rodzicami.
Jak chcesz.
Widzę, jak za kilka lat wymyśla wyjątkowe danie.
Oh. Odkrycie nowego dania...
...przynosi ludzkości więcej radości niż odkrycie nowej gwiazdy.
Eugenia.
Czy mogę dziś wieczorem zapukać do twoich drzwi?
Od kiedy pytasz wcześniej?
Pukanie.
Zobaczysz, czy jest otwarte, czy nie.
Jeśli pytam, chcę się upewnić, że nie jest zamknięte.
Zobaczysz.
Zapytam jeszcze raz.
- Wyjdź za mnie. - Mhm!
Ile razy będziesz mnie pytał?
Po ślubie wątpię, czy miałabym prawo zamykać drzwi na klucz.
Spędzamy razem więcej czasu niż wielu małżonków.
Studiujemy teksty i przepisy, przygotowujemy je i jemy.
A twój dowcip mnie rozśmiesza.
Więc powiedz mi...
...czyż nie jesteśmy tacy szczęśliwi?
Mhm.
Istnieje wiele dowcipów przeciwko małżeństwu.
Ten może ci się spodobać.
„Małżeństwo to obiad zaczynający się od deseru”.
Ach!
Jakie to straszne.
Pierwsza para, Adam i Ewa, zaczęła od deseru.
Mhm.
To prawda, wszystko zaczęło się od tego, co zjedli.
Odpowiedź brzmi: nie.
W najbliższy piątek chciałbym przyjechać do Waszej farmy, żeby kupić kilka cieląt.
Jasne.
W piątek masz cotygodniowe spotkanie ze swoim bankierem.
Jako twój notariusz skorzystam z okazji, żeby mu dać
kilka aktów własności, które miał umieścić w swoim sejfie.
Bardzo dobrze.
O cielętach powiem Antoninowi. Spotka się z tobą w zagrodzie.
Też chciałbym je zobaczyć.
Jeśli nic się nie wydarzy, ja też tam będę.
Ach!
Cześć kochanie.
- Cześć. - Cześć.
- W porządku? - Tak.
- Witam, jak się masz? - Dziękuję, że przywiozłeś ją do domu.
- Och, to była dla mnie przyjemność. - Bardzo miły.
Cześć. Cześć.
- Jak się masz? - Bardzo dobrze.
Tylko sześć?
Mam tylko jedną małą patelnię. Będziemy je gotować partiami.
Ortolani. Eugénie kupuje je na rynku.
Ale nigdy nie są tak dobrzy jak tutaj.
Augustyn zajada je ziarnem prosa
aż staną się delikatnymi kuleczkami.
Wyrywa je bez patroszenia. I voila.
Już prawie gotowe.
Za twoim pozwoleniem chciałbym przeszkolić Pauline.
Pan Dodin zgadza się. Ma cechy, dzięki którym może zostać wyjątkową kucharką.
- Wyjątkowy. - To wielki zaszczyt.
- Ona jest jeszcze dzieckiem. - To najlepszy wiek na naukę.
Pauline powiedziała mi o grządce z warzywami.
To cud.
Znajdź czas na przemyślenie. Drzwi do mojej kuchni będą zawsze otwarte.
- Przychodzić! - Co to jest?
Antena miedziana zwieńczona cynkiem.
Posadziliśmy je wszędzie.
Oh.
Są oddalone od siebie o 20 stóp.
Bardzo zaskakujące.
Po co one są?
Wytwarzają prąd elektryczny w ziemi.
Sprawia, że rośliny są zdrowsze i mocniejsze,
i nasze zbiory są lepsze.
- Naprawdę? - Tak.
W pierwszym roku eksperymentowaliśmy na połowie ogrodu.
Druga połowa nie miała anten.
Różnica była uderzająca.
Ach...
Dziękuję.
Dziękuję, Augustynie.
Dziękuję.
- Mhm. - Och.
- Oh. - Och.
- Augustyn. - Dziękuję.
- Dziękuję i do następnej rundy. - Zacznę.
Widziałeś Eugenię?
Siedzi w swoim pokoju, odkąd zabrała Pauline do domu.
- Oh. Tutaj jesteś. - Wszystko w porządku?
Tak.
Słyszałem, że wchodzisz.
Właśnie miałem zrobić ci obiad.
Ale...
Jak było u ortolan?
Violette mówiła, że zostałeś w swoim pokoju.
To nic.
A co z rodzicami Pauline?
Nieźle poszło.
Zgodzili się na jej praktykę?
Nie. Hmm...
Nie zgadzali się lub nie.
- Chcą myśleć. - Oh.
Eugenio, martwię się.
Czy nie byłoby rozsądniej, gdyby doktor Rabaz przyszedł cię zbadać?
Nie, marnowałby czas.
Mistrzu, bez pretensjonalności,
mój szef kuchni przeczyta skromny posiłek, który ma zaszczyt podawać.
Słuchanie menu to zawsze przyjemność.
Dostrzega się konstrukcję posiłku
i zamysłem szefa kuchni.
Proszę przeczytaj.
Menu składa się z trzech usług.
Po pierwsze, zupy to biskwit gołębi,
przepiórka w coulis à la reine, krewetki.
Na koniec wypchane podeszwy.
Na danie główne roczny dzik
z pasztetem królewskim i pasztetem z bażanta na obu końcach
z letnimi truflami.
Przystawki:
Plowane kuropatwy z ziołami i esencją szynki,
poupetin z turkawki i faszerowany szczupak.
Główne dania główne:
dwa nadziewane kurczaki w śmietanie i młode króliki à la Saingaraz.
Wina do pierwszego dania.
Po zupie: wytrawne sherry.
W przypadku wina białego:
Carbonnieux, Langon, Meursault i Pouilly.
Dla czerwonych: Chainette, Thorins i Saint Estèphe.
Podczas kładzenia drugiej usługi,
Obsługiwane będą Cypr Malvoisie i Madera.
Drugie danie będzie składało się z dwóch przystawek
przed czterema daniami pieczonymi:
lottes à la westale z Jeziora Genewskiego
i torrent pstrąg à la Chartreuse .
Pieczeń będzie z indyka, à la daube
żeberka z wołowiny holenderskiej,
pierś cielęca au pontife
z ciasteczkami w podobny sposób
i quenelles z tego samego cięcia.
Na koniec pokrojony w cienkie plasterki nadziewany udziec baraniny.
Będą trzy sosy:
pikantny , sos dla biedaków i błękit nieba.
I trzy sałatki: zioła, pomarańcze i oliwki.
Dodatki do pieczeni i sałatek...
Hojność księcia zamieniła się w ciężką próbę.
Posiłek trwał ponad osiem godzin.
Książę wierzy, że smakosz nie powinien bać się żadnego menu,
nawet jeśli posiłek trwa jeden dzień i jedną noc.
Na początku trzeciego nabożeństwa,
Myślałam, że żołądek mnie zawiedzie.
Ale mój dyskomfort się skończył
i zaskakująco dotrwałem do końca.
Co o tym myślał Dodin?
Nie miałem okazji z nim rozmawiać.
Krótko mówiąc, Dodin widział posiłek księcia
jako konstrukcja grubowarstwowa.
Obfite i bogate, ale bez światła i przejrzystości.
Żadnego powietrza, żadnej logiki, żadnej linii.
Niestandardowe, ale bez zasad. Parada, ale bez organizacji.
Posiłek naznaczony wadami w kolejności
smaków i tekstur.
A co z deserami?
Ciastka migdałowe,
które wymagają takiej uwagi, serwowano po lodach,
które paraliżują i usypiają zmysły,
i przed serami,
również mrożone.
Podane w ten sposób pozostawiają mierny posmak.
Dokładniej powiedział:
„Posmak zwykłego kremowego masła”.
To było to.
Czy było coś bez zarzutu?
Wina.
Chociaż ich zamówienie nie było.
Cygara.
Ratafie i eaux-de-vie też.
Mhm.
Czy kiedy wczoraj wrócił do domu, zjadł obiad przed udaniem się na spoczynek?
Nie chciał spać na wspomnienie posiłku księcia.
Po prostu mu służyłem
klarowna zupa z jajkiem w koszulce i kawałkami estragonu,
pierś z indyka w galaretce winnej i frykas z końcówek szparagów.
Kilka ciastek i kieliszek Grenache,
duży łyk herbaty z miodem i limonką
i poszedł spać.
Co on teraz robi?
Studiuje.
Jadłospis.
- Zaprosić księcia? - Tak.
Eugénie, bylibyśmy wdzięczni, gdybyś nam o tym powiedziała
co planuje służyć księciu, jak tylko się dowiesz.
Zrobiłbyś to?
Oczywiście, że tak.
Pomóż sobie.
- Mhm. - Hm?
Witaj, Augustinie.
Witaj Eugenio.
To będzie pot-au-feu.
Jesteś pewny?
- Pot-au-feu? - Tak.
Będzie podawać księciu gotowaną wołowinę i warzywa.
Otóż to.
Wybiera się kawałek świeżej wołowiny,
krwawić tak mało, jak to możliwe.
To musi być grube cięcie.
Rump to doskonały wybór
ze względu na równowagę chudego mięsa i tłuszczu.
Mięsa nie płucze się, aby zachować soki.
Po usunięciu kości,
mięso jest związane tak, aby się nie rozpadło,
następnie umieścić w garnku i zalać pół litrem wody na funt mięsa.
Niezrozumiały.
Eugenia?
Moi przyjaciele!
Moi przyjaciele. Widziałeś Eugenię?
Była tu wcześniej, ale wyszła.
Beaubois, widziałeś ją, gdy towarzyszyłeś naszemu bankierowi?
NIE.
Rabaz!
Eugenio, co się stało?
- Wszystko w porządku? - Tak.
Zasnąłem.
- Nie ruszaj się. Nie ruszaj się. - Co?
Co jest nie tak?
- Co się stało? - Nic mi nie jest.
- Eugenio? - Nie wiem.
Chyba zasnąłem.
- Zasnąć? - Tak.
Oh. Wszyscy tu są.
Tak, chodź z nami.
Ostrożny.
Pomogę ci.
Wesprzyj się na mnie.
Nic poważnego.
Ale nie odziedziczyliście dobrego zdrowia po swoich przodkach.
Później przyniosę ci lekarstwa.
- Jak się czujesz? - Całkiem w porządku.
Nie będziesz trzymać mnie w łóżku.
Potrzebujesz odpoczynku.
Zachowaj rozsądek i zostań w łóżku.
Wiadomo, że mam pewne kompetencje w swojej dziedzinie,
i jestem przyjacielem.
Zaufaj mi, prawda?
OK.
Dziękuję.
Odpocząć.
Wyprowadzę dobrego lekarza i zaraz wracam.
Twój rosół jest pyszny.
Może rozwinę upodobanie do bycia czekanym.
Kiedykolwiek zechcesz.
Cała przyjemność po mojej stronie.
Masz lepsze rzeczy do roboty. Violette może dla mnie gotować.
Violetta.
Mhm.
Ledwo potrafi zagotować wodę.
Pomimo twojego uśmiechu, wydajesz się...
...poważny.
Nawet grób.
- Czy ja? - Mhm.
Dowcip, który tak bardzo kocham, zniknął.
Co jest nie tak?
Kiedy ja...
Kiedy znalazłem cię w ogrodzie...
...Myślałem...
...myślałem, że...
...umrzeć sam.
Czuję się pełen życia.
Jestem taka szczęśliwa.
I wdzięczny.
Chętnie zjadłbym jeszcze trochę twojego bulionu
chyba że jest to sprzeczne z zaleceniami dobrego lekarza.
Oczywiście.
Możesz wysłać zaproszenie do księcia, kiedy tylko chcesz.
Jestem cały i gotowy.
Chyba że nie jesteś?
Uch...
Mam lepszy pomysł.
Violetta.
Dziękuję.
Pamiętać...
...w zeszłym roku kupiłem na aukcji w Londynie trzy butelki.
Szampan Krug Clos dAmbonnay z 1837 roku.
Spędził 50 lat na dnie oceanu
kiedy rozbił się statek przewożący 2000 butelek do Ameryki.
Wszystko nadal tu jest.
Dziękuję.
Czy mogę popatrzeć, jak jesz?
Jeśli chcesz.
Mhm.
Chiński poeta żyjący w XI wieku
przez całe życie przestrzegał jednej zasady.
Przepracował rok,
następnie poświęcił cały następny rok swojej żonie.
Powinienem był pójść za jego przykładem.
W tym co właśnie powiedziałeś...
...kilka słów stanowi problem.
Na przykład nie jesteś ani poetą, ani Chińczykiem.
Nie jestem poetą.
Napoleon gastronomii,
książę, król...
I wiele innych nazwisk, ale nie poeta.
Powiedzmy… jeszcze nie.
Mhm.
I było tam słowo „żona”.
Pracuję nad tym.
Wrócę.
Zęby...
Tak, zęby...
...rozłóż jedzenie.
Następnie gruczoły wszystkich gatunków...
...zwilż go w ustach.
Język miesza pokarm, poruszając nim...
...potem przyciska go do podniebienia...
...aby wypuścić soki
i rozkoszuj się smakiem.
Pokarm trafia na środek jamy ustnej,
po czym...język opiera się o dolną szczękę.
Wznosi się w środku,
tworząc skarpę u podstawy,
co zaciąga pokarm do tylnej części jamy ustnej.
Tam gardło przejmuje kontrolę i kurczy się z kolei.
Transportuje pokarm do przełyku,
którego ruch perystaltyczny przenosi go do żołądka.
Ale z tobą, Eugenio,
ta aktywność...
...jest absolutnie piękny.
Wspaniały.
Zachowaj szczególną ostrożność podczas prezentacji talerza
twarzą w twarz z Eugenią, w ten sposób.
Tak jest.
Możesz już odejść.
Ostrożnie, płyta musi być skierowana w określoną stronę.
Tak, wiem.
Przyjaciele!
Drodzy przyjaciele!
Eugenia i ja
zdecydowaliśmy się pobrać w naszych jesiennych latach.
Nie jesień!
Nie waż się protestować razem z Pauliną!
Zapewnij mnie, że nie wiesz nic o jesieni, Pauline?
Mamy jesień i mówię to bez melancholii.
I pobierzemy się jesienią.
Jesień, pełna złota i deszczu, to mądra pora dobrych rad.
To także dobry sezon dla gastronomii.
Jesienna róża jest bardziej wykwintna niż inna.
Och.
Jesienią,
zbiory winogron przynoszą chłodne wiatry, dziczyznę i dobrą zabawę.
Masz kasztany, karczochy, zielone winogrona i gruszki.
I choć odlatują przepiórki, gajówki i derkacze,
przybywa gołąb, słonka i kaczka...
...z drugiego końca świata na zaostrzenie naszego apetytu.
Tymczasem morze otrząsa się ze strachu
spowodowane letnimi upałami.
W Normandii jabłka zbiera się na kije
upiększyć i urozmaicić nasze słodkie dania.
Jesienią jada się przy świecach,
lepiej i dłużej, z większą przyjemnością i radością.
To prawda!
Kaczki i dzikie gęsi wędrują z północy na południe.
Jesień to przejście od oszczędnych radości lata
do solidnych przyjemności zimy.
Eugenio, pobierzmy się jesienią...
...i wspólnie powitajmy zimowe przyjemności.
Brawo!
Myślę, że goście byli zadowoleni.
Jesteśmy szczęśliwi, że mamy tak sympatycznych przyjaciół.
Mówisz więc, że mamy jesienne lata.
Mów za siebie.
Jestem w lecie mojego życia.
A kiedy wyjdę, nadal będzie lato.
Kocham lato.
prawda?
Lubię wszystkie pory roku.
Pierwsze chłodne krople deszczu, pierwsze płatki śniegu,
pierwsze pożary komina, pierwsze pąki.
Zachwycają mnie te pierwsze rzeczy, które powracają co roku.
Ale letnie słońce...
Uwielbiam to uczucie pieczenia.
Potrzebuję tego uczucia
wewnątrz mojego ciała.
Jak żar, z którym zmagam się każdego dnia.
Rozumiem.
Wejdź.
To jest teraz także twój pokój.
Więc...
No to ruszamy.
Menu dla Jego Królewskiej Wysokości Księcia Koronnego Eurazji.
Przysmaki przed zupą.
Zupa Eugénie Chatagne.
Mhm.
Placki Brillata-Savarina.
Pot-au-feu Dodina.
Purée Soubise.
Deser.
Wina białe ze stoków Dézaley i Château-Grillet.
Wina czerwone z Châteauneuf-du-Pape, Séguret i Chambolle.
Tam.
- I to wszystko? - Tak.
Mhm...
Jego...
To... Jak mam to ująć?
Waham się między słowami
niebezpieczny
i „odważny”.
Wybierz „odważny”.
Takie skromne menu z trudem obejmowałoby
pierwsze danie zwykłych posiłków księcia.
I...
...jest pot-au-feu.
Wiem o czym myślisz.
Te trzy wulgarne słowa są haniebne i pachnące tłuszczem.
Ale gotowana wołowina i warzywa
jest taki francuski.
Przetrwał wieki i wykarmił wiele rodzin.
Tym samym podejmuję wyzwanie
zadziwić księcia moim osobistym pot-au-feu.
Oczywiście z twoją pomocą.
Dziękuję.
Hm.
To mnie nie przeraża.
A ty?
Czy czujesz, że się waham?
- Tak. - Dlaczego miałbym się bać?
Eugenia?
Weź mnie w ramiona.
Eugenia?
Co jest nie tak? Violetta!
Zgadzasz się, drogi kolego,
że medycyna nie jest nauką ścisłą.
Daj spokój, to absurd.
Nie jesteś tu po to, żeby definiować medycynę!
Jednak jest to przydatne.
To wyjaśnia, dlaczego nie wiemy pewnych rzeczy
w aktualnym stanie naszej nauki.
Więc nie wiesz, co dolega Eugénie? Nic nie wiesz!
Nie, nie wiemy.
Nie wiemy, czy to coś poważnego, czy nie,
lub jak może ewoluować.
Jest wysoce prawdopodobne, że w ogóle nie ewoluuje.
Jej omdlenia mogą zniknąć tak, jak się pojawiły.
Miejmy nadzieję.
Tak, miejmy nadzieję.
- Jak się czujesz? - Cienki.
Eugénie, przykro mi, ale nie czujesz się dobrze.
Zaledwie kilka godzin temu zemdlałaś w moich ramionach.
Martwię się. Czy rozumiesz?
Przepraszam, że cię wystraszyłem.
Ale... zaledwie godzinę później poczułem się dobrze.
Dziękuję, że przebyliście tę całą drogę
aby dać naszemu przyjacielowi doktorowi Rabazowi drugą opinię.
Oboje zgodzicie się, że czuję się doskonale.
Jest to dla mnie nawet dość żenujące.
Wiedziałem, że kiedy przybyłeś,
znalazłbyś zdrową kobietę.
- Rabaz, powiedz coś. - Co mogę więcej powiedzieć?
To najlepszy moment dnia.
Dziękuję.
Wiem, że byłem nieuzasadniony niespokojny.
Już teraz...
...Mam pewność, że masz się dobrze.
Wiesz, że niektóre moje noce
ponieważ dzielisz się nimi ze mną.
Ale w pozostałe noce...
Chcesz się o nich dowiedzieć?
Bardziej niż cokolwiek innego.
Noce, kiedy moje drzwi pozostają dla Ciebie otwarte
są liczne.
Nie tak bardzo, jak bym chciał.
Te, które są zamknięte, też są liczne.
Zdecydowanie za dużo.
Jest też wiele nocy, kiedy...
...leżę w moim łóżku i wyobrażam sobie ciebie
idąc z twojego pokoju do mojego.
- Bezgłośnie. - Moje serce bije za każdym razem.
Coś niezwykłego wydarzyło się dwa razy.
Co to było?
Wyobrażałem sobie, jak cicho wychodzisz ze swojego pokoju.
Widziałem, jak wchodziłeś po schodach,
skręć w prawo i idź korytarzem.
Potem wszedłeś schodami służbowymi na moje piętro.
Jeszcze kilka kroków i dotarłeś do moich drzwi.
W końcu położyłeś rękę na klamce.
Dwa razy.
Tylko dwa razy... przez te wszystkie lata,
w chwili, gdy wyobraziłem sobie, jak otwierasz moje drzwi...
...to naprawdę się otworzyło.
Violetta?
Violetta.
To Eugenia.
Możesz iść zobaczyć?
Nie chcesz jeść?
Mogę ci zrobić coś prostego.
Dziękuję, w porządku.
Nie jadłeś od dwóch dni. To nie jest rozsądne.
Czy mógłbyś poprosić Louisa, żeby usunął te rzeczy?
Już Cię nie potrzebuję.
Jakiś czas temu miałem dziwny sen.
Śniło mi się, że jestem pierwszym kucharzem ludzkości.
Kiedy mówisz „pierwszy”, masz na myśli „najlepszy”?
Albo pierwszy kucharz-mężczyzna?
Opowiedziałem Eugénie mój sen, tak jak mówiłem tobie.
Ale teraz zdaję sobie sprawę...
...musiała nie do końca zrozumieć, co chciałem powiedzieć.
To głupie, powinienem być bardziej...
Powinienem był uważać i upewnić się, że nie ma nieporozumień.
Jestem pewien, że dokładnie wiedziała, co chciałeś powiedzieć.
Aby przygotować dania takie, jakie pojawiły się w Twojej głowie,
Eugénie potrzebowała wyjątkowej intuicji
i doskonałe zrozumienie tego, jakim jesteś człowiekiem.
Przekażmy Dodinowi nasze sugestie.
Zobaczymy.
Tak.
Nie możemy po prostu nic nie robić.
Wierzę w tę listę kucharzy.
Czy Dodin ma wiarę?
Jednej rzeczy nigdy nie powiedzieliśmy wystarczająco dużo...
...Eugénie była bardzo piękną kobietą.
- Hm. - Hm.
Pytanie brzmi,
kto będzie rozmawiał z Dodinem?
W każdym razie nie ja.
Może mam pomysł.
Wiemy, co Dodin je na śniadanie.
Eugenia?
Co to jest?
Co się dzieje?
Violetta?
Kim jesteś?
Kto powiedział, że możesz nosić ten fartuch?
Pan.
Zdejmij to natychmiast.
Zdejmij to!
Iść.
Iść!
Idź, powiedziałem!
Czemu ty...?
Co cię spotkało, Violette?
Przepraszamy.
To był mój pomysł. To było głupie.
Nie mów o tym więcej.
Sporządziliśmy listę kucharzy.
NIE!
Pan.
Panowie.
Proszę pani. Pan.
Wybacz nam, że przyszliśmy bez zapowiedzi.
Nic się nie stało, proszę pani.
Usiądź, proszę.
Jak się czuje Paulina?
Właściwie to dlatego przyszliśmy się z tobą spotkać.
Jest bardzo nieszczęśliwa.
Od śmierci Eugenii...
...pyta, czy nadal może być Twoją uczennicą?
Bez wykwalifikowanego kucharza...
...byłoby to niemożliwe.
Rozumiemy i wyjaśniliśmy sytuację, ale...
...wygląda na to, że nie chce zapomnieć o twojej propozycji.
To mnie przerasta.
Bardzo dobrze, rozumiemy.
Dziękujemy, że nas wysłuchałeś.
Paulina...
Mimo młodego wieku,
Paulina jest obdarzona siłą woli, która nas zdumiewa.
To nie kaprys, to raczej prawdziwa determinacja.
Wybacz, że cię o to pytam...
Czy byłbyś skłonny osobiście wyjaśnić jej swoje powody?
Oczywiście.
Porozmawiam z nią.
Dziękuję.
Dziękuję bardzo. Panowie.
Panie Dodin.
Oto lista kandydatów...
...którą wspólnie opracowaliśmy.
Wyfiletuj podeszwę, usuń skórę
i pokrój filety na kawałki tej samej wielkości.
Przytnij je.
W międzyczasie roztapiamy masło na dużej patelni.
Filety posypać solą.
Posmaruj je odrobiną roztopionego masła.
Kiedy nadejdzie czas, połóż je na kuchence.
Gdy jedna strona będzie twarda, obróć je na drugą stronę.
Po ugotowaniu osusz je i ułóż w kształcie pierścienia na naczyniu.
Polać filety sosem maître dhôtel
do którego dodałeś zredukowany welouté
i dodatkowa cytryna.
Bardzo dobrze, proszę pana.
Dziękuję, panienko, możesz wyjść.
Bardzo dobrze, proszę pana.
Tutaj, smak.
Dziękuję.
Doskonale ugotowane.
- Twoja cielęcina fricandeau . - Dziękuję.
To bardzo złożona zupa
ma wyjątkowy, staromodny urok.
Musi mieć jeden smak,
ale każda część tego smaku
musi zachować swoją osobistą i naturalną jakość.
Ogólnie rzecz biorąc, powinno to przypominać rozwój sonaty,
gdzie każdy temat zachowuje swoje własne życie i indywidualny smak
w połączonej mocy i harmonii całości.
Oto przepis. Przeczytaj uważnie.
Eugénie mogłaby zrobić tę zupę?
Oczywiście, że tak. Właściwie bardzo dobrze.
Został nazwany jej imieniem.
Przykro mi, nie jestem w stanie ugotować tej zupy.
Ale jeśli myślisz, że mógłbym się tego od ciebie nauczyć...
...proszę daj mi znać.
Do widzenia panu.
Jak się mają cebule? Pokaż mi.
Można je zdjąć z pieca.
Zacznij smażyć grzyby.
Sól i pieprz.
Teraz dodaj boczek i masło.
Idę.
Ciasto ciasteczkowe sprawia, że garnek jest szczelny
i zapobiega ulatnianiu się aromatów.
Gdy ciasto jest ugotowane, garnek zamyka się.
Następnie wyjmujemy z piekarnika
i delikatnie gotujemy na małym ogniu.
Paulina, obudź się.
Zrobimy pot-au-feu.
Paulina, obudź się.
Połóż to na kuchence.
To dobrze.
Pomóż mi.
Posmakuj szpiku.
Dobrze? Podoba Ci się to?
Nie, nie.
To normalne, jesteś za młody.
Szpik kostny...
...jest bardzo złożone.
Kształtowanie gustu wymaga kultury i dobrej pamięci.
Tak musi smakować szpik kostny.
Pamiętam.
- Tak jest. - Dobry.
Tam.
Łyżka do odtłuszczania.
Dziękuję.
Po prostu zwilż usta.
To jest dobre.
Dzięki temu mięso smakuje jeszcze lepiej.
Chambole Musigny’ego.
Ma wszystko. Klasa, elegancja, czystość.
Długi finisz.
I niezwykły bukiet.
To szczyt Burgundii.
Uosobienie łaski.
I ulubione wino Eugenii.
Jedzenie, które przygotowaliśmy, jest bardzo dobre.
Ale to jest jak zarys lub szkic.
Dwadzieścia lat.
Pracowaliśmy razem przez ponad 20 lat.
Gotowaliśmy codziennie.
Czytałam przepis i ona wykonała magię na kuchence.
Tęsknię za nią.
Kiedy ze mną rozmawiała...
...Obserwowałem jej usta i oczy równie intensywnie, jak słuchałem.
Ale teraz...
...to koniec.
Myślę o niej w każdej sekundzie.
Wybacz, że się wtrącę.
Lepiej wrócę później.
Grimaud!
Właściwie to nie może czekać.
Potem wejdź.
Jadłem lunch w domu znajomego.
Po consommé ze szpiku kostnego jesiotra...
Oślepiający!
Pojawiło się to danie.
Szybko tu dotarłem...
...abyś tego posmakował.
Mhm. Leszcz morski.
Doskonale ugotowane,
długo na małym ogniu, aby szanować rybę.
Babeczki smażone na maśle...
Z foie gras?
Nigdy tego nie widziałem.
Nigdy ich nie łączyłam.
Więcej grzybów...
...to wiosna.
Całość duszona w odrobinie śmietanki z...
...dobrze pasująca nuta kawy.
Mieszanka słodyczy i selera jest wyciszona, stonowana,
niezbyt wybuchowy i bardzo otulający.
Ogórek,
celowo pozostawiony na surowo ze względu na swój ton. . .
...i cytrynowa nuta kwasowości wnoszą świeżość do tej konstrukcji.
Z rybami to inna historia.
Babeczki służą jako przyprawa do ryb,
który zachowuje swój naturalny smak
z tymi doskonale ugotowanymi warzywami.
Wspaniałe spotkanie ziemi i morza
który wychwala piękno tej ziemi.
Grimaud, to godne podziwu.
Nazywa się Adèle Pidou.
Chodźmy ją zobaczyć.
- Znaleźliśmy ją? - Tak mi się wydaje.
Paulina, co robisz? Czekamy na Ciebie.
Myślę, że goście byli zadowoleni.
Tak.
Jesteśmy szczęśliwi, że mamy tak sympatycznych przyjaciół.
Mówisz więc, że mamy jesienne lata.
Mów za siebie. Jestem w lecie mojego życia.
A kiedy wyjdę, nadal będzie lato.
Kocham lato.
- Prawda? - Lubię wszystkie pory roku.
Pierwsze chłodne krople deszczu,
pierwsze płatki śniegu,
pierwsze pożary komina,
pierwsze pąki.
Zachwycają mnie te pierwsze rzeczy, które powracają co roku.
Ale letnie słońce...
Uwielbiam to uczucie pieczenia w moim ciele.
Jak żar, z którym zmagam się każdego dnia.
Rozumiem.
Od ponad 20 lat mieszkamy pod jednym dachem.
Jak zachowałeś przy mnie swą stałość i wytrwałość?
Św. Augustyn powiedział...
...szczęście...
...w dalszym ciągu pragnie tego, co już mamy.
Ale ty, czy kiedykolwiek cię miałem?
Czy mogę zadać ci pytanie?
To dla mnie bardzo ważne.
Czy jestem twoim kucharzem czy...
...czy jestem twoją żoną?
Mój kucharz.
Dziękuję.
Downloaded from subtitlesnest.com